Πως φτάσαμε στην επιλογή της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου ως πρόταση της ΝΔ για το αξίωμα του Πρόεδρου της Δημοκρατίας

Ο Κυριάκος δεν ήθελε τον Προκόπη (γιατί τα είχε κάνει πλακάκια με τον ΣΥΡΙΖΑ). Δεν γούσταρε όμως και τις άλλες λύσεις που του προτείνονταν από το εσωτερικό του κόμματός του: Έτσι παρέκαμψε τον Αντώνη Σαμαρά (που θα ήθελε πολύ να είναι ο επόμενος ΠτΔ), τον Μεϊμαράκη

(ήταν αντίπαλός του στις εσωκομματικές στο κάτω-κάτω), τον Αβραμόπουλο (που κανείς δεν ήθελε στην πραγματικότητα) και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (γιατί η οικογένειά του ποτέ δεν τα πήγε καλά με τους Καραμανλικούς). Για την Γιάννα δεν το συζήτησε ποτέ καν - δεν της συγχώρεσε εξάλλου που στήριξε τόσο πολύ τον ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές, ενώ δεν ασχολήθηκε ποτέ με τ' άλλα ονόματα που ακούστηκαν - πλην της Ντόρας την οποία θα ήθελε, αλλά ποιος θ' άκουγε τον κόσμο στα καφενεία, στα ραδιόφωνα και στα social media; Ούτε ο Πούτιν με τον Ερντογάν δε θα το έκαναν!

Από την άλλη ήθελε να το παίξει "προοδευτικός" και "συναινετικός". Να βαδίσει στα χνάρια του πατέρα του, που κατάφερε και έβαλε το ΚΚΕ στην κυβέρνηση (έστω και αν αυτό έγινε το "βρώμικο '89"). Η περίπτωση του Βενιζέλου ή του Σημίτη θα του καλάρεσε, αλλά από την άλλη ο πρώτος έχει συγκεντρώσει πολύ αρνητική κριτική (και είναι αναμφίβολο αν θα ψηφιζόταν με περισσότερους από τους ψήφους της ΝΔ και 2-3 άλλων προσωπικών φίλων του Βαγγέλη), ενώ ο Σημίτης έχει μια ντουζίνα σκάνδαλα στην πλάτη του και την κατηγορία ότι "μαγείρεψε" τα οικονομικά της χώρας για να τη βάλει με το ζόρι στο κοινό νόμισμα. Δε γινόταν να προτείνει όμως ως υποψήφιο ένα ακραιφνή αριστερό. Αυτή η ευκαιρία εξάλλου χάθηκε το 2015: Ο Γλέζος είναι πολύ μεγάλος, οι άλλοι "ενεργοί" δεν θα πήγαιναν μαζί του χωρίς τη στήριξη του "κόμματος" ή του ΣΥΡΙΖΑ. Το τελευταίο αποκλειόταν ούτως ή άλλως, γιατί ο Αλέξης τα πήγαινε τόσο καλά με τον Προκόπη, που (για πρώτη φορά στη σύντομη πολιτική του ιστορία) δεν μπορούσε να "πουλήσει" κάποιον που τον ευεργέτησε, και αποφάσισε να επιμείνει στην επανεκλογή του. 

Όμως οι αλλαγές στο Σύνταγμα της χώρας σημαίνουν ότι δεν χρειάζεται πλέον ευρεία συναίνεση για να εκλεγεί κάποιος ως ΠτΔ. Και έτσι η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ χτύπησε τοίχο. Ο Κυριάκος αποφάσισε να χτυπήσει "πασοκικά" και πρότεινε τη πρόεδρο του ΣτΕ Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, μια "βενιζελική" γυναίκα, ως ΠτΔ. Η οποία όμως ναι μεν είναι η πρώτη γυναίκα-πρόεδρος στο Συμβούλιο της Επικρατείας, αλλά που ως δικαστικός έχει χαρακτηριστεί ως διαθετημένη να κρίνει

"πολιτικά" και μόνο, στις μεγαλής-σημασίας δίκες που δικάζει. Από την άλλη όμως ως επιλογή είναι ενδιάφερουσα, και σημειολογικά είναι πρόοδος το ότι όχι μόνο συζητήσαμε ως πιθανότητα το να έχουμε γυναίκα ΠτΔ, αλλά και το ότι περνάμε στην εκλογή μιας στο αξίωμα. 

Έχει όμως πραγματικά σημασία πέραν του ότι θα θεωρηθεί ως "νίκη" για το φεμινιστικό κίνημα; Στο 2020 δυστυχώς όχι. Η κοινωνία έχει προχωρήσει ώστε να μη θεωρεί κάτι τέτοιο ως "φοβερό γεγονός", ενώ και η γενικότερη θεώρηση του αξιώματος ως "τελετουργικού" (και μόνο) από το σύνολο των πολιτών της χώρας, υποδηλώνει και την απαξίωση του ρόλου. Αν το συνδυάσουμε μάλιστα και με τη δύσκολη θέση που βρίσκεται η χώρα μας λόγω των δυσμενών εξελίξεων που υπάρχουν στα ελληνοτουρκικά, είναι πιθανόν να γίνει η εκλογή της κυρίας Σακελλαροπούλου και να μην το πάρει χαμπάρι κανείς. 

Και το δυστύχημα είναι ότι δεν έχει ο κόσμος και άδικο...

Τέτοιες αποκρατικοποίησεις να μας λείπουν: Το παράδειγμα της ΤΡΑΙΝΟΣΕ - 4 χρόνια μετά.

Η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ αποτελεί μια από τις μελανές στιγμές της λαίλαπας των ιδιωτικοποίησεων στην περίοδο της κρίσης. Η στάση των καινούργιων ιδιοκτητών της εταιρείας απέναντι στις υποχρεώσεις της, καθώς και η παντελής αδιαφορία του κράτους να τους επιβάλλει να συμμορφωθούν αποδεικνύει ότι η ιδιωτικοποίηση αυτή, ζημίωσε το κράτος σε πολλά επίπεδα. Αυτό βέβαια δεν ήταν κάτι το απρόβλεπτο (διαβάστε τι γράφαμε σχετικά πριν μερικά χρόνια), αν και η ελπίδα υπήρχε ότι εμείς (και πολλοί άλλοι), θα βγαίναμε "ψεύτες". 

Φευ όμως, όπως αναδεικνύει στο παρακάτω άρθρο η Μαριάννα Τζάνε του newmoney.gr:

Τέσσερα χρόνια μετά τη σύναψη του χρυσού συμβολαίου για την απόκτηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, και πρόσφατα και της Ελληνικής Εταιρείας Συντήρησης Σιδηροδρομικού Τροχαίου Υλικού (ΕΕΣΣΤΥ), αποδεικνύεται -αν μη τι άλλο- ότι η Trenitalia ξέρει να κάνει επικερδή deals. 

Δεν είναι τυχαίο ότι για τις δύο πρώην κρατικές εταιρείες έχει καταβάλει μόλις 67 εκατ. ευρώ, τη στιγμή που έχει να λαμβάνει έσοδα από επιδοτούμενες γραμμές (Υπηρεσίες Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος – ΥΓΟΣ) μέχρι το 2030-2035 συνολικού ύψους 1 δισ. Ευρώ!

Έναν χρόνο πριν από τη λήξη της 5ετούς σύμβασης, που υπογράφηκε το 2016 και προέβλεπε προίκα 50 εκατ. ευρώ ετησίως μέχρι τα τέλη του 2020 για τα ΥΓΟΣ του σιδηροδρόμου, τις προηγούμενες μέρες συνάφθηκε με μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της ιταλικής FSI συμφωνία για την επέκταση της σύμβασης για 10 συν 5 έτη αντί 750 εκατ. ευρώ.

Ηδη η ΤΡΑΙΝΟΣΕ υπολογίζεται ότι έχει εισπράξει περί τα 150-200 εκατ. ευρώ από την αρχική συμφωνία, στη σκιά καταγγελιών από πρώην στελέχη του ελληνικού σιδηροδρόμου (νυν στελέχη του ιταλικού ομίλου) που κατακεραύνωναν την εταιρεία για πλημμελή εκτέλεση επιδοτούμενων δρομολογίων. Μάλιστα για την υπόθεση υπάρχει και μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα συνδικαλιστών του σιδηροδρόμου.

Σε πρόσφατη ενημέρωση δημοσιογράφων από τη διοίκηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, στο ερώτημα "πώς η πολιτεία μπορεί να δεσμεύεται με ένα πολυετές συμβόλαιο", ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας κ. Φίλιππος Τσαλίδης απάντησε ότι αντίστοιχης διάρκειας συμβόλαια υπάρχουν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και ότι αν υπήρχε πραγματικό ενδιαφέρον από άλλους ιδιώτες, ώστε να καλύψουν τα επιδοτούμενα δρομολόγια, θα είχε εκδηλωθεί.

Είναι αξιοσημείωτο, δε, ότι μέχρι σήμερα η Trenitalia έχει καταβάλει 45 εκατ. ευρώ για την απόκτηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με δεσπόζουσα θέση στις επιβατικές και εμπορευματικές μεταφορές και 22 εκατ. ευρώ για την απόκτηση της εταιρείας συντήρησης τροχαίου υλικού (ΕΕΣΣΤΥ), χωρίς όμως να έχει υλοποιήσει έστω και τμήμα του φιλόδοξου επενδυτικού προγράμματος, ύψους 500 εκατ. ευρώ, που είχε ανακοινώσει το προηγούμενο διάστημα. 

Το μόνο που πρόλαβε να δείξει στην Ελλάδα, και αυτό… με δόσεις, ήταν τμήμα του υπερσύγχρονου στόλου της (βλ. Pendolino της σειράς «Ασημένιο Βέλος»), που ήρθε, εντυπωσίασε, απήλθε και έκτοτε η τύχη του αγνοείται!

Αυτό κάνει πολλούς στη σιδηροδρομική αγορά να είναι επιφυλακτικοί και για το επικείμενο επενδυτικό πρόγραμμα που, όπως ανακοινώθηκε, προβλέπει ως αντάλλαγμα για την επιμήκυνση της συμφωνίας για τα ΥΓΟΣ συνολικές επενδύσεις ύψους 2,2 έως 2,5 δισ. ευρώ τα επόμενα 9 χρόνια, χωρίς κανένα χρονοδιάγραμμα και χωρίς την τήρηση άλλων δεσμεύσεων. Πρόκειται για επενδύσεις σε τροχαίο υλικό και στον εκσυγχρονισμό του, σε περισσότερα σιδηροδρομικά δρομολόγια, σε αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό των τεχνικών εγκαταστάσεων της σημερινής ΕΕΣΣΤΥ και κτιριακές υποδομές.

Η διοίκηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ δήλωσε ότι τέλος του 2020 θα κάνουν την εμφάνισή τους στον ελληνικό σιδηρόδρομο πέντε νέα τρένα ΕTR 470, πλήρως ανακατασκευασμένα εσωτερικά αλλά και εξωτερικά ενώ για το 2022 αναμένονται τα υβριδικά τρένα (λειτουργούν με ντίζελ, ηλεκτροκίνηση αλλά και μπαταρία εφόσον κινούνται στο τελευταίο μίλι σε κατοικημένες περιοχές).Ωστόσο οι σιδηροδρομικοί διατυπώνουν εύλογες απορίες και αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να επιδοτεί κανείς με το ίδιο ποσό ένα δρομολόγιο που το 2016 γινόταν σε 6 ώρες όταν σήμερα για το αντίστοιχο ταξίδι χρειάζονται μόλις 4 και τα τρένα είναι γεμάτα. 

Αν μάλιστα αναπτυχθεί, όπως διαφαίνεται, ο ανταγωνισμός στα εμπορευματικά δρομολόγια από την PEARL, θυγατρική της COSCO, τότε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα χάσει μεγάλο μέρος της εμπορικής της δύναμης. Εκείνο, όμως, που θα της μείνει θα είναι αναμφίβολα τα ΥΓΟΣ.

Η συμφωνία προβλέπει ότι η ΤΡΑΙΝΟΣΕ θα μπορεί κάθε χρόνο να προτείνει την ένταξη ή ακόμη και την απένταξη δρομολογίων στις άγονες γραμμές. Eτσι, ανάλογα με την επιβατική κίνηση, θα έχει τη δυνατότητα να προσθέτει και να αφαιρεί δρομολόγια ΥΓΟΣ.«Το τίμημα των 50 εκατ. κατ’ έτος που ισχύει σήμερα για τα ΥΓΟΣ -και θα καταβάλλεται για τα επόμενα 15 έτη- αποτελεί έμμεση παραδοχή της κυβέρνησης ότι για την επόμενη 15ετία δεν θα πραγματοποιηθούν στον σιδηρόδρομο οι επενδύσεις που είναι αναγκαίες ώστε να γίνουν ανταγωνιστικές οι άγονες γραμμές, για να μειώσουν το κόστος των ΥΓΟΣ», αναφέρεται σε επιστολή που εστάλη λίγο πριν τις γιορτές προς τον πρωθυπουργό, την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υποδομών και τα πολιτικά κόμματα από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών (ΠΟΣ) με αφορμή την πρόσφατη ανανέωση της συνεργασίας μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για την εκτέλεση της δημόσιας σιδηροδρομικής συγκοινωνίας.

Οπως αναφέρουν στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ, κατά τη διετία που πέρασε δεν έχει δημιουργηθεί ούτε μία θέση εργασίας, ενώ οι όποιες προσλήψεις έγιναν αναπλήρωσαν τις αποχωρήσεις του συνταξιοδοτούμενου προσωπικού.

Στην ίδια επιστολή, η ΠΟΣ αναφέρει ότι η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η οποία εξαγόρασε την ΕΕΣΣΤΥ την περασμένη άνοιξη, παρουσιάζει παθητικό τα δύο τελευταία χρόνια έναντι της τελευταίας, η οποία έχει κέρδη - αναφέροντας συγκεκριμένα: «Για τον λόγο αυτό προχωράει ως το τέλος του 2019 η συγχώνευση μεταξύ ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ΕΕΣΣΤΥ προκειμένου να ισοσκελιστούν οι ισολογισμοί και, κυρίως, να εξαφανιστεί το χρέος 36 εκατ. ευρώ της πρώτης προς τη δεύτερη, που αφορά σε συμπληρωματική συντήρηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ».

Μια "εναλλακτική" ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε

Με το 2019 να μας αποχαιρετά, ακολουθώντας το ειδησεογραφικό έθιμο, θα κάνουμε μια μίνι ανασκόπηση, εστιάζοντας στις ειδήσεις που πιστεύουμε ότι ξεχώρισαν - αν και κάποιες απ' αυτές δεν έτυχαν μεγάλης προσοχής. Έτσι επιλέξαμε 12 αναρτήσεις που νομίζουμε ότι αξίζει να θυμηθείτε μαζί μας:

Ιανουάριος

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι έτοιμη να ψηφιστεί και απέναντί της βρίσκεται η πλειοψηφία των Ελλήνων με μπροστάρη τον Μίκη Θεοδωράκη.

Φεβρουάριος

Ο Παύλος Πολάκης αναδεικνύεται σε κεντρικό πρόσωπο της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

Μάρτιος

Η χώρα μας αναγνώρισε την Βόρεια Μακεδονία αλλά η γείτονα χώρα, κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει ότι δεν ενδιαφέρεται να εφαρμόσει τη Συμφωνία των Πρεσπών.


Απρίλιος

Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για τις εκλογές και κάνει σειρά "μεταγραφών".

Μάιος

Οι ευρωεκλογές αναδεικνύουν νικητή την ΝΔ, αλλά έχουν παραπάνω από ένα "νικητή" και περισσότερους από έναν χαμένους.

Ιούνιος

Παρουσιάζεται νέος "παίχτης" στην ελληνική ακροδεξιά - η "Ελληνική Λύση".

Ιούλιος

Η ΝΔ κερδίζει τις εκλογές, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπόσχεται να κάνει "τον ουρανό πιο γαλανό".

Αύγουστος

Η κυβέρνηση ετοιμάζει επιχειρησιακό σχέδιο για να σπάσει το "άβατο" των Εξαρχείων.

Σεπτέμβριος

Η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ τσακώνονται για την ψήφο των ομογενών.

Οκτώβριος

Η Τουρκία κάνει στρατιωτική επέμβαση στην Συρία και δίνει ένα δωρεάν μάθημα στην Ελλάδα...

Νοέμβριος

Κυκλοφορεί στους κινηματογράφους ταινία-ντοκυμανταίρ για τη ζωή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη!

Δεκέμβριος

Η Τουρκία συμφωνεί με την Λιβύη να σβήσουν τα ελληνικά νησιά από τον χάρτη...


Καλή χρονιά σε όλους μας - και μακάρι του 2020 να μην επαναλάβουμε τα λάθη που σα λαός κάναμε όλα αυτά τα χρόνια!

O Μπόρις, ο Κόρμπιν και το Brexit που τελικά θα γίνει

Είναι πολύ εύκολο να γράψει κανείς κατεβατά γιατί βγήκε ένα συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα αλλά πολύ δύσκολο να το εξηγήσει κανείς επαρκώς. Και αυτό γιατί μπορεί ένα κόμμα να κερδίζει τις εκλογές αλλά οι λόγοι που το ψήφισαν οι άνθρωποι πάντα είναι παραπάνω από ένας - και πολλές φορές δεκάδες.
Πάρτε για παράδειγμα την Μεγάλη Βρετανία. Στο Λίνκολν ο υποψήφιος των Συντηρητικών έχει κατηγορηθεί με στοιχεία ότι έχει σχέση με ακροδεξιές οργανώσεις, ενώ η αντίπαλός του - και βουλευτής των Εργατικών στα 2 1/2 χρόνια που ήταν στη βουλή, παρήγαγε αρκετό έργο και έκανε ουσιαστικό θόρυβο για την περιφέρειά της. Όμως ο πρώτος κέρδισε, ενώ η 2η έχασε τις εκλογές - κάτι περίεργο για μια κοινωνία που απεχθάνεται τις ακρότητες. Η εύκολη ανάγνωση του αποτελέσματος τοπικά θα ήταν ότι "αυτό έγινε λόγω του Brexit". Στην πραγματικότητα όμως στη συγκεκριμένη περιοχή τη δουλειά την έκανε το ανατρεπτικό μανιφέστο του Κόρμπιν, το οποίο τρόμαξε μια περιοχή που είναι παραδοσιακά συντηρητική. Από την άλλη το μανιφέστο σίγουρα δεν ενόχλησε σχεδόν κανένα ψηφοφόρο στο Μπολσόβερ, μια μικρή περιοχή κοντά στο Σέφιλντ, αλλά δεν είχε τη βαρύτητα που είχε το σύνθημα του "να γίνει επιτέλους το Brexit" το οποίο πρόβαλε ο Μπόρις Τζόνσον. Έτσι για πρώτη φορά από την ημέρα που δημιουργήθηκε η περιφέρεια, η έδρα πήγε στους Συντηρητικούς, κάτι αδιανόητο μέχρι χθες για πολλούς, αφού με "πόνο ψυχής" οικογένειες που ψήφιζαν επί 4 γενιές Εργατικούς πήγαν "απέναντι".
Την πρώτη περιφέρεια την τρόμαξε η πιθανότητα κρατικοποίησης των πάντων, τη δεύτερη (που δεν τη νοιάζει η σχέση της Μ. Βρετανίας με την Ευρώπη και που οι μόνοι ξένοι που θα δει είναι οι Πολωνοί εργάτες "που τους πήραν τις δουλειές και παίρνουν τα επιδόματα και τα σπίτια") η πιθανότητα να μη συμβεί το Brexit, του οποίου η καθυστέρηση "κάνει κακό στην χώρα".
Βέβαια το θέμα εξαρχής δεν ήταν οι Εργατικοί να κερδίσουν τις εκλογές, αλλά το να περιορίσουν την πλειοψηφία των Συντηρητικών. Η εκλογική νίκη δε θα συνέβαινε γιατί όσο θόρυβο και αν έκαναν αυτοί που ΔΕΝ ήθελαν το Brexit, η πλειοψηφία του κόσμου είχε κουραστεί από τα "ήξεις-αφήξεις" και τις μακρές διαπραγματεύσεις (και τις παράλογες απαιτήσεις της Ε.Ε.), με αποτέλεσμα να είναι έτοιμος να ψηφίσει τον οποιοδήποτε έμοιαζε στοιχειωδώς σοβαρός για να το πραγματοποιήσει. Βέβαια ο Μπόρις απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοβαρός αλλά έπαιζε μόνος του στο γήπεδο, ειδικά όταν το Brexit Party αποφάσισε να τον στηρίξει τακτικά, κατεβάζοντας υποψηφίους μόνο σε περιοχές που θα μπορούσε να κάνει ζημιά στους Εργατικούς.
Από την άλλη οι Εργατικοί παρουσίασαν την τελευταία σοβαρή προσπάθεια για τη γενιά μας να υπάρξει σοσιαλισμός (με την έννοια του κρατικού ελέγχου σε ΔΕΚΟ και της ύπαρξης ισχυρής κοινωνικής ασφάλισης με χρηματοδότηση μέσω της φορολογίας των πλουσίων) σε μεγάλη χώρα του δυτικού κόσμου. Όμως το πρόγραμμα τους τρόμαξε μια μερίδα ψηφοφόρων, ενώ η αμφίσημη στάση τους στο Brexit απομάκρυνε μια άλλη μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων τους που είχαν ισχυρή άποψη για το ζήτημα: τόσο απ' εκείνους που είχαν ψηφίσει Brexit όσο κι εκείνους που είχαν ψηφίσει Remain. Οι δεύτεροι προτίμησαν ως ένα βαθμό να ψηφίσουν Φιλελεύθεροι Δημοκρατικούς, ενώ οι πρώτοι ένιωσαν "προδομένοι" αφού πίστεψαν ότι το κόμμα που ακολουθούσαν μια ζωή δεν τους καταλάβαινε. Οι Remainers επίσης δεν έπαιξαν σε μεγάλο βαθμό το παιχνίδι της "τακτικής ψήφου". Έτσι οι Φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί αντιμετώπισαν αλαζονικά τους Εργατικούς και κατέβασαν υποψηφίους παντού με σκοπό να κόψουν ψήφους από τους Εργατικούς - με αποτέλεσμα να χαθούν έδρες υπέρ των Συντηρητικών για 1500 και 2000 ψήφους.
Οι Εργατικοί προς τιμήν τους δεν έπαιξαν με fake news, παρουσίασαν κοστολογημένο πρόγραμμα για θέματα που όντως απασχολούν την καθημερινότητα των Άγγλων, αλλά έχασαν. Ο Κόρμπιν πολεμήθηκε για το μαρξιστικό παρελθόν του, την αντιπαλότητα που του επέδειξε μεγάλο κομμάτι του κομματικού κατεστημένου των Εργατικών (δεν είναι τυχαίο ότι ούτε οι πρώην αρχηγοί των Εργατικών αλλά και ούτε ο δήμαρχος του Λονδίνου - ο οποίος είχε υποστηριχθεί σθεναρά από τον Κόρμπιν για να εκλεγεί - έκαναν δηλώσεις στήριξης του κόμματος), η συμπάθεια του για την Παλαιστίνη μεταφράστηκε ως "αντι-σημιτισμός", ενώ το πρόγραμμά του δεν συζητήθηκε όσο θα έπρεπε. Κακά τα ψέμματα η Αγγλία έχει αλλάξει από την εποχή που οι Εργατικοί σάρωναν τις εκλογές και ήταν πραγματικά σοσιαλιστικό κόμμα. Ο Κόρμπιν είναι παιδί εκείνης της εποχής. Οι Άγγλοι όμως έχουν ξεχάσει το πως είναι να έχουν σταθερή δουλειά και εισόδημα και δεν πιστεύουν ότι είναι δυνατόν πλέον να υπάρξουν επείγοντα χωρίς 5 ώρες αναμονής, περιορισμός της αναγκαιότητας ύπαρξης των "κοινωνικών παντοπωλείων" (που έχουν γεμίσει τα κέντρα των άλλοτε ευημερούντων βιομηχανικών πόλεων), σταθερές δουλειές με ικανοποιητικό μισθό, πανεπιστήμια στα οποία δε θα πληρώνονται δίδακτρα και νερό με χαμηλή τιμή. Έπισης ένα μεγάλο ποσοστό των Άγγλων, όσο και αγαπάει τα σχολεία και το εθνικό σύστημα υγείας, απηυδισμένο από τη μειωτική στάση των Βρυξελλών ψήφισε τον Μπόρις ώστε να "πραγματοποιήσει το Brexit".
Ο Κόρμπιν θα πάει σύντομα σπίτι του, έχοντας κάνει την αυτοκριτική του. Το μπαλάκι θα πάει στον Μπόρις ο οποίος θα μπορέσει επιτέλους "να πραγματοποιήσει το Brexit". Το πως θα το καταφέρει αυτό θα το παρακολουθήσουμε όλοι με εξαιρετικό ενδιαφέρον - στο κάτω κάτω θα επηρεάσει τους υπόλοιπους εναπομείναντες και θα αποτελέσει το παράδειγμα για οποιαδήποτε χώρα προσπαθήσει να κάνει κάτι ανάλογο στο μέλλον...Απλώς ελπίσουμε να μη συνεχίσει να στηρίζει τις ελπίδες του για εναλλακτικούς συμμάχους απέναντι από τον Ατλαντικό, γιατί οι εκπλήξεις θα είναι πολύ αρνητικές...

Συμφωνία Τουρκίας και Λιβυής για ανακήρυξη ΑΟΖ - πως φτάσαμε ως εδώ και γιατί το μόνο που ΔΕΝ κάναμε ήταν το αυτονόητο

H φωτογραφία του διεθνώς αναγνωρισμένου αλλά σχεδόν ανυπόληπτου (στο εσωτερικό της χώρας του και όχι μόνο) επικεφαλή της Λιβυικής κυβέρνησης και του Ταγίπ Ερντογάν να δίνουν τα χέρια, έκανε το γύρο του κόσμου. Το λόγο της χειραψίας (που φάνηκε να πιάνει στον ύπνο την ελληνική διπλωματία), τον μάθαμε αργότερα: η Λιβύη και η Τουρκία συμφώνησαν να χαράξουν ΑΟΖ μεταξύ τους, παραβλέποντας την μικρή λεπτομέρεια ότι ανάμεσά τους υπάρχει η Ελλάδα και μερικές εκατοντάδες νησιά που ανήκουν στην ταλαίπωρη χώρα μας.

Η Ελλάδα αντέδρασε - σχεδόν αμέσως. Καταδίκασε τη συμφωνία (προφανώς), ζήτησε το κείμενο της (τόσο από τον Ερντογάν όσο και τον Λίβυο πρέσβη - χωρίς πάντως να το πάρει από πουθενά παρά μόνο από μια 3η χώρα, λίγο πριν την επίσημη "διαρροή" της στο CNN Turk), ενημέρωσε τον ΟΗΕ (που χασμουρήθηκε), το ΝΑΤΟ (που σφύριξε κλέφτικα) και την Ε.Ε. (που κούνησε το κεφάλι της σκεπτόμενη το πως έμπλεξαν με μας και την Τουρκία). Απ' όλους αυτούς και πέραν της Γαλλίας του Μακρόν (που τα έχει πάρει στο κρανίο με το ΝΑΤΟ, τον Ερντογάν και τους Λίβυους) και του Ισραήλ, κανείς μα κανείς και έκανε μια ουσιαστική κίνηση στήριξης ή έστω μια δήλωση που να είναι αρκετά σκληρή και να δείχνει ότι θα υπάρχουν συνέπειες για την πράξη αυτή. Παράλληλα η χώρα μας έκανε και κάτι έξυπνο (έτσι γι' αλλαγή), απελαύνοντας τον Λίβυο πρέσβη και ξεσηκώνοντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους: την Αίγυπτο (με την οποία έχουμε τριμερείς συμφωνίες αλλά όχι υπογεγραμμένη συμφωνία ΑΟΖ), την Κύπρο (που είναι έξω φρενών - και δικαίως - με την Ελλάδα γιατί ακόμα δεν έχει υπογραφεί η ανάμεσά μας σχετική συμφωνία) και τους αντιπολιτευόμενους, "καλούς" Λίβυους (τους οποίους καλέσαμε επισήμως στην Αθήνα για να κάνουμε "τα μούτρα κρέας" στους "κακούς" Λίβυους). Οι "καλοί" Λίβυοι - μέσω του κοινοβουλίου που ελέγχουν - ξεσηκώθηκαν επισήμως και τόνισαν (ακόμα και στον ΟΗΕ) ότι δεν αναγνωρίζουν αυτή τη συμφωνία την οποία θεωρούν ως προβληματική για την χώρα τους. Αυτό βέβαια έχει μικρό αντίκτυπο γιατί "επίσημη κυβέρνηση" της Λιβυής είναι εκείνη που υπέγραψε το μνημόνιο της συμφωνίας και όχι εκείνη που ελέγχει το κοινοβούλιο.
Κοινώς, και παρά το μπαράζ προσπαθειών για "κινητοποίηση", κάναμε "μια τρύπα στο νερό". Και αυτό γιατί η χώρα μας δεν έχει κάνει το αυτονόητο όλα αυτά τα χρόνια: Δεν έχει ανακηρύξει και υπογράψει συμφωνίες για ΑΟΖ πουθενά. Παρά τα παχιά λόγια, τις υποσχέσεις κ.ο.κ. η χώρα μας δεν έχει συμφωνία για την ΑΟΖ ούτε με την Ιταλία (που δεν υπογράφει γιατί έτσι θα χάσει τα "ιστορικά δικαιώματα" που θεωρεί ότι έχει για να ψαρεύουν τα ιταλικά αλιευτικά σε ελληνικά νερά!!!), ούτε με την Αλβανία (με την οποία είχαμε υπογράψει αλλά τελικά οι Αλβανοί μέσω του ανωτάτου δικαστηρίου τους την ακύρωσαν μετά από πιέσεις της Τουρκίας), ούτε με την Τουρκία (βεβαίως), ούτε με την Αίγυπτο (γιατί οι Αιγύπτιοι δεν ήθελαν να είναι οι πρώτοι με τους οποίους θα τα βάλει η Τουρκία αφού με οποιαδήποτε συμφωνία θ' αναγνώριζαν ΑΟΖ στο Καστελόριζο πράγμα που η Τουρκία δε δέχεται με τίποτα) αλλά ούτε καν με την Κύπρο (γιατί φοβόμασταν την αντίδραση της Τουρκίας). Μόνο με την Λιβυή έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ αλλά αυτό το κάναμε μονομερώς και με τρόπο που να μην τη θίγει (και βάση της οποίας δόθηκαν και τα "οικόπεδα" στις πετρελαϊκές νότια της Κρήτης).
Την πατήσαμε για ένα ακόμα λόγο: γιατί συμπεριφερόμενοι ως "ζώα", δεχτήκαμε και αναγνωρίσαμε ως "επίσημη" κυβέρνηση της Λιβύης εκείνους που ήταν δεμένοι πλήρως στο άρμα του Ερντογάν και οι οποίοι γνωρίζαμε ότι έκαναν συμφωνίες και συζητήσεις μαζί του "κάτω από το τραπέζι" σε πολλά ζητήματα, που μας αφορούσαν άμεσα. Δεν πήραμε καμία δέσμευση απ' αυτούς ενώ ακόμα και αυτή τη δεδομένη στιγμή που ετοιμάζονται να υπογράψουν μια συμφωνία η οποία θ' απαγορεύει ακόμα και το κολύμπι ανοιχτά της Ρόδου, εμείς τους θεωρούμε ακόμα "αναγνωρισμένους", προβάλοντας ως δικαιολογία ότι είναι "διεθνώς αναγνωρισμένοι". Λες και η χώρα μας δεν έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί (επιτέλους) τα συμφέροντά της, ανεξάρτητα με το τι της λένε να κάνει οι άλλοι.
Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα ορισμένων στελεχών της κυβέρνησης δε φαίνεται να είναι η συμφωνία αλλά το πως θα διαχειριστούν επικοινωνιακά το ζήτημα. Δηλαδή δεν τους νοιάζει που εξαφανίζεται η Ελλάδα από το χάρτι, αλλά το πως δε θα επηρεαστεί απ' αυτό η κοινή γνώμη. Αν είναι δυνατόν...
Το αστείο δε στην όλη ιστορία είναι άλλο: τη σημαία της επανάστασης και το "καμπανάκι" του κινδύνου για τη σοβαρότητα της κατάστασης, δεν το χτύπησε ούτε η "Ελληνική Λύση" - ούτε καν το ΚΙΝΑΛ. Το έκανε το ΚΚΕ, που με μπαράζ δηλώσεων, ερωτήσεων στην Ευρωβουλή και κειμένων βάζει το θέμα στις σωστές διαστάσεις και λέει το αυτονόητο: παρά το ότι η συμφωνία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και τη κοινή λογική, δεν μπορεί να θεωρηθεί "ήσσονος σημασίας". Αν υπογραφεί, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ στις περισσότερες περιοχές της χώρας, γίνεται αποδεκτή και μετά εναπόκειται στην Ελλάδα να κάνει προσφυγές παντού για να περιορίσει τις απώλειές της - ό,τι και αυτό συνεπάγεται.
Είμαστε δηλαδή ένα βήμα πριν ένα νέο Κυπριακό.
Όσο νωρίτερα το πάρουμε χαμπάρι, τόσο καλύτερα. 
(Μια εξαιρετική ανάλυση για του που στοχεύει η Τουρκία με αυτή τη συμφωνία καθώς και μια σαφής επεξήγηση των διαφόρων όρων, μπορείτε να διαβάσετε εδώ).