Η ατελείωτη αλαζονεία της Χριστίνας Αλεξοπούλου

 Η υπερηφάνεια (ειδικά όταν γίνεται αλαζονεία) είναι ένα από τα "εφτά θανάσιμα αμαρτήματα" της χριστιανοσύνης. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν πολύ καλά στη ΝΔ, δεδομένου ότι ως κόμμα πρεσβεύουν (ακόμα) το δόγμα "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια". Δυστυχώς όμως απ' ότι φαίνεται στην πράξη, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει και είναι συχνό φαινόμενο κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές να περιφέρονται σαν "Μαρίες Αντουανέτες" στα ΜΜΕ και να συμπεριφέρονται στην καθημερινότητά τους, με τρόπο απαξιωτικό προς τους υπόλοιπους Έλληνες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κυρία Χριστίνα Αλεξοπούλου, βουλευτής Αχαϊας για το κυβερνών κόμμα, η οποία έχει λάμψει και ως Υφυπουργός Μεταφορών. 

Πιο συγκεκριμένα, η κυρία Αλεξοπούλου, μιλώντας στο MEGA NEWS και την εκπομπή Talk του Τάκη Χατζή, ανέφερε πως “ο τσάμπα πέθανε”, προσπαθώντας να αιτιολογήσει τις σχεδόν μηδαμινές παροχές της κυβέρνησης προς τους εκπαιδευτικούς των νησιών που διαβιούν με μόλις 800 ευρώ τον μήνα. Θεωρώντας πως τα 2 ενοίκια ως επιδότηση τον χρόνο είναι το “καλύτερο” που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση ως μέριμνα για να είναι “δημοσιονομικά σωστή”, και επικρίνοντας δήθεν τις “υποσχέσεις” άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, η κ. Αλεξοπούλου το πήγε και ένα βήμα παραπέρα αναφέροντας πως “η πολιτική της ζακετούλας είναι που μας έκλεισε τις τράπεζες”.

Τι είχε προηγηθεί; Λίγα λεπτά πριν τοποθετηθεί η κυρία Αλεξοπούλου, ο παρουσιαστής της είχε επισημάνει πως ένας εκπαιδευτικός που λαμβάνει 800 ευρώ τον μήνα και ξοδεύει τουλάχιστον τα μισά σε ένα ενοίκιο, ίσα που μπορεί να αγοράσει τα βασικά και σίγουρα, δεν του “περισσεύουν” για άλλες του ανάγκες. Όπως το να ψωνίσει ένα ρούχο. Αυτό προφανώς θύμωσε την κυρία Αλεξοπούλου ("σιγά μη θέλουν οι φτωχάτζες να ψωνίσουν ρούχα κιόλας!" θα σκέφτηκε), η οποία δήλωσε: “Το τσάμπα πέθανε. Και έχει πεθάνει χρόνια τώρα. Το τσάμπα δεν υπάρχει. Και όλοι θέλαμε το τσάμπα. Ποιος θα το πληρώσει; Εσείς τι υπονοείτε; Ότι θα μπορούσε (η κυβέρνηση) να δώσει 5 ενοίκια πίσω για να πάρει ζακετούλα, που λέγατε πριν; Αυτό με τις ζακέτες παλιά και τα παιδάκια που λιποθυμούσαν, μας έστειλε στον ΣΥΡΙΖΑ, που μας έκλεισε τις τράπεζες. Αυτή η ρητορική της ζακετούλας”.

Ερωτηθείσα δε για την πολιτική της κυβέρνησης ως προς το πλαφόν στις αυξήσεις των ενοικίων ή για αυστηρότερα μέτρα για το AirBnB, η κ. Αλεξοπούλου πέταξε την μπάλα “στην κερκίδα”, ακολουθώντας φυσικά τη ρητορική του κ. Σκέρτσου ο οποίος πριν λίγες ημέρες έκανε σαφές πως δεν υπάρχει σκέψη για τέτοιου τύπου κινήσεις, προς ώρας. Είπε συγκεκριμένα πως “γίνεται προσπάθεια σε συγκεκριμένα μέρη της Αθήνας”, χωρίς όμως να σχολιάζει επί της ουσίας τα προβλήματα που εντοπίζονται στα νησιά και στις ακριτικές περιοχές.

Την απάντηση σε όλα αυτά τη δίνει ο Χρήστος Δεμέτης σε άρθρο του στο News24:    

"Το να είσαι “κυνικός” και υπέρ του δέοντος αξιακά ταγμένος στις ιδεολογικές επιταγές του κόμματός σου, είναι εύκολο. Το να είσαι πολιτικά και κοινωνικά ενσυναίσθητος, είναι κάπως πιο απαιτητικό. Ακόμη κι αν δημοσιονομικά δεν “βγαίνουν” οι οριζόντιες αυξήσεις όπως ευαγγελίζονται πολιτευτές όπως η κ. Αλεξοπούλου, η οριοθέτηση ενοικίων και βραχυπρόθεσμων μισθώσεων είναι ένα μέτρο που θα μπορούσε να υλοποιηθεί πιο αποτελεσματικά, κάτι που όμως αντιβαίνει του “αξιακού” συστήματος της
εν λόγω κυβέρνησης. Η απάντηση της κυβέρνησης δια στόματος Μαρινάκη ήταν να “καλύψει” την βουλεύτρια. “Αυτό που ήθελε να πει δεν απευθυνόταν προς τους πολίτες, σε έναν λαό που υπέστη τόσες δοκιμασίες. Αυτό που ήθελε να πει, είναι ότι η λογική του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, η οποία συνεχίστηκε και από τον κ. Τσίπρα, του ταξίματος, έχει περάσει στο παρελθόν. Απευθυνόταν κυρίως στα κόμματα της Αντιπολίτευσης που ζητούν να δοθούν περισσότερα και δεν λένε πού θα βρουν τα χρήματα. Η δήλωσή της παρερμηνεύτηκε, ίσως δεν διατυπώθηκε και όπως θα έπρεπε”, είπε ο κ. Μαρινάκης μιλώντας προς τους συντάκτες πολιτικού ρεπορτάζ.

Περί ειρωνείας για τις “ζακετούλες”, δεν ακούστηκε μισή συγγνώμη. Αντιθέτως, στη γραμμή του ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, η κυβέρνηση για άλλη μια φορά κατέκρινε τον “αντιπολιτευτικό λαϊκισμό” και επανέφερε το επιχείρημα περί “εισαγόμενης ακρίβειας” που ανάγει διαρκώς ως πανάκεια για τα πάντα.

Βέβαια, είναι εύκολο να κατηγορείς τους άλλους για λαϊκισμό, όταν εσύ ο ίδιος είσαι οικονομικά εξασφαλισμένος. Και για του λόγου το αληθές, το πόθεν έσχες της κ. Αλεξοπούλου μιλάει από μόνο του. Σύμφωνα λοιπόν με το πιο πρόσφατο χρονικά, δημοσιευμένο πόθεν έσχες, η βουλεύτρια Αχαϊας μαζί με τον σύζυγό της δηλώνει εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ από μισθωτές υπηρεσίες, επιδόματα, πρόσθετες αμοιβές, 4.560 ευρώ από εκμετάλλευση ακινήτων καθώς και 1.100 ευρώ από εισοδήματα που εξαιρούνται από φόρο και εισφορά. Δήλωσε δε 20 ακίνητα εκ των οποίων τα 4 δηλώθηκαν ως οικίες, τα 4 ως διαμερίσματα, το ένα ως οικόπεδο, τα δύο ως αποθήκες, ένα ως δενδροκαλλιέργεια, ένα ως βοσκότοπος και τα υπόλοιπα ως “άλλες περιπτώσεις”. Οι καταθέσεις της ιδίας και του συζύγου της φτάνουν στα 123.200 ευρώ και οι οφειλές της τα 303.100 ευρώ.

Και βέβαια, δεν ξεχνάμε την αλαζονική εμφάνισή της στη Λέσβο τον Ιούνιο του 2024 όταν ως υφυπουργός Μεταφορών και Υποδομών τότε, κυκλοφόρησε στο νησί με μία πολυτελέστατη Porsche, συνοδευόμενη από συμβατικά αυτοκίνητα της αστυνομίας. Τότε, η ίδια είχε απαντήσει στον ΒΗΜΑτοδότη που ανέδειξε το θέμα πως της έστησαν “παγίδα” και πως “δεν έκανε βόλτες με το πολυτελές αυτοκίνητο, αλλά πως  μετακινήθηκε με αυτό μόλις λίγα μέτρα (150 μέτρα για τη ακρίβεια, όπως είπε) όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβη. Ότι δηλαδή κάποιος την φωτογράφισε. Βρέθηκε στην Porsche, όπως εξήγησε, καθώς το  υπηρεσιακό αυτοκίνητό της είχε καθυστερήσει και ένας από το ΚΤΕΛ προθυμοποιήθηκε να τη μεταφέρει με την Porsche”.

“Η ίδια δε, ανέφερε ότι δε γνώριζε τι είδους αυτοκίνητο ήταν αυτό που μπήκε και πόσο στοιχίζει. Απλώς της το πρόσφεραν από το ΚΤΕΛ Μυτιλήνης, σε ένα νησί που πρώτη φορά πήγαινε” έγραφε ο ΒΗΜΑτοδότης. Στα παραπάνω πάντως “απαντά” με τον πιο ουσιαστικό τρόπο η επιστολή του Πανελληνίου Συλλόγου Αναπληρωτών Νηπιαγωγών προς το υπουργείο Παιδείας τον περασμένο Σεπτέμβριο, όπου περιέγραφε μια “απαράδεκτη” καθημερινότητα: εξωφρενικά ενοίκια, εξώσεις Μάιο – Ιούνιο για χάρη τουριστών, μέχρι και διανυκτερεύσεις σε αυτοκίνητα για να ολοκληρωθεί το σχολικό έτος, ακόμη και σε “τουριστικά” νησιά."

Και προφανώς η λύση δεν είναι η κυβέρνηση να δίνει "πίσω" ενοίκια στους ενοικιαστές - αλλά μπορεί να κάνει άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, μπορεί να θεσμοθετήσει αυστηρότερους κανόνες στις βραχυχρόνιες μισθώσεις σε κορεσμένα νησιά, ώστε να απελευθερωθούν ακίνητα για μακροχρόνια ενοικίαση από εκπαιδευτικούς. Μπορεί να γίνει αξιοποίηση κλειστών δημόσιων κτιρίων ή ξενοδοχείων (με κρατική κάλυψη) για τη χαμηλού κόστους στέγαση των αναπληρωτών και φυσικά μπορεί να γίνει αύξηση της μοριοδότησης καθώς και των συνολικών παροχών για να δοθούν επιπλέον κίνητρα για τους εκπαιδευτικούς (και όχι μόνο) που κάθε χρόνο οδηγούνται σε "Οδύσσεια" ανά την Ελλάδα...

Θέληση να υπάρχει και πράγματα μπορεί να γίνουν.

Τα κρούσματα διαφθοράς στα κρατικά πανεπιστήμια και η στάση της υπουργού Παιδείας

 Στην πρόσφατη σύνοδο των πρυτάνεων (που αρκετές φορές βγάζει ενδιαφέρουσες ειδήσεις) στην οποία συμμετείχε και η υπουργός Παιδείας, ειπώθηκαν και έγιναν αναφορές στα "αναμενόμενα" θέματα: τα πανεπιστημιακά αιτήματα για την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, τα διάφορα κενά που υπάρχουν στις τάξεις του διδακτικού προσωπικού, την ασφάλεια των ΑΕΙ, την προστασία διδασκό­ντων και διδασκομένων από α­ντιε­ξου­σιαστές και μπαχαλάκηδες κ.λπ. 

Αυτό στο οποίο όμως δεν έγινε καμία αναφορά ήταν για το κύμα δυσαρέσκειας που υπάρχει στα πανεπιστήμια, για την απέχθεια που αισθάνονται κορυφαίοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, για τις μεθοδεύσεις που κάνουν ορισμένοι εκ των επικεφαλών, για να τακτοποιήσουν συγγενείς και… φίλους, χωρίς α­ξιοκρατία  και αιδώ. 

Η υπουργός ίσως δεν είχε πληροφορηθεί –κακώς, βεβαίως, γιατί όταν αναλαμβάνει κάποιος ένα πόστο πρώτα φρο­ντίζει να μάθει τι σάπιο υπάρχει, για να μη σαπίσει όλο το σύστημα–, οι υπόλοιποι δεν έβγαλαν τσιμουδιά –αφού, ως γνωστόν, κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει– και έτσι ακούστηκαν μόνο απόψεις για την ασφάλεια των ΑΕΙ. 

Στην ουσία, για τα πολλά που ακούγεται ότι συμβαίνουν στα πανεπιστήμια, για τα παράπονα και τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί –κάποιες έχουν φτάσει μέχρι τη δικαιοσύνη– δεν έγινε ούτε νύξη. Όλα καλώς καμωμένα… Πώς είναι, όμως, δυνατόν να γίνονται όλα καλά και κορυφαίοι καθηγητές να συζητούν το ενδεχόμενο να τα… βροντήξουν και κάποιοι άλλοι να ψάχνονται για να πάνε σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, επειδή δεν αντέχουν αυτό που γίνεται στα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν το καταλαβαίνουμε. Άραγε, η υπουργός Παιδείας το καταλαβαίνει; 

Το έχει πληροφορηθεί, έχει πάρει… χαμπάρι αυτά που συμβαίνουν σε κάποια ΑΕΙ, γεγονότα που αποτελούν βαρίδι και τροχοπέδη για την πρόοδό τους;  Αν δεν γνωρίζει, ας φροντίσει να πληροφορηθεί, για να παρέμβει. Αυτή έχει τώρα την ευθύνη να διαχειριστεί το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσει. Και φυσικά δεν αποτελεί δικαιολογία το ότι δεν γνώριζε. Γιατί οφείλει να γνωρίζει οτιδήποτε αφορά τον τομέα της. 

Για να τη βοηθήσουμε, θα πούμε ότι, αν πραγματικά θέλει να μάθει τι παιχνίδια παίζουν ορισμένοι στα πανεπιστήμια, οφείλει να ζητήσει τα ονόματα όσων προσελήφθησαν την τελευταία τετραετία ως αναπληρωτές ή επίκουροι καθηγητές, ποιοι προήχθησαν, ποιοι άρχισαν συναλλαγές με τα ΑΕΙ και υπέγραψαν συμβάσεις για παροχή διαφόρων υπηρεσιών και να δει αν τα ονόματα αυτών ταιριάζουν με μέλη των οικογενειών πρυτάνεων, πρώην πρυτάνεων κ.λπ. Μια απλή ανάγνωση και θα καταλάβει πολλά. Έτσι για αρχή. Για να μην πει κανένας ότι δεν ήξερε από πού να αρχίσει. 

H όλη κατάσταση βέβαια είναι λυπηρή. Αντί ορισμένοι από τους επικεφαλείς των πανεπιστημίων να κοιτούν πως θα βολέψουν τα "δικά τους παιδιά", θα έπρεπε να δουν πως μπορούν να οχυρώσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο από την λαίλαπα που έρχεται (μέσω της ελεύθερης λειτουργίας των ιδιωτικών πανεπιστημίων, κατά παράβαση του Συντάγματος). Αντ' αυτού βέβαια οι εν λόγω "πνευματικοί ηγέτες" της χώρας, συνεχίζουν την "παράδοση" και εκμεταλλεύονται τη θέση τους. Γι' αυτό εξάλλου και οι αντιδράσεις τους είναι χλιαρές. Το "μαγαζάκι" που έχουν στήσει, δουλεύει καλά...Ίσως είναι και αυτή η στάση τους, που τους δίνει ασυλία...Ποιος ξέρει;

Περί της ίδρυσης των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας... (Η συνέχεια)...

 Συνεχίζουμε τη συζήτηση για ένα από τα μείζονα ζητήματα των ημερών - το νομοσχέδιο για την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας. Ένα θέμα που έχει διχάσει τόσο την κοινή γνώμη όσο και τους Συνταγματολόγους (δείτε εδώ την κοινή επιστολή 8 εξ αυτών που εκφράζει ρητά την άποψη ότι η "παράκαμψη" του Συντάγματος δε δικαιολογείται και δε στηρίζεται νομικά).

Η δημοσιοποίηση του σχεδίου νόμου του υπουργείου Παιδείας, επιβεβαίωσε τις ανησυχίες για τον τρόπο που μεθοδεύεται η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, και τις οποίες είχαμε εκφράσει σε προηγούμενη ανάρτησή μας εδώ. 

Και αυτό γιατί η ανάρτηση στη δημόσια διαβούλευση του σχετικού σχεδίου νόμου περιλαμβάνει αρκετά σημεία που δείχνουν ότι ότι αυτό που θα έχουμε θα είναι απλώς μια προσφορά εμπορευματοποιημένης και όχι απαραίτητα υψηλού επιπέδου «ανώτατης εκπαίδευσης» και των αντίστοιχων τίτλων που πλέον θα αναγνωρίζονται αυτόματα. Στα πλαίσια της παρουσίασης του ζητήματος αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Παναγιώτη Σωτήρη από το in.gr:

Βασική πλευρά της κυβερνητικής ρητορικής μέχρι τώρα ήταν θα έλθουν μεγάλου κύρους αναγνωρισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού και θα ιδρύσουν δικά τους παραρτήματα στην Ελλάδα, μεταφέροντας και το ανάλογο κύρος, όπως και ότι αυτό είναι διαφορετικό από τις διάφορες συμφωνίες συνεργασίας που έχουν ήδη διάφορα κολέγια. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται στο νομοσχέδιο το Νομικό Πρόσωπο Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης είναι κάπως διαφορετικός. Στο άρθρο 129, παράγραφος β’ ορίζεται ως εξής: ««Νομικό Πρόσωπο Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (Ν.Π.Π.Ε.)»: νομικό πρόσωπο ειδικού σκοπού μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ρυθμιζόμενο με τις διατάξεις του παρόντος, με αποκλειστικό σκοπό την παροχή υπηρεσιών ανώτατης εκπαίδευσης, το οποίο συνδέεται απευθείας με το μητρικό ίδρυμα, και αποτελεί παράρτημά του στην Ελλάδα, με βάση απόφαση του αρμοδίου οργάνου του μητρικού ιδρύματος που προσδιορίζει λεπτομερώς την εσωτερική μεταξύ τους σχέση και αντανακλάται επί του κεφαλαίου ή με βάση συμφωνίες πιστοποίησης (validation) ή δικαιόχρησης (franchising), οι οποίες διασφαλίζουν ουσιωδώς την ορθή τήρηση των ακαδημαϊκών προτύπων του μητρικού ιδρύματος.» Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι όταν μιλάμε για συμφωνίες πιστοποίησης (validation) ή δικαιόχρησης (franchising) δεν μιλάμε για κάτι που απέχει πολύ από τη σημερινή κατάσταση όπου τα Κολέγια προσφέρουν προγράμματα πιστοποιημένα από το μητρικό, ενώ αντίστοιχα και η έννοια του franchise είναι αρκετά διαφορετική από την έννοια του «έρχεται το ξένο πανεπιστήμιο». Και παρότι η κυβέρνηση υποστήριζε σε ένα προηγούμενο διάστημα ότι έβαλε φραγμό στις διαθέσεις των Κολεγίων να γίνουν πανεπιστήμια, φαίνεται ότι τους ανοίγει έναν δρόμο, να μετατρέψουν την ισχύουσα σχέση τους με ένα Πανεπιστήμιο του εξωτερικού σε μια μορφή «μη κερδοσκοπικού» ΝΠΠΕ και να αποκτήσουν χαρακτήρα μη κρατικού πανεπιστημίου. Να σημειώσουμε εδώ ότι μη κερδοσκοπικό δεν σημαίνει μη κερδοφόρο, απλώς ότι δεν διανέμονται τα κέρδη στους μετόχους, αλλά επανεπενδύονται. Μόνο που είναι πολύ εύκολο να φτιαχτεί ένα πλέγμα συναλλαγών που θα επιτρέπουν σε όποιον επενδύει να αποκομίζει το σχετικό κέρδος. Το όλο θέμα θυμίζει "ΜΚΟ", το καθεστώς των οποίων δημιουργήθηκε για το κοινό καλό, αλλά ξέρουμε πολύ καλά ότι δεκάδες φτιάχτηκαν με σκοπό να αποκομίζουν οι "ηγέτες" τους οικονομικά οφέλη και μόνο.

Ένα άλλο ερώτημα ήταν πως θα υπήρχε έλεγχος ώστε να είναι όντως υψηλού επιπέδου πανεπιστημιακά ιδρύματα. Ως προς αυτό υποτίθεται ότι θα υπήρχαν τα αυστηρά κριτήρια που θα θέτει και θα ελέγχει η ΕΘΑΑΕ. Όμως, μια ματιά στις διατυπώσεις του σχεδίου νόμου δείχνει ότι σε κρίσιμα ζητήματα δεν είναι η ΕΘΑΑΕ που πιστοποιεί αλλά το μητρικό ίδρυμα. Και αυτό γιατί μπορεί η ΕΘΑΑΕ να ελέγχει εάν υπάρχουν οι κατάλληλες κτιριακές εγκαταστάσεις, όμως ως προς τα προγράμματα σπουδών αυτό που ελέγχει είναι εάν «διαθέτει την αξιολόγηση και πιστοποίηση από το μητρικό ίδρυμα για τα προσφερόμενα προγράμματα σπουδών του». Εάν είναι πιστοποιημένο από το μητρικό ίδρυμα, τότε το πιστοποιεί και η ΕΘΑΑΕ και στην συνέχεια αυτό το πρόγραμμα σπουδών δίνει τίτλο σπουδών που αναγνωρίζεται «αυτόματα» ως τίτλος του μητρικού ιδρύματος, χωρίς τη διαδικασία του ΔΟΑΤΑΠ. Αυτή η μεταφορά της αρμοδιότητας στο μητρικό ίδρυμα αποτυπώνεται και στο πως ορίζεται το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι στον μέχρι τώρα διάλογο η κυβέρνηση επέμεινε στο ότι θα υπάρχουν τουλάχιστο 30 διδάσκοντες με διδακτορικό. Τώρα, οι διατυπώσεις του νόμου παραπέμπουν απλώς στο ότι θα είναι «κάτοχοι διδακτορικού σε θέμα συναφές με το αντικείμενο της διδασκαλίας τους και διαθέτει τα ουσιαστικά προσόντα, που απαιτούνται για την κατοχή θέσης διδακτικού προσωπικού αντίστοιχης βαθμίδας, καθώς και ειδικό διδακτικό προσωπικό με προσόντα, τρόπους επιλογής και όρους υπηρεσίας, αντίστοιχους με εκείνους του μητρικού ιδρύματος.» 

Όμως, η έννοια του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού μέχρι σήμερα δεν σήμαινε απλά την κατοχή διδακτορικού και μια αντιστοιχία με το «μητρικό ίδρυμα». Στη χώρα μας σήμαινε κατοχή διδακτορικού, ερευνητικό έργο και προϋπηρεσία και διαδικασία εκλογής από ένα εκλεκτορικό σώμα της αυτής ή ανώτερης βαθμίδας στη βάση του ερευνητικού έργου, με ταυτόχρονη περιγραφή των απαιτήσεων για κάθε βαθμίδα. Αυτό είναι διαφορετικό από την πρακτική ορισμένων ιδιωτικών πανεπιστημίων του εξωτερικού όπου είναι κατά βάση απόφαση της διοίκησης η πρόσληψη του διδακτικού προσωπικού. Ούτε αποτελεί εγγύηση η γενική αναφορά ότι «τα κριτήρια εκλογής και εξέλιξης εγκρίνονται από το μητρικό ίδρυμα και τηρούν τις αρχές της διαφάνειας, της λογοδοσίας, της αξιοκρατίας, της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της ποιοτικής παροχής υπηρεσιών ανώτατης εκπαίδευσης». Η έννοια του πανεπιστημίου δεν ταυτίζεται με αυτή του εκπαιδευτήριου. Ένα πανεπιστήμιο είναι ένας σύνθετος εκπαιδευτικός, μορφωτικός και ερευνητικός οργανισμός. Γι’ αυτό και διαμορφώθηκε μια μεγάλη παράδοση, που στην Ελλάδα αποτυπώθηκε διαχρονικά στη νομοθεσία για τα δημόσια πανεπιστήμια αλλά και στη σχετική συνταγματική πρόβλεψη, αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων. 

Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την αυτονομία ως προς την απόφαση, αλλά και με το ότι τα όργανα που απαρτίζονται από το ακαδημαϊκό προσωπικό (και όχι π.χ. το τμήμα μάρκετινγκ ή τον οικονομικό διευθυντή) είναι αυτά που πρέπει κατεξοχήν να έχουν την ευθύνη των βασικών αποφάσεων για την κατεύθυνση των ιδρυμάτων. Αυτό σημαίνει ένα πανεπιστήμιο πρέπει να έχει αποφασιστικά όργανα όπως είναι οι Συνελεύσεις των Τμημάτων ή η Σύγκλητος. Στα ΝΠΠΕ το ακαδημαϊκό όργανο θα έχει μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα και όχι αποφασιστικό. Όπως αναφέρει το άρθρο 148, παράγραφος 1: «Σε κάθε Ν.Π.Π.Ε. λειτουργεί ακαδημαϊκό όργανο, το οποίο απαρτίζεται από μέλη του εκπαιδευτικού προσωπικού του, που εκπροσωπούν τις Σχολές του και λειτουργεί ως συμβουλευτικό όργανο, προτείνοντας στρατηγικές που σχετίζονται με την ερευνητική και εκπαιδευτική αποστολή του». Αυτό σημαίνει αποφάσεις πραγματικές θα παίρνει το μάνατζμεντ. Μόνο που αυτό δεν παραπέμπει ακριβώς σε… ακαδημαϊκότητα. 

Ένα βασικό πεδίο αντιπαράθεσης εξαρχής γύρω από τα μη κρατικά πανεπιστήμια ήταν το ενδεχόμενο να διαμορφωθούν δύο δρόμοι εισόδου στην ανώτατη εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένων των σχολών υψηλής ζήτησης όπως είναι οι ιατρικές ή νομικές σχολές: ένας που θα περνάει μέσα από τις πανελλήνιες και την ανάγκη υψηλών σχολικών επιδόσεων και ένας που θα περνάει από την ικανότητα καταβολής των διδάκτρων. Η κυβέρνηση είχε προσπαθήσει να υποστηρίξει ότι όλα αυτά θα λύνονταν μέσα από τη θεσμοθέτηση υψηλών ακαδημαϊκών κριτηρίων. Όμως, το σχέδιο νόμου προβλέπει απλώς να πετύχει ο φοιτητής την μικρότερη δυνατή ελάχιστη βάση εισαγωγής, δηλαδή τον χαμηλότερο μέσο όσο ανά πεδίο και αυτόν πολλαπλασιασμένο με τον συντελεστή 0,8. Όπως αναφέρει το σχέδιο νόμου: «με ελάχιστη βάση εισαγωγής (ΕΒΕ), η οποία προκύπτει από τον μικρότερο εκ των μέσων όρων των βαθμολογιών του συνόλου των εξεταζομένων ανά επιστημονικό πεδίο, πολλαπλασιαζόμενο με τον συντελεστή 0,8». Και όπως το διευκρινίζει το υπουργείο Παιδεία στο κείμενο ερωταπαντήσεων που έδωσε: «Η βάση αυτή θα είναι μία, και θα προκύπτει από τον μικρότερο εκ των μέσων όρων των βαθμολογιών του συνόλου των εξεταζόμενων ανά επιστημονικό πεδίο πολλαπλασιαζόμενο με συντελεστή 0.8». 

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό ας δούμε τους φετινούς μέσους όρους των πανελλαδικώς εξεταζομένων μαθημάτων ανά επιστημονικό πεδίο, πολλαπλασιασμένους με συντελεστή 0,8. 

1o ΠΕΔΙΟ Μέσος Όρος Πεδίου    11,78Χ 0,80=9,42 

2ο ΠΕΔΙΟ Μέσος Όρος Πεδίου    12,34Χ0,80=9,87 

3ο ΠΕΔΙΟ Μέσος Όρος Πεδίου    11,64 Χ0,80=9,31 

4ο ΠΕΔΙΟ Μέσος Όρος Πεδίου    10,43Χ0,80=8,34.

 Όπως βλέπουμε ο χαμηλότερος μέσος όρος είναι στο τέταρτο πεδίο και με συντελεστή 0,8 μας δίνει μια βάση 8,34/20 ακόμη και για τη μη κρατική Ιατρική Σχολή, όταν π.χ. η Ιατρική Αθηνών είχε φέτος μια βάση που αντιστοιχούσε με μέσο όρο 19. Όλα αυτά καταλήγουν σε ένα κρίσιμο ερώτημα που είναι εάν όλη αυτή η συζήτηση ήταν προδιαγεγραμμένη να καταλήξει κάπου εδώ, δηλαδή στη νομιμοποίηση ιδρυμάτων που κατά βάση θα πάνε να καλύψουν μια ζήτηση εκπαιδευτικών υπηρεσιών κυρίως παρά να συμβάλουν σε μια συνολικότερη αναβάθμιση του ακαδημαϊκού τοπίου στη χώρα. 

Γιατί στην Ελλάδα πολλές φορές παρουσιάστηκε μια εξιδανικευμένη εικόνα των «ιδιωτικών πανεπιστημίων». Αυτό γινόταν με την προβολή διάσημων ιδρυμάτων, ιδρυμένων αιώνες πριν και σε χώρες όπου η έννοια του κρατικού πανεπιστημίου ήρθε αργότερα και τα οποία λόγω της ιστορίας τους είχαν υψηλά ερευνητικά και ακαδημαϊκά κριτήρια και παράδοση αυτοδιοίκητου (αν και πρόσφατα έχουν και αυτά προβλήματα ως προς αυτή τη διάσταση με τους χορηγούς να απαιτούν π.χ. απόλυση προέδρων με τις απόψεις των οποίων για το Παλαιστινιακό διαφωνούν). Όμως, στην πράξη αυτοί που πραγματικά προωθούσαν την ίδρυση τέτοιων ιδρυμάτων δεν απείχαν πολύ από τη λογική των ιδρυμάτων που κυρίως θα διεκδικούσαν μερίδιο μιας υπαρκτής «αγοράς», ιδρύματα πιο κοντά στη λογική των “private for profit” ακόμη και τύποις «μη κερδοσκοπικών». Δεν ήρθαν οι σύγχρονοι «ευεργέτες». 

Τα πράγματα κάνει χειρότερα, η επιλογή να μην συζητηθούν όλα αυτά εντός μιας συνταγματικής αναθεώρησης που θα μπορούσε να εξετάσει πολύ πιο αυστηρά και τα κριτήρια και τους όρους υπό τους οποίους θα μπορούσαν αυτά να λειτουργήσουν, πέραν προφανώς του να συζητήσει πολύ πιο ουσιαστικά την πραγματική σκοπιμότητα και αναγκαιότητα μιας τέτοιας κίνησης. Γιατί η παράκαμψη της συνταγματικής αναθεώρησης δεν είναι απλώς η παράκαμψη μιας πιο «χρονοβόρας» διαδικασίας. Είναι η άρνηση της αναγκαίας θεσμικής αυστηρότητας που θα κατοχύρωνε πολύ περισσότερο την όποια επιλογή και σε τελική ανάλυση θα την νομιμοποιούσε ουσιαστικά με τις ασφαλιστικές δικλείδες της διπλής κοινοβουλευτικής έγκρισης. Και τα αποτελέσματα αυτής της θεσμικής σπουδής είναι εμφανή ήδη από το σχέδιο νόμου...

Περί της ίδρυσης των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας...

Η ιστορία της δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας, δια της πλαγίας οδού δεν είναι καινούργια. Η πρώτη προσπάθεια έγινε στα 2011 (διαβάστε σχετικά εδώ), με την τελική προσπάθεια να μένει ημιτελής λόγω των τεραστίων αντιδράσεων που δημιούργησαν οι τότε προσπάθειες. Η κυβέρνηση όμως του Κυριάκου Μητσοτάκη, "αφουγκραζόμενη την κοινωνία" (την οποία σε άλλες περιπτώσεις αγνοεί επιδεικτικά) και έχοντας ως σύμμαχο την ανυπαρξία αξιωματικής αντιπολίτευσης, προχωράει ακάθεκτη, γράφοντας το Σύνταγμα της χώρας (το οποίο ως γνωστόν έχει πολύ συγκεκριμένους ορισμούς για το ποιος μπορεί να είναι φορέας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στην χώρα μας) εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την αρχή. Το νομοσχέδιο με τον κατ’ ευφημισμό τίτλο "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο" συνιστά στο σύνολό του μια οργανωμένη προσπάθεια εξαπάτησης της κοινής γνώμης. 

Πρώτα γιατί είναι ψευδεπίγραφο, αφού αποκαλεί "ελεύθερα" τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ακριβώς όπως αποκαλούν "ελεύθερη" την ανεξέλεγκτη και… δήθεν αυτορρυθμιζόμενη αγορά, την οποία ρυθμίζουν βέβαια κατά το δοκούν οι κερδοσκόποι. Το κερδοφόρο για τους κερδοσκόπους και καταστροφικό για το λαό μοντέλο της ελεύθερης, έως ασυδοσίας ενεργειακής αγοράς, θα εφαρμοστεί τώρα και στα πανεπιστήμια. Με τις ίδιες ολέθριες συνέπειες όσον αφορά στα δίδακτρα που οι επιχειρηματίες θα εκτινάξουν, προφανώς, στα ύψη. Αφού θα είναι ελεύθεροι να κερδίζουν όσα θέλουν, εμπορευματοποιώντας την επιστημονική γνώση και πουλώντας στην «ελεύθερη» αγορά πανεπιστημιακές σπουδές. 

Το δεύτερο στοιχείο εξαπάτησης στο νομοσχέδιο για τις ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις είναι ότι για να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, αποφεύγουν να τα αποκαλέσουν με το πραγματικό τους όνομα. Έτσι, αποκαλώντας τα δημόσια πανεπιστήμια κρατικά, βαφτίζουν σε αντιδιαστολή τα ιδιωτικά σαν δήθεν μη κρατικά. Μόνο που τα ελληνικά, όπως άλλωστε και τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, δεν είναι κρατικά. Και συνεπώς δεν είναι ανελεύθερα, όπως ατεκμηρίωτα ισχυρίζονται. Κρατικά πανεπιστήμια υπάρχουν μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως στη Βόρεια Κορέα. Την οποία επικαλείται η κυβέρνηση σαν πρότυπο κράτους που ακόμη κι αυτή, λέει, έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τα κρατικά πανεπιστήμια δεν είναι δημόσια, δεν είναι δηλαδή ΝΠΔΔ και δεν είναι αυτοδιοικούμενα. Οι διοικήσεις τους διορίζονται από το κράτος και δεν εκλέγονται σε ελεύθερες εκλογές από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Οι καθηγητές τους δεν είναι δημόσιοι λειτουργοί, όπως στην Ελλάδα, αλλά κρατικοί υπάλληλοι. Όσο για την προς διδασκαλία ακαδημαϊκή ύλη, αυτή δε διαμορφώνεται ελεύθερα από το ακαδημαϊκό προσωπικό, αλλά περνά από την οδό της κρατικής λογοκρισίας. Καμία σχέση δηλαδή με ό,τι συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Εφόσον, λοιπόν, τα πανεπιστήμια εδώ είναι δημόσια και αυτοδιοικούμενα, η έννοια του αντίθετου, δηλαδή του μη κρατικού πανεπιστημίου, δεν υφίσταται. Το αντίθετο του δημόσιου και αυτοδιοικούμενου πανεπιστημίου είναι το ιδιωτικό και απολύτως κερδοσκοπικό πανεπιστήμιο. Ποιος, άλλωστε, πιστεύει ότι υπάρχουν επιχειρηματίες οι οποίοι θα επενδύσουν εκατομμύρια ευρώ στις ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, μια και η εκπαίδευση είναι ένα πολύ ακριβό σπορ, χωρίς να έχουν σαν σκοπό τους το κέρδος; 

Το τρίτο στοιχείο εξαπάτησης στο νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αφορά στο ότι θα έρθουν, δήθεν, στη χώρα μας, μέσω επιχειρηματικών ομίλων, μεγάλα και εμβληματικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Τα μεγάλα πανεπιστήμια όπως το Harvard, to Yale ή το MIT δεν έχουν κανένα λόγο να έρθουν στη μικρή «αγορά» της Ελλάδας σαν ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί λόγω του περιορισμένου μεγέθους της… αγοράς, δεν περιμένουν να κερδίσουν απολύτως τίποτε. Αλλά κι ακόμη, γιατί δεν είναι πρόθυμα, μέσω των συνεργασιών με ιδιώτες, να διακυβεύσουν το καλό τους όνομα. Άλλωστε τα πανεπιστήμια αυτά, αν ενδιαφέρονταν πράγματι να έρθουν στην Ελλάδα, θα προτιμούσαν να το κάνουν με συνεργασίες με τα υψηλού κύρους δημόσια πανεπιστήμια. Και όχι με αγοραίες συνεργασίες με επιχειρηματίες που δεν έχουν ιδέα από ανώτατη εκπαίδευση. Κομίζει, άλλωστε, γλαύκα στην Αθήνα η κυβέρνηση, όταν υποστηρίζει ότι με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα μας έρθουν τα φώτα από τη Δύση. Αφού η κυβέρνηση που εμπορευματοποιεί την Ανώτατη Εκπαίδευση φαίνεται να μην γνωρίζει ότι τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, εδώ και χρόνια, έχουν συνάψει εκατοντάδες συμφωνίες ανταλλαγής φοιτητών και προσωπικού με μεγάλα και εμβληματικά διεθνή πανεπιστήμια. Υπάρχει, άλλωστε, και το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus, μέσω του οποίου χιλιάδες φοιτητές και καθηγητές, κάθε χρόνο, παρακολουθούν μέρος των σπουδών τους και διδάσκουν σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. 

Το τέταρτο ζήτημα εξαπάτησης της κοινής γνώμης στην υπόθεση της νομιμοποίησης των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα, έχει να κάνει με τον μύθο ότι, δήθεν, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα καλύψουν το κενό που άφησε η επί τούτοις φτωχοποίηση, η συρρίκνωση, η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση των δημόσιων πανεπιστημίων από την κυβέρνηση. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να υποστηρίζουν ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα αναγκάσουν, δήθεν, τα δημόσια, δια του ανταγωνισμού, να βελτιωθούν. Η ευρωπαϊκή εμπειρία, όμως, διαψεύδει κάθε παρόμοιο επιχείρημα. Στη Γερμανία, στα 83 μικρά ιδιωτικά πανεπιστήμια που έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν, σπουδάζει μόλις το 1% του φοιτητικού πληθυσμού. Το ίδιο συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου τα δημόσια πανεπιστήμια εξακολουθούν να καλύπτουν το συντριπτικό 90% ή και ακόμη περισσότερο των συνολικών εκπαιδευτικών αναγκών. Μύθος, λοιπόν, ότι θα έρθουν στην Ελλάδα σοβαρές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, εκπροσωπώντας μεγάλα διεθνή πανεπιστήμια. Όπως μύθος, επίσης, είναι ότι αυτά θα έχουν μεγάλη συμβολή στη διαμόρφωση της «εκπαιδευτικής αγοράς». Η μόνη συμβολή που θα έχουν θα είναι στα κέρδη των επιχειρηματιών που θα πιάσουν την ευκαιρία. 

Η πέμπτη εξαπάτηση τα κοινής γνώμης αφορά στον μύθο ότι, δήθεν, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα επαναφέρουν τους 40.000 Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό. Πρώτα γιατί πολλοί από αυτούς πήγαν στο εξωτερικό όχι εξ ανάγκης, αλλά συνειδητά, για να σπουδάσουν εκεί. Δεύτερον γιατί οι περισσότεροι φοιτητές φεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν καλή δουλειά, σχετική με το επιστημονικό τους αντικείμενο. Κι αυτό δεν είναι εκπαιδευτικό ζήτημα, αλλά ζήτημα που αφορά στην κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Η οποία αν δεν βελτιωθεί, η αιμορραγία επιστημονικού δυναμικού δεν πρόκειται να σταματήσει. Και τέλος, η κυβέρνηση χύνει κροκοδείλια δάκρυα, σαν τον πατροκτόνο. Που πρώτα σκότωσε τον πατέρα του και μετά παραπονείται για την ορφάνια του. Αφού η ίδια διώχνει 20.000 φοιτητές κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, με το δήθεν αξιοκρατικό εφεύρημα της Ελάχιστης Βαθμολογικής Βάσης από τα ελληνικά πανεπιστήμια, ενώ υπήρχαν θέσεις σε αυτά - αυτοί οι 20000 υποψήφιοι θα είναι οι πρώτοι ενδιαφερόμενοι για τα "καινούργια" ιδιωτικά πανεπιστήμια. 

Η έκτη εξαπάτηση στην επιχείρηση νομιμοποίησης και λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων, αφορά στην πλάνη ότι πρόκειται, δήθεν, για πανεπιστήμια. Για να είναι ένας εκπαιδευτικός οργανισμός πανεπιστήμιο, πρέπει να μην είναι μόνο διδακτήριο. Αλλά και να παράγει ένα μέρος της επιστημονικής γνώσης που μεταδίδει. Η επιστημονική έρευνα δηλαδή, βασική και εφαρμοσμένη, είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για να είναι ένας εκπαιδευτικός οργανισμός πανεπιστήμιο. Και αυτές οι μικρές ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις στις οποίες αφορά το νομοσχέδιο, είναι απλά διδακτήρια. Η επιστημονική έρευνα χρειάζεται μεγάλες επενδύσεις σε υποδομές, σε εξειδικευμένο ακαδημαϊκό και τεχνικό προσωπικό, καθώς και σε εργαστήρια και σε εξοπλισμούς. Τις οποίες οι επιχειρηματίες που θα ωφεληθούν από τη λειτουργία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών επιχειρήσεων δεν θα κάνουν ποτέ, καθώς αυτές δεν είναι ανταποδοτικές. Συνεπώς όχι μόνο δεν πρόκειται για μη κρατικά και μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια, αλλά στην ουσία πρόκειται για εκπαιδευτικές επιχειρήσεις που παρέχουν σχεδόν αποκλειστικά υπηρεσίες διδασκαλίας. Που σημαίνει ότι αυτοί οι οργανισμοί, χάριν των οποίων καταρρακώνουν σήμερα το Σύνταγμα, αλλά και καταστρέφουν τα δημόσια πανεπιστήμια για να ανοίξουν τον δρόμο στα ιδιωτικά, είναι στην ουσία "μη πανεπιστήμια". Το παράδειγμα της Κύπρου (και της Βουλγαρίας), όπου το ερευνητικό έργο των ιδιωτικών πανεπιστημίων προσεγγίζει το μηδέν, είναι χαρακτηριστικό. 

Η τελευταία εξαπάτηση έχει να κάνει με τις "μηδενικές" αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει η ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, στα υπάρχοντα δημόσια πανεπιστήμια. Ποιος μπορεί να σιγουρέψει ότι στο τέλος δε θα προσπαθήσουν οι ιδιώτες να έχουν πρόσβαση στον κρατικό κορβανά, για να χρηματοδοτηθούν τόσο για το ερευνητικό όσο και το διδακτικό τους έργο; Ποιος δεν αποκλείει την επίκληση του Συντάγματος ώστε οι φοιτητές και οι διδάσκοντες να έχουν ίση πρόσβαση σε χρηματοδοτήσεις; 

Αλλά όλα τα παραπάνω προφανώς ελάχιστα απασχολούν τους κυβερνώντες. Εξάλλου τι είναι μερικές λεπτομέρειες μπροστά στην πρόοδο;

Τα κατορθώματα της Νίκης Κεραμέως - Κεφάλαιο Πρώτο: Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών

 Θα έπρεπε κανείς να γράψει βιβλίο για να χωρέσει τα κατορθώματα της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως. Οι παλινωδίες με τις προσλήψεις εκπαιδευτικών, το μαζικό κλείσιμο σχολείων της περιφέρειας (όπως π.χ. εδώ και εδώ), η παρείσφρυση του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής στη διοίκηση των μειονοτικών σχολείων της Θράκης, η τραγική κατάσταση που βρίσκονται τα ελληνικά σχολεία του εξωτερικού και η υπόθεση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, αποτελούν ορισμένα μόνο από τα κεφάλαια του βιβλίου αυτού.

Όλα τα παραπάνω μπορούν να αιτιολογηγθούν (και όχι να δικαιολογηθούν) από μια ιδεολογική αναλγησία και απαξίωση της εκπαίδευσης (της παρεχόμενης από το ελληνικό κράτος) σε όλα τα επίπεδα. Αυτό όμως που δεν μπορεί να αιτιολογηθεί με κανένα τρόπο είναι η απαξίωση των καταγγέλοντων όταν γίνονται σοβαρές (και ως ένα βαθμό αδιανόητες ακόμα και για την Ελλάδα) καταγγελίες για αδιαφανείς διαδικασίες και πιθανή διασπάθιση δημοσίου χρήματος και κοινοτικών κονδυλίων. Θα περίμενε κανείς ότι αν κάποιος (και μάλιστα σε υψηλόβαθμη θέση) έκανε τέτοιες καταγγελίες, θα υπήρχε άμεση κλήση από την υπουργό για να δοθούν στοιχεία, θα υπήρχε η σχετική έρευνα και γενικά θα γινόταν μια άμεση κινητοποίηση για διελευκανθεί η υπόθεση και να πάρουν τα πράγματα το δρόμο της δικαιοσύνης και του πειθαρχικού ελέγχου.

Φεῦ όμως...Με υπουργό την κυρία Νίκη, τέτοια πράγματα δε συμβαίνουν - όπως φαίνεται από την επιστολή παραίτηση της κυρίας Φουντοπούλου, από τη θέση της γενικής διευθύντριας του Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, που αποτελεί τον κυριότερο φορέα υποστήριξης των νέων επιστημών στην Ελλάδα. Η κυρία Φουντοπούλου (η οποία στην καλύτερη περίπτωση για να βρέθηκε στη θέση αυτή, είναι πολιτικά ουδέτερη) υποστηρίζει ότι επανειλλημένα έθεσε μια σειρά ζητημάτων που αφορούσαν τη λειτουργία του οργανισμού, αλλά το δόγμα "business as usual" υπερίσχυσε, για μια ακόμα φορά. 

Έτσι η εν λόγω πανεπιστημιακός εξαναγκάστηκε σε παραίτηση (προφανώς για λόγους αξιοπρέπειας), προσπαθώντας να ενημερώσει την κοινή γνώμη για τα όσα τραγικά συμβαίνουν (και) σε αυτόν το δημόσιο οργανισμό...Για να δούμε. Θα ιδρώσει το αυτί κανενός υπευθύνου;

Η Επιστολή της Πανεπιστημιακού Μαρίας Ζωής Φουντοπούλου προς την Υπουργό Παιδείας 

Αθήνα, 3/3/2023 

Αξιότιμη Κυρία Υπουργέ, 

σε συνέχεια του από 30/1/2023 ηλεκτρονικού μηνύματός μου αναφορικά με την παραίτησή μου από τη θέση της Γενικής Διευθύντριας του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, δηλώνω ρητώς και ανεπιφύλακτα ότι εμμένω στο αίτημα παραίτησής μου, δεδομένου ότι, όπως ήδη σας έχω αναφέρει, έχω διαπιστώσει σοβαρά θέματα κακοδιοίκησης του ΙΚΥ, όπως, ενδεικτικά μόνο μπορώ να αναφέρω: α) η παραβίαση του ευρωπαϊκού οδηγού διαχείρισης του Erasmus, η οποία μπορεί να διαπιστωθεί και μέσω της ευρωπαϊκής πλατφόρμας καταγραφής και παρακολούθησης της διαχείρισης και να επιφέρει έκθεση του Ιδρύματος και σοβαρές συνέπειες στη διαχείριση των σχεδίων, 

β) οι υλοποιήσεις προγραμμάτων που αξιοποιούν ευρωπαϊκά κονδύλια μέσω των οποίων πληρώνονται παρατύπως πέντε συνολικά σύμβουλοι του ΔΣ χωρίς προκήρυξη, 

γ) η κοινοποίηση των Ημερησίων Διατάξεων του ΔΣ και η επεξεργασία των Πρακτικών από μία από τις συμβασιούχους συμβούλους, χωρίς να έχει κανένα θεσμικό ρόλο, ώστε να διακυβεύεται και να καθίσταται αμφίβολη η ακρίβεια, η ορθότητα, το κύρος και η εν γένει νομιμότητα των πρακτικών αυτών, 

δ) οι μη συμβατές, σύμφωνα με όσα ορίζει ο ευρωπαϊκός οδηγός, αξιολογήσεις των υποβληθέντων σχεδίων από αξιολογητές μη συναφών γνωστικών αντικειμένων, οι οποίοι ορίζονται από το ΔΣ χωρίς σχετική προκήρυξη και χωρίς αιτιολόγηση της επιλογής τους, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από σχετικά Πρακτικά Συνεδριάσεων,

ε) οι μη σύννομες απολύσεις από τη Διοίκηση συμβασιούχων εργαζομένων στο Erasmus, μία εκ των οποίων προκάλεσε αγωγή κατά του ΙΚΥ, η οποία θα εκδικασθεί στις 4 Απριλίου ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, 

στ) οι συνεδριάσεις του ΔΣ χωρίς διαδικασίες διασφάλισης της εγκυρότητας, όπως η τήρηση χειρόγραφων και μη λεπτομερών πρακτικών, ενός Δημόσιου Φορέα που διαχειρίζεται μεγάλα χρηματικά, ευρωπαϊκά ποσά, και ενώ αυτά θα έπρεπε να ηχογραφούνται, 

ζ) η διοικητική και ποιοτική αδυναμία και η υπαίτια παράλειψη του φορέα να ενταχθεί στο πρόγραμμα Ψηφιοποίησης Δημοσίου Τομέα (το ΙΚΥ δεν εντάχθηκε στο εν λόγω Πρόγραμμα, το οποίο έληξε στις 31/12/2022),

η) η ομιχλώδης διαδικασία που υιοθετείται στον τομέα των προμηθειών, όπως διαπιστώθηκε και αναγράφεται και στην Έκθεση Αξιολόγησης του ΙΚΥ από την εταιρεία Deloitte τον Ιούνιο του 2022, με αποτέλεσμα να τίθεται σοβαρός κίνδυνος καταλογισμού των ποσών αυτών, δημοσιονομικών διορθώσεων και αναζήτηση τυχόν πειθαρχικών και ποινικών ευθυνών των συμπραττόντων (με ενέργεια ή παράλειψη) υπαλλήλων και μελών της διοίκησης. 

Επιθυμώ να σας αναφέρω ότι για όλα τα παραπάνω αλλά και για διάφορα άλλα, επίσης σοβαρά θέματα (καταγγελία για εργασιακό εκφοβισμό, απείθεια υπαλλήλων να εφαρμόσουν οδηγίες μου λόγω κάλυψής τους από τη Διοίκηση, ασυμβίβαστο καθηκόντων κ.ά.) έχω επανειλημμένως αντιδράσει ενημερώνοντάς σας, υπογράφοντας αποφάσεις πληρωμής με επιφύλαξη και αποστέλλοντας σχετικά ηλεκτρονικά μηνύματα - τα οποία είναι στη διάθεσή σας όποτε μου τα ζητήσετε - προς όλα τα μέλη του ΔΣ λαμβάνοντας ως απάντηση τις ευχαριστίες τους για την ενημέρωση (!).

Αξιότιμη Κυρία Υπουργέ, 

υπηρετώντας το ελληνικό δημόσιο συμφέρον από διάφορες θέσεις και κυρίως από τη θέση μου ως Πανεπιστημιακής δασκάλας θλίβομαι βαθιά για την εικόνα ενός Ιδρύματος, του οποίου υπήρξα υπότροφος και σας αναφέρω και πάλι ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να υπηρετώ το ΙΚΥ από τη θέση της Γενικής Διευθύντριας. Η υπηρεσιακή μου εντιμότητα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το Πανεπιστημιακό μου ήθος έχουν κλονισθεί, αφότου διεπίστωσα τις ως άνω παρανομίες, και εξ αυτών των λόγων, εμμένω στην ήδη υποβληθείσα παραίτησή μου. 

Με τιμή, Μαρία-Ζωή Φουντοπούλου Καθηγήτρια ΕΚΠΑ

Για την ελληνική γλώσσα ρε γ@@@@o!

 Η ελληνική γλώσσα υποφέρει σχεδόν απ' όλους μας. Όλοι μας κάνουμε λάθη γλωσσικά - συντακτικά, ορθογραφικά και γραμματικά - άλλος λιγότερο, και άλλος περισσότερο. Είναι επίσης συχνό φαινόμενο η ελληνική γλώσσα να υποφέρει περισσότερο από τους "Ελληναράδες", απ' αυτούς δηλαδή που υποτίθεται ότι "αγαπάνε περισσότερο" την Ελλάδα - και οτιδήποτε ελληνικό - περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους. Και αυτό το φαινόμενο μπορεί να μην είναι τωρινό (μιας και παρουσιάζεται έντονα από τη δεκαετία του 1990 που μπήκαν στη ζωή μας τα ιδιωτικά ΜΜΕ και γεμίσαμε lifestyle έντυπα), αλλά τα τελευταία χρόνια γιγαντώνεται, μέσω των social media. Κάποτε θεωρούσαμε "ντροπή" να κάνουμε ορθογραφικά λάθη, να χρησιμοποιούμε "αμερικανιές" στο γραπτό ή προφορικό λόγο και να κάνουμε συντακτικά λάθη. Πλέον απλός κανείς δεν ασχολείται και η γλώσσα τραυματίζεται ανεπανόρθωτα. Ο Γιάννης Ζουμπουλάκης γράφει στο in.gr σχετικά:

"Δεν νομίζω ότι πρόκειται για ιδέα μου, καθώς επίσης θεωρώ πολύ πιθανόν αρκετός κόσμος να μην το έχει αντιληφθεί· ίσως να μην το αντιληφθεί ούτε τώρα με αυτό το σύντομο σημείωμα: πέρα από τα σωματικά, ψυχολογικά, συναισθηματικά, πρακτικά, οικονομικά, επαγγελματικά και πάσης φύσεως άλλα πλήγματα που λίγο ως πολύ όλοι έχουμε υποστεί από αυτόν τον δαίμονα που λέγεται κορωνοϊός, ένα ακόμα πρόβλημα που προέκυψε έχει να κάνει με τη γλώσσα μας. Τα ελληνικά μας.

Ταλαιπωρημένη ούτως ή άλλως εδώ και αρκετά χρόνια στην καθομιλουμένη, η ελληνική γλώσσα, τα τελευταία δύο χρόνια, άρχισε να δέχεται κάτι σαν μια ακόμη επίθεση – όχι απαραιτήτως ηθελημένα -, την οποία, με το φτωχό μου το μυαλό (και με την πιθανότητα να κάνω λάθος), αποδίδω σε αυτήν ακριβώς την κατάσταση της πανδημίας.Δεν μπορεί, θα το έχετε παρατηρήσει – ίσως ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό σας. 

Εδώ και δύο χρόνια πολλές λέξεις ή εκφράσεις άρχισαν να λέγονται κάπως «χαϊδεμένα», με τρόπο «γούτσου γούτσου», ναζιάρικο. Δεν είναι να μπαίνεις σε κατάστημα ή υπηρεσία.«Εχουμε τεστάκι;» θα σε ρωτήσουν.«Εχουμε κλείσει ραντεβουδάκι;».«Να σκανάρω παρακαλώ το κινητούλι σας;».«Θα μου δείξετε και μια ταυτοτητούλα;».Και όταν έρχεται και η ώρα της πληρωμής, να και η «αποδειξούλα» μας.Εντάξει, με το «καλή απόλαυση», ένα νέο γλωσσικό «προϊόν» που προηγείται του κορωνοϊού, έχω εδώ και καιρό συμβιβαστεί (αν και το σωστό ρήμα είναι παραιτηθεί). Κατέθεσα τα όπλα όταν σε μια περίπτωση ρώτησα τον σερβιτόρο αν θα μπορούσε ποτέ η απόλαυση να είναι κακή και εκείνος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Επίσης, σε αυτό το τελευταίο, οφείλω να πω ότι είμαι και κάπως πιο επιεικής, διότι αν σκέφτονταν όλοι σαν εμένα, τότε δεν θα ‘πρεπε να λέμε καλημέρα, καλησπέρα, καλή όρεξη, καλή τύχη, καλό ταξίδι κ.ο.κ. (εξαιρώ βέβαια τον «καλό Παράδεισο», μακράν την πιο μακάβρια ευχή που έχω ποτέ ακούσει, αλλά και μια παραδοξότητα από μόνη της αφού ο «κακός» Παράδεισος δεν μπορεί παρά να είναι η Κόλαση).

Ομως αυτό το μπεμπεδίστικο με τις λέξεις που καταλήγουν σε -ούλι, -ούλα, -άκι και πάει λέγοντας έχει αρχίσει πραγματικά να με ενοχλεί, σε σημείο που μια φορά δεν άντεξα και ρώτησα τον υπάλληλο «τι εννοείτε ταυτοτητούλα;», για να μου απαντήσει έκπληκτος «μα την ταυτότητά σας βέβαια!». «Α, αυτήν την έχω» απάντησα και την έβγαλα για να του τη δείξω.Δεν έχω φυσικά τίποτα με τους ανθρώπους, αλήθεια το λέω. Ούτε προσπαθώ να φανώ σνομπ και «σπαστικός». Αντιλαμβάνομαι και με το παραπάνω ότι οι περισσότεροι από αυτούς ζουν και εργάζονται υπό πίεση, ποιος ξέρει τι ακούν (ή άκουγαν γιατί τα πράγματα έχουν πια χαλαρώσει) καθημερινά. Δεν είναι και το καλύτερο πρωινιάτικα να ακούς το κοντό και το στραβό του καθενός που ενδεχομένως να βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση πίεσης με σένα.

Με άλλα λόγια αντιλαμβάνομαι ότι η χρήση λέξεων όπως «ταυτοτητούλα» και «κινητούλι» χρησιμοποιούνται και κάπως αμυντικά· σαν μια (αμήχανη βέβαια) προσπάθεια εκδήλωσης οικειότητας των εργαζομένων προς τον πελάτη. Σαν να λένε «ξέρετε, εγώ απλώς κάνω τη δουλειά μου, δεν έχω τίποτα μαζί σας, μη μου κρατάτε κακία». Σύμφωνοι. Ωστόσο το θέμα δεν αλλάζει: είναι «λέξεις» που επίσης δηλώνουν ερασιτεχνισμό.Και φυσικά το ουσιαστικό πρόβλημα παραμένει. Η γλώσσα μας σιγά σιγά αποδυναμώνεται, εκφυλίζεται, μεταλλάσσεται. 

Θαρρείς ότι οι ελληνικές λέξεις δεν έχουν πια και τόση σημασία για τους περισσότερους, την ίδια ώρα βέβαια που οι περισσότεροι που την καταστρέφουν νιώθουν Ελληνάρες και πατριωτάρες και για την «Ελλάδα ρε γαμώτο» και όλ’ αυτά τα αγοραία συνθήματα.Υστερα βέβαια είναι και ο παράγοντας της αγγλιστί ευκολίας. Γιατί άραγε, εφόσον αγαπάμε την Ελλάδα και τη γλώσσα μας, δεν καταβάλλουμε λίγο παραπάνω κόπο για να εξασκήσουμε τα ελληνικά μας χωρίς να πέφτουμε στην παγίδα της ευκολίας και να λέμε π.χ. «αυτό είναι χαντμέιντ/ handmade» αντί να πούμε τη σωστή και αντίστοιχη ελληνική λέξη «χειροποίητο». Γιατί αυτό το περίφημο «concept» δεν ακούγεται ποτέ ως «βασική ιδέα» ή «σύλληψη»; Γιατί «anyway…» και όχι «τέλος πάντων»;Αν όντως αγαπάμε την πατρίδα μας, οφείλουμε να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί απέναντι στη γλώσσα της και να την προστατεύουμε αντί να την απαξιώνουμε ξεχνώντας την."

Αν ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού θεωρεί ότι "διδακτορικό ίσον τεμπελιά" φανταστείτε τι λένε οι άλλοι...

 Τη δεκαετία του 1960, αν ήθελες να βρεις μια καλή δουλειά το πανεπιστημιακό πτυχίο ήταν υπεραρκετό, αρκεί να μην είχες "οικογενειακό φάκελο" στην ασφάλεια. Τη δεκαετία του 1980, το πτυχίο αρκούσε ακόμα αρκεί να είχες καλές διασυνδέσεις - πολιτικές βασικά, αλλά και "κοινωνικές". Το "πήρα το βουλευτή να βάλει το παιδί σε μια δουλειά" ήταν εξίσου σημαντικό (ίσως και πιο σημαντικό) με τον ακαδημαϊκό σου τίτλο, και σίγουρα η πολτική γνωριμία ήταν κατά πολύ ανώτερη των προσόντων σου για να καταλάβεις μια θέση ευθύνης. Για να μην κατηγορούμε το Δημόσιο, η ίδια κατάσταση ίσχυε και στον ιδιωτικό τομέα. Πόοσι και πόσοι γόνοι μεγαλό(α)σχημων με τίτλους από γνωστά κολλέγια των Αθήνων (με χαμηλό ακαδημαϊκό βάρος και αξία) δεν έλαβαν υψηλές θέσεις σε εταιρείες φίλων και γνωστών, με αποτέλεσμα η δουλειά να γίνεται από άτομα χαμηλότερα στην ιεραρχία; Την δεκαετία του 1990 η απαίτηση για μεταπτυχιακό έγινε βασικό συστατικό οποιασδήποτε θέση εργασίας με ικανοποιητικές αποδοχές και δυνατότητες ανέλιξης ενώ καθώς εμφανίστηκε και το ΑΣΕΠ στις ζωές μας, και τα πράγματα άρχισαν (πολύ αργά) να γίνονται πιο αξιοκρατικά και στο Δημόσιο άρχισε αυτό να γίνεται και απαραίτητο για όποιον είχε όνειρα ουσιαστικής καριέρας και εκεί. Η αποθέωση όμως των πανεπιστημιακών τίπλων έγινε από το 2000 και πέρα. Με την ανεργία ν' αυξάνεται, την υπερπροσφορά σε υποψηφίους με τίτλους να γίνεται κανόντας σχεδόν σε όλες τις θέσεις το διδακτορικό έγινε ένα ισχυρό χαρτί για πρόσληψη.

Όχι πως το διδακτορικό σημαίνει βέβαια και αναγνώριση του ως προσόν που μπορεί να συνδεθεί με μια μισθολογική αξιοπρέπεια. Το αντίθετο. Αλλά όπως και να το κάνουμε θεωρούνταν (και θεωρείται) ως ισχυρό προσόν σε μια χώρα που εργαζόμενοι προσλαμβάνονται "ως υπάλληλοι γραφείου" για να μην πληρώνονται κανονικά, και έχοντας μεταπυχιακά και διδακτορικά καταλήγουν να "τρέχουν" ολόκληρα τμήματα με το βασικό μισθό...

Και μέσα σ' αυτή την εργασιακή πραγματικότητα, και εν μέσω τεράστιων αλλαγών στον εργασιακό τομέα,  στην Ελλάδα του Χατζιδάκη και του Πούμπουρα (που θεωρεί "ευλογία" τη δωρεάν εργασία), έρχεται ο οικονομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού, που βασικό προσόν κατάληψης της θέσης του είναι η κομματική του ταυτότητα, και μας γυρίζει δεκαετίες πίσω, όπου οι σπουδές θεωρούνταν από ορισμένους ως ενασχόληση "για τεμπέληδες" δηλώνοντας ότι "τα διδακτορικά είναι για τους τεμπέληδες".  Κάποιος δηλαδή που πήρε τις θέσεις που είχε στη ζωή του λόγω γνωριμίας και όχι γιατί ήταν αντικειμενικά καλύτερος από τους συνυποψηφίους του (με βάση σύγκρισης το βιογραφικό του), θεωρεί ότι όποιος κυνηγά τον ανώτατο ακαδημαϊκό τίτλο είναι τεμπέλης, γιατί δεν προτιμάει να βρει μια θέση.

Δεν του περνάει καν από το μυαλό δηλαδή, να σκεφτεί ότι δεν είναι τα παιδιά που σπουδάζουν αυτά που επιβάλλουν το κυνήγι μιας θέσης διδακτορικού, αλλά η "αγορά", που έχει θεοποιηθεί από το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο που κινεί τα νήματα στην χώρα μας εδώ και μερικές δεκαετίες.  Πολλοί δε απ' αυτούς προφανώς θα προτιμούσαν να δουλέψουν για ένα αξιοπρεπή μισθό (αν είχαν τη δυνατότητα) από το να κουβαλάνε "προτζέκτορες", όπως λέει και το γνωστό τραγουδάκι των εργαστηρίων, για 3 και 60.

Δεν του περνάει καν από το μυαλό ότι μπορεί κάποιος να κάνει διδακτορικό γιατί πραγματικά αγαπάει το αντικείμενό του. 

Και προφανώς (παρότι στην πορεία προσπάθησε να μαζέψει τα πράγματα) δεν του πέρασε από το μυαλό ότι διδακτορικό στην Ελλάδα, σημαίνει σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ενασχόληση με πράγματα άσχετα του ακαδημαϊκού σου ενδιαφέροντος, κάλυψη κενών και διδακτικού έργου που δεν είναι δικό τους, "χαμαλοδουλειές" που δε θα πληρωθούν ποτέ καθώς και πολλά άλλα που δε γράφονται στις σελίδες ενός blog. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει καμία εγγύηση για εργασιακή αποκατάσταση στη συνέχεια.

Άρα για ποια τεμπελιά μιλάμε; 

Αλλά είπαμε. Μαρίες-Αντουανέτες η χώρα μας έχει πολλές και η εμφάνιση ακόμα μίας δεν μας κάνει εντύπωση...

Μια κατάληψη, ο κύριος Διγαλάκης και ένα μνημείο που κάποιοι θέλουν να κάνουν με το ζόρι ξενοδοχείο...

 Ο κύριος Διγαλάκης δεν είναι άγνωστος στο τοπικό κύκλο των στελεχών της Ν.Δ. στα Χανιά. Πολιτικά ενεργός εδώ και πολλά χρόνια και σταθερά προσκείμενος στο νυν Πρωθυπουργό, εκδήλωσε νωρίς το ενδιαφέρον του να "εκτεθεί" πολιτικά ως υποψήφιος βουλευτής και εκλέχθηκε εκμεταλλευόμενος την αποπομπή του πρώην υφυπουργού Δικαιοσύνης κύριου Μαρκογιαννάκη από τα τα ψηφοδέλτια, καθώς και το γεγονός ότι λόγω νίκης της ΝΔ σε πανελλαδικό επίπεδο, το κυβερνών κόμμα θα εξέλεγε 3 βουλευτές στα Χανιά ούτως ή άλλως.

Η σταθερή υποστήριξή του στο νυν Πρωθυπουργό ανταμοίφθηκε με μια θέση στο προηγούμενο υπουργικό συμβούλιο, αυτή του αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας. Ο λόγος της επιλογής του Υπουργείου; Ο κύριος Διγαλάκης είχε διατελέσει Πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, στο οποίο ήταν καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρονικών Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, ενώ διατέλεσε και Πρύτανης του Ιδρύματος για 4 και κάτι χρόνια. Η θητεία του στην Πρυτανεία στιγματίστηκε από μια περίεργη απόφαση, με την οποία ουσιαστικά "παραχωρούσε" έναντι μετρίου ετήσιου ενοικίου κτίρια του Πολυτεχνείου Κρήτης σε ιδιωτική εταιρεία, για να μετατραπούν αυτά σε ξενοδοχείο. Αυτό ως πρώτη ανάγνωση δεν ήταν κακό - αφού μπορούσε ν' αναγνωστεί ως ότι "το Πολυτεχνείο Κρήτης αποφάσισε ν' "αξιοποιήσει" μέρος της περιουσίας του για να μπορέσει να ενισχύσει το διδακτικό του έργο και να μπορέσει ν' "ανεξαρτοποιηθεί" οικονομικά" (ό,τι και αν αυτό σημαίνει για ένα ίδρυμα που χρηματοδοτείται σταθερά και υποχρεωτικά λόγω Συντάγματος από τον κρατικό προϋπολογισμό). Τα προβλήματα όμως αυτής της απόφασης, ήταν άλλα: 

α) για την παραχώρηση των κτιρίων δεν είχε ακολουθηθεί η αναμενόμενη διαδικασία για δημόσια περιουσία (δηλ.ευρύς διαγωνισμός με τελική επιλογή του ανάδοχου που θα έδινε τα περισσότερα ωφελήματα για το ίδρυμα και την τοπική κοινωνία),

β) τα κτίρια βρίσκονταν σε μια από τις πλέον προνομιούχες (από πλευράς τοποθεσίας) αλλά και τουριστικά "φορτωμένες" περιοχές της πόλης των Χανίων (με τεράστια αντικειμενική και αρχαιολογική αξία), ενώ είναι χαρακτηρισμένα ως μνημεία της σύγχρονης πολιτιστικής ιστορίας της χώρας για τα οποία απαιτείται ειδική διαδικασία για οποιαδήποτε αλλαγή χρήσης τους,

γ) για το έργο υπήρξαν (υπερκομματικές) αντιδράσεις από την τοπική κοινωνία, και κυρίως 

δ) τα κτίρια αυτά είχαν παραχωρηθεί από το κράτος στο ίδρυμα για τη στέγαση των υπηρεσιών του και μόνο (χωρίς δηλαδή να έχουν αγοραστεί με χρήματα -που έτσι κι αλλιώς το ΠτΚ δεν είχε -του προϋπολογισμού του ιδρύματος). 

Αξίζει να σημειωθεί ότι το τελευταίο ισχύει για το σύνολο σχεδόν της περιουσίας του Πολυτεχνείου: Όντας ένα ίδρυμα που αγκαλιάστηκε απ' όλη την τοπική κοινωνία, προικοδοτήθηκε με σειρά δωρεών που μπροστά στο σύνολό τους λίγα πανεπιστημιακά ιδρύματα μπορούν να καυχηθούν ότι υπσστηρίχθηκαν περισσότερο. Οι περισσότερες δωρεές προς αυτό είχαν συγκεκριμένο σκοπό, με αποτέλεσμα σε περίπτωση διαφοροποίησης της χρήσης τους από αυτήν που είχε πρόθεση ο δωρητής, να είναι προσβαλλόμενες στα δικαστήρια με κίνδυνο ανάκλησής τους.  

 Όλα τα παραπάνω ήταν γνωστά στον κύριο Διγαλάκη αλλά και στη Σύγκλητου του ΠτΚ που έλαβε τη συγκεκριμένη απόφαση στα 2017 - παραταύτα, στην τούρλα των μνημονίων  (και υπό την ανοχή της κεντρικής και τοπικής εξουσίας), η απόφαση ελήφθη και κατέληξε στο συρτάρι της αναμονής. Ο λόγος; Στο ένα από τα κτίρια, υπήρχε μια από τις παλαιότερες και πιο ενεργές καταλήψεις της Κρήτης, η περίφημη "Rosa Nera". Με την αστυνομία να μην ασχολείται και το Πολυτεχνείο να μην επιδιώκει (ανοιχτά) το "άδειασμά" της, τα πράγματα έμειναν στάσιμα για χρόνια. Είναι αλήθεια ότι και η τοπική κοινωνία (που αντέδρασε αρνητικά στο άκουσμα της απόφασης) δε ξεσηκώθηκε μαζικά γιατί υπήρχε η πίστη ότι "η κατάλειψη δεν πρόκεται ν' αδειάσει και η απόφαση θ' ακυρωθεί στην πράξη" (όπως πίστεψε δηλαδή ότι θα συνέβαινε και με τα μνημόνια). Όμως τα χρόνια πέρασαν, ο Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός, ο Χρυσοχοϊδης (γνωστός για τη θέση του απέναντι στις καταλήψεις) πήρε θέση στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ενώ και ο κ. Διγαλάκης μπαίνοντας στην κυβέρνηση δεν ήταν πλέον κάποιος "τυχαίος" πρύτανης αλλά ένας υφυπουργός και βουλευτής. Παράλληλα ο κύριος Διγαλάκης δεν ήταν διαθετιμένος ν' αφήσει τα πράγματα ως έχουν και ήταν αποφασισμένος να τηρήσει την υπόσχεση του προς τους επενδυτές που είχε βρει για να μετατρέψουν το λόφο Καστέλι σε προνομιακό boutique ξενοδοχείο. ΄Έτσι ασκώντας πίεση προς όλες τις πλευρές, κατάφερε στο να γίνει μια επιχείρηση και να διωχθούν οι καταληψίες κακής κακώς...

Εκεί κάπου τα πράγματα πήραν μια τροπή που πιθανόν ούτε ο ίδιος ο κύριος Διγαλάκης θα περίμενε να δει: η συντριπτική πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας (με σύσταση επιτροπής στην οποία συμμετέχουν και συνοδοιπόροι του κυρίου Διγαλάκη στη ΝΔ), σχεδόν όλα τα τοπικά ΜΜΕ (με ορισμένα απ' αυτά να βγάζουν στη φόρα σειρά εγγράφων που αποδεικνύουν τις νομικά αβάσιμες αιτιάσεις της Συγκλήτου και να θέτουν το θέμα στη σωστή του βάση), την τοπική αυτοδιοίκηση, συλλόγους και οργανισμούς βρέθηκαν απέναντί του, αντιδρώντας με πάθος στο σχέδιο για ξενοδοχοποίησή του λόφου. Η δε τοπική και μη αυτοδιοίκηση ήρθε και με συγκεκριμένες προτάσεις έδωσε διέξοδο στο "αδιέξοδο" που η Σύγκλητος (η οποία υπάρχει γιατί μια κοινωνία στήριξε με όλες της τις δυνάμεις το ίδρυμα στα Χανιά) είχε περιέλθει από δικές τις αστοχίες.

Η αντίδραση του ίδιου και του Πολυτεχνείου ήταν σπασμωδική. Ξεσήκωσε τους πολιτικούς του φίλους να μαζέψουν υπογραφές "υπέρ" της ξενοδοχοποίησης (που ως σύνολο υπολείπονται κατά πολύ το αριθμό εκείνων που που αντιδρούν σε αυτή), έβαλε την Σύγκλητο να "επιβεβαιώσει" την απόφαση (στηριζόμενη σε ρήτρες που θα υπάρξουν αν δε γίνει το έργο) και προσπάθησε να οδηγήσει το θέμα στην κεντρική πολιτική σκηνή, πιέζοντας για κυβερνητική στήριξη στο ανώτατο επίπεδο (χωρίς επιτυχία). Κουβέντα για τις αντιδράσεις, για το περίεργο γεγονός ότι η εταιρεία έχει μετοχικό κεφάλαιο που υπολείπεται κατά πολύ το ποσό που θα χρειαστεί να επενδύσει (από την τσέπη της) για το έργο όπως και για το γεγονός ότι στα σχέδια που είχε αναρτήσει στο site της ο "χώρος περιπάτου και αναψυχής" που υποσχόταν ήταν μια τεραστίων διαστάσεων πισίνα, όσο και για το γεγονός ότι η κυβέρνηση γνωρίζει για το πόσο πολύ "μπάζει" το συγκεκριμένο θέμα από τα 2017. Θα μας πείτε "η κυβέρνηση άλλαξε", το οποίο είναι σωστό, αλλά θ' απαντήσουμε ότι υποτίθεται ότι το κράτος έχει συνέχεια και όταν μια υπηρεσία του κράτους έχει λάβει θέση για ένα συγκεκριμένο θέμα (στηριγμένο στα υπάρχοντα στοιχεία), δε θα είναι εύκολο ν' αλλάξει, εκτός και αν ο κύριος Διγαλάκης βγάλει κάποιο έγγραφο-"λαγό από το καπέλο του" που ν' ακυρώνει τα προηγούμενα...

Το τι θα γίνει στο τέλος αναμένεται να το δούμε. Εδώ δεν έχουμε κάποιους "άπλυτους" καταληψίες και απέναντι την "έννομη τάξη": η υπόθεση "μυρίζει" άσχημα, υπάρχει σειρά ερωτημάτων (17 τον αριθμό!) στην υπόθεση που παραμένουν αναπάντητα,  ενώ υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις ώστε και την ύστατη στιγμή να μην αποξενωθεί πλήρως ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα από την κοινωνία με την οποία υποτίθεται έχει συνταχθεί, και όλα αυτά στο βωμό προσωπικών στοιχημάτων και καπρίτσιων της νυν και πρώην Πρυτανείας. Η χώρα δεν έχει ανάγκη από καθηγητές-"ξερόλες", αλλά από ακαδημαϊκούς που είναι κοντά στις τοπικές κοινωνίες και αποφεύγουν δογματισμούς που ταιριάζουν μόνο σε ιεράρχες.

Και η Σύνοδος των Πρυτάνεων χτενίζεται...

Η αλήθεια είναι ότι πάντα στα πανεπιστήμια της Ελλάδας υπήρχαν καθηγητές χαμηλού επιστημονικού (και νοητικού πολλές φορές) επιπέδου, άνθρωποι που πήραν τις θέσεις τους λόγω γνωριμίας, πολιτικής στήριξης ή συγγένειας, καθώς και εκείνοι που ανέβηκαν λόγω παροχής εξυπηρετήσεων (πολλαπλών ειδών) σε παλιότερους καθηγητές.

Υπήρχαν όμως και ένα μεγάλο μέρος που ήταν πραγματικοί "φάροι" γνώσεων, που ήταν υψηλού πνευματικού βεληνεκούς και που πάνω απ' όλα ήταν και πραγματικοί και φανατικοί δημοκράτες και αγωνιστές - χωρίς καν ν' ανήκουν στην αριστερά.

Ποτέ όμως από ιδρύσεως των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων στην Ελλάδα, η χώρα μας δε βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να έχει ένα ιδιαίτερα χαμηλό μέσο όρο - σε όλα τα επίπεδα - όπως αυτό στο οποίο βρίσκεται την τελευταία 15ετία.

Ούτε το "brain drain", ούτε η απογοήτευση λόγω περικοπών δεν μπορούν ν' αποτελέσουν δικαιολογία γι' αυτό. 

Τα όσα συμβαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια δείχνουν μια κατάσταση οριακή - από πλευράς ηθικής: καθηγητές να παίρνουν ποσοστά από τον (πενιχρό) μισθό των διδακτορικών και μεταπτυχιακών φοιτητών τους που έχουν την τύχη να εισπράττουν υποτροφία, να εμφανίζονται σπανίως στα διδασκόμενα μαθήματά τους, να "μαγειρεύουν" αποτελέσματα, να κάνουν εξωτερική εργασία χρησιμοποιώντας φοιτητές τους ως (άμισθους) μαθητευόμενους τους, να γίνονται τσιράκια τοπικών βουλευτών, περιφερειακών/δημοτικών συμβούλων και κομματαρχών με αντάλλαγμα μια υποστήριξη σε μια μελλοντική θέση στο ακαδημαϊκό τους ίδρυμα, να δίνουν διδακτορικά άνευ εργασίας σε κομματικά φοιτητικά στελέχη, να δίνουν τα εξεταζόμενα θέματα (έναντι αμοιβής) πριν τις εξετάσεις σε φοιτητές ή να εκμεταλλεύονται σεξουαλικά φοιτητές/φοιτήτριες έναντι καλύτερων βαθμών. Για να μη μιλήσουμε για τα όσα τραγελαφικά έγιναν στην περίπτωση της συντρόφου του Πρωθυπουργού η οποία από καθηγήτρια της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης βρέθηκε καθηγήτρια στο ΕΜΠ ή το ότι στην περίοδο κοινωνικής κρίσης που περνάει η χώρα μας, η συντριπτική πλειοψηφία του ακαδημαϊκού δυναμικού της χώρας, παρέμεινε "βουβή" και ανέκφραστη.

Το χειρότερο βέβαια δεν είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν. Το χειρότερο είναι ότι κανείς - από τον ακαδημαϊκό χώρο - δεν κάνει κάτι για "να σπάσει το απόστημα". Και είναι τραγικό ότι πολλές φορές αυτοί οι ίδιοι που κάνουν κάτι από τα όσα αναφέραμε παραπάνω, κατηγορούν τα ίδια τα πανεπιστημιακά ιδρύματα στα οποία εργάζονται για "χαμηλό επίπεδο". 

Το ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια παράγουν - γενικά - καλού επιπέδου αποφοίτους αποτελεί πραγματικό θαύμα, αν λάβει κανείς υπόψιν του - εκτός από τα παραπάνω - την υπεραριθμία των φοιτητών, την κατασπατάληση πόρων και τις κακές υποδομές.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι η σύνοδος των Πρυτάνεων της χώρας, των κορυφών δηλαδή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Ελλάδας, σε μια τέτοια κομβική χρονικά περίοδο, θα προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις στο ηθικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ιδρύματα, να ζητήσει στοχευμένη χρηματοδότηση για ν' αντιδράσει στο brain drain και να δώσει μια ώθηση στην ερευνητική δραστηριότητα (που έχει καταλήξει να εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από ευρωπαϊκά προγράμματα) και να ζητάει προώθηση πολιτικών που θα οδηγήσει σε ουσιαστική παραγωγή μαθησιακού έργου. Ή να δει πως θ' αντιμετωπιστεί η επερχόμενη λαίλαπα της δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων, η οποία θα μοιράσει την πίτα χρηματοδότησης σε περισσότερους "παίκτες" εντός της χώρας. Ή έστω να βρει τρόπους ώστε να προστατευτεί το πανεπιστημιακό άσυλο τόσο από αυτούς που θέλουν να το καταργήσουν όσο και από εκείνους που χρόνια τώρα το χρησιμοποιούν ως ασπίδα για παρανομίες και καταστροφές.

Έλα μου όμως που αυτά δε φαίνεται ν' αφορούν ή να ενδιαφέρουν τους Έλληνες πρυτάνεις. Το ψήφισμα της συνόδου, αναφέρει τη "δημιουργία ξενόγλωσσων προγραμμάτων" (λογική απαίτηση δεδομένου ότι υπάρχει χώρος και άνεση για καινούργια τμήματα) και την "προσέλκυση διδασκόντων από το εξωτερικό" (αυτό ζητείται την ίδια στιγμή που ζητείται και "άμεση αναπλήρωση των κενών θέσεων που δημιουργήθηκαν τα τελευταία χρόνια"), "την προώθηση κινητικότητας των φοιτητών ακόμα και εκτός των πανεπιστημίων" (δηλαδή κάποιος γράφει χαμηλό βαθμό και περνάει νοσηλευτική αλλά μπορεί να προωθηθεί από τους καθηγητές - με τις γνωστές αδιαφανείς μεθόδους προφανώς που αναφέραμε παραπάνω), "την κάλυψη εξόδων εκτός έδρας" (!!!) κ.ο.κ. Γίνεται και μια αναφορά στο πανεπιστημιακό άσυλο - χωρίς όμως ουσιαστική πρόταση για του τι μπορεί να γίνει.

Καμία καινοτόμος πρόταση δηλαδή πέραν της "παροχής στα ΑΕΙ της δυνατότητας να σχηματίζουν ενεργειακές κοινότητες με στόχο την παραγωγή και ιδιοκατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας" (πράγμα που μπορούν να κάνουν βέβαια τα ΑΕΙ που έχουν εκτάσεις και με το υπάρχον νομικό πλαίσιο με την τοποθέση φωτοβολταϊκών).

Αλλά προφανώς δεν μπορούμε να έχουμε μεγάλες απαιτήσεις από μια ομάδα ανθρώπων που στην πλειοψηφία της, το βασικό της μέλημα είναι η εξασφάλιση εκλόγιμης θέσης στα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων στις επόμενες εκλογές... 

Μπέτυ Μπαζιάνα - Νατάσα Καραμανλή = βίοι παράλληλοι

Από τα τέλη του 2016 είχαμε αναφέρει την περίπτωση της συντρόφου του Πρωθυπουργού Περιστέρας Μπαζιάνα ως χαρακτηριστικό  παράδειγμα νεποτισμού της κυβέρνησης του κυρίου Τσίπρα. Μια περίπτωση που μας απασχολεί καθώς θυμίζει σε πολλά αυτήν της κυρίας Νατάσας Καραμανλή η οποία από νηπιαγωγός κατέληξε να γίνει χειρούργος μέσα σε χρόνο ρεκόρ, και ενώ ο συζυγός της κυριαρχούσε στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Μια περίπτωση που την περίοδο που ήρθε στο φως της επιφάνειας (μεταξύ 2002-2004) είχε στηλιτευθεί από στελέχη της σημερινής κυβέρνησης.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Η κυρία Καραμανλή στα 1988 αποφοίτησε από το παιδαγωγικό του ΑΠΘ. Στα 1998 παντρεύτηκε τον Κώστα Καραμανλή και λίγο καιρό μετά το γάμο βρέθηκε να κάνει το διδακτορικό της στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου. Το πως τα κατάφερε (αρχικά) να κάνει την έρευνά της (στην Θεσσαλονίκη) όντας κάτοικος Αθηνών και σύζυγος του (τότε) αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (άρα έχοντας αυξημένες κοινωνικές υποχρεώσεις) και μετά να γράψει το διδακτορικό της - αποφοιτώντας από μια ιδιαίτερα δύσκολη σχολή σε λιγότερο από 4 χρόνια είναι απορίας άξιον. Αυτό όμως που έσπασε όλα τα ρεκόρ είναι το πως κατάφερε μεταξύ 2002 και 2004 να: α) μείνει έγκυος, β) να γεννήσει δίδυμα, γ) να καλύψει τα μαθήματα 6 χρόνων στην Ιατρική Σχολή (χωρίς να μπορεί να αναγνωρίσει μαθήματα από το Παιδαγωγικό) δ) να πάρει το πτυχίο της. Για να μην πούμε το πως μετά από αυτό έκανε μεταπτυχιακό στο Tufts της Βοστώνης (όντας σύζυγος Πρωθυπουργού στην Ελλάδα - η οποία έχει πρωτεύουσα την Αθήνα που απέχει καμιά 10αριά ώρες με το αεροπλάνο από την Βοστώνη - χωρίς μετεπιβιβάσεις) και τελείωσε το αγροτικό της μέσα σε μία 3ετία, ξεκινώντας άμεσα ειδικότητα. Για την ειδικότητα δε θα πούμε πολλά - παρά το ότι ολοκληρώθηκε με την ταχύτητα και επιμέλεια που χαρακτήριζε ολόκληρη τη θητεία της κυρίας Καραμανλή στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ.
Η κυρία Μπαζιάνα από την άλλη είχε διαφορετική διαδρομή που όμως κατέληξε το ίδιο επιτυχής: Πήρε το πτυχίο της από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών χωρίς προβλήματα - ενώ χωρίς προβλήματα ήταν και η συνέχεια αν εξαιρέσεις μια "μικροπεριπέτεια" που κατέληξε σε καταδίκη της στα δικαστήρια για προσβολή προσώπου και ιδιοποίηση πνευματικής εργασίας επιδικάζοντας μάλιστα στον ενάγοντα καθηγητή κ. Λυμπερόπουλο 8000 ευρώ ως αποζημίωση. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι παρότι έφυγε το 2002 από την Πάτρα (μην έχοντας εκπονήσει τη διδακτορική της διατριβή λόγω της "μικροπεριπέτειας") βρήκε γρήγορα στέγη στο ΕΜΠ, απ' όπου τελικά πήρε διδακτορικό το 2008. Για πολλούς άλλους κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο - με μια δικαστική καταδίκη στην πλάτη και μια αποτυχημένη προσπάθεια για διδακτορικό, αλλά επειδή στην Ελλάδα όποιος αγωνίζεται, δικαιώνεται στο τέλος (με τη βοήθεια της κομματικής υποστήριξης ενίοτε), τελικά τα κατάφερε, μετ' επαίνων.
Όμως κανείς δεν κάνει διδακτορικό για να μείνει σ' αυτό - Έτσι με τον ερχομό του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, η κυρία Μπαζιάνα του μικρού αριθμού δημοσιεύσεων - και που στο μεταξύ έχει διοριστεί ως καθηγήτρια Πληροφορικής σε σχολείο - πηγαίνει ως "Έκτακτο Διδακτικό Προσωπικό" (ΕΔΙΠ) στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας. Το πως πήρε την άδεια από το σχολείο στο οποίο δίδασκε καθώς και το πως έγινε δεκτή η αίτησή της (ανάμεσα σε ιδιαίτερα σκληρό ανταγωνισμό) είναι απορίας άξιο - αλλά είπαμε οι αξίες στην χώρα μας πάντα δικαιώνονται και τα διαμάντια λάμπουν στη λάσπη. Στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας έγινε και το εξής αμίμητο: κατά την πρώτη μέρα της στο ίδρυμα ο ίδιος ο Πρύτανης της έκανε το "welcome tour" (κάτι που μέχρι τότε δεν είχε κάνει ποτέ του), δείχνοντάς της τα κατατόπια, αποδεικνύοντας ότι η Κοζάνη είναι ένα ιδιαίτερα φιλόξενο μέρος για τους ΕΔΙΠ (ιδιαίτερα αν αυτοί έχουν συζυγική σχέση με ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης).

Παρότι το μάθημα ήταν μόνο μια φορά την εβδομάδα, η κυρία Μπαζιάνα απέκτησε τεράστια πείρα και έχοντας την τύχη με το μέρος της βρέθηκε - χάρις μια νομοθετική ρύθμιση που τυχαία προφανώς πέρασε ως "εξαιρετικά επείγουσα" στα 2016 - να διδάσκει στο ΕΜΠ. Βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο μαζί με την κυρία Μπαζιάνα, βρέθηκαν και άλλοι με διδακτορικά σε πανεπιστημιακά ιδρύματα. Γιατί είπαμε - η τροπολογία ήταν προγραμματισμένη και έτυχε να συμπέσει με την περίοδο που η κυρία Μπαζιάνα ήθελε να διδάξει σε πανεπιστήμιο κοντά στην Αθήνα αντί να βρίσκεται σε κάποιο σχολείο της Αττικής. Η "τροπολογία Μπαζιάνα" αποτέλεσε μια από τις πρώτες "τομές" του ΣΥΡΙΖΑ στην παιδεία και ακόμα και σήμερα, υπάρχουν πολλοί που "πίνουν νερό στο όνομα" της Μπέτυς. Τώρα για το πως παρακάμφθηκαν δεκάδες άλλοι μετα-διδακτορικοί με διδακτική εμπειρία και δημοσιεύσεις και δόθηκε θέση στην κυρία Μπαζιάνα αντί σε κάποιον άλλο - δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργο. Όπως και στην περίπτωση της κυρίας Καραμανλή, φαίνεται ξεκάθαρα ότι στην χώρα μας οι αξίες επικρατούν στο τέλος. Και όπως και στην περίπτωση της κυρίας Καραμανλή (που πήρε πτυχίο από το Tufts όντας στην Αθήνα), η κυρία Μπαζιάνα αναγνωρίστηκε και εκείνη στο εξωτερικό όντας πλέον επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Της ευχόμαστε και του χρόνου στο Αζαρμπαϊτζάν.
Όπως φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι Πρωθυπουργοί μας διαλέγουν συντρόφους από το πάνω ράφι. Έξυπνες γυναίκες (με IQ επιπέδου Αϊνστάιν) που είναι μητέρες - σύζυγοι - επιστήμονες, έχοντας την ίδια επιτυχία σε όλους τους ρόλους. Καταφέρνοντας τα πάντα με την αξία τους.
Ίσως θα ήταν καλύτερα να τις είχαμε και Πρωθυπουργούς; Ίσως η Ελλάδα να ήταν σε καλύτερη μοίρα σήμερα... Εκτός και αν - λέμε τώρα - το ότι η κορύφωση της επιτυχίας τους, την χρονική περίοδο που οι "σύντροφοί" τους ήταν "στα πράγματα" στην χώρα ή είχαν ισχυρές προσβάσεις, δεν ήταν μόνο συγκυριακή. Αλλά μπα, αυτά τα πράγματα ΔΕ γίνονται στην Ελλάδα. Στην χώρα μας ως γνωστόν βασιλεύει η αξιοκρατία...

Από τον Φίλη στον Γαβρόγλου ή από τον Άννα στον Καϊάφα

Όταν στην παιδεία μιας χώρας κάνουν κουμάντο ιδεοληπτικοί τότε το μέλλον της είναι μάλλον ζοφερό. Έτσι και αφού περάσαμε τη λαίλαπα Φίλη (για την οποία είχαμε γράψει λεπτομερώς εδώ), αντί να δούμε στη συγκεκριμένη θέση έναν άνθρωπο που να έχει σχέδιο για το αύριο της παιδείας, καταλήξαμε στον Γαβρόγλου: αν και ο συμπολιτευόμενος τύπος τον παρουσίαζε ως άνθρωπο με σχέδιο και διαλλακτικό, στην πράξη τα πράγματα δείχνουν διαφορετικά.

Καταρχήν, αντί να δούμε ένα σχέδιο ουσιαστικό, που να δείχνει το όραμα της κυβέρνησης για τη βελτίωση της παιδείας σε όλα τα επίπεδα - και το οποίο να οδηγεί σε βελτιώσεις στον τρόπο της εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, καλύπτοντας παράλληλα και την ανάγκη για άνοδο του μορφωτικού επιπέδου σε όσους αποφασίζουν να σταματήσουν την εκπαιδευτική τους ζωή στο τέλος του Λυκείου, παρατηρούμε κινήσεις ψηφοθηρικού τύπου  - όπως στην περίπτωση του τρόπου εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Παρατηρούμε κινήσεις που αποσκοπούν στην υποβάθμιση της σημασίας της ύπαρξης κινήτρου για την αριστεία (όπως στην περίπτωση της εφαρμογής από δω και πέρα κλήρωσης για τη σημαία) και μιας περίεργης αντίληψης για ισοτιμία ΑΕΙ και ΤΕΙ (όπως φαίνεται από τις δηλώσεις και το νέο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ).

Κυρίως όμως παρατηρούμε μια αλλαζονική διάθεση απέναντι στο οτιδήποτε τον αφορά καθώς και μια προσέγγιση τύπου "Μαρίας Αντουανέτας" στα θέματα της παιδείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πρώτου είναι η εξαγορά της στρατιωτικής του θητείας - ο υπουργός σε ηλικία 24 ετών κλήθηκε να υπηρετήσει στον ελληνικό στρατό για μια θητεία μόλις οκτώ μηνών, ως ομογενής: αν και αριστερός (και θεωρητικά αντι-χουντικός), προτίμησε να την εξαγοράσει για να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό, κάνοντας χρήση του ευεργετικού διατάγματος 720/70 της δικτατορίας για να μην στρατευθεί ως γεννηθείς στην Κωνσταντινούπολη. Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, όπως δεν είχε περάσει και στην περίπτωση του Άκη και πολλών άλλων που απέκτησαν δημόσια αξιώματα. Ο ίδιος αντί να προσπαθήσει να δικαιολογηθεί, αντέδρασε αρκετά απότομα δηλώνοντας ότι αυτό είναι ένα "προσωπικό θέμα". Εδώ όμως είναι που ο κύριος Γαβρόγλου κάνει λάθος: εδώ δεν αναφέρεται κανείς στο σεξουαλικό του προσανατολισμό, στο αν επισκέπτεται τους γονείς του ή αν έχει παντρευτεί με πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο. Αναφέρεται σε μια υποχρέωση που έχουν όλοι οι Έλληνες πολίτες που μένουν μόνιμα στην Ελλάδα. Αυτή λοιπόν ο κύριος Γαβρόγλου αποφάσισε να την παρακάμψει κάνοντας χρήση ενός διατάγματος που έκανε νόμο του κράτους (για δικούς της σκοπούς) η Χούντα των Συνταγματαρχών. Είναι δηλαδή μια περίπτωση νόμιμου μεν αλλά μη ηθικού (όπως η περίπτωση offshore - Βουλγαράκη).
Όσο για το 2ο έχουμε την περίπτωση της σύγκρουσής του με μερίδα καθηγητών- διδασκόντων στα ΑΕΙ: με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία, αυτοί μπορούν να συμπληρώσουν το μισθό τους διδάσκοντας σε μεταπτυχιακά προγράμματα. Ο υπουργός Παιδείας θέλει να το διακόψει αυτό, θεωρώντας ότι οι μισθοί των καθηγητών είναι "αρκετοί" (παρά τα χαράτσια και τις περικοπές) και ότι τα 800-900 ευρώ που λαμβάνουν αρκούν. Τα ερωτήματα που προκύπτουν βέβαια είναι προφανή: 1) αφού τα 800-900 ευρώ είναι αρκετά γιατί δεν εφαρμόζονται και στην περίπτωση του ίδιου του Γαβρόγλου, των γενικών γραμματεών του, των ειδικών συμβούλων του και των μετακλητών του που έχουν φωτογραφικές θέσεις στο υπουργείο και κάνουν από τη στιγμή της τοποθετησής του μόνιμες διακοπές.
2) θεωρεί ο κύριος Γαβρόγλου ότι κάποιος "νέος επιστήμονας" που είναι έτοιμος να φύγει στο εξωτερικό, θα μείνει στην Ελλάδα για να παίρνει 400 ευρώ τον μήνα διδάσκοντας σε μεταπτυχιακά για 6-7 μήνες τον χρόνο;
και 3) είναι σε θέση κάποιος "νέος επιστήμονας" να διδάξει απευθείας σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα, χωρίς πρότερη διδακτική εμπειρία και άνευ πρακτικής σε προπτυχιακά προγράμματα;

Ο χώρος της παιδείας είναι σαφέστατα προβληματικός. Η δε κατάσταση στα ΑΕΙ και ΤΕΙ μπορεί άνετα να συγκριθεί με την "κόπρα του Αυγείου". Αντί όμως ο κύριος Γαβρόγλου (και ο Αλέξης της καρδιάς μας) να κοιτάξουν να κόψουν τις παράνομες μεθόδου πλουτισμού εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (βλ. χαράτσια σε διπλωματικές, μίζες από υποτροφίες, αγοραπωλησίες θεμάτων εξεταστικών κ.ο.κ.), τις απαράδεκτες πρακτικές τρόπων διδασκαλίας (όπου καθηγητές δεν πατούν ποτέ σε παραδόσεις και στέλνουν τους βοηθούς τους) και αντίληψης (όπου έχουμε διδακτορικούς babysitters και βαστάζους), επικεντρώνονται στο μοίρασμα μιας μικρής - και ουσιαστικής - ανύπαρκτης πίτας.

Πράγμα που μας κάνει να καταλήγουμε στα όσα γράψαμε αρχικά - πήγαμε από τον Φίλη στον Γαβρόγλου, δηλ. από τον Άννα στον Καϊάφα...

Περίεργες καταστάσεις στο Κολλέγιο Αθηνών (ή το πως η διαπλοκή δεν αφήνει να πέσει το φως της δημοσιότητας σε σοβαρές υποθέσεις)

Μια από τις τελευταίες εκδόσεις της "Εφημερίδας των Συντακτών" ανακίνησε ένα θέμα που τα περισσότερα ΜΜΕ έχουν αφήσει στο περιθώριο παρότι θα έπρεπε να του δώσουν χρόνο και χώρο και μάλιστα αρκετό. Κι έτσι όμως το θέμα πέρασε "στα ψιλά", πράγμα που αδικεί την υπόθεση και αποδεικνύει ότι παρά τις ανακοινώσεις που έχουν βγει, κάποιοι έχουν τόσο ισχυρές διασυνδέσεις με ιδιοκτήτες και μεγαλοδημοσιογράφους που θέματα σαν κι αυτό, "θάβονται" αμέσως. 

Ακόμα και ο ισχυρισμός ότι "η είδηση δεν αφορά τους 'Ελληνες, τους οποίους απασχολούν άλλα σοβαρότερα ζητήματα" δεν είναι σοβαρός: μπορεί μεν το θέμα ν' αφορά το Κολλέγιο Αθηνών (ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα που ο μέσος Έλληνας δεν πρόκειται να περάσει ποτέ ούτε την πόρτα του και το οποίο δεν χρηματοδοτείται από το Δημόσιο), αλλά η βαθύτερη ανάγνωση του ιστορικού της υπόθεσης καταδεικνύει το μέγεθος του νεποτισμού και της διαπλοκής που έχει καταβάλει τα υψηλότερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Όταν υπάρχουν τέτοιες έριδες και σαφείς καταγγελίες κακοδιοίκησης σε ιδρύματα που "εκπαιδεύουν" μέλλοντες διαχειριστές της εξουσίας και του επιχειρηματικού κόσμου, φανταστείτε τι μπορεί να συμβαίνει αλλού...Αναμένουμε την παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας το οποίο έχει υποχρέωση να εποπτεύει όλους τους εκπαιδευτικούς οργανισμούς της χώρας...

Την άμεση παρέμβαση του υπουργείου Παιδείας για διοικητικό και οικονομικό έλεγχο στο Κολλέγιο Αθηνών ζήτησε προ ημερών η ΟΙΕΛΕ έπειτα από την αποκαλυπτική δικαστική απόφαση δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με την απόφαση η διοίκηση του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (σσ Κολέγιο Αθηνών) έχει φροντίσει ώστε να διαιωνίζονται συνθήκες αδιαφάνειας, αναξιοκρατίας και διάλυσης εργασιακών σχέσεων στο εκπαιδευτήριο. Αυτό το έκανε μέσω της ρήξης με το άλλο εποπτικό σώμα του Κολεγίου, το Συμβούλιο των Επιτροπών, το οποίο εδρεύει στις ΗΠΑ.

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ:

"Υπό το φως των όσων συγκλονιστικών αποκαλύπτει η δικαστική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης για το Κολλέγιο Αθηνών η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ) ζήτησε σήμερα με επιστολή της από τον υπουργό Παιδείας την ενεργοποίηση του Ν. 682/77 που προβλέπει διοικητικό και οικονομικό έλεγχο του Υπουργείου Παιδείας στα ισότιμα των δημοσίων ιδιωτικά σχολεία. Η προσφυγή της Ομοσπονδίας έχει ως αποκλειστικό στόχο τη διασφάλιση συνθηκών νομιμότητας και διαφάνειας στο εν λόγω εκπαιδευτήριο και την προστασία των εργασιακών συνθηκών των εκπαιδευτικών που παραβιάζονται συστηματικά τα τελευταία 18 χρόνια.

Η ΟΙΕΛΕ ζητά την υπουργική παρέμβαση μετά τη δημοσιοποίηση της απόφασης που αποτελεί κόλαφο για τη διοίκηση του Κολλεγίου Αθηνών. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης αποφαίνεται ότι η διοίκηση του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (Ε.Ε.Ι.) του οποίου ηγείται ο Αλέξανδρος Σαμαράς (αδελφός του πρώην πρωθυπουργού) φρόντισε να διαιωνίζονται συνθήκες αδιαφάνειας, αναξιοκρατίας και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων στο εκπαιδευτήριο, μέσω της ρήξης με το έτερο εποπτικό σώμα του Κολλεγίου που εδρεύει στην Αμερική, του Συμβουλίου των Επιτρόπων. Οι συνθήκες αυτές διαπιστώθηκαν από Πόρισμα «σοφών» του Χάρβαρντ που κλήθηκε να αξιολογήσει το σχολείο. Ι

Το Κολλέγιο Αθηνών, ένα από τα πιο ιστορικά ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, διοικείται, με βάση νομική συμφωνία του 1929 από δύο σωματεία.

Το Ελληνοαμερικανικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ΕΕΙ) του οποίου ηγείται από το 2006 ο Αλέξανδρος Σαμαράς, αδελφός του πρώην πρωθυπουργού και που εδρεύει στην Αθήνα και το Συμβούλιο των Επιτρόπων που απαρτίζεται από επιφανείς Ελληνοαμερικανούς και εδρεύει στη Νέα Υόρκη. Δέον να σημειωθεί ότι το Συμβούλιο των Επιτρόπων διαχειρίζεται το καταπίστευμα του Κολλεγίου. Για λόγους που αναλύονται επαρκώς στη δικαστική απόφαση, η σχέση των δύο πλευρών τέθηκε σε κρίση από τα τέλη της δεκαετίας του '90 και διερράγη, με ευθύνη του νυν Προέδρου κ. Αλέξανδρου Σαμαρά.

Για την κατανόηση των βαθιών αιτιών ρήξης ανάμεσα στη διοίκηση του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (ΕΕΙ) και του Συμβουλίου των Επιτρόπων χρειάζεται μια μικρή ιστορική αναδρομή. Η διοίκηση του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (ΕΕΙ) ζήτησε το 1997 από επιτροπή «σοφών» του Χάρβαρντ να αξιολογήσει το σχολείο. Το πόρισμα της επιτροπής ήταν καταπέλτης για τη διοίκηση του ΕΕΙ. Μεταξύ άλλων, το πόρισμα του Χάρβαρντ μιλούσε για την «επιθετική» ανάμιξη του ΔΣ στην καθημερινή ζωή του σχολείου, την τρομοκράτηση των εκπαιδευτικών και τις κακές σχέσεις με το σωματείο των εκπαιδευτικών (ΣΕΛΚΑ). Μιλούσε ακόμη για τις κακές εργασιακές συνθήκες και την έλλειψη σεβασμού και εμπιστοσύνης εκ μέρους της διοίκησης στα πρόσωπα των εκπαιδευτικών και ων διευθυντών.

Το πόρισμα έκανε ακόμη λόγο για απαράδεκτη ανάμιξη του ΕΕΙ στην καθημερινότητα του σχολείου, όπως πχ στο πρόγραμμα ΙΒ, στην επιλογή του διδακτικού προσωπικού, στις απολύσεις με αδιαφανή κριτήρια κ.λπ. Λόγω της ενασχόλησης του ΔΣ με το micromanagement του σχολείου, δεν υπήρχε κανένα μακροπρόθεσμο πλάνο πχ για μια καμπάνια δωρεών, ή για την τεχνολογική αναβάθμιση του Κολλεγίου που εμφανίζεται παρωχημένο σε αυτό τον τομέα (την εποχή που εκδόθηκε το πόρισμα). Η πιο χαρακτηριστική φράση του πορίσματος ήταν η ακόλουθη: «Ακόμη και ο πιο επιτυχημένος εκπαιδευτικός του κόσμου δεν θα μπορούσε να αποδώσει μέσα στις εργασιακές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στο Κολλέγιο Αθηνών». Βασικός στόχος της διοίκησης του Ελληνοαμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος, όπως προκύπτει και από την απόφαση, ήταν να μην υλοποιηθούν τα πορίσματα της επιτροπής του Χάρβαρντ για τη βελτίωση του σχολείου.

Το Νοέμβριο του 2007 ο Σαμαράς με επιστολή του προς το Boardof Trustees, τους ενημερώνει ότι παύει κάθε σχέση ανάμεσα στο ΕΕΙ και το Συμβούλιο των Επιτρόπων. Μάλιστα τους καλεί να μην χρησιμοποιήσουν ούτε ένα σεντ του καταπιστεύματος που διαχειρίζονταν οι επίτροποι. (Το Ε.Ε.Ι. ζήτησε από το δικαστήριο να τεθεί το καταπίστευμα υπό τον έλεγχό του, ή υπό τον έλεγχο ανεξάρτητου διαχειριστή!). Μετά από μια σειρά νομικών ενεργειών, φτάνουμε στη δίκη της οποίας η απόφαση εξεδόθη προ ενός μηνός περίπου. Η απόφαση Η λήξη της σχέσης των δύο πλευρών που αποφάσισε μονομερώς το ΕΕΙ κρίνεται άκυρη Το καταπίστευμα παραμένει υπό τη διαχείριση του Συμβουλίου των Επιτρόπων Δεν υπάρχει η δυνατότητα μονομερούς καταγγελίας της σχέσης των δύο πλευρών από κανένα από τα δύο σωματεία. Αντιθέτως, εξακολουθούν να ισχύει το προηγούμενο από το 1929 νομικό καθεστώς και η συμφωνία του 2004.

Προκαλεί έκπληξη το απόσπασμα της απόφασης που αναφέρεται στον Αλέξανδρο Σαμαρά και στην κατάθεσή του. Ο δικαστής έκρινε ότι η κατάθεση Σαμαρά ήταν προκλητική, αόριστη και αλαζονική, «ανάξια για να ληφθεί υπόψη» και την απέρριψε στο σύνολό της. Την αποκάλεσε, επίσης, «σκηνοθετημένη» και «γνήσια σοφιστεία» με κατασκευασμένα στοιχεία που είχαν ως στόχο να τον ξεγελάσουν.

Η καταγεγραμμένη άποψη του Αμερικανού δικαστή δεν αποτελεί μόνο ένα ισχυρό ηθικό και πολιτικό χτύπημα εναντίον ενός εκ των επιφανέστερων μελών της ελληνικής επιχειρηματικής κοινότητας. Αποτελεί ταυτόχρονα κόλαφο για το σύνολο της ελληνικής ελίτ που εν Ελλάδι παίρνει ό, τι θέλει με την ανοχή της εκάστοτε κυβέρνησης, λειτουργώντας ως κράτος εν κράτει, στο εξωτερικό όμως απογυμνώνεται ηθικά αποκαλύπτοντας τη διαχρονική θεσμική ένδεια της χώρας."

Ήρθε η ώρα για κάποιους να πάνε σπίτι τους...(Πρώτος - πρώτος:Ν. Φίλης - υπουργός Παιδείας)

Θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα ολόκληρο αφιέρωμα στον αμόρφωτο κύριο Φίλη και τα κατορθώματά του. Ν' αναλύσουμε το πως διέλυσε τα ολοήμερα σχολεία. Το πως διόρισε μια επιτροπή παιδείας χωρίς φιλολόγους που αποφάσισαν ότι η ελληνική γλώσσα είναι λιγότερο σημαντική από τ' αγγλικά και που θεωρούν ότι τ' αρχαία δεν πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία. Το πως επιμένει στους τύπους (βλ. παρελάσεις) αλλά θεωρεί ότι τα μαθήματα θα μπορούν να διδάσκονται μέσω Skype για να γίνει οικονομία. Που προωθεί μείωση στις ώρες διδασκαλίας όχι γιατί ενδιαφέρεται για τα παιδιά και το πόσο αυτά κουράζονται, αλλά γιατί έτσι δε θα χρειαστεί να καλύψει τα κενά στα σχολεία. Που προωθεί μαζικές συγχωνεύσεις σχολείων - κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήριζε ως απαράδεκτο ως αντιπολίτευση. Που κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να εκνευρίσει τους πάντες - και όλοι να έχουν δίκιο γι' αυτό.

Δε θα επικεντρωθούμε όμως σ' αυτά. Θ' ασχοληθούμε με το ότι ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε ως υπουργό Παιδείας έναν άνθρωπο με πολλές και αδικαιολόγητες ιδεοληψίες, που απέτυχε να πάρει πτυχίο όντας κομματικό στέλεχος σε μια σχολή που είχε καλές σχέσεις με την αριστερά. Είναι αυτονόητο ότι σε κρίσιμα υπουργεία - όπως το υπουργείο Παιδείας - κοιτάς να βρεις τους καλύτερους, ανεξαρτήτως πολιτικής προελεύσεως, με ιδέες και κατανόηση για τις εθνικές και κοινωνικές ευαισθησίες που επισέρχονται στη διαχείρηση των κρίσιμων θεμάτων.

Δε βάζεις υπουργό έναν άνθρωπο απαίδευτο και με περιορισμένο επίπεδο γνώσεων, που το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να "παίζει με τις λέξεις" και να βάζει πολιτικές "φωτιές" για θέματα που για την κοινωνία έχουν κλείσει εδώ και πολλά χρόνια. Δε βάζεις έναν άνθρωπο που θέλει να επιβάλει τα δικά του πιστεύω ως πολιτικές θέσεις της κυβέρνησης που εκπροσωπεί αλλά και ως κρατούσα άποψη της κοινωνίας ολόκληρης. Βάζεις ανθρώπους που γνωρίζουν από διάλογο, που δεν κάνουν επιθέσεις κατά δικαίων και αδίκων, και έχουν τη ευθικρισία να στελεχώνουν τις επιτροπές του υπουργείου όχι με φίλους και γνωστούς (με το σκεπτικό "να βγάλουν κάτι και αυτοί") αλλά με ανθρώπους γνώστες που καλύπτουν όλες τις πλευρές του αντικειμένου που βρίσκεται υπό συζήτηση. 

Οι τελευταίες του δηλώσεις περί μη χρησιμότητας των αρχαίων καθώς και περί ανάγκης "συμφώνου τιμής" των γονιών δεν εκπλήσουν καθόλου όσους τον γνωρίζουν και τον παρακολουθούν εδώ καιρό. Ούτε η εμμονή του στο να μην αποκαλούν οι γονείς τα παιδιά τους "πριγκήπισσες" και "βασιλόπουλα" (την ίδια ώρα που  παρεπιπτόντως ο Πρωθυπουργός φέρεται να έχει κάνει βλακώδεις συζητήσεις με τον τέως βασιλιά της χώρας). 

Επίσης δεν εκπλήσσουν τα όσα μέτρα οδηγούν στην ταξικοποίηση της εκπαίδευσης. Διαβάζοντας τις  ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ προτάσεις βλέπει κανείς, ότι έχοντας στόχο την "ανάδειξη της μοναδικότητας του κάθε παιδιού, αλλά και ταυτόχρονα την αποδοχή της διαφορετικότητας", όλα τα μαθήματα στο νέου τύπου λύκειο θα προσφέρονται σε δύο επίπεδα, το βασικό και το υψηλό. Για να πάρει κάποιος μαθητής το εθνικό απολυτήριο θα πρέπει να επιλέξει τουλάχιστον 3 από τα 6 μαθήματα σε υψηλό επίπεδο. Ενας μαθητής που δεν επιθυμεί να πάρει μαθήματα στο υψηλό επίπεδο δεν επιθυμεί να παρακολουθήσει το Πρόγραμμα Κοινωνικής Εργασίας ή δεν θέλει να συμμετάσχει στις τελικές εξετάσεις θα μπορεί να πάρει αναλυτικό περιγραφικό πιστοποιητικό για τα δύο χρόνια του λυκείου. Δημιουργεί δηλαδή μαθητές διαφορετικών ταχυτήτων αποκόπτοντας την ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση από σειρά μαθητών που θα τελειώσουν την 10-ΧΡΟΝΗ (πλέον) υποχρεωτική εκπαίδευση χωρίς ουσιαστικά εφόδια για τη ζωή. 

Δεν εκπλήσουν αλλά κάνουν επιτακτική την ανάγκη αντικατάστασής του. Όχι γιατί δεν μας αρέσει η παρουσία του, ούτε γιατί θεωρούμε λάθος τις προτάσεις και τις απόψεις του. Αλλά γιατί δείχνουν έναν άνθρωπο εκτός τόπου και χρόνου, που προσπαθεί να βρίσκεται στο φως της επικαιρότητας και κάνει το παν να προκαλεί συγκρούσεις με ότι περπατάει και μιλάει, την ίδια ώρα που έχει αποτύχει πλήρως στο να καλύψει τα κενά στα σχολεία και στο να παράσχει ένα στοιχειώδες επίπεδο μόρφωσης στα παιδιά της χώρας. Αντίθετα - μεταλάσοντας προς το χειρότερο τις προτάσεις ΟΟΣΑ και Αρβανιτόπουλου -προωθεί ανισότητες και τη δημιουργία ενός ταξικού σχολείου, γυρίζοντας την χώρα πολλές δεκαετίες πίσω. Λιγότερα μαθήματα, περιγραφικές βαθμολογίες, αποφυγή της ουσίας προς ικανοποίηση ενός χαμηλού μέσου όρου και άλλα παρόμοια φαιδρά, την ίδια ώρα που η "ελίτ" της αριστεράς στέλνει τα παιδιά της σε ιδιωτικά σχολεία.

Γι' αυτό ήρθε η ώρα να πάει σπίτι του...