Η σκληρή αλήθεια για τον μηχανισμό "SAFE" και το πως αυτός θα ενισχύσει την πολεμική μηχανή της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας

Τα πράγματα στην εξωτερική πολιτική της χώρας δεν πάνε καθόλου καλά. Από την μία έχουμε το ζήτημα που προέκυψε με το καθεστώς και την περιουσία της Ιεράς Μονής του Σινά, στο οποίο η χώρα μας πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, στην μέση υπάρχει η στάση της χώρας μας απέναντι στο Ισραήλ όσο αφορά το συνεχιζόμενο αποκλεισμό των Παλαιστινίων στη λωρίδα της Γάζας, και από την άλλη έχουμε την αλλαγή στάσης του στρατηγού Χαφτάρ στη Λιβυή, ο οποίος φαίνεται να αποδέχεται πλέον το τουρκολιβυκό μνημόνιο για χάραξη της ΑΟΖ. Και μέσα σε όλα έχουμε και ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα της συμμετοχής της Τουρκίας σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα μέσω του μηχανισμού "SAFE". 

Πιο συγκεκριμένα (και όπως σημειώνει ο Κωνσταντίνος Τσάκαλος στην εφημερίδα "Παρόν") η κυβέρνηση άνοιξε την πόρτα για τη συμμετοχή της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις για εξοπλισμούς και στρώνει τον δρόμο για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Άμυνα. Το τελευταίο στερεί πλέον το μοναδικό πλεονέκτημα που είχε η χώρα μας έναντι της επιθε
τικής τουρκικής πολιτικής: την ιδιότητά της ως μέλους της ΕΕ. Οι διαδικασίες που ξεκίνησαν με την πρόταση της Κομισιόν για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, όπου το σημα­ντικότερο εργαλείο θα είναι ο μηχανισμός "SAFE", οδηγούνται μέσω γραφειοκρατικών διαδικασιών και υπό το βάρος των πιέσεων των Ευρωπαίων σε μια φόρμουλα όπου η Ελλάδα δεν θα έχει πλέον αποφασιστικό λόγο για ένα τόσο σημαντικό θέμα, καθώς θα ισχύει η ειδική πλειοψηφία, που παρακάμπτει το βέτο. Μετά από διαπραγματεύσεις, η Αθήνα αποδέχθηκε τις ρυθμίσεις της Κομισιόν για την υιοθέτηση του κανονισμού "SAFE", παραδεχόμενη ουσιαστικά ότι δεν μπορεί και δεν επιδιώκει να ανατρέψει αυτήν τη δυσμενή για τα ελληνικά συμφέροντα εξέλιξη. Έτσι, η Τουρκία, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση, βάζει το πόδι της στην Ευρώπη, και μάλιστα στον πιο σημαντικό πυλώνα, αυτόν της Άμυνας.

Η Ελλάδα μέχρι τώρα είχε το πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας, καθώς στο ΝΑΤΟ η Τουρκία ήταν ισότιμος σύμμαχος και είχε δικαίωμα βέτο, αλλά στην ΕΕ, ως υποψήφια χώρα, βρισκόταν εκτός του πυλώνα της Άμυνας. Τώρα διεκδικεί, πλέον, την απόκτηση σημαντικού μεριδίου από τους κρίσιμους ευρωπαϊκούς εξοπλισμούς, οι οποίοι θα χρηματοδοτηθούν από ευρωπαϊκό δανεισμό. Και όλα αυτά χωρίς σαφείς όρους και προϋποθέσεις. Εφόσον η διαδικασία αυτή ολοκληρωθεί και αρχίσει να υλοποιείται, θα πρόκειται για μια σημαντική νίκη της Τουρκίας, όχι μόνο οικονομική, αλλά, κυρίως, πολιτική. Η τουρκική αμυντική βιομηχανία θα χρηματοδοτείται πλέον με χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων και συγχρόνως ο Ταγίπ Ερ­ντογάν θα αναδειχθεί σε ισχυρό, ισότιμο συνομιλητή των Ευρωπαίων, προωθώντας μια ειδική σχέση με την ΕΕ, όπου η Τουρκία θα έχει σημαντικά πολιτικά και οικονομικά οφέλη, με τις όποιες υποχρεώσεις της να περιθωριοποιούνται. 

Η Αθήνα όφειλε, φυσικά, παρά την πίεση που ασκήθηκε από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη, τη Μαδρίτη, την Πολωνία και τις Βαλτικές Χώρες, να έχει από την πρώτη στιγμή προβάλει την απειλή βέτο στην πρόταση της Κομισιόν, παραπέμποντας στις εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες υποχρεώσεις της Τουρκίας: Άρση του casus belli, σεβασμό των σχέσεων καλής γειτονίας, αναγνώριση της Κύπρου και συμβολή στην επίλυση του Κυπριακού. Κανείς δεν θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει σοβαρό αντίλογο στο επιχείρημα της Ελλάδας ότι η Τουρκία δεν έχει εκπληρώσει όλα αυτά τα χρόνια τις βασικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι της ΕΕ και ότι φυσικά δεν μπορεί να θεωρηθεί εταίρος στη συλλογική Ευρωπαϊκή Άμυνα η μοναδική χώρα που απειλεί ευθέως την κυριαρχία ενός κράτους-μέλους, αμφισβητώντας ευρωπαϊκά εδάφη, και συγχρόνως διατηρεί δυνάμεις κατοχής σε ευρωπαϊκό έδαφος. Η κυβέρνηση επέλεξε να μη… συγκρουστεί με τους εταίρους και έτσι φτάσαμε στο σημείο να εγκρίνεται τώρα ο κανονισμός που αφορά το πρόγραμμα «SAFE» των 150 δισ., το οποίο αφήνει διάπλατη την πόρτα για τη συμμετοχή τουρκικών εταιρειών. Και μπορεί η κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι για το πακέτο του 65% των έργων θα απαιτείται η σύναψη συμφωνίας μεταξύ ΕΕ και οποιασδήποτε τρίτης χώρας, αλλά και σε αυτό το κεφάλαιο θα είναι θέμα ερμηνείας το αν απαιτείται ομοφωνία ή ειδική πλειοψηφία. Για το υπόλοιπο 35% δεν υπάρχει κανένας περιορισμός ό­σον αφορά τη συμμετοχή τουρκικών εταιρειών, και μάλιστα σε σύμπραξη με ευρωπαϊκές εταιρείες.

Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός έσπευσαν να θυμηθούν το casus belli, χωρίς, βεβαίως, να δηλώσουν επισήμως ότι, αν δεν αρθεί, θα μπλοκάρουν τη διαδικασία, καθώς φαίνεται ότι πλέον έχουν παραδώσει τα κλειδιά στην Κομισιόν. Όμως, το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Η κυβέρνηση, σχεδόν δυόμισι χρόνια μετά την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών και αφού όλο αυτό το διάστημα εκθείαζε την ελληνοτουρκική προσέγγιση, τώρα θυμήθηκε ότι υπάρχει το casus belli; Όταν εδώ και τόσους μήνες έχει συμβάλει στο ξέπλυμα του τουρκικού αναθεωρητισμού και της τουρκικής επιθετικότητας, πώς θα πείσει τώρα τους ευρωπαίους εταίρους ότι δεν πρέπει οι ίδιοι να έχουν αμυντικές σχέσεις με την Τουρκία; Με την απειλή πολέμου η Τουρκία έχει πετύχει τον στόχο της, αφού η Ελλάδα αυτοπεριορίζεται στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, μην τολμώντας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα έως τα 12 ν.μ. ή να προχωρήσει την έρευνα για το καλώδιο εντός της περιοχής της Ελληνοαιγυπτιακής Συμφωνίας οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ, υποκύπτοντας έτσι στις τουρκικές πιέσεις, που οδηγούν στην αδρανοποίηση αυτής της σημαντικής συμφωνίας και στην έμμεση επιβολή του τουρκολιβυκού μνημονίου. Με τις διαρκείς δηλώσεις για το «καλό κλίμα» και τα «ήρεμα νερά στο Αιγαίο» η κυβέρνηση πέτυχε τελικά να υποβαθμιστεί και σε ευρωπαϊκό επίπεδο η τουρκική απειλή εναντίον μιας χώρας-μέλους, κάτι που αποτελούσε και το σημαντικότερο ελληνικό χαρτί για τη στήριξη της Ευρώπης έναντι της Τουρκίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, και ενώ οι απειλές και τα τελεσίγραφα της Τουρκίας μένουν στο τραπέζι, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης επιμένει για την πραγματοποίηση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας και τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, ενώ και ο ίδιος ο πρωθυπουργός –αν και πιο χλιαρά– δήλωσε ότι το Συμβούλιο θα γίνει.

Η συνάντηση αυτή επρόκειτο αρχικά να γίνει στις αρχές του 2025, καθώς στο ΥΠΕΞ προσδοκούσαν ότι οι κ. Γεραπετρίτης και Φιντάν θα πετύχαιναν «πρόοδο» στο σημαντικό θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ. Φυσικά, αυτές οι προσδοκίες ήταν έωλες, αφού η Τουρκία δεν έδειξε διάθεση αλλαγής τακτικής και στρατηγικής, ουδέποτε και με κανέναν τρόπο. Όμως, ο βολονταρισμός της ηγεσίας του ΥΠΕΞ παγίδευσε και την ελληνική εξωτερική πολιτική. Έτσι, μετά από συνεχείς αναβολές, η ηγεσία του ΥΠΕΞ, ενώ καθόριζε την πραγματοποίηση του ΑΣΣ πριν από το Πάσχα, το μετέθεσε για τον Μάιο και τώρα το τοποθετεί χρονικά για τον Ιούλιο. Κανείς φυσικά, ούτε στο ΥΠΕΞ ούτε στο Μαξίμου, δεν μπορεί να δώσει απάντηση για το τι ακριβώς θα βρίσκεται στην ατζέντα της συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν, ώστε να υπάρξει ουσιαστικός λόγος σύγκλησης του ΑΣΣ και να επιτευχθεί πρόοδος στο μείζον θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Διότι, προφανώς, θα πρόκειται περί κοροϊδίας το να συναντηθούν, μετά από τόσους μήνες, οι δύο ηγέτες για να συζητήσουν τη… διευκόλυνση θεωρήσεων βίζας για τους τούρκους τουρίστες ή για συνεργασία στην πολιτική προστασία, ενώ θα παραμένει το απαγορευτικό της Τουρκίας στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Είναι η στιγμή που η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει, θαρραλέα και με ειλικρίνεια, στην αποτίμηση της διαδικασίας προσέγγισης με την Τουρκία, καθώς από δω και στο εξής το τίμημα για τα δήθεν «ήρεμα νερά» θα είναι εξαιρετικά μεγάλο και εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. 

Να το πως η Τουρκία μας ετοιμάζει "εκπλήξεις" εν μέσω Πασχαλινής περιόδου...

 Και μέσα σε όλα, οι εξελίξεις στο ελληνο-τουρκικό μέτωπο, δεν είναι καθόλου θετικές, ούτε ευοίωνες.

Πληρώνοντας τις συνέπειες μιας ανεπαρκούς και ασυντόνιστης πολιτικής, η οποία είχε ως μοναδικό γνώμονα την επικοινωνιακή προβολή του «επιτεύγματος» των ήρεμων νερών στο Αιγαίο, η κυβέρνηση σήμερα είναι αντιμέτωπη με την επώδυνη κατάσταση που η ίδια διαμόρφωσε στα ελληνοτουρκικά. Έχοντας δώσει σαφή δείγματα υποχωρητικότητας ήδη από την κρίση του «Oruc Reis», κατά την οποία ανέχθηκε οι έρευνες του τουρκικού ερευνητικού να φτάσουν στα 6,2 ν.μ. από το Καστελλόριζο, και τον τότε κορυφαίο παράγοντα του Μαξίμου, Γιώργο Γεραπετρίτη, να δηλώνει ότι η «κόκκινη γραμμή είναι τα 6 ν.μ.», η κυβέρνηση συνυπέγραψε τη Διακήρυξη των Αθηνών, η οποία οδήγησε σε αυτοπεριορισμό της άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Τον περασμένο Ιούλιο, υποχώρησε μπροστά στις απειλές της Τουρκίας, διακόπτοντας τις έρευνες του «Ievoli Relume» ανατολικά της Κάσου, εντός της ελληνικής ΑΟΖ! Αρχικά, η Αθήνα επιχείρησε να «συνεννοηθεί» με την Τουρκία, κάτι που συνιστούσε μια απαράδεκτη κίνηση, καθώς έδινε την εντύπωση διαπραγμάτευσης με την Τουρκία σχετικά με την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Παρά τις προσδοκίες που δημιούργησε το ΥΠΕΞ, το οποίο είχε αναλάβει και τις επαφές με τον Χακάν Φιντάν, οι οποίες δημιούργησαν κλίμα αισιοδοξίας ότι θα διεξαχθούν χωρίς προβλήματα οι έρευνες, η πραγματικότητα ήρθε να τις διαψεύσει. 

Έτσι, ενώ η Αθήνα διέρρεε ότι είχε δρομολογηθεί η έκδοση των σχετικών Navtexs και ότι εντός των τότε προσεχών ημερών θα ξεκινούσαν οι έρευνες, η Άγκυρα φρόντισε να απαντήσει με δικές της διαρροές, προειδοποιώντας ότι «δεν θα αποδεχθεί τετελεσμένα» και ότι οι κινήσεις της Ελλάδας είναι εκτός διεθνούς δικαίου, και σε περιοχές όπου «δεν υπάρχει οριοθέτηση», και, τέλος, απειλώντας ότι η εμπλοκή και στρατιωτικών μονάδων στις έρευνες θα οδηγήσει σε κλιμάκωση της έντασης. Η Αθήνα, μέσα από μια αλληλουχία λανθασμένων χειρισμών, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις απειλές της Τουρκίας, η οποία έχει δείξει ότι δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να επιβάλει τις θέσεις της, ακόμη και με την απειλή χρήσης βίας.

Η Αθήνα υποτίμησε την αντίδραση της Τουρκίας, κάνοντας λανθασμένους υπολογισμούς. Στο ΥΠΕΞ θεώρησαν ότι το νέο, ρευστό διεθνές περιβάλλον και η προσπάθεια της Τουρκίας να προσεγγίσει την Ευρώπη θα λειτουργούσαν αποτρεπτικά για κάθε κίνησή της στην Ανατολική Μεσόγειο. Προφανώς, δεν έχουν αντιληφθεί ότι είναι η Ευρώπη που εκλιπαρεί αυτήν τη στιγμή την Τουρκία να συμμετάσχει στην Ευρωπαϊκή Άμυνα και η Τουρκία απλώς παζαρεύει τα ανταλλάγματα που θα ζητήσει. Άλλωστε, είναι ενδεικτικό το πόσο ενδιαφέρονται οι Ευρωπαίοι για τη συμπεριφορά της Τουρκίας: Εκτός από δύο – τρεις χλιαρές ανακοινώσεις για τη σύλληψη Ιμάμογλου και τη σοβαρότατη παραβίαση του κράτους δικαίου, καμία άλλη αντίδραση δεν έχει υπάρξει και όλοι είναι πρόθυμοι να κάνουν τα στραβά μάτια προκειμένου να γίνει η «δουλειά» με την Τουρκία. Επίσης, η κυβέρνηση θέλησε να προβάλει ότι έχει την πλάτη του Ισραήλ και της Γαλλίας για να προχωρήσει στις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου, θεωρώντας ότι αυτό θα λειτουργήσει αποτρεπτικά. Ακούσαμε, μάλιστα, ότι η παρουσία του γαλλικού αεροπλανοφόρου «Ντε Γκολ» στην Ελλάδα είναι… μήνυμα προς την Τουρκία και ότι ο κ. Μητσοτάκης πήγε στο Ισραήλ για να συζητήσει το θέμα με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Ακόμη περισσότερο, είδαμε δημοσιεύματα, προερχόμενα από την κυβέρνηση, σύμφωνα με τα οποία ο Νετανιάχου θα συζητούσε και το θέμα του καλωδίου στη συνάντησή του με τον Ντόναλντ Τραμπ, ώστε να… συμμορφωθεί η Άγκυρα. Όλα αυτά, βεβαίως, κινούνται στη σφαίρα της φαντασίας και του βολονταρισμού της ηγεσίας του ΥΠΕΞ και του Μαξίμου. Όλοι γνωρίζουν ότι, πέραν της πολιτικής στήριξης στο έργο του καλωδίου, ουδεμία χώρα πρόκειται να εμπλακεί σε μια αντιπαράθεση, πόσω μάλλον εάν μετατραπεί σε θερμή, για να μπορέσει η Ελλάδα να ασκήσει τα στοιχειώδη δικαιώματά της και να προασπίσει την ΑΟΖ της, την οποία έχει οριοθετήσει με συμφωνία με την Αίγυπτο. Μάλιστα, ο κίνδυνος είναι ακόμη μεγαλύτερος, καθώς το πιθανότερο είναι ο διεθνής παράγοντας να συστήσει στην Ελλάδα και στην Τουρκία «να τα βρουν» και να ακολουθήσουν μια φόρμουλα ώστε να γίνουν οι έρευνες, κάτι που σημαίνει ότι η Τουρκία θα έχει πλέον λόγο στην πραγματοποίηση του έργου, γεγονός που αποτελεί αρχική της επιδίωξη, αφού με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει εμμέσως να κατοχυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

 Ο μεγαλύτερος, όμως, κίνδυνος, εφόσον η Τουρκία επιδιώξει ένταση, είναι να ασχοληθεί με την υπόθεση ο αμερικανός Πρόεδρος, σε μια περίοδο κατά την οποία οι εκρηκτικές και ανορθόδοξες αντιδράσεις του σε μια σειρά διεθνών θεμάτων δεν προμηνύουν τίποτε θετικό για τη χώρα μας. Και κάθε έκκληση του κ. Τραμπ να «τα βρουν» οι δύο σύμμαχοι μεταξύ τους είναι αντιληπτό ότι θα συνιστά επιτυχία της Τουρκίας, καθώς η διαφορά αφορά την ανεμπόδιστη άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, που παρανόμως εμποδίζει η Τουρκία. Οι ύμνοι του Ντόναλντ Τραμπ για τον Ταγίπ Ερντογάν στη διάρκεια της συνάντησής του με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου είναι ενδεικτικοί των αντιλήψεων που επικρατούν στον Λευκό Οίκο… 

Στο γενικότερο κλίμα, όπως κι αν προσπαθούν να το εξωραΐσουν διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Άγκυρα, η οποία, κατόπιν συνεχών αναβολών από τον Ιανουάριο, έχει μετατεθεί για τα τέλη Απριλίου, αν και πλέον είναι ορατό το ενδεχόμενο να μετατεθεί ακόμη περισσότερο, με την ελπίδα ότι το περιβάλλον θα είναι «καλύτερο». Διότι ο κ. Μητσοτάκης δεν θέλει, προφανώς, να είναι εκείνος ο ευρωπαίος ηγέτης που θα σπεύσει πρώτος να «ξεπλύνει» τον Ερντογάν και να δώσει, μάλιστα, την εικόνα του business as usual, την ώρα που η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως όχι μόνο τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα αλλά και την ίδια την ελληνική κυριαρχία, μέσω της διευρυμένης, πλέον, θεωρίας των «γκρίζων ζωνών».

Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στο μέτωπο του Κυπριακού. Από την μία οι Τούρκοι εξοπλίζονται με οπλικά συστήματα που μπορούν να μπλοκάρουν πλήρως τα ελληνο-κυπριακά ραντάρ, χρησιμοποιούν τη δεδομένη λειψυδρία στη Μεγαλόνησο για να επιβάλλουν την υδατική εξάρτηση της Κύπρου από την Τουρκία (χτίζοντας φαραωνικά έργα σε κατεχόμενη γη, δεδομένης ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας) και ενισχύουν τη αδιαλλαξία τους στις "καινούργιες" διαπραγματεύσεις και από την άλλη η ελληνοκυπριακή πλευρά συμμετέχει (χωρίς να το θέλει) σε συζητήσεις, μόνο και μόνο για να μην κατηγορηθεί εκείνη ως αδιάλλακτη.

Και όλα αυτά σε μια περίοδο που τίποτα στην εξωτερική πολιτική δεν πάει καλά για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ε.Ε. γενικότερα...

(Με στοιχεία από το "Παρόν").

Τι συμβαίνει με το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν»;

  Η επιλογή του Ερντογάν απλώς να επιδείξει τις δυνατότητες της Τουρκίας να κάνει θαλάσσιες γεωτρήσεις και όχι να δημιουργήσει άμεσα μια ελληνοτουρκική κρίση προκάλεσε αναστεναγμό ανακούφισης στην Αθήνα.

Η αποστολή του «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» στα 50 μίλια από τις νότιες ακτές της Τουρκίας και σαφώς εντός των ορίων αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας της – και όχι εντός των ορίων της κυπριακής ΑΟΖ ή της ελληνικής δυνάμει ΑΟΖ στο «τρίγωνο» Καστελλόριζο, Ρόδος, Κρήτη – έδωσε στην ελληνική κυβέρνηση την ευκαιρία να «πουλήσει» τη διπλωματική της κινητοποίηση και να υπογραμμίσει το επιχείρημα ότι έχει καταφέρει να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ελληνικών θέσεων από τους ισχυρούς εταίρους (Γερμανία, Γαλλία) και συμμάχους (ΗΠΑ).

Με απλούστερα λόγια, η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης είναι ότι ο Ερντογάν δεν τόλμησε να προχωρήσει σε μείζονα πρόκληση γιατί συγκρατήθηκε από τους Αμερικανοευρωπαίους φίλους της Ελλάδας. Ωστόσο, έμπειροι διπλωμάτες του ελληνικού ΥΠΕΞ καθώς και στελέχη του υπουργείου Άμυνας γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη αποστολή του τουρκικού πλωτού γεωτρύπανου είναι η πρώτη του. Γνωρίζουν επίσης ότι εκεί που στάλθηκε να «τρυπήσει» υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι βρίσκονται αξιοποιήσιμοι ενεργειακοί πόροι. Κάτι που επίσης γνωρίζουν είναι ότι η Τουρκία διαθέτει τρία ακόμη πλωτά γεωτρύπανα, τα οποία ανά πάσα στιγμή που ο Ερντογάν επιλέξει μπορεί να αποσταλούν σε θαλάσσιες περιοχές και θα κάνουν μια «ανάφλεξη» των ελληνοτουρκικών σχέσεων αναπόφευκτη.

Απέναντι σε μια τέτοια πιθανότητα, η μόνη απάντηση που έχει η ελληνική κυβέρνηση είναι η υποτιθέμενη αλληλεγγύη των συμμάχων και εταίρων, οι οποίοι υποτίθεται ότι θα παρέμβουν για να ανακόψουν την τουρκική ορμή και να αποτρέψουν μια ελληνοτουρκική… ανάφλεξη.

Πέραν τούτων των ευσεβών πόθων, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν έχει διαμορφώσει μια κατασταλαγμένη θέση για την αντίδραση της χώρας στο απευκταίο σενάριο που το «Αμπντούλ Χαμίτ Χαν» κινηθεί εκεί που το 2020 ερευνούσε το «Ορούτς Ρέις» φτάνοντας μέχρι και 6,5 μίλια από τις ακτές της Ρόδου, του Καστελλόριζου και της Κρήτης.

Για να διαμορφωθεί μια τέτοια θέση απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εξασφάλιση μιας ελάχιστης πολιτικής συναίνεσης, η οποία θα επιτρέψει στους στρατιωτικούς επιτελείς να ορίσουν τους κανόνες εμπλοκής και τον βαθμό της ελληνικής αντίδρασης σε κάθε πιθανή ακραία τουρκική κίνηση.

Το ζοφερό κλίμα στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, όπως αυτό διαιωνίζεται, καθιστά μια τέτοια συνεννόηση μεταξύ (τουλάχιστον) των κομμάτων εξουσίας αδύνατη. Και όσο τα αυτονόητα παραμένουν αδιανόητα για τα ελληνικά κόμματα τόσο η πιθανότητα μιας ακραίας τουρκικής κίνησης θα έρχεται ολοένα και πιο κοντά…

Όσα δε διαβάζουμε στις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες για τις επισκέψεις των Τούρκων πολιτικών στην Θράκη

Η επίσκεψη του Τούρκου ΥφΥΠΕΞ στην Θράκη, προηγήθηκε αυτής του Τσαβούσογλου, ένα περίπου μήνα. Είχε υποτίθεται προπαρασκευαστικό χαρακτήρα για την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού, αλλά χαρακτηρίστηκε ως "ιδιωτική". Για τους περισσότερους από εμάς, πέρασε "στα ψιλά", αφού κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα μαζί του. Τα όσα όμως αναφέρει η Ελευθερία Μούκανου, στην εφημερίδα "Παρόν" είναι χαρακτηριστικά, και αξίζουν της προσοχής μας, αφού δείχνουν το πως κάποιοι έχουν αφεθεί να κάνουν "κουμάντο", χωρίς να τους βάζει κανείς στη θέση τους:

Η επίσκεψη του τούρκου ΥφΥΠΕΞ στη χώρα μας, που δεν είχε κανένα από τα χαρακτηριστικά της ιδιωτικότητας, απλώς απέδειξε για άλλη μια φορά ότι η Θράκη κρατάει το… ίσο, αποτελεί δηλαδή τον… κυματοθραύστη για τα ανοιχτά ζητήματα που η Ελληνική Πολιτεία δεν λέει, δεν μπορεί, δεν νιώθει ικανή να κλείσει… 

Ιδιωτική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, όμως μπορεί να χαρακτηριστεί –και ήταν– απολύτως αναμενόμενη. Διότι οι Τούρκοι δεν αντέχουν να χάνουν τον έλεγχο και μάλιστα εντός γηπέδου και η επίσκεψη Δένδια, που ακόμα θα πρέπει να αναρωτιέται κανείς γιατί έγινε, ράγισε αυτήν τη συνθήκη. Συνηθισμένοι να κάνουν τον «χαμό» τους εκείνοι όπου πηγαίνουν, δύσκολα θα μπορούσαν να καταπιούν την προσβολή του έλληνα ΥΠΕΞ. Γι’ αυτό και ήρθαν για να πάρουν τη ρεβάνς. Και, φυσικά, «έπαιξαν (σχεδόν) σε όλο το γήπεδο». 

Διότι, η «αναίδεια» Δένδια ήταν η αιτία που οι προκλήσεις ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη, τόσο εξόφθαλμες και επιτηδευμένες, που αν ήταν θεατρική παράσταση, θα έπρεπε να έχει κατεβάσει αυλαία στα πρώτα τρία λεπτά, μπας και γλιτώσει κάτι από γιουχαΐσματα και εκτοξευμένα μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού… 

Αλλά αυτό το κάτω του μετρίου θέαμα εκτυλίχθηκε και με το παραπάνω, καθώς οι ατάκες περί… οθωμανικής κουλτούρας της πόλης αφέθηκαν αγόγγυστα στη μοίρα τους, ενώ τα φωτογραφικά ενσταντανέ ακολούθησαν μια… διάθεση γαλαντομίας. 

Το… σόου συνεχίστηκε, (στο ίδιο επίπεδο) όπως ήταν φυσικό, και στη Θράκη. Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί –για άλλη μια φορά– η έλλειψη… γεωγραφικής κατεύθυνσης της ΕΡΤ. Επιτέλους, κάποιοι οφείλουν να τους ενημερώσουν ότι είναι… αποπροσανατολισμένοι ή τουλάχιστον να ενημερώσουν εκείνοι το… φιλοθεάμον κοινό σε ποια πόρτα στέκονται όταν… εκπέμπουν: Απ’ αυτή όπως μπαίνεις ή από την άλλη όπως βγαίνεις… 

Κοινώς, όταν επιμένουν να περιγράφουν ένα γεγονός, καλό θα ήταν να γνωρίζουν πού αυτό διαδραματίζεται, σε σχέση πάντα με τη δική τους φυσική… τοποθεσία. 

Με άλλα λόγια, εάν εκπέμπεις από την Τουρκία, τότε η συγκεκριμένη γεωγραφική ενότητα στην οποία διαδραματίστηκε το συγκεκριμένο γεγονός βρίσκεται δυτικά, εάν εκπέμπουν από Αθήνα, τότε κοιτούν βορειοανατολικά. Τέλος πάντων, αν είναι να συνεχίσουν να παίρνουν τα δαχτυλάκια τους για να βγάζουν τα ματάκια τους (αν και, ουσιαστικά, μπήγουν αυτά τα δαχτυλάκια σε άλλα ματάκια), ας κρατούν, σε κάποια από αυτά, μια… πυξίδα. Τουλάχιστον, για λόγους πολιτικής ορθότητας (ικανοποιητικό, φαντάζομαι, το επιχείρημα…). 

Κατά τα άλλα, είναι, αν μη τι άλλο, απολύτως… αντιαισθητικό να καταλαμβάνουν δημοσιογραφικό χώρο και αέρα και μάλιστα δημόσιο (που, για να υπενθυμίσουμε, είναι το αντώνυμο της λέξης «ιδιωτικός»). Το τραγικό βεβαίως είναι ότι συμπαρασύρουν και θρακιώτες δημοσιογράφους, που κάνουν copy – paste τα σούπερ της κρατικής τηλεόρασης για να βγάλουν τίτλο στις ιδιωτικές τους ιστοσελίδες… (Φυσικά, δεν περιμένει κανείς… από κανέναν να γνωρίζει ότι η αντιγραφή, όπως και το ψέμα, απαιτούν μεγάλη προσοχή.) 

Στη Θράκη ο πρώτος σταθμός ήταν το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή. Σε ξένο έδαφος, δηλαδή, εκεί όπου τον υποδέχτηκε ο τούρκος πρόξενος και οι συνεργάτες του, καθώς και όλοι οι εκπρόσωποι του «παρά» – με τις δύο έννοιες (με αυτήν που η πρόθεση δημιουργεί ως πρώτο συνθετικό μιας ελληνικής σύνθετης λέξης, π.χ., παράπλευρος, παράλογος, παραμουφτής… αλλά και με αυτήν που η τουρκική λέξη εννοεί)… Εκεί συναντήθηκε και με τούρκους και με «ξένους» δημοσιογράφους, που δραστηριοποιούνται στην ελληνική Θράκη (να, τώρα, αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός δεν αναφέρεται στη γεωγραφία…), για να καταγράψουν το μήνυμα που ήθελε να στείλει, δηλαδή, «σας μεταφέρω τις ευχές και την αγάπη του Προέδρου μας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν». 

Όπως ήταν φυσικό, έβαλε στο κάδρο και τον ταλαιπωρημένο πολιτικό του προϊστάμενο, τον Τσαβούσογλου, ενώ περνώντας στο «κυρίως», τόνισε ότι «η Τουρκία δεν θα παραμείνει σιωπηλή στην παραβίαση των δικαιωμάτων των μελών της μειονότητας και θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια και θα γίνουν όλες οι ενέργειες για τη διμερή και τη διεθνή προστασία των δικαιωμάτων της μειονότητας». Αφού είπε το «ποίημα», πήγε για ξεκούραση, γιατί το βράδυ θα συμμετείχε στο ιφτάρ (το δείπνο και μοναδικό γεύμα των μουσουλμάνων στη θρησκευτική περίοδο που διανύουν αυτές τις μέρες). 

Εκεί λοιπόν πήραν θέση και οι τρεις μειονοτικοί βουλευτές Ιλχάν Αχμέτ (ΚΙΝΑΛ – Ροδόπη), Χουσεΐν Ζεϊμπέκ (ΣΥΡΙΖΑ – Ξάνθη) και Μπουρχάν Μπαράν (ΚΙΝΑΛ – Ξάνθη), οι δήμαρχοι Αρριανών Αμέτ Ριτβάν και Ιάσμου Οντέρ Μουμίν, από τη Ροδόπη, ο δήμαρχος Μύκης Ριτβάν Ντελιχουσεΐν από την Ξάνθη, η πρόεδρος του DEB Τσιγδέμ Ασάφογλου καθώς και οι «παραμουφτήδες» Ροδόπης Σερίφ και Ξάνθης Μέτε. Στο ίδιο μοτίβο οι συναντήσεις του σε Ξάνθη αλλά και στο Διδυμότειχο, αν και εκεί η επίσκεψη ήταν στοχευμένη, στο τζαμί Βαγιαζίτ, που αναστυλώνεται με προσοχή, μετά και την πυρκαγιά του 2017… 

Το σίγουρο είναι ότι αυτές οι προκλητικές επισκέψεις θα έπρεπε να έχουν ανασταλεί προ πολλού. Δεν είναι δυνατόν ο καθένας να «κάνει πολιτική» στις πλάτες των ανθρώπων που διαβιούν στη Θράκη και οι οποίες χρησιμοποιούνται μάλιστα για τα «σκηνικά» που με ευκολία στήνουν αξιωματούχοι ξένων χωρών εις βάρος της χώρας μας. Αυτές οι «πλάτες», οι οποίες όμως εμπαίζονται και εκ των έσω. Οι Θρακιώτες είναι πλέον αρκούντως εκπαιδευμένοι σε τέτοιου τύπου «αποστολές». Όταν, λοιπόν, ακούνε «ιδιωτική συνάντηση ενός τούρκου αξιωματούχου», καταλαβαίνουν ότι ακόμα δεν έχει βρεθεί η φόρμουλα από την Ελληνική Πολιτεία για την αποτροπή στησίματος αυτών των σκηνικών, η οποία θα αποτελούσε και εγγύηση για την ειρήνη και την ευημερία των ανθρώπων σε αυτήν την πλευρά της ελληνικής επικράτειας. Επίσης, όταν η Ελληνική Πολιτεία απαντά με θεσμικό τρόπο σε «ιδιωτικές κουβέντες», η συγκεκριμένη πλευρά και «πιάνεται» και ντρέπεται. Αν, δηλαδή, έχει κάποια σημασία αυτή η επισήμανση.

Μπορούμε να περιμένουμε κάτι ως Ελλάδα από την εκλογή του Μπάιντεν στην Προεδρία των ΗΠΑ;

 Στα 2008 ο Χρήστος Ζαχαράκις, ένας από τους πιο έμπειρους και πολυπράγμονες διπλωμάτες της χώρας τα τελευταία 40 χρόνια, με ρόλο κομβικό στις περισσότερες διαπραγματεύσεις που έκανε η χώρα μας με χώρες και οργανισμούς μεταξύ του 1980 και του 2000, κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο "Άκρως απόρρητο - ειδικού χειρισμού". Το βιβλίο παρουσίαζε αποσπάσματα από το διπλωματικό του ημερολόγιου, με σκηνές και εντυπώσεις από τη θητεία του ως πρέσβυς στα Ηνωμένα Έθνη, την Λευκωσία και τις ΗΠΑ. 

Τα βιβλίο, αν και είναι γραμμένο 12 χρόνια πριν, είναι επίκαιρο γιατί παρουσιάζει, όσο αφορά τις ΗΠΑ, μια πικρή αλήθεια, για όσους πιστεύουν ότι η προσέγγιση των ΗΠΑ στο δίπολο "Ελλάδα-Τουρκία", θ' αλλάξει δραματικά με την εκλογή Μπάιντεν: σε πολλές περιπτώσεις υπήρξαν πρόεδροι που αν και ήταν οι ίδιοι θετικά διακείμενοι απέναντι στην χώρα μας ή είχαν μια διάθεση για "μικρές" παραχωρήσεις, το αμερικανικό "administration" έβαζε πάντα προσκόμματα, οδηγώντας σταδιακά την ισορροπία εις βάρος της χώρας μας. Και όλα αυτά μια περίοδο που η Ελλάδα είχε στο πλευρό της Ελληνοαμερικανούς γερουσιαστές και βουλευτές με κύρος, που έδειχναν ένα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ενδιαφέρον για την χώρα των προγόνων τους και κινητοποιούσαν όσο μπορούσαν τόσο την Γερουσία, όσο και την Βουλή των Αντιπροσώπων. Όσο η Ελλάδα είχε ισχυρούς συμμάχους, μια πρεσβεία που είχε στενή οργανωτική επαφή με ομογενειακές οργανώσεις (που είχαν δύναμη και όρεξη να βοηθήσουν) και έναν Ελληνοόρθοδοξο Αρχιεπίσκοπο (τον Ιάκωβο) που είχε πρόσβαση στον Λευκό Οίκο, υπήρχε μια ΣΧΕΤΙΚΗ ισορροπία. Ας μην έχουμε βέβαια αυταπάτες - η Ελλάδα δρούσε πάντα ανοργάνωτα και η επιρροή της ήταν αντιστρόφως ανάλογη της οικονομικής επιρροής των Ελληνοαμερικανών - εξ' ου και τα όσα έγιναν (ατιμώρητα) στην Κύπρο, μια απαράδεκτη ποσόστωση της αμερικάνικης "βοήθειας" 7 προς 10 εις βάρος μας σε σχέση με την Τουρκία κ.ο.κ. 

Αυτές οι εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι ομογενειακές οργανώσεις είναι πιο διαιρεμένες από ποτέ, οι μεγαλοσχήμονες Ελληνοαμερικάνοι θυμούνται ως επί το πλείστον ότι είναι Έλληνες μόνο το βράδυ της Ανάστασης και την Κυριακή του Πάσχα, ο γερουσιαστής Σαρμπάνης έχει συνταξιοδοτηθεί (και ο γιος του είναι απλός βουλευτής) και οι προ του Ελπιδοφόρου Αρχιεπίσκοποι είχαν πολλά εκκλησιαστικά προβλήματα για να μπορέσουν να δώσουν στο ρόλο τους το κύρος του Ιάκωβου. Και από την άλλη και η ελληνική πολιτεία ποτέ δεν ασχολήθηκε με τα όσα, απασχολούν την ομογένεια για να ενισχύσει την (όποια) ελληνική συνείδηση έχουν οι ομογενείς στις ΗΠΑ. 

Ως αποτέλεσμα, το πάντα αρνητικό προς την χώρα μας αμερικάνικο "administration" να βρει χώρο να επιβάλλει μια πιο θετική αντιμετώπιση της Τουρκίας, και να επιδείξει μεγαλύτερη ανοχή. Αυτό συνέβει ακόμα και επί Προεδρίας Ομπάμα, ο οποίος ως γερουσιαστής και πρόεδρος της επιτροπής Ευρωπαϊκών υποθέσεων της Γερουσίας, ήταν υπέρμαχος των ελληνικών θέσεων, βρισκόμενος πολύ κοντά στις ελληνικές θέσεις. Ερχόμενος στην Προεδρία των ΗΠΑ όμως, "ξέχασε" πολλά από το παρελθόν του, αφήνοντας το "administration" να κάνει κουμάντο, ακόμα και σε περιπτώσεις (βλ. ΔΝΤ) που θα μπορούσε να βοηθήσει ουσιαστικά την χώρα μας.

Βέβαια είναι υπερφίαλο να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα και τα ελληνικά "προβλήματα" είναι στο μυαλό των Αμερικανών προέδρων καθημερινά, ούτε μπορούμε να περιμένουμε ότι οι ΗΠΑ θα κάνουν από μόνοι τους κινήσεις προς όφελός μας. Εκεί που γίνεται η διαφορά είναι σε θέματα που οι ΗΠΑ έχουν λόγο ή που τους ζητείται να παρέμβουν υπέρ μας. Οι ελληνοαμερικανικές "αμυντικές" συμφωνίες (που είναι ειδικά τα τελευταία χρόνια υπερβολικά ετεροβαρείς), η διαχείριση του ζητήματος των συνεχών παραβιάσεων της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ από τους Τούρκους, το Κυπριακό, η προστασία των ελληνικών μειονοτήτων στην Αλβανία και στην Τουρκία είναι θέματα που κοστίζουν λίγο και για

τα οποία οι ΗΠΑ μπορούν πάρουν θέση υπέρ μιας "σταθερής" και "αξιόπιστης" συμμάχου, όπως η χώρα μας. 

Ηθικό δίδαγμα: Η αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ από την Προεδρία των ΗΠΑ είναι καλοδεχούμενη γιατί ο Μπάιντεν δεν έχει προσωπικά επιχειρηματικά συμφέροντα στην Τουρκία και προσωπικές σχέσεις με την οικογένεια Ερντογάν. Επομένως δεν έχει να χάσει χρήματα τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του από οποιεσδήποτε "αναταράξεις" στη γειτονική χώρα, όπως ο Τραμπ. Από την άλλη όμως, όσο η διαχείριστική αρχή της κυβέρνησης των ΗΠΑ θεωρεί την Τουρκία πιο σημαντική και την χώρα μας ως "σίγουρη" ό,τι και να γίνει, δεν θα μπορούμε να περιμένουμε πολλά, όσο και αν ο Μπάιντεν μας "συμπαθούσε" περισσότερο ως αντι-πρόεδρος την χώρα μας, και "κατανοεί τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις καλύτερα" (όπως λέει ιδιωτικά και δημόσια ο πρωην υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μάικλ Δουκάκης). Για ν' αλλάξουν τα δεδομένα θα πρέπει η Ελλάδα (και η Κύπρος) ν' αναθεωρήσει τη σχέση της με την ελληνο-αμερικανική ομογένεια, να στηρίξει ανθρώπους που πιστεύουν ότι τα συμφέροντα της Ελλάδας και των ΗΠΑ συμπλέουν καθώς και να δείξει ότι δεν είμαστε "δεδομένοι". Τότε ίσως τα πράγματα βελτιωθούν για μας...

(Και προς Θεού...Ας σταματήσουμε να φερόμαστε ως ιθαγενείς προς οποιοδήποτε Αμερικανό (και μη) αξιωματούχο ή κυβερνητικό υπάλληλο επισκέπτεται την χώρα μας...Ως και ο ίδιος ο κ. Ζαχαράκις, στηλιτεύει στο βιβλίο του, την ευκολία με την οποία Αμερικανοί υπουργοί και υφυπουργοί έβλεπαν με άνεση και ύφος χίλιων καρδιναλίων Έλληνες Πρωθυπουργούς ή αντιπροέδρους της κυβέρνησης, αντι να συνομιλούν με αξιωματούχους αντίστοιχους του βαθμού τους)...  

Έξι λόγοι για τους οποίους η Γερμανία υποστηρίζει πάντα την Τουρκία στις διαμάχες της με την Ελλάδα και την Κύπρο...

Σε συνέχεια της τιμωρητικής διάθεσης της Ε.Ε. απέναντί στην χώρα μας στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής, ας παρουσιάζουμε ένα εξαιρετικό άρθρο του Βασίλη Γαλούπη από την εφημερίδα "Το Ποντίκι" σχετικά με τους λόγους για τους οποίους η Γερμανία υποστηρίζει την Τουρκία. Εμείς θα προσθέσουμε ότι η Γερμανία (και οι προπομποί της) βρέθηκε απέναντί μας, σε όλες τις ελληνοτουρκικές διαμάχες, με χαρακτηριστικότερες τις περιπτώσεις του 1922 στην Μικρά Ασία και του 1974 στην Κύπρο:

 "... Φαινομενικά Γερμανία και Τουρκία αποτελούν δυο ασύνδετους «κόσμους», όμως, αν ξύσει κάποιος κάτω από την επιφάνεια, θα βρει πολύ ισχυρούς διαχρονικούς δεσμούς που εξηγούν και για ποιον λόγο η Μέρκελ – όπως και πολλοί προκάτοχοί της με άλλους Τούρκους Προέδρους και πρωθυπουργούς – όχι μόνο κάνει τα στραβά μάτια στο πολυεπίπεδο μπούλινγκ του Ερντογάν, αλλά βάζει και το στήθος της μπροστά ώστε η χώρα του να μην τιμωρηθεί με κυρώσεις.

Για να υπερασπιστεί αυτήν τη σχέση δεν διστάζει να εκνευρίσει ακόμα και τον Μακρόν, ο οποίος έφτασε απαυδισμένος να απειλήσει στη σύνοδο ότι «αν δεν βάλετε κυρώσεις εσείς, θα τις βάλω μόνος μου».

1. Η ισλαμική διείσδυση

Τις δυο δεκαετίες μετά το 1945 οι χώρες της δυτικής Ευρώπης πήραν ως εργάτες εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες από μακρινά μέρη. Η Βρετανία Πακιστανούς από τα βουνά του Κασμίρ και τα υψίπεδα του Μπανγκλαντές. Η Γαλλία στράφηκε στις περιοχές της στη Βόρεια Αφρική. Και η Γερμανία εισήγαγε εργάτες από την Ανατολία της Τουρκίας.

Υποτίθεται ότι αυτοί οι Τούρκοι θα έφευγαν από τη Γερμανία όταν θα τελείωνε η δουλειά τους. Αντί γι’ αυτό, έφεραν και τις οικογένειές τους. Η Γερμανία χρονοτρίβησε μέχρι να δώσει υπηκοότητα σε αυτούς και στα παιδιά τους, που γεννήθηκαν στη Γερμανία, αλλά στο τέλος το έκανε.

Συνολικά στη Γερμανία βρίσκονται σήμερα σχεδόν 4 εκατομμύρια Τούρκοι. Σε καμία άλλη χώρα δεν ζουν περισσότεροι Τούρκοι, εκτός φυσικά της Τουρκίας. Η Άγκυρα χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους για να προβάλει τη δική της εκδοχή του Ισλάμ, να διατηρεί τη διασπορά της πιστή στη «μαμά Τουρκία» και να ενισχύει την επιρροή της στη Γερμανία.

Ένας από αυτούς είναι τα τζαμιά που ελέγχει εντός Γερμανίας, 900 τον αριθμό. Το μεγαλύτερο βρίσκεται στην Κολωνία, στη Βόρεια Ρηνανία - Βεστφαλία, το γερμανικό κρατίδιο με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση μουσουλμάνων. Είναι χωρητικότητας 1.200 ατόμων, κόστισε 20 εκατ. ευρώ και άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 2018 με πολλές φανφάρες.

Στην πράξη η Τουρκία ενδιαφέρεται να αυξήσει την επιρροή της στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη. Η θρησκεία προσφέρεται για την πολιτική της. Στα εγκαίνια του τεράστιου τζαμιού στην Κολωνία τον Σεπτέμβριο του 2018 ο Ερντογάν και οι εκπρόσωποι του θρησκευτικού κατεστημένου του προκάλεσαν αναστάτωση όταν απέκλεισαν προκλητικά την είσοδο στους τοπικούς αξιωματούχους που είχαν υποστηρίξει την ανέγερση του τζαμιού. Το επεισόδιο φόβισε τους Γερμανούς.

Όλο και περισσότερο τα τουρκικά τζαμιά χρησιμοποιούνται για πολιτικούς σκοπούς. Το κήρυγμα αντανακλά τη στροφή της Τουρκίας προς έναν επιθετικό, απόλυτο και σκληροπυρηνικό Ισλαμισμό. Όπως είχε δηλώσει πρόσφατα Ευρωπαίος διπλωμάτης, «η Τουρκία, έχοντας επί δεκαετίες προσπαθήσει και αποτύχει να μπει στην Ε.Ε., τώρα προσπαθεί να μπει στη Δύση μέσω των τζαμιών της».

Ας μην ξεχνάμε ότι η χώρα που αντιδρούσε περισσότερο στην προοπτική της τουρκικής ένταξης στην Ένωση ήταν πάντα η Γερμανία, αφού δεν ήθελε την είσοδο στην Ε.Ε. ενός κράτους πληθυσμιακά μεγαλύτερου από αυτήν.

2. Οι Τούρκοι ψηφοφόροι

Το 2016, όταν οι εντάσεις κορυφώνονταν στην Τουρκία λόγω του αποτυχημένου πραξικοπήματος, άρχισαν να ταράζουν και τη Γερμανία. Στις 31 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς 40.000 άτομα συγκεντρώθηκαν σε μια διαδήλωση υπέρ του Ερντογάν στην Κολωνία, που διοργανώθηκε από διεθνείς λομπίστες του κυβερνώντος κόμματος AKP.

Η συγκέντρωση έδειχνε την κλίμακα της υποστήριξης των Τούρκων της Γερμανίας προς τον νεοσουλτάνο, αλλά και τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζαν οι Γερμανοί πολιτικοί εάν μιλούσαν εναντίον του.

Από τα σχεδόν 4 εκατομμύρια άτομα τουρκικής καταγωγής που ζουν στη Γερμανία, οι μισοί διατηρούν την τουρκική υπηκοότητα, γεγονός που πρακτικά καθιστά τη Γερμανία την τέταρτη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της Τουρκίας.

● Από τους 570.000 Τούρκους της Γερμανίας που ψήφισαν το 2015 στις τουρκικές εκλογές, το 60% επέλεξε το κόμμα του Ερντογάν, ο οποίος πήρε έτσι μεγαλύτερο ποσοστό στη Γερμανία παρά μέσα στην πατρίδα του.

● Από τα 3.000 τζαμιά στη Γερμανία τα 2.000 είναι τουρκικά και από αυτά τα 900 χρηματοδοτούνται από το DITIB (παρακλάδι του Diyanet), μοχλό της τουρκικής κυβέρνησης, που στέλνει και τους ιμάμηδες από την Τουρκία.

● Η πλειονότητα των Τούρκων της Γερμανίας δεν έχει ενσωματωθεί στη γερμανική κοινωνία. Σήμερα, όμως, οι τουρκικής καταγωγής ψηφοφόροι είναι περίπου 2 εκατ. και ψηφίζουν στις γερμανικές εκλογές. Στην πλειονότητά τους είναι οπαδοί του Ερντογάν. Συνεπώς είναι καθοριστικός ο ρόλος τους στο εκλογικό αποτέλεσμα της Γερμανίας, κάτι που λαμβάνουν υπ’ όψιν όλα τα γερμανικά κόμματα.

3. Ο μεταναστευτικός εκβιασμός

Το 2015, περίπου 1,2 εκατομμύρια μετανάστες μπήκαν στη Γερμανία πριν κλείσει η βαλκανική οδός και πριν η ευρωπαϊκή συμφωνία με την Τουρκία, το 2016, μειώσει τις ροές με αντάλλαγμα χρήματα.

Μπορεί η εισροή των μεταναστών και προσφύγων να έμοιαζε ταιριαστή με τις ανάγκες των γερμανικών εταιρειών, που κάποιες προέβλεπαν τότε ένα «οικονομικό θαύμα», αλλά οι μετανάστες ποτέ δεν ενσωματώθηκαν ικανοποιητικά, ενώ άρχισαν να δημιουργούνται σοβαρά πολιτικά προβλήματα στη χώρα (άνοδος της ακροδεξιάς AfD, δυσφορία στη γερμανική κοινωνία κ.λπ.).

Η Μέρκελ άνοιξε τα σύνορά της θέλοντας ουσιαστικά να εξυπηρετήσει – πάλι – τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας της, αλλά ο πολιτικός αντίκτυπος που πυροδοτήθηκε ήταν καταλυτικός. Συνεχίζει, λοιπόν, να φοβάται μια έκρηξη των εισροών προς την Ευρώπη από μια δυσαρεστημένη Τουρκία. Χαρτί το οποίο παίζει διαρκώς ο Ερντογάν εκβιάζοντας με αυξημένες ροές.

4. Μπίζνες και τράπεζες

Μια κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας θα πονούσε ιδιαίτερα τη Γερμανία, αλλά όχι μόνο αυτήν.

● Σχεδόν 10 δισ. δολ. επενδύσεις και 7.500 επιχειρήσεις γερμανικών συμφερόντων βρίσκονται στην τουρκική επικράτεια.

● Πάνω από 7.400 επιχειρήσεις στην Τουρκία έχουν χρηματοδοτηθεί από γερμανικές τράπεζες.

● Οι γερμανοτουρκικές επιχειρήσεις στη Γερμανία ανέρχονται σε 80.000.

● Μόνο το 2019 οι γερμανικές εξαγωγές όπλων προς την Τουρκία έφταναν σχεδόν τα 400 εκατ. δολ.

● Ο όγκος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών ανήλθε περίπου στα 40 δισ. δολάρια (2017) αντιπροσωπεύοντας περίπου το 1,5% του γερμανικού διεθνούς εμπορίου και το 10% του αντίστοιχου τουρκικού. Οι συνολικές εξαγωγές της Γερμανίας (2017) ανήλθαν σε περίπου 1,4 τρισ. δολάρια, ενώ οι τουρκικές εξαγωγές, αντίστοιχα, σε 156 δισ. δολάρια. Το 2019 οι γερμανικές εξαγωγές προς την Τουρκία προσέγγισαν τα 22 δισ. δολ.

● Αν και για την Τουρκία η Γερμανία αποτελεί την πρώτη χώρα για τις εξαγωγές της, για τη Γερμανία η Τουρκία βρίσκεται στη 16η θέση.

● Το 2019 η Τουρκία παρέμεινε ο Νο 1 εισαγωγέας γερμανικών όπλων, παρά το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ψήφισε τον περιορισμό των πωλήσεων όπλων στην Τουρκία. Μόνο τους πρώτους οκτώ μήνες του έτους οι συμβάσεις ήταν ύψους 250,4 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με «διαρροές» στον γερμανικό Τύπο, για το σύνολο του 2019 η Τουρκία παρέλαβε όπλα αξίας 388,6 εκατ. δολ.

Το ενδεχόμενο επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων στην Τουρκία, το οποίο η Γερμανία ούτε καν θέλει να το συζητάει όπως φάνηκε και στην τελευταία σύνοδο κορυφής, θα αποτελούσε σημαντικό πλήγμα για την οικονομία της, αλλά η Ε.Ε. φοβάται για τις συνέπειες στις ευρωπαϊκές τράπεζες που βρίσκονται εκτεθειμένες στο... ξεχειλισμένο πια τουρκικό χρέος.

Ο γερμανικός Τύπος ανησυχούσε ακόμα και για ένα ντόμινο κρίσης σε μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης που έχουν επενδύσει στο τουρκικό χρέος, με απόδοση 12% - 14%, αλλά και στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία. Ο γερμανικός τραπεζικός τομέας, πάντως, είναι λιγότερο εκτεθειμένος στην Τουρκία σε σχέση με τη Γαλλία ή την Ισπανία.

Η συνολική έκθεση των διεθνών τραπεζών σε τουρκικά κρατικά ομόλογα και εταιρείες ήταν κατά το πρώτο τρίμηνο του 2020 πάνω από 180 δισ. δολ. σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (ΒΙS), με τις ευρωπαϊκές τράπεζες να έχουν το μεγαλύτερο μέρος.

Οι ισπανικές τράπεζες έχουν επενδύσει 62 δισ. δολάρια, οι γαλλικές 29 δισ. δολ, οι βρετανικές 12, οι γερμανικές 11 και οι ιταλικές 9 δισ. δολ. Αντίστοιχα είναι τα ποσά και των άμεσων εταιρικών επενδύσεων, όπου οι γερμανικές διατηρούν τα πρωτεία.

5. Μια στρεβλή αντίληψη

Όπως έχει δηλώσει ο Πολωνός ευρωβουλευτής Σικόρσκι, στα θέματα της εξωτερικής και της αμυντικής πολιτικής «η Γερμανία κάνει πάντα πολύ λίγα και πολύ αργά». Η Γαλλία, υπό τον Μακρόν, προσαρμόστηκε πιο γρήγορα από ό,τι το Βερολίνο στη νέα πραγματικότητα, με την απόσυρση της εγγύησης ασφαλείας των ΗΠΑ από την Ευρώπη και την τουρκική επιθετικότητα στη Μεσόγειο.

Έστω και δειλά ή απρόθυμα, η Γερμανία αρχίζει τουλάχιστον να αποδέχεται την άποψη Μακρόν ότι η Ευρώπη θα πρέπει να κάνει περισσότερα για τον εαυτό της, αλλά και για την ιδέα περί «ευρωπαϊκής κυριαρχίας», που στο παρελθόν προκαλούσε μειδιάματα στο Βερολίνο, επειδή αρέσκεται στα οφέλη, αλλά όχι στο κόστος μιας ευρωπαϊκής ηγεσίας.

Η μεγαλύτερη ίσως αυταπάτη της Γερμανίας είναι ότι το εμπόριο και η οικονομία μπορούν να απομονωθούν από τη γεωπολιτική. Η στάση της Γερμανίας προς την Τουρκία, η έμπρακτη θέσπιση αυστηρών ορίων από την Ε.Ε. στην επιθετικότητα της Τουρκίας κατά της κυριαρχίας ευρωπαϊκών χωρών (Ελλάδας, Κύπρου) και άλλα θέματα, όπως π.χ. ο αγωγός φυσικού αερίου από τη Ρωσία ή το κινεζικό 5G, είναι, εκτός από οικονομικά, κυρίως πολιτικά πρότζεκτ.

Η Φραντσίσκα Μπράντνερ, βουλευτής των Πρασίνων, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Η υπόλοιπη Ευρώπη δεν πρόκειται να γίνει πιο κυρίαρχη αν η Γερμανία ακολουθεί πάντα την οδό των εθνικών της συμφερόντων». Όπως, για παράδειγμα, διαφαίνεται και από τη συναντίληψη μεταξύ Άγκυρας - Βερολίνου - Μόσχας π.χ. στο Λιβυκό, αλλά και στην ενεργειακή τους συνεργασία, με στάση καθαρά φιλογερμανική και σαφώς «υπονομευτική» για τα συμφέροντα της υπόλοιπης Ευρώπης.

6. Συμμαχία με ιστορικό βάθος

Οι γερμανοτουρκικές γεωπολιτικές και οικονομικές σχέσεις ανάγονται από την εποχή των αυτοκρατοριών, της Γερμανικής και της Οθωμανικής, και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Οι σχέσεις αυτές είναι πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές. Η μία είχε ανάγκη την άλλη καθώς:

● Όταν η Γερμανική Αυτοκρατορία προσπαθούσε να ανταγωνιστεί τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις, Αγγλία και Γαλλία, χρειαζόταν την Οθωμανική, κυρίως γεωστρατηγικά.

● Όταν η Οθωμανική, από την πλευρά της, πάλευε να αποφύγει κάθε τρεις και λίγο την πολιτική και οικονομική κατάρρευση, συχνά απευθυνόταν στους Γερμανούς για να λύσει τα προβλήματα. Ο πρώτος οικονομικός εταίρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη ήταν η Γερμανία.

Τον Ιούλιο του 1941, αθετώντας υποχρεώσεις που είχε αναλάβει έναντι άλλων ευρωπαϊκών χωρών μέσω επίσημων συνθηκών, η Τουρκία υπέγραψε σύμφωνο φιλίας με τη ναζιστική Γερμανία. Τυπικά διακήρυττε ουδετερότητα αλλά πίσω από κλειστές πόρτες η Τουρκία διαπραγματευόταν την ένταξή της στον πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας έναντι εδαφικών ανταλλαγμάτων.

Από τα ελληνικά εδάφη ζητούσε να πάρει τα Δωδεκάνησα, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, την Κύπρο, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης κ.ά. Παρόμοια παζάρια έκανε και με τους Άγγλους, αφού δεν ήξερε πού θα «κάτσει η μπίλια» όσον αφορά την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έχοντας κάνει ό,τι μπορούσε για να εξασφαλίσει τη στήριξη των γερμανικών στρατευμάτων στη διάρκεια του πολέμου, στις 23 Φεβρουαρίου 1945, όταν δηλαδή η συντριβή των ναζί είχε «κλειδώσει», η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Για τα μάτια του κόσμου..."

Ένα σχόλιο για το πως φτάσαμε να "τιμωρηθούν" η Ελλάδα και η Κύπρος αντί της Τουρκίας από την Ε.Ε.

Μπορεί ο ευρωπαϊκός τύπος (έντυπος και ηλεκτρονικός) ν' αναφέρουν ότι η Ευρώπη "προειδοποιεί" την Τουρκία, αλλά η ανυπαρξία κυρώσεων και παραπομπή τους "στο μέλλον" την ίδια στιγμή που τουρκικών συμφερόντων εταιρείες προσπαθούν να κάνουν γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και τουρκικά πολεμικά πλοία κινούνται στα πέριξ των ελληνικών χωρικών υδάτων, καταδεικνύει ότι τελικά η Ε.Ε. όχι μόνο αδιαφορεί για δύο μέλη του στενού πυρήνα της, αλλά είναι έτοιμη να κάνει τα στραβά μάτια προκειμένου να μη δυσαρεστήσει τον Ερντογάν. Επ' αυτού, γράφει σχετικά ο Μιχάλης Ιγνατίου στο "Hellas Journal" και δυστυχώς δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του καθώς και την αντιπολίτευση στην χώρα μας, που μιλούν για πηλίκο "υπό του μηδενός": 

"Όλοι εναντίον της Κύπρου, λοιπόν… Όπως τον Απρίλιο του 2004, όταν οι πάντες, εκτός της Μόσχας, απαίτησαν από το λαό του νησιού να αποδεχθεί το φιλοτουρκικό και ρατσιστικό σχέδιο Aνάν. Αντί να …ακούσουν οι «ξεροκέφαλοι» Ελληνοκύπριοι και να παραδώσουν την Πατρίδα τους στους Τούρκους, απάντησαν με ένα βροντερό όχι. Τους απείλησαν ότι “θα πέφτουν κεραμίδια στα κεφάλια τους”. Δεν φοβήθηκαν. Και η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ακόμα όρθια και τους δείχνει ότι δε φοβάται. Τώρα βλέπουμε το ίδιο ακριβώς σκηνικό, αλλά με διαφορετικό τρόπο. 

Οι Γερμανοί και άλλοι εταίροι της Ελλάδας και της Κύπρου, επιχειρούν να τιμωρήσουν τη Λευκωσία και όχι την κατοχική δύναμη Τουρκία, την οποία μάλιστα θα επιβραβεύσουν, για να …δεχθεί να εισέλθει σε διαδικασία διαλόγου με την Ελλάδα! Που φτάσαμε…Όσο και να πανηγυρίζουν κάποιοι δικοί μας στην Αθήνα και τη Λευκωσία, οι μεταμεσονύκτιες αποφάσεις των Ευρωπαίων για την Τουρκία δεν είναι καλές. Πάλι την γλίτωσε η κατοχική δύναμη. Και θα συνεχίσει να απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο. Ας μην έχουμε αμφιβολία…

Η ευρωπαϊκή συμπεριφορά είναι απαράδεκτη, άθλια και ελεεινή. Και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτή η συμπεριφορά είναι πάνω απ’ όλα αντι-ευρωπαϊκή. Αυτές είναι οι αρχές της ενωμένης Ευρώπης; Αυτή είναι η Ευρώπη των λαών και της αλληλεγγύης;Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:Η επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι να ξεκινήσει ο διάλογος μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Και αυτή η επιθυμία είναι γνωστή στην Αθήνα και την Άγκυρα.Είναι κάτι που συζήτησε διεξοδικά ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Οι Αμερικανοί θα ήθελαν πάρα πολύ να ανακοινώσουν επίσημα την έναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου, στο πλαίσιο των προσπαθειών που γίνονται σε όλο τον κόσμο για να έρθουν κοντά εχθρικές χώρες.

Την Πέμπτη ανακοινώθηκε η έναρξη συνομιλιών μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου για τις θαλάσσιες ζώνες, και τα εύσημα πήραν και πάλι οι Αμερικανοί, καθώς είχαν αναλάβει τη μεσολάβηση.Οι διεθνείς αυτές επιτυχίες βοηθούν εξαιρετικά το προεκλογικό αφήγημα του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, αλλά -για να είμαστε και δίκαιοι- δείχνει και την αποτελεσματικότητα του υπουργού Εξωτερικών Πομπέο και της ομάδας που ασχολείται με όλα αυτά τα θέματα.

Λόγω των αντιδράσεων στην Τουρκία για την επίσκεψη του στην Ελλάδα, ο κ. Πομπέο αποφάσισε να στείλει στην Άγκυρα τον υφυπουργό Εξωτερικών, Φίλιπ Ρίκερ για συνομιλίες. Ο κ. Ρίκερ θα προσπαθήσει να εξηγήσει ότι το γεγονός των καλών σχέσεων με την Ελλάδα δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον έχει στραφεί εναντίον της Τουρκίας. 

Αντίθετα, τη θεωρεί ακόμα σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών και γενικά της Δύσης.Όπως έχουμε εξηγήσει πολλές φορές, ενώ η Αμερική προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο, όπως πρέπει να κάνει κάθε σοβαρή χώρα, δεν είναι έτοιμη να απωλέσει την Τουρκία. Αυτό είναι σίγουρο. Αρνούνται να αποδεχθούν την πραγματικότητα.Επιστρέφοντας στον ελληνοτουρκικό διάλογο, να σημειώσουμε ότι η αμερικανική πλευρά έχει υπογραμμίσει και στην Άγκυρα και στην Αθήνα την ανάγκη να αποφευχθούν πάση θυσία ενέργειες που θα μπορούσαν να εκτροχιάσουν τις προσπάθειες για την έναρξη του διαλόγου.Και όπως αντιλαμβανόμαστε, στο πλαίσιο αυτό εισηγούνται -χωρίς να απαιτούν είναι η αλήθεια- να βρεθεί τρόπος να αποφευχθούν οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας.Βεβαίως, γι’ αυτό φροντίζει η Καγκελάριος Μέρκελ η οποία τις τελευταίες ημέρες δείχνει μία άνευ προηγουμένου εχθρότητα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου. 

Και αυτή η εχθρότητα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά την Αθήνα και τη Λευκωσία.Διότι αν οι δύο χώρες δεν έχουν βοήθεια από τους Ευρωπαίους εταίρους τους, τότε το πρόβλημα είναι τεράστιο. Δεν γίνεται να εκνευριζόμαστε με τους Αμερικανούς και να σιωπούμε όταν πρόκειται για τους Ευρωπαίους εταίρους. Το αφήγημα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης έχει καταρρεύσει εντελώς.Μία χώρα μέλος της Ένωσης, η Κύπρος, είναι υπό κατοχή, είναι περικυκλωμένη από τουρκικά πολεμικά πλοία, αλλά η Ευρώπη δεν τιμωρεί την Τουρκία. 

Τα βάζει, αντίθετα, με την Κυπριακή Δημοκρατία, με το θύμα, επειδή απαιτεί να επιβληθούν κυρώσεις και στη Λευκορωσία, αλλά και στην Τουρκία.Ποια είναι τελικά τα οφέλη από τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ε.Ε.; Στην οικονομία καταδίκασαν την Αθήνα και στη Λευκωσία στα μνημόνια και τα προγράμματα, που παραλίγο να καταστρέψουν τις δύο χώρες. Και στον πολιτικό τομέα, επιλέγουν την Τουρκία, χώρα μη μέλος, την οποία και επιβραβεύουν.Είναι φρικτή η γερμανική πολιτική, άρα και αυτή της ενωμένης Ευρώπης, για τον Ελληνισμό. Έτσι απλά να το καταγράψουμε:Συνεχίζεται η πολιτική τιμωρίας της Ελλάδας και της Κύπρου από το 2010 μέχρι και σήμερα. Οι ευθύνες του πρωθυπουργού της Ελλάδας και του προέδρου της Κύπρου αυξάνονται, αν δεν αντιδράσουν, διότι οι χώρες που ηγούνται της τιμωρίας κυβερνώνται από συντηρητικά κόμματα.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Εμφανίστηκαν και νέες «γραφίδες» στην Ελλάδα να καταδικάζουν τη στάση της ημικατεχόμενης Κύπρου για το θέμα των κυρώσεων εναντίον του δικτάτορα της Λευκορωσίας. Ο μηχανισμός των Βρυξελλών δρα, όπως και τότε, όπως το 2004. Οι πολίτες τους αγνοούν, βεβαίως, αλλά το πρόβλημα είναι ότι ασκούν έλεγχο στο 80% των ελληνικών μέσων ενημέρωσης. Και ΔΕΝ εννοώ οικονομικό έλεγχο. Έχει μαζευτεί ένας νεοφιλελεύθερος συρφετός που ασκεί «βίαιη» κριτική σε ότι πρεσβεύει η Κυπριακή Δημοκρατία και φτάνουν στο σημείο να υιοθετούν την τουρκική προπαγάνδα. Είναι φρικτή η στάση τους και εναντίον των συμφερόντων της Ελλάδας και της Κύπρου. Δεν μπορούν να καταλάβουν οι ανόητοι ότι δεν θα βρεθεί κανένας πρωθυπουργός στην Ελλάδα να παραδώσει κομμάτι της ελληνικής κυριαρχίας στην Τουρκία."

Κλείνοντας, αντί για οποιασδήποτε άλλης κατακλείδας θα θέλαμε να σας παραπέμψουμε σε μια τοποθέτηση του αείμνηστου Μανόλη Γλέζου για τον κυπριακό ελληνισμό - αξίζει να την προσέξετε:

Ελληνοτουρκικά: να το πως κάποιοι θέλουν να μας οδηγήσουν από τον ηρωίσμό στην ξεφτίλα

Οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά τον τελευταίο καιρό είναι εξαιρετικά αρνητικές. Δεν είναι μόνο οι βόλτες των τουρκικών πολεμικών σκαφών στα ελληνικά και κυπριακά ύδατα (στα οποία υπάρχει σχετική παρεμπόδιση μόνο ότι αφορά την ελληνική πλευρά, αφού η Κύπρος δεν έχει τις δυνάμεις ν' αντιδράσει), αλλά κυρίως το ότι η Ελλάδα σύρεται σε διάλογο με την Τουρκία από τους συμμάχους της, χωρίς να υπάρχει πλήρης κάλυψη του μοναδικού προαπαιτούμενου που είχε ζητήσει δηλ. το να σταματήσει να προβαίνει η Τουρκία σε προκλητικές ενέργειες και με μια ατζέντα που είναι σίγουρο ότι θα βγει χαμένη. Ο λόγος είναι πρόφανής - αν δεν υπάρχει πρόοδος και έναρξη διαλόγου με την Τουρκία, στην επερχόμενη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά μέτρα εναντίον της, κάτι που η Γερμανία και οι δορυφόροι της δε θέλουν να συμβεί για οποιαδήποτε λόγο. Η πίεση είναι τόσο μεγάλη που ακόμα και ο λαλίστατος μέχρι πριν μερικές μέρες Μακρόν έχει υποχωρήσει, ενώ και η χώρα μας δείχνει να κατεβάζει τους τόνους αφήνοντας τον Πρόεδρο της Κύπρου να κρατάει τη σημαία ψηλά (κάνοντας μια συγκλονιστική ομιλία στην ολομέλεια του ΟΗΕ), προσπαθώντας ν' αποφύγει την εξόφθαλμη επιβουλή των Τούρκων στα ζωτικά της συμφέροντα. Αυτή η στάση προφανώς και δεν τιμάει την χώρα μας: πέραν του ότι η Κύπρος είναι κομμάτι του ελληνισμού το οποίο η χώρα μας έχει Συνταγματική υποχρέωση να προστατεύει, είναι και το ότι δεν μπορούμε να επικαλούμαστε την αλληλλεγγύη μεταξύ μελών της Ε.Ε., αλλά να μην τη δίνουμε όταν αυτή μας ζητείται. 

Τις τελευταίες μέρες, βλέπουμε και ακούμε απίστευτα πράγματα: για συνόδους κορυφής που ακυρώνονται λόγω κορωναϊού (λες και όλους τους προηγούμενους μήνες δε γίνονταν τηλεδιασκέψεις), για χάρτες της Ε.Ε. που δεν "αποτελούν νομικά έγγραφα", για βέτο (των Κυπρίων) που προσπαθούν να παρακαμφούν και για αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών (που θα οδηγήσει σε γκριζάρισμα όλου του Αιγαίου)! Η δε Τουρκία συνεχώς μιλάει για τήρηση της συνθήκης της Λωζάνης αλλά παράλληλα θέλει να την παραβιάσει ζητώντας από την Ελλάδα να μετονομάσει την μουσουλμανική μειονότητα σε τουρκική.  Εμείς από την άλλη δε ζητάμε - και δε ζητήσαμε ποτέ - από εκείνη να την τηρήσει και να δούμε π.χ. Έλληνα διοικητή και αστυνομικό διευθυντή στην ϊμβρο και στην Τένεδο. Το άλλο ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι με ορισμένες λίγες εξαιρέσεις (π.χ. "Το Παρόν", "Το Ποντίκι") ελάχιστα άλλα ΜΜΕ παρουσιάζουν όλες τις πλευρές του ζητήματος, μένοντας μόνο στην παρουσίαση του αξιόμαχου των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Τα όσα αναφέρονται στο παρακάτω άρθρο της εφημερίδας "Το Ποντίκι" είναι αποκαλυπτικά - κυρίως για το ρόλο των Αμερικανών στο συγκεκριμένο ζήτημα:

"Σύμφωνα με τη γλαφυρή διατύπωση έμπειρου Ελληνα διπλωμάτη «οι Αμερικανοί θέλουν να γυαλίσουν τα παπούτσια του Ερντογάν με τη γλώσσα μας». Για τον σκοπό αυτό ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο θα σπεύσει τις επόμενες μέρες στην Αθήνα με το «αίτημα» της απόσυρσης, από τα ελληνικά νησιά, αμερικανικών οπλικών συστημάτων (πυραύλων που πρόσφατα αναβαθμίστηκαν οι δυνατότητές τους με τον διπλασιασμό του βεληνεκούς τους) τα οποία απειλούν τις επιχειρησιακές δυνατότητες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων…

Όπως έχει γράψει το "Ποντίκι" το θέμα τις «μερικής αποστρατιωτικοποίησης» των ελληνικών νησιών βρίσκεται στο επίκεντρο μια συζήτησης για τη δημιουργία των προϋποθέσεων έναρξης ενός νέου γύρου ελληνοτουρκικών συνομιλιών. 

Η «μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος» σε κρίσιμες περιοχές της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, δηλαδή σε περιοχές ελληνικής επικράτειας τις οποίες η Τουρκία έχει βάλει στο μάτι, φαίνεται ότι αποτελεί στόχο και απαίτηση, τόσο των Γερμανών Εταίρων όσο και των Αμερικανών «φίλων» και «συμμάχων».Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε, εξελίσσονται και οι συνομιλίες «τεχνικού» χαρακτήρα στο ΝΑΤΟ μεταξύ Ελλάδα και Τουρκίας οι οποίες συνεχίζονται και σήμερα, σύμφωνα με την πληροφόρηση που έχουμε από τον Τούρκο υπουργό άμυνας!Κατ αυτόν τον τρόπο, οι φίλτατοι σύμμαχοι και εταίροι ζητούν από την πρόθυμη ελληνική κυβέρνηση να προσέλθει αφοπλισμένη στο τραπέζι του διαλόγου με την Τουρκία όπου, προφανώς, το θέμα της υφαλοκρηπίδας θα είναι ένα μόνο από τα ζητήματα που θα συζητηθούν. 

Αυτό που επίσης φαίνεται, από τις πληροφορίες ότι οι ελληνοτουρκικές διερευνητικές συνομιλίες ξανα-αρχίζουν, είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει να ικανοποιήσει τις εν λόγω απαιτήσεις…Το «αίτημα» του Πομπέο, για την απόσυρση των αμερικανικής κατασκευής πυραυλικών συστημάτων από κάποια ελληνικά νησιά, τα οποία η Ελλάδα δεν παρέλαβε ως δωρεά αλλά χρυσοπλήρωσε για να τα αποκτήσει την αμερικανική πολεμική βιομηχανία, βασίζεται στο επιχείρημα (αν υποτεθεί ότι οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη επιχειρημάτων όταν απευθύνονται σε υποτελείς τους)ότι οι ΗΠΑ έχουν υπογράψει τις Συνθήκες με τις οποίες αποδόθηκαν τα νησιά στου ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα υπό τον όρο να είναι αποστρατιωτικοποιημένα!

Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η ασφυκτική πίεση που ασκούν οι Αμερικανοί υπέρ των τουρκικών θέσεων εκδηλώνεται αν και οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ) διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν την περιβόητη νέα ελληνοαμερικανική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας η οποία υποτίθεται ότι θα διασφάλισε την χώρα από κάθε κίνδυνο αλλά στην ουσία την μετέτρεψε (την χώρα) σε μια απέραντη αμερικανική στρατιωτική βάση. Το γεγονός αυτό εξηγεί και «δικαιολογεί», ως ένα βαθμό, ότι οι Αμερικανοί ψάχνουν ακριβώς εδώ στην Ελλάδα τις πρόθυμες γλώσσες για να γυαλίσουν για λογαριασμό τους τα παπούτσια του Ερντογάν, προκειμένου να τον κρατήσουν κοντά στη δυτική σφαίρα επιρροής."

Το "ξανθό γένος", ο "θείος από την Ουάσινγκτον" και οι λοιποί σωτήρες της χώρας

Το φαινόμενο των "απο μηχανής Θεών" δεν είναι τωρινό. Από τη στιγμή που ο ελληνισμός έχασε τη ισχύ του διπλωματικά και στρατιωτικά, άρχισε να ψάχνει σωτήρες από Ανατολή και Δύση. Υπέγραψε πάμπολλες αμυντικές συμφωνίες και συμμαχίες (οι περισσότερες εκ των οποίων ποτέ δεν τηρήθηκαν όταν ήρθε η ώρα) και έγινε ηθελημένα ή άθελα πιόνι στα γεωπολιτικά παιχνίδια των "ισχυρών".
Κάποιες φορές κατάφερε να εκμεταλλευτεί τις περιστάσεις προς όφελός του (όπως τις περιόδους διακυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου), με αποτέλεσμα να επεκταθεί η χώρα και απελευθερωθούν εκτάσεις. Κάποιες άλλες βασίστηκε στις υποσχέσεις των άλλων (βλ. Β' Π.Π.) ή τους θεώρησε "δεδομένους" (βλ. Χούντα και Κυπριακό), λειτουργώντας αλαζονικά και αφήνοντάς τους στο τέλος να "μας την φέρουν" εκμεταλλευόμενοι τα αρνητικά δομικά χαρακτηριστικά μας ως λαού (βλ. διχόνοια).
Μπορεί η προσέγγιση να φαντάζει απλοϊκή αλλά δεν είναι: Απ' την αρχή όμως ό ελληνισμός φάνηκε να έχει διάθεση να επενδύει πολλά σε συμμαχίες που ήταν ξεκάθαρο ότι είχαν μικρές πιθανότητες να πετύχουν ή σε άλλες που ο "σύμμαχος" είχε λίγες πιθανότητες να υποστηρίξει τα συμφέροντά μας, σε βάθος χρόνου. Θα ήταν μάταιο να ξεκινήσουμε την καταγραφή από την αρχαιότητα (γιατί θα χρειαζόμασταν σελίδες επί σελίδων), αλλά αξίζει να επικεντρωθούμε σε 3 βασικές περιπτώσεις που έχουν σχέση με την πρόσφατη ιστορία, δηλ. τις ΗΠΑ και τους δορυφόρους της (βλ. ΝΑΤΟ), την Ρωσία και τον Αραβικό κόσμο. Και στις 3 περιπτώσεις η Ελλάδα ανέπτυξε μακροχρόνιες σχέσεις "στοργής", οι οποίες όμως στην πράξη ήταν μονόπλευρες και "ανισόρροπες".
Οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι τους (βλ. ΝΑΤΟ/Μ. Βρετανία), στις κρίσιμες στιγμές υποστήριξε την Τουρκία, αφαιρώντας ζωτικό χώρο από την χώρα μας - αν θυμηθούμε τις περιπτώσεις της Κύπρου και των Ιμίων δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι παραπάνω. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ περί "αμφισβητούμενων περιοχών" θυμίζει έντονα το ανέκδοτο με τον Τοτό, από τον οποίο οι γονείς του (σε μια απρόοπτη επίσκεψη) ζητούν να μη φάει ώστε να φάνε οι καλεσμένοι. Βέβαια ο κίνδυνος από μια ενδεχόμενη έξοδο είναι πιθανότατα μεγαλύτερος, με αποτέλεσμα η "συμμαχία" να θυμίζει μπράβο της παραλιακής που προστατεύει ιδιοκτήτες κλαμπ έναντι αμοιβής, από τον ίδιο του τον εαυτό.

Όταν έρχεται η ώρα του γλυκού (από το οποίο ο κακομοίρης ο Τοτός που έχει πεθάνει της πείνας, ζητάει λίγο) του απαντούν ότι "αφού είπε όχι σε όλα τα προηγούμενα πιάτα δεν θα έτρωγε ούτε γλυκό". Έτσι και οι ΗΠΑ: Από τη δεκαετία του '80 και ύστερα μας ζητούν να μην επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα (αρχικά) και να καθορίσουμε ΑΟΖ (στη συνέχεια) ώστε να μη ρίξουμε "λάδι στη φωτιά" στη σχέση μας με τους Τούρκους, μόνο και μόνο για να τις χαρακτηρίσουν σήμερα ως "αμφισβητούμενες". Είναι προφανές ότι οι όποιες "αμυντικές συμφωνίες" υπογράφει η χώρα μας με τις ΗΠΑ, με ανταλλάγματα βάσεις, παραχωρήσεις και αγορά οπλικών συστημάτων προηγούμενων γενεών δεν έχουν καμία αξία, αφού δεν αφορούν την μοναδική περίπτωση στην οποία θα μπορούσαμε να τη χρειαστούμε δηλ. την Τουρκία. Για το δε ΝΑΤΟ δεν αξίζει να γίνει επιπλέον αναφορά, αφού η λογική των "ίσων αποστάσεων" (που εφαρμόζεται σε όλες τις διαμάχες εντός συμμαχίας) είναι ενοχλητική και δείχνει τα ελάχιστα οφέλη που μπορεί να έχει κανείς από τη συμμετοχή του σε μια τέτοια συμμαχία.

Δυστυχώς όμως, μπροστά στη στάση της Ρωσίας, οι ΗΠΑ φαντάζουν με "καλή νεράιδα των παραμυθιών". Μια χώρα που "πούλησε" τον ελληνισμό δεκάδες φορές (ξεκινώντας από την μη υποστήριξη του Βυζαντίου κατά την τελική επίθεση του Μωάμεθ του Β', προχωρώντας στα Ορλωφικά, στο πως άφησε στο έλεος των Οθωμανών τον Ποντιακό ελληνισμό και καταλήγοντας στο πως φέρθηκε στους Έλληνες της Σ. Ένωσης, στους Κυπρίους αλλά πιο πρόσφατα στην περίπτωση της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και αυτής της Αγίας Σοφίας), σαφέστατα δεν μπορεί να την πάρει κανείς στα σοβαρά όταν επικαλείται τα "όσα μας ενώνουν". Η αναξιοπιστία και η αφερρεγγυότητά της είναι παροιμιώδης και παρά τις υποσχέσεις της δείχνει σε κάθε ευκαιρία ότι δεν έχει πρόβλημα να υποστηρίξει την Τουρκία, ακόμα και σε περιπτώσεις που θα μπορούσε να μην το κάνει, δηλ. σε περιπτώσεις που μια τέτοια στάση δε θα δημιουργούσε πρόβλημα στα δικά της συμφέροντα. Η περίπτωση της Αγίας Σοφίας είναι μια τέτοια και αποδεικνύει περίτρανα ότι το "γινάτι βγάζει μάτι" (που λέει και ο λαός). Τυχόν πίεση προς την πλευρά του Ερντογάν για να μη γίνει μετατροπή, όχι μόνο θα έδειχνε ότι ήταν "υπεράνω" στη διαμάχη Οικουμενικού Πατριαρχείου - Μόσχας και ότι απέναντι στο κοινό πρόβλημα οι όποιες διαφορές είναι δευτερεύουσες αλλά και το ότι στον χώρο της Ορθοδοξίας η Ρωσία είναι όντως "κυρίαρχη" πολιτικά. Αντ' αυτού φέρθηκε με μικρότητα αφήνοντας την χώρα μας να σηκώσει τη σημαία της αντίδρασης, και "χαρίζοντας" την Αγία Σοφία στην ελληνορθοδοξία.

Για τον Αραβικό κόσμο θα μπορούσαμε να πούμε επίσης πολλά, αλλά δεν χρειάζεται: η χώρα μας αποτέλεσε για χρόνια το μόνο κράτος-αρωγό των Παλαιστινίων στον Δυτικό κόσμο, υποστήριξε σταθερά (και ακατανόητα, από γεωπολιτικής απόψεως, στην πραγματικότητα) τους Κούρδους στην προσπάθεια τους να κάνουν ανεξάρτητο κράτος, ενίσχυσε τον Καντάφι, στήριξε τις αλλαγές στην Αίγυπτο, προσπάθησε να φέρει κοντά τις αντιμαχόμενες πλευρές στο Λίβανο και γενικά έκανε ό,τι και όποτε μπορούσε για τον αραβικό κόσμο. Η διπλωματική υποστήριξη που εισπράξαμε ήταν πενιχρή σε σχέση με τα όσα προσφέραμε, και τα πρόσφατα παραδείγματα που σχετίζονται με τη στάση των Αράβων απέναντι στις ενέργειες της Τουρκίας, είναι μια από τις πολλές αποδείξεις των όσων γράφαμε παραπάνω...
Τα όσα γράψαμε παραπάνω - αφήνοντας στην άκρη τον "έτερο Καππαδόκη" την Ε.Ε. γιατί αποτελεί ξεχωριστό "αμαρτωλό" κεφάλαιο -τα γράψαμε όχι για ν' αποδομήσουμε τις όποιες στρατηγικές συμμαχίες έχει αναπτύξει η χώρα μας. Το κάναμε για να α) καταδείξουμε ότι θα πρέπει να έχουμε και εμείς αντίστοιχη ευελιξία, ώστε να μην παίζουμε "μονίμως" το ρόλο της "καλής συζύγου" που ακόμα και αν φάει "μια σφαλιάρα" δεν μιλάει και β) να μάθουμε να είμαστε έτοιμοι σε όλα τα επίπεδα - στρατιωτικά και διπλωματικά.
Μόνο αν σταματήσουμε να περιμένουμε σωτήρες θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε ως λαός, στις δύσκολες εποχές που διανύουμε και δεδομένου ότι οι ενδείξεις για το άμεσο μέλλον δεν καθόλου θετικές (όπως φαίνεται ξεκάθαρα εδώ)...
(Οι γελοιογραφίες είναι από τις εφημερίδες "Το Ποντίκι", "Εφημερίδα των Συντακτών" και "Καθημερινή"). 

Στρατιωτική συμφωνία Ελλάδας - ΗΠΑ: Και κερατάδες και δαρμένοι;

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που το σύνθημα "Έξω οι βάσεις του θανάτου" ήταν κυρίαρχο στις περισσότερες διαδηλώσεις και αποτέλεσε κομμάτι των προεκλογικών υποσχέσεων του ΠΑΣΟΚ, πριν κατακτήσει την εξουσία στις εκλογές του 1981.

Τα χρόνια πέρασαν, οι περισσότερες αμερικάνικες βάσεις στην Ελλάδα έκλεισαν λόγω αλλαγών στην προσέγγιση του ζητήματος από τις ΗΠΑ και έτσι με τα χρόνια οι μόνοι που έμειναν να το θυμούνται και να το φωνάζουν ήταν οι Χανιώτες, οι οποίοι είχαν την ατυχία να έχουν μια απ' αυτές μέσα απ' αυτές, στον κόλπο της Σούδας.

Με τον καιρό η βάση της Σούδας πέρασε ουσιαστικά υπό νατοϊκή ομπρέλα, ενώ κάποιες κυβερνήσεις προσπάθησαν να θέσουν όρους στις αποφάσεις των αμερικανών διοικητών της βάσης. Τα τελευταία χρόνια όμως τα πράγματα άλλαξαν. Οι Αμερικανοί έγιναν πιο απαιτητικοί και εδώ κάπου ξεκινούν τα προβλήματα. Σε αντίθεση με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου όπου η Ελλάδα, όντας μέλος του ΝΑΤΟ είχε πάρει σαφής θέση, αλλά και σε αντίθεση με την προσπάθεια της πρώτης μεταψυχροπολεμικής περιόδου για ευρύτερες μορφές διακρατικής συνεργασίας έναντι κοινών κινδύνων, τώρα έχουμε να κάνουμε πρωτίστως με αμερικανικούς σχεδιασμούς.  

Η νέα συμφωνία επεκτείνει τη δυνατότητα των ΗΠΑ να χρησιμοποιούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις που ταυτόχρονα έχουν και αυτοτελή επιχειρησιακή διάσταση για τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ή αποτελούν χώρους με ειδικό καθεστώς. Έτσι οι Αμερικανοί θα έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν εγκαταστάσεις για επιχειρήσεις όχι μόνο κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, αλλά και αυτοτελώς. Αυτό περιλαμβάνει την Λάρισα, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αλλά και περιοχές στο λιμάνι της Σούδας που μέχρι τώρα ήταν από ελληνική ή ΝΑΤΟϊκή εποπτεία.

Η συμφωνία είναι προφανώς ετεροβαρής. Το δήλωσε εμμέσως και ο Πρωθυπουργός της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης, σε ομιλία του στην Βουλή, στην οποία τα "αν" και τα "θα" για τα οφέλη είναι τόσα πολλά και τόσο γενικόλογα που θυμίζουν τον μακαρίτη Χάρυ Κλυνν σε μίμηση του (επίσης μακαρίτη) Ανδρέα Παπανδρέου. "Κάποια στιγμή ΘΑ κάνουμε βάση drone", "ΘΑ είναι καλό για την χώρα να έχουμε τους Αμερικανούς στην Αλεξανδρούπολη" κ.ο.κ. 

Βέβαια για να λέμε του στραβού το δίκιο, ο Κυριάκος δεν έχει άδικο όταν κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει άδικο ν' αντιδράει στη συμφωνία, αφού εκείνος την προώθησε και τη στήριξε με όλες του τις δυνάμεις. Όπως επίσης είναι δίκαιο να επισημάνει κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην πήρε επίσημα μεγάλα ανταποδοτικά οφέλη (τα περί ανάπτυξης της τοπικής οικονομίας είναι αστεία - και για τις τρείς περιοχές - Λάρισα, Χανιά και Αλεξανδρούπολη), αλλά αυτό το έκανε με την ελπίδα ότι η εκτεταμένη παρουσία των ΗΠΑ στην χώρα μας θα λειτουργούσε αποτρεπτικά για τους Τούρκους στην τέλεση επεκτατικών ενεργειών παντός είδους.

Τέτοιες προσδοκίες όμως ήταν εξαρχής αστείες. Οι Τούρκοι δεν είχαν ποτέ σκοπό να πάνε στο λιμάνι της Σούδας ούτε να κάνουν επίθεση στην Λάρισα - το τελευταίο ζήτημα έχει λήξει από τα 1897. Το δε λιμάνι της Αλεξανδρούπολης τους είναι μάλλον αδιάφορο. Οι βλέψεις τους ήταν διαφορετικές και η στάση των ΗΠΑ σαφής: να τα βρείτε μεταξύ σας. Όλα τ' άλλα τους είναι αδιάφορα - οι Τούρκοι στο κάτω-κάτω αμφισβητούν ότι το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ, όχι ότι αν οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιούν το κρηπίδωμα Κ-14 και το μισό κόλπο της Σούδας χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Όσο οι μεν δεν ενοχλούν τους δε, δεν υπάρχει πρόβλημα.

Έτσι λοιπόν η χώρα μας βρέθηκε και "κερατάς και δαρμένος". Και παραχωρήσεις έκανε χωρίς πραγματικά ανταλλάγματα, και η Τουρκία παραμένει επιθετική, με τον Τράμπ να τη συγχαίρει σε κάθε ευκαιρία για το πόσο καλή σύμμαχος είναι...

Τέτοιοι "σύμμαχοι" και "φίλοι" να μας λείπουν - το παράδειγμα της Ιταλίας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί έναν οργανισμό όπου όταν τα πράγματα πάνε καλά, η "αλληλεγγύη" είναι εντονότατη - "αλληλεγγύη" όμως στο "φαγοπότι" και τη "διασκέδαση". Τα προβλήματα ξεκινούν όταν υπάρχουν δυσκολίες. Οικονομικές, κοινωνικές και κυρίως όταν ανακύπτουν θέματα εδαφικής κυριαρχίας των χωρών μελών της. 

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το τουρκο-λιβυκό σύμφωνο για την ανακήρυξη ΑΟΖ, για το οποίο η Ε.Ε. αν μπορούσε θα σφύριζε αδιάφορα. Τι και αν είχαμε σαφέστατη παραβίαση των διεθνών συνθηκών; Τι και αν η συμφωνία σβήνει ουσιαστικά τα μισά ελληνικά νησιά από τον χάρτη; Η "δημοκρατική" Ευρώπη, η Ευρώπη που νοιάζεται και παλεύει για το "δίκαιο", χρειάστηκε πολλά τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας για να ψελλίσει δύο κουβέντες "συμπόνοιας" για την χώρα μας, χωρίς όμως ουσιαστικά να επιβάλλει ΚΑΜΙΑ κύρωση στην Άγκυρα. Για να μη μιλήσουμε για το αίσχος που συμβαίνει στην Κύπρο (που παρεπιπτόντως είναι και αυτή μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης), στην οποία η Ε.Ε. επιτρέπει να κάνει ό,τι θέλει στα χωρικά της ύδατα. 

Τα αίσχη που συνέβησαν με την περίφημη (και παντελώς αποτυχημένη) διάσκεψη του Βερολίνου για το Λιβυκό, στην οποία η χώρα μας ΔΕΝ προσκλήθηκε παρότι επηρεάζεται πολλαπλά από την κατάσταση στην χώρα αυτή, δείχνουν το που έχουν οι "σύμμαχοί" μας γραμμένες τις ελληνοκυπριακές ανησυχίες.

Βέβαια - και αυτό είναι παρήγορο - η χώρα μας δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Προσπαθεί να δημιουργήσει συμμαχίες, υπογράφει συνθήκες, ενισχύει τους "παίκτες" που τη συμφέρουν και γενικώς έχει τη διάθεση να δημιουργήσει ένα δίκτυ ασφαλείας, ώστε να μην χρειαστεί να συρθεί σε μια σειρά θερμών επεισοδίων τα οποία αυτή τη φορά δυστυχώς δεν θα είναι αναίμακτα. 

Ιδανικά - και αν η Ε.Ε. τιμούσε το όνομά της - θα έπρεπε το μήνυμα προς την Τουρκία τόσο από την Κομισιόν αλλά όσο και από τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. ξεχωριστά, να είναι τόσο ξεκάθαρο και ισχυρό ώστε η Τουρκία να μην τολμούσε να κάνει σκέψεις για γεωτρήσεις και "βόλτες" στο Αιγαίο. Φυσικά κάτι τέτοιο δε συμβαίνει και θα ήταν αστείο να το περιμένουμε. 

Αυτό όμως που πραγματικά θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν οι καταδίκες να είναι ισχυρές, τόσο στο γενικό όσο και στο διμερές πλαίσιο. Όμως αποδεικνύεται ότι με το να συμμετέχουμε στην Ε.Ε. και ν' αποδεχόμαστε άκριτα τις κοινές αποφάσεις, χωρίς να διαπραγματευόμαστε ανταλλάγματα, στην ουσία "τρέφουμε φίδια στον κόρφο μας". Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση της Ιταλίας. 

Είναι γνωστό ότι μια από τις εταιρείες που αγόρασαν δικαιώματα εξόρυξης στην Κύπρο είναι η Ιταλική ΕΝΙ, η οποία όμως αποσύρθηκε "προσωρινά" όταν οι Τούρκοι άρχισαν τα δικά τους. Και ενώ οι προσπάθειες της Τουρκίας να κάνει δικές της έρευνες απέτυχαν (παταγωδώς), ξαφνικά ανακοινώθηκε από τα τουρκικά ΜΜΕ ότι το τουρκικό γεωτρύπανο είναι έτοιμο να ξεκινήσει γεωτρήσεις, στο οικόπεδο της ΕΝΙ! Παράλληλα ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι η χώρα του βρίσκεται σε συζητήσεις με την Ιταλία για "κοινή εκμετάλλευση πετρελαϊκών πόρων". 

Και εδώ κάπου το ενδιαφέρον της υπόθεσης μεγαλώνει: Αρχικά η σιγή τόσο της ΕΝΙ όσο και της ιταλικής κυβέρνησης ήταν εκκωφαντική και περίεργη. Και εξηγούμαστε: Από την μία έχουμε μια εταιρεία (ΕΝΙ) που έχει καταβάλει χρήματα για να κάνει έρευνες σ' ένα θαλάσσιο οικόπεδο μιας άλλης χώρας, και ξαφνικά έρχεται μια "τρίτη" χώρα να ξεκινήσει γεωτρήσεις, χωρίς να έχει δικά της δεδομένα. Από την άλλη έχουμε μια χώρα (την Ιταλία - η οποία έχει ζωτικά συμφέροντα στην προαναφερθήσα εταιρεία) της οποίας το όνομα χρησιμοποιείται από τον πρόεδρο της "τρίτης" χώρας, ως να βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις μαζί της για συνεκμετάλλευση πετρελαίων στα χωρικά ύδατα μιας "συμμαχικής" χώρας, χωρίς την άδεια της τελευταίας. 

Tο λογικό θα ήταν η εταιρεία να βγει και να κάνει ανακοινώσεις και παρεμβάσεις για την παρανομία, να ψάξει να βρει ενόχους για το πως τα δικά της δεδομένα (χωρίς τα οποία καμία γεώτρηση δεν μπορεί να γίνει) έφτασαν στα χέρια της τρίτης χώρας - με λίγα λόγια να κινητοποιηθεί έντονα. 

Το λογικό επίσης θα ήταν από την χώρα της οποίας το όνομα μπλέχτηκε από τον πρόεδρο της "τρίτης" χώρας να βγει να διαψεύσει, να καταδικάσει τις ενέργειες της τρίτης χώρας που παραβιάζει με σύμφωνα και "σούρτα-φέρτα" τα χωρικά ύδατα ΔΥΟ συμμαχικών της χωρών, καθώς επίσης και να τονίσει ότι έχει συμφέροντα και συμφωνίες στην περιοχή. 

Στην περίπτωσή μας όμως δε συνέβει τίποτα από τα δύο. Η εταιρεία δεν έβγαλε ούτε μία ανακοίνωση για τα μάτια του κόσμου, ενώ η χώρα έβγαλε μια καθυστερημένη ανακοίνωση, στην οποία όμως απλώς αναφέρει ότι δε βρίσκεται σε συνομιλίες με την "τρίτη" χώρα, χωρίς όμως να καταδικάζει τις πρακτικές της, κάνοντας αναφορές σε "ανάγκη συμφωνιών για το κοινό συμφέρον". Έβγαλε δηλαδή μια ανακοίνωση "ναι μεν αλλά" η οποία αφήνει πολλά ερωτηματικά, και σε συνδυασμό με τη στάση της Ιταλίας απέναντι στο αγωγό EastMed αλλά και στην χάραξη ΑΟΖ (την οποία η Ιταλία καθυστερεί γιατί γνωρίζει ότι αν συμβεί θα χάσει τα δικαιώματα ψαρέματος της κόκκινης γαρίδας στο Ιόνιο Πέλαγος που εθιμικά γίνονται ανεκτά από την χώρα μας), σε μια εποχή που η αλληλεγγύη είναι αναγκαία, προκαλεί προβληματισμό.

Το τι θα γίνει στο μέλλον άγνωστο. Σημασία όμως έχει το γεγονός ότι σε μια στιγμή που η χώρα μας έχει ανάγκη από την υποστήριξη των "συμμάχων" και "εταίρων" της, μένει και πάλι χωρίς αυτή...

Συμφωνία Τουρκίας και Λιβυής για ανακήρυξη ΑΟΖ - πως φτάσαμε ως εδώ και γιατί το μόνο που ΔΕΝ κάναμε ήταν το αυτονόητο

H φωτογραφία του διεθνώς αναγνωρισμένου αλλά σχεδόν ανυπόληπτου (στο εσωτερικό της χώρας του και όχι μόνο) επικεφαλή της Λιβυικής κυβέρνησης και του Ταγίπ Ερντογάν να δίνουν τα χέρια, έκανε το γύρο του κόσμου. Το λόγο της χειραψίας (που φάνηκε να πιάνει στον ύπνο την ελληνική διπλωματία), τον μάθαμε αργότερα: η Λιβύη και η Τουρκία συμφώνησαν να χαράξουν ΑΟΖ μεταξύ τους, παραβλέποντας την μικρή λεπτομέρεια ότι ανάμεσά τους υπάρχει η Ελλάδα και μερικές εκατοντάδες νησιά που ανήκουν στην ταλαίπωρη χώρα μας.

Η Ελλάδα αντέδρασε - σχεδόν αμέσως. Καταδίκασε τη συμφωνία (προφανώς), ζήτησε το κείμενο της (τόσο από τον Ερντογάν όσο και τον Λίβυο πρέσβη - χωρίς πάντως να το πάρει από πουθενά παρά μόνο από μια 3η χώρα, λίγο πριν την επίσημη "διαρροή" της στο CNN Turk), ενημέρωσε τον ΟΗΕ (που χασμουρήθηκε), το ΝΑΤΟ (που σφύριξε κλέφτικα) και την Ε.Ε. (που κούνησε το κεφάλι της σκεπτόμενη το πως έμπλεξαν με μας και την Τουρκία). Απ' όλους αυτούς και πέραν της Γαλλίας του Μακρόν (που τα έχει πάρει στο κρανίο με το ΝΑΤΟ, τον Ερντογάν και τους Λίβυους) και του Ισραήλ, κανείς μα κανείς και έκανε μια ουσιαστική κίνηση στήριξης ή έστω μια δήλωση που να είναι αρκετά σκληρή και να δείχνει ότι θα υπάρχουν συνέπειες για την πράξη αυτή. Παράλληλα η χώρα μας έκανε και κάτι έξυπνο (έτσι γι' αλλαγή), απελαύνοντας τον Λίβυο πρέσβη και ξεσηκώνοντας τους άμεσα ενδιαφερόμενους: την Αίγυπτο (με την οποία έχουμε τριμερείς συμφωνίες αλλά όχι υπογεγραμμένη συμφωνία ΑΟΖ), την Κύπρο (που είναι έξω φρενών - και δικαίως - με την Ελλάδα γιατί ακόμα δεν έχει υπογραφεί η ανάμεσά μας σχετική συμφωνία) και τους αντιπολιτευόμενους, "καλούς" Λίβυους (τους οποίους καλέσαμε επισήμως στην Αθήνα για να κάνουμε "τα μούτρα κρέας" στους "κακούς" Λίβυους). Οι "καλοί" Λίβυοι - μέσω του κοινοβουλίου που ελέγχουν - ξεσηκώθηκαν επισήμως και τόνισαν (ακόμα και στον ΟΗΕ) ότι δεν αναγνωρίζουν αυτή τη συμφωνία την οποία θεωρούν ως προβληματική για την χώρα τους. Αυτό βέβαια έχει μικρό αντίκτυπο γιατί "επίσημη κυβέρνηση" της Λιβυής είναι εκείνη που υπέγραψε το μνημόνιο της συμφωνίας και όχι εκείνη που ελέγχει το κοινοβούλιο.
Κοινώς, και παρά το μπαράζ προσπαθειών για "κινητοποίηση", κάναμε "μια τρύπα στο νερό". Και αυτό γιατί η χώρα μας δεν έχει κάνει το αυτονόητο όλα αυτά τα χρόνια: Δεν έχει ανακηρύξει και υπογράψει συμφωνίες για ΑΟΖ πουθενά. Παρά τα παχιά λόγια, τις υποσχέσεις κ.ο.κ. η χώρα μας δεν έχει συμφωνία για την ΑΟΖ ούτε με την Ιταλία (που δεν υπογράφει γιατί έτσι θα χάσει τα "ιστορικά δικαιώματα" που θεωρεί ότι έχει για να ψαρεύουν τα ιταλικά αλιευτικά σε ελληνικά νερά!!!), ούτε με την Αλβανία (με την οποία είχαμε υπογράψει αλλά τελικά οι Αλβανοί μέσω του ανωτάτου δικαστηρίου τους την ακύρωσαν μετά από πιέσεις της Τουρκίας), ούτε με την Τουρκία (βεβαίως), ούτε με την Αίγυπτο (γιατί οι Αιγύπτιοι δεν ήθελαν να είναι οι πρώτοι με τους οποίους θα τα βάλει η Τουρκία αφού με οποιαδήποτε συμφωνία θ' αναγνώριζαν ΑΟΖ στο Καστελόριζο πράγμα που η Τουρκία δε δέχεται με τίποτα) αλλά ούτε καν με την Κύπρο (γιατί φοβόμασταν την αντίδραση της Τουρκίας). Μόνο με την Λιβυή έχουμε ανακηρύξει ΑΟΖ αλλά αυτό το κάναμε μονομερώς και με τρόπο που να μην τη θίγει (και βάση της οποίας δόθηκαν και τα "οικόπεδα" στις πετρελαϊκές νότια της Κρήτης).
Την πατήσαμε για ένα ακόμα λόγο: γιατί συμπεριφερόμενοι ως "ζώα", δεχτήκαμε και αναγνωρίσαμε ως "επίσημη" κυβέρνηση της Λιβύης εκείνους που ήταν δεμένοι πλήρως στο άρμα του Ερντογάν και οι οποίοι γνωρίζαμε ότι έκαναν συμφωνίες και συζητήσεις μαζί του "κάτω από το τραπέζι" σε πολλά ζητήματα, που μας αφορούσαν άμεσα. Δεν πήραμε καμία δέσμευση απ' αυτούς ενώ ακόμα και αυτή τη δεδομένη στιγμή που ετοιμάζονται να υπογράψουν μια συμφωνία η οποία θ' απαγορεύει ακόμα και το κολύμπι ανοιχτά της Ρόδου, εμείς τους θεωρούμε ακόμα "αναγνωρισμένους", προβάλοντας ως δικαιολογία ότι είναι "διεθνώς αναγνωρισμένοι". Λες και η χώρα μας δεν έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί (επιτέλους) τα συμφέροντά της, ανεξάρτητα με το τι της λένε να κάνει οι άλλοι.
Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα ορισμένων στελεχών της κυβέρνησης δε φαίνεται να είναι η συμφωνία αλλά το πως θα διαχειριστούν επικοινωνιακά το ζήτημα. Δηλαδή δεν τους νοιάζει που εξαφανίζεται η Ελλάδα από το χάρτι, αλλά το πως δε θα επηρεαστεί απ' αυτό η κοινή γνώμη. Αν είναι δυνατόν...
Το αστείο δε στην όλη ιστορία είναι άλλο: τη σημαία της επανάστασης και το "καμπανάκι" του κινδύνου για τη σοβαρότητα της κατάστασης, δεν το χτύπησε ούτε η "Ελληνική Λύση" - ούτε καν το ΚΙΝΑΛ. Το έκανε το ΚΚΕ, που με μπαράζ δηλώσεων, ερωτήσεων στην Ευρωβουλή και κειμένων βάζει το θέμα στις σωστές διαστάσεις και λέει το αυτονόητο: παρά το ότι η συμφωνία παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και τη κοινή λογική, δεν μπορεί να θεωρηθεί "ήσσονος σημασίας". Αν υπογραφεί, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ στις περισσότερες περιοχές της χώρας, γίνεται αποδεκτή και μετά εναπόκειται στην Ελλάδα να κάνει προσφυγές παντού για να περιορίσει τις απώλειές της - ό,τι και αυτό συνεπάγεται.
Είμαστε δηλαδή ένα βήμα πριν ένα νέο Κυπριακό.
Όσο νωρίτερα το πάρουμε χαμπάρι, τόσο καλύτερα. 
(Μια εξαιρετική ανάλυση για του που στοχεύει η Τουρκία με αυτή τη συμφωνία καθώς και μια σαφής επεξήγηση των διαφόρων όρων, μπορείτε να διαβάσετε εδώ).