Το φαινόμενο "Στέφανος Κασσελάκης" και η επόμενη μέρα στον ΣΥΡΙΖΑ

 Η υπερψήφιση του Στέφανου Κασσελάκη ως αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ και (επομένως) της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποτελεί (ως ένα βαθμό) στοιχείο προόδου για την χώρα. Είναι η πρώτη φορά που ένας (δεδηλωμένος) ομοφυλόφιλος ηγείται ενός πολιτικού κόμματος, το οποίο αποτελεί την εν δυνάμει βάση μιας μελλοντικής κυβέρνησης της Ελλάδας. Μακάρι να έρθει μια μέρα που ο σεξουαλικός προσανατολισμός ενός πολιτικού αρχηγού, να μην αποτελεί βαρόμετρο για το αν αυτός είναι κατάλληλος για Πρωθυπουργός. Φοβόμαστε ότι αυτή η μέρα είναι ακόμα μακρυά - αλλά το πρώτο βήμα έγινε. Αν μάθουμε να ψηφίζουμε με βάση την πολιτική αξία κάποιου και μόνο, θα έχουμε πραγματικά προοδεύσει σημαντικά ως χώρα και ως κοινωνία.

Το πρόβλημα με το νέο αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινάει όμως απ' αλλού: το ότι ήρθε ξαφνικά για να ταράξει τα "νερά" του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και κατάφερε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να κινητοποιήσει και να πείσει ένα μεγάλο κομμάτι των απλώς ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, που γράφτηκαν και συμμετείχαν στη διαδικασία εκλογής προέδρου, για να τον υπερψηφίσουν.

Αυτό από μόνο του δεν είναι αρνητικό. Αν ο κύριος Κασσελάκης είχε πολιτικό πρόγραμμα, πολιτικές θέσεις και ένα πολιτικό στόχο (πέραν της εκλογής του), θα αποτελούσε (μια) λύση για την έξοδο του ΣΥΡΙΖΑ από το τέλμα στο οποίο έχει πέσει, και το οποίο τον οδήγησει στη μεγαλειώδη ήττα των εκλογών τόσο του Μαϊου όσο και του Ιουνίου.  Το  αρνητικό είναι ότι κατάφερε και έπεισε τόσες χιλιάδες ανθρώπους, χωρίς να έχει (στην αρχή) τίποτα απ' όλα αυτά. Ένα μέρος απ' αυτά τα απέκτησε στη συνέχεια, δείχνοντας μια καταπληκτική προσαρμοστικότητα, αποκτώντας γνώμη για πράγματα που πριν λίγες μέρες είχε πλήρη (επικίνδυνα πλήρη για την ακρίβεια) άγνοια - όπως  π.χ. για το Κυπριακό. Με συνεχείς ντρίπλες κατάφερε να ξεπεράσει σειρά σκόπελων (που για να είμαστε ειλικρινείς ο ίδιος δημιούργησε για τον εαυτό του), και χρησιμοποιώντας την (πολύ καλή) επικοινωνιακή εικόνα του, κέρδισε. 

Την ίδια στιγμή, το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής θα έπρεπε να είχε ρίξει σε βαθιά περισυλλογή όλο το κομματικό κατεστημένο του ΣΥΡΙΖΑ, από το συμπαθέστατο Ευκλείδη Τσακαλώτο εώς τον (και μέχρι πρότινος Νο2) Νίκο Παππά, που απέτυχαν παταγωδώς να προσελκύσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό από τους φίλους και τα μέλη του κόμματος. Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό και για την Έφη Αχτσιόγλου, η οποία όμως "το πάλεψε", αλλά φαινόταν ξεκάθαρα το ότι η δυναμική που είχε ήταν κυρίως λόγω της έλλειψης αντιπάλου, που να προέρχεται από τα προβεβλημένα στελέχη του στενού πυρήνα που κυβέρνησε για 4 χρόνια την χώρα, και όχι τόσο λόγω της πολιτικής της πορείας και του προγράμματός της. 

Το αποτέλεσμα θα έπρεπε να είχαν ανοίξει τα μάτια όλων, και να τους επισημάνει το πόσο έξω είχαν πέσει πολιτικά και το πόσο πολύ είχαν αποτύχει να πείσουν - ακόμα και τους δικούς τους ψηφοφόρους - για το σωστό και δίκαιο των πολιτικών τους πεπραγμένων. Θα έπρεπε να τους είχε "ξυπνήσει" το ότι τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν να επιλέγουν, αντί γι' αυτούς, ως αρχηγό κάποιον που μέχρι 6 μήνες πριν, τους ήταν άγνωστος και που δεν θα ήταν βουλευτής για να ασκήσει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, από τα κοινοβουλευτικά έδρανα. Το ότι υποστηρίχθηκε ακόμα και από ανθρώπους που είχαν ιδεολογικές διαφορές με τον πολιτικό του μέντορα, τον Παύλο Πολάκη, δείχνει το πόσο απεγνωσμένη ήταν η βάση για κάτι νέο και διαφορετικό. Εκεί κάπου, αν υπήρχε πολιτικό αισθητήριο, θα έπρεπε να είχε λήξει το ζήτημα και όλοι ν' αλλάξουν πορεία.

Αντί να κάνουν αυτό όμως, κάποιοι άρχισαν τις προσωπικές επιθέσεις - πολλές εκ των οποίων δεν ήταν πάντως αβάσιμες - έχοντας ρίξει το βάρος στο τι είχε πει ο κύριος εσωτερικός πολιτικός τους αντίπαλος και όχι προωθώντας τις δικές τους πολιτικές απόψεις. 

Αυτό δεν (θα έπρεπε να) είναι αριστερά όμως... 

Βέβαια και αυτό που πρεσβεύει ο Κασσελάκης δε φαίνεται να είναι αριστερά. Ξεπερνώντας τους "θείους" και τις "γιαγιάδες" που "τον ήξεραν από μικρό" και τον χαρακτηρίζουν λίγο ως πολύ ως "πρώην οπαδό του Μητσοτάκη" (το οποίο και να ισχύει δεν είναι πρόβλημα - το θέμα δεν είναι τι ήταν πριν από 5 χρόνια, αλλά τι είναι σήμερα), το ζήτημα που παραμένει είναι το πολιτικό του ποιόν, που παραμένει απροσδιόριστο. 

Βέβαια πλέον έχει χρόνο και χώρο ν' αναπτύξει και πρόγραμμα και θέσεις. Αν δεν αποκτήσει, η φωτογένεια του θα ξεθωριάσει, και σε 4 χρόνια το αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές θα είναι το ίδιο με το αποτέλεσμα του Ιουνίου - η ΝΔ και ο Μητσοτάκης θα ξανακερδίσουν. 

Όμως, οι άνθρωποι που τον στηρίζουν, δεν πρόκειται να τον αφήσουν έτσι, γιατί προφανώς δεν τους συμφέρει - αλλά παράλληλα στο χέρι του είναι να ξεκαθαρίσει την "ήρα από το σιτάρι", αφού πολλά (και πολλοί/ές) θα πρέπει ν' αλλάξουν. Οι "καινούργιες" θέσεις δεν θ' αρκέσουν.

Κάπου εκεί θα πρέπει να χωρέσει και το ζήτημα της "αριστεράς". Βέβαια για να είμαι ειλικρινείς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάψει να είναι "αριστερό" κόμμα εδώ και χρόνια. Έχει όμως τις καταβολές και την ιδεολογική αναφορά, τα οποία δεν πρέπει ν' απωλέσει. Αν τα χάσει, "θα χάσει": Πολλοί θα χρειαστούν μαθήματα πολιτικής ιστορίας, ας ελπίσουμε ότι αυτοί που τα παρακολουθήσουν, θα το κάνουν προσεκτικά.

Όσο για τον Στέφανο Κασσελάκη; Απλώς θα του ευχηθούμε σιδεροκέφαλος. Θα του χρειαστεί...Και η δουλειά θα πρέπει να ξεκινήσει γρήγορα, γιατί οι προκλήσεις (και τα προβλήματα της χώρας) είναι τεράστιες. Όσο δεν υπάρχει αξιόμαχη αξιωματική αντιπολίτευση, η κυβέρνηση θα κάνει πάρτυ - και θα την πληρώνουμε όλοι εμείς.

Τι μάθαμε από την εκλογική αναμέτρηση της 21ης Μαϊου

 Οι χθεσινές εκλογές μπορεί να είναι οι πρώτες στην Μεταπολίτευση, όπου η διαφορά μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αυξήθηκε αντί να μειωθεί (ενώ τα κόμματα παρέμειναν τα ίδια), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μας έδωσαν την ευκαιρία να γίνουμε σοφότεροι σε αρκετούς τομείς της πολιτικής μας ζωής...

Προσπαθήσαμε ν' αξιολογήσουμε μερικούς από αυτούς:

α) Υπάρχουν πολιτικοί που η έννοια "τσίπα" δε σημαίνει απολύτως τίποτα.

Αναφερόμαστε στον υπουργό Μεταφορών και βουλευτή Σερρών κ. Καραμανλή. Σε μια οποιαδήποτε άλλη Δυτική χώρα ο κ. Καραμανλής θα ήταν, στην καλύτερη των περιπτώσεων σπίτι του, και στην χειρότερη στη φυλακή. Αντ' αυτού όμως, επανεξελέγηκε πανηγυρικά, με 18 χιλιάδες συνοπίτες του να τον τιμούν με την ψήφο τους. Ο άνθρωπος που άφησε τον ελληνικό σιδηρόδρομο στην πικρή του μοίρα, και ο οποίος λίγες μέρες πριν την τραγωδία των Τεμπών ζητούσε από την αντιπολίτευση να ζητήσει συγγνώμη γιατί έκανε ερωτήσεις στην Βουλή που αμφισβητούσαν την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, επανεξελέγη πανηγυρικά. Ξαναεκτέθηκε λοιπόν και ο λαός των Σερρών τον τίμησε. Δεν του έφτανε όμως αυτό, παρά φρόντισε να κάνει και δηλώσεις, λοιδορώντας τον κ. Τσίπρα, προφανώς από την αγανάκτησή του που στοχοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Σοβαρότης μηδέν, αξιοπρέπεια το ίδιο. Ελπίζουμε μόνο να μην ισχύει στις Σέρρες αυτό που λένε στην Κρήτη: "Κοντά στους χωριανούς, και ο δήμαρχος".

β) Οι ψηφοφόροι κινούνται εκδικητικά.

Από την μία έχουμε τον Ανδρέα Λοβέρδο των 90 χιλιάδων σταυρών (μέχρι πριν μερικά χρόνια) και από την άλλη έχουμε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γιάννη Οικονόμου και τον γνωστό Μπάμπη Παπαδημητρίου (που ξεκίνησε ως αντιμνημονιακός και κατέληξε μνημονιακότερος του Σόιμπλε). Και οι τρεις τους απέτυχαν να εκλεγούν (αν και ο Οικονόμου πιθανότατα θα τα καταφέρει στις εκλογές του Ιουνίου με βάση το μπόνους των εδρών), αν και ήταν προβεβλημένα στελέχη. Ο λόγος: Οι ψηφοφόροι των κομμάτων τους μάλλον βαρέθηκαν το φλερτ του πρώτου με την ΝΔ, και το "ύφος" των άλλων δύο, θεωρώντας ότι και οι τρεις έκαναν περισσότερο κακό παρά καλό στις παρατάξεις τους. Έτσι τους έστειλε (έστω και για λίγο) σπίτι τους.

γ) Μπορεί κάποιος να ψηφίζει "Χρυσή Αυγή" σε μια εκλογική αναμέτρηση, και στην επόμενη την Πλεύση Ελευθερίας.  

Μπορεί κάποιοι ακροδεξιοί να ψήφισαν τον Φαήλο Κρανιδιώτη και κάποιοι άλλοι την "Νίκη", αλλά είναι πασιφανές ότι ένα σημαντικό ποσοστό εξ αυτών στήριξαν την Πλεύση Ελευθερίας. Ίσως να θαυμάζουν το άγριο βλέμμα της και τις κορώνες της εντός και εκτός Βουλής, ή το σποτ με το αυτοκίνητο από τα χρόνια της ΛΑΕ. Ακροδεξιά δεν είναι, αλλά τους μάγεψε...

δ) Οι παραθρησκευτικές οργανώσεις μπορούν (σχεδόν) να βάζουν ολόκληρα κόμματα στην Βουλή

Η "Νίκη" ήταν ένα κόμμα χωρίς προβολή, χωρίς πλήρεις συνδυασμούς, χωρίς γνωστούς υποψηφίους. Και όμως έφτασε μια ανάσα, πριν την είσοδό της στην Βουλή. Κάποτε οι παραθρησκευτικές οργανώσεις έβγαζαν τον Στέλιο Παπαθεμελή βουλευτή στην Θεσσαλονίκη (που πάντως είχε και πολλούς προσωπικούς ψήφους όντας βουλευτής με έντονη δράση) αλλά κόμματα ολόκληρα (10 έδρες δηλαδή στην απλή αναλογική) ποτέ. Και όμως αυτό παραλίγο να γίνει το 2023 - ανεβάζοντας τον πήχυ εντυπωσιακά.

ε) Η αποχή είναι στο 40+% αλλά αυτό δε σημαίνει και κάτι για ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού μας συστήματος

Με εξαίρεση τον ΣΥΡΙΖΑ που έκανε ένα σχετικό τηλεοπτικό σποτ και το ΚΚΕ που έκανε σχετικές (αλλά χλιαρές αναφορές), η αποτροπή της αποχής δεν θεωρήθηκε ως σημαντικό πολιτικό ζήτημα (και) σε αυτές τις εκλογές. Προφανώς κάποιοι θεωρούν θεμιτό 4 στους 10 συμπατριώτες μας να μην πηγαίνουν στην κάλπη για να ψηφίσουν. Προφανώς και δεν είναι, αφού απλώς επιτρέπουν σε κάποιους άλλους ν' αποφασίζουν για εκείνους. Αλλά μάλλον κάτι τέτοιο δεν απασχολεί τους απέχοντες...

στ) Η μειονότητα ξαναψήφισε με το βλέμμα προς την Άγκυρα

Πρωτογράψαμε σχετικά το 2014, αλλά θα το επαναλάβουμε. Η ψήφος της μουσουλμανικής μειονότητας είναι πάντα ιδιαίτερη. Αλλά όσο τα κόμματα κατεβάζουν μειονοτικούς υποψηφίους που είναι απευθείας κατευθυνόμενοι και χρηματοδοτούμενοι από την Άγκυρα, ο Έβρος δεν πρόκειται να δει προκοπή. Αλλά εφόσον οι "ψήφοι πέφτουν", δεν ιδρώνει το αυτί πολλών...

και τέλος,

ζ) Πολλοί συμπατριώτες μας θα ήθελαν δουν τον εαυτό τους στην Βουλή

Μπορεί η Ένωση Κεντρώων να έχασε περίπου 0,9%  από την εκλογική της δύναμη (χάνοντας από το κόμμα του γνωστού αντιεμβολιαστή κ. Κούβελα και έχοντας 4 χιλιάδες μόνο ψήφους διαφορά από το "Κϊνημα των Φτωχών" του Παύλου Κοντογιαννίδη που δεν κατέβασε συνδυασμούς σε μεγάλο μέρος της εκλογικής επικράτειας), αλλά μεγάλος αριθμός συμπατριωτών μας, όχι μόνο ίδρυσε κόμματα που κατέβηκαν στις εκλογές αλλά εκτέθηκαν ως υποψήφιοι στις εκλογές. Έτσι φαίνεται ότι μπορεί η αποχή να είναι υψηλή, αλλά όσοι ενδιαφέρονται, ενδιαφέρονται πάρα πολύ, σε βαθμό που θέλουν να εκπροσωπήσουν τους υπόλοιπους...Κορυφαίος πάντως όλων ήταν ο κύριος Δημοσθένης Βεργής ο οποίος πήρε μόνο μια ψήφο, στην Α' Αθηνών και δηλώνει ότι θέλει να τον/την γνωρίσει και τον/την κεράσει!  

(Για τις συσπειρώσεις και τις μετακινήσεις των ψηφοφόρων μπορείτε να διαβάσετε εδώ).

Από την Μεγαλοοικονόμου στον Τζουμάκα - οι μεταγραφές του ΣΥΡΙΖΑ εν όψη εκλογών

Οι μεταγραφές στην πολιτική δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Συμβαίνει από τα πρώτα χρόνια της κοινοβουλευτικής μας ιστορίας - τα πρώτα δε χρόνια της Μεταπολίτευσης οι αλλαγές πολιτικής στέγης είχαν πάρει χαρακτήρα χιονοστιβάδας με το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ να κάνουν "επιθέσεις" στα κεντρώα και υπόλοιπα δεξιά κόμματα αντίστοιχα, ώστε να μαζέψουν πολιτευτές, βουλευτές και ψήφους. Κάποιες φορές αυτό συμβαίνει με τρόπο αστείο - και και έχει αποτυπωθεί με χιούμορ και στον κινηματογράφο με την κλασική σκηνή που φιλοξενούμε παρακάτω από την ταινία "Τζένη-Τζένη". 

Η συγκεκριμένη σκηνή μας ήρθε στο μυαλό με τις πρόσφατες "μεταγραφές" του ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο προσήλθαν αυτοβούλως αρκετοί πρώην "σοσιαλιστές" και μη, για να τον στηρίξουν - προς όφελος του λαού πάντα - στις προσεχείς εκλογές. 
Ένα ενδιαφέρον, σχετικό άρθρο, έγραψε ο Θέμης Καίσαρης και δημοσιεύτηκε στο in.gr:

Κόβεις τον Στέφανο Τζουμάκα, στην όγδοη δεκαετία της ζωής του, για Κριστιάνο Ρονάλντο; Κόβεις τον Νίκο Μπίστη για Νεϊμάρ; Τον Ραγκούση για Σουάρες; Τι μπορεί να προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ η προσθήκη της Προοδευτικής Συμμαχίας; Αφού κυβερνήσαμε τέσσερα χρόνια με τους ακροδεξιούς, γυρίζουμε το φύλλο και ψάχνουμε να βρούμε άκρη με τη σοσιαλδημοκρατία. Αφού μαζέψαμε πολιτικά παρατράγουδα, σαν τη Μεγαλοοικονόμου και τον Παπαχριστόπουλο, για να τη βγάλουμε έξι ακόμα μήνες κάνουμε αριστερή στροφή. Ο καλός ο μύλος, όλα τα αλέθει. Σήμερα έτσι, αύριο αλλιώς.
Το ΠΑΣΟΚ δεν πληρώνει τα δάνειά του αλλά ο Τζουμάκας που το υπηρέτησε είναι ευπρόσδεκτος. Με τον Αλέξη στην επίσημη πρώτη, στο Γαλάτσι, να ανοίγει τη φιλόξενη αγκαλιά του για να τον υποδεχθεί.
Αυτόν που ο Βερναρδάκης αποκαλούσε «σαχλαμάρα». Ο Σημίτης χρεοκόπησε τη χώρα, αλλά ο Μπίστης που διετέλεσε επίσης υπουργός του, ευπρόσδεκτος.

Προξενιά
Οι μεταγραφές στο ποδόσφαιρο είναι επιβεβλημένες. Οι ομάδες οφείλουν να ενισχύονται. Και για λόγους ουσίας και για λόγους εντυπώσεων. Για να καλύψουν τα κενά τους, να βελτιώσουν την ποιότητα του ρόστερ, αλλά και για να ανανεώσουν τον «θίασο». Οι ίδιοι και οι ίδιοι πρωταγωνιστές κουράζουν. Ο κόσμος θέλει να βλέπει καινούργια πρόσωπα. Και οι ποδοσφαιριστές θέλουν να αλλάξουν περιβάλλον και να ανανεωθούν.
Οπως ο Ρονάλντο που άφησε τη Μαδρίτη για το Τορίνο. Κι ανάλογη με τα χρήματα που διαθέτεις είναι και η ποιότητα. Στην πολιτική οι μεταγραφές δεν γίνονται έναντι χρημάτων. Υπάρχει ιδεολογικό επίχρισμα. Δεν με εκφράζει πλέον αυτός ο πολιτικός σχηματισμός, φεύγω και πάω στο απέναντι μαγαζί. Στη θεωρία. Στην πράξη, το κυρίαρχο είναι η επιβίωση. Να σώσουμε το τομάρι μας, για να το πούμε ψυχρά.
Κι όταν η συγκυρία μάλιστα βρίσκει τον απέναντι σε ώρα ανάγκης, ευδοκιμούν προξενιά τύπου Τέρενς Κουίκ και Ελενας Κουντουρά.

Ψευδαίσθηση
Τα μάτια μας έχουνε δει πολλά. Είδαμε τους νεοφιλελεύθερους μέχρι τα μπούνια Στέφανο Μάνο και Ανδρέα Ανδριανόπουλο να εντάσσονται στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου. Ταυτόχρονα και η Μαρία Δαμανάκη. Εχουν αυτή την ψευδαίσθηση της διεύρυνσης όλα τα κόμματα. Οτι κάποια ονόματα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους θα φέρουν μαζί τους κόσμο. Οταν είναι αμφίβολο αν θα φέρουν ακόμα και τις ψήφους των στενών συγγενών τους. Κακά τα ψέματα. Ούτε Μέσι, ούτε Ρονάλντο υπάρχουν στην πολιτική. Να τους κάνεις μεταγραφή και να αλλάξουν τα δεδομένα. Ούτε καν Πόνσε να σκοράρει και να σου πάρει κάποια παιχνίδια. Τίποτα. Ειδικότερα στις σημερινές συνθήκες. Οταν το Νο1 κριτήριο μακράν του δευτέρου είναι το οικονομικό. Και σε ό,τι έχει να κάνει με μεμονωμένα πρόσωπα από δω κι από κει, μπορείς να το καταλάβεις. Είναι η πολυσυλλεκτικότητα των κομμάτων εξουσίας. Να ψαρέψουν ψήφους από παντού.

Νταραβέρι 
Κάπως έτσι εντάχθηκε στη ΝΔ ο Τατσόπουλος κι αναμένεται να γίνει το ίδιο με τους Ψαριανό – Αμυρά. Στην προκειμένη περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουμε να κάνουμε με μεμονωμένες περιπτώσεις. Αλλά για μηχανή. Για φάμπρικα. Αφήνουμε πίσω τις αγκαλιές και τα φιλιά με τον Καμμένο και το νταραβέρι με το μόρφωμα των ΑΝΕΛ και κάνουμε δήθεν αριστερή στροφή. Λες και πρόκειται για αυτοκίνητο. Που με την ίδια άνεση στρίβεις το τιμόνι δεξιά ή αριστερά. Με την ίδια άνεση που κυβερνήσαμε μέχρι σήμερα με τους ακροδεξιούς να κυβερνήσουμε αύριο με τους προοδευτικούς. Η δουλειά να γίνεται. Με ποιον τρόπο και με ποιους ουδεμία σημασία έχει. Το ομολόγησε άλλωστε φόρα παρτίδα ο Β. Αποστόλου. Οταν του τέθηκε η ερώτηση, αν οι γέφυρες που προσπαθεί να χτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνουν μέχρι τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Πιο ψυχρά, πιο απροκάλυπτα δεν θα μπορούσε να απαντήσει.

Ρετάλια 
«Η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων αφορά πολιτικούς χώρους. Είναι μία έκκληση σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις. Αν σ’ αυτή την προσπάθεια υπάρχουν και πρόσωπα, εμείς δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανέναν». Και με τον διάολο δηλαδή, αρκεί να μείνουμε στην εξουσία. Ξαναλέμε ότι δεν πρόκειται για τις συνήθεις μεμονωμένες μεταγραφές που κάνουν όλα τα κόμματα, σε όλες τις προεκλογικές περιόδους. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάει στις εκλογές μ’ αυτό το κόλπο. Με ένα δήθεν προοδευτικό μέτωπο, από όσα πολιτικά ρετάλια είναι διαθέσιμα. Δυστυχώς όμως για τον Αλέξη, μεταγραφές που θα ενθουσιάζουν και θα ξεσηκώσουν τον κόσμο δεν υπάρχουν στην πολιτική. Κι αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη και θεωρεί μεταγραφή αεροδρομίου τον Τζουμάκα (φωτογραφία κάτω) ή τον Μπίστη, πάσο. Μπορεί ωστόσο να ψηθεί περί αυτού το εκλογικό σώμα; Για φινάλε, η εξής υπόθεση εργασίας. Οτι στις εκλογές, επαναλαμβάνονται τα αποτελέσματα του Σεπτεμβρίου του 2015. Φούμαρα Ακριβώς τα ίδια. Πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, στη Βουλή οι ΑΝΕΛ με 3,69% και δέκα βουλευτές. Απίθανο, εξωπραγματικό 100% αλλά ας πούμε ότι γίνεται. Θα κωλώσουν ο Αλέξης και ο Πάνος να ξανασυνεργαστούν και να φτιάξουν κυβέρνηση; Και τα φούμαρα περί προοδευτικών συμμαχιών να πάνε περίπατο; Τρέχοντας. Υπάρχει έστω κι ένας από τα δέκα εκατομμύρια Ελληνες που να έχει αντίρρηση επ’ αυτού;

"Ήταν πέντε- ήταν έξι" και έγιναν 10: Μια πρώτη προσέγγιση στην εκλογή αρχηγού της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

Έχουμε και λέμε λοιπόν...Νίκος Ανδρουλάκης, Kωνσταντίνος Γάτσιος, Φώφη Γεννηματά, Σταύρος Θεοδωράκης, Γιώργος Καμίνης, Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, Γιάννης Μανιάτης, Απόστολος Πόντας, Γιάννης Ραγκούσης, Δημήτρης Τζιώτης. Δέκα υποψήφιοι αρχηγοί (και άλλοι τόσοι ενδιαφερόμενοι που τα παράτησαν τελευταία στιγμή γιατί δεν είχαν τις απαιτούμενες υπογραφές ή φοβήθηκαν να εκτεθούν προτιμώντας να το παίξουν "παράγοντες") για μια συμπαράταξη που ήρθε 4η (ως ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) στις τελευταίες εθνικές εκλογές με 6,29% και που προφανώς έχει μηδενικές ελπίδες να κυβερνήσει αυτόνομα στο (άμεσο) μέλλον...
Γιατί τέτοια πρεμούρα επομένως από τόσους ανθρώπους για την αρχηγία ενός απαξιωμένου πολιτικού σχηματισμού;
Το ερώτημα είναι εύλογο, αλλά η απάντηση είναι απλή: για την εξασφάλιση μεριδίου στην εξουσία. Με βάση τον ισχύοντα εκλογικό νόμο - αλλά και τις δεδομένες πιέσεις των δανειστών που για αρκετά χρόνια ακόμα θα κάνουν κουμάντο στην χώρα μας - είναι εξαιρετικά πιθανό η επόμενη κυβέρνηση να είναι τουλάχιστον δικομματική. Έτσι η θέση του αρχηγού σ' ένα κόμμα που θ' αποτελέσει παρτενέρ είτε της ΝΔ είτε του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο εξασφαλίζει πρόσβαση στον κεντρικό κρατικό μηχανισμό αλλά και καίρια θέση υπουργού: εδώ ο Καμμένος έγινε υπουργός Εξωτερικών (για να μη θυμηθούμε τον Ευάγγελο Βενιζέλο ως αντιπρόεδρο της κυβέρνησης), δε θα μπορέσει ο Ραγκούσης ή η Φώφη να γίνουν κάτι καλύτερο;
Είναι βέβαια εκ των ουκ άνευ, ότι οι περισσότεροι απ' αυτούς τους 10, που ενδιαφέρονται να σώσουν την κεντροαριστερά (και ας μην είναι ορισμένοι απ' αυτούς κεντροαριστεροί ούτε κατά φαντασία), γνωρίζουν ότι δεν έχουν ελπίδα για εκλογή. Γι' αυτό είναι εξαιρετικά πιθανόν ορισμένοι εξ αυτών, ν' αποσυρθούν υπέρ κάποιων άλλων στην πορεία προς τις κάλπες. Αλλά και αυτό όμως είναι μέρος του παιχνιδιού: μπορεί ο κύριος Τζιώτης ή ο κύριος Κωνσταντινόπουλος να γνωρίζουν ότι δε υπάρχει περίπτωση να πάρει περισσότερες ψήφους από την κυρία Φώφη ή τον κύριο Θεοδωράκη, αλλά παράλληλα όμως γνωρίζουν ότι αν παίξουν το παιχνίδι σωστά μπορεί να κερδίσουν θέση υπαρχηγού ή υπουργού σε μια μελλοντική κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα μόνο 3-4 εξ αυτών έχουν πραγματικές βλέψεις για την καρέκλα του αρχηγού: οι υπόλοιποι είναι εκεί για να χτίσουν "θέση" για την επόμενη μέρα...
Το όλο σκηνικό βέβαια δεν αποτελεί παρά "φτιασίδωμα" ενός κομματικού σχηματισμού που κυβέρνησε για πολλά χρόνια, συνδέθηκε με σκάνδαλα, οδήγησε την Ελλάδα στα μνημόνια και στη συνέχεια διασπάστηκε, πέφτοντας στην απαξίωση. Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που έφεραν την Ελλάδα ως εδώ (π.χ. Φώφη, Κωνσταντινόπουλος, Ραγκούσης ως πολιτικοί, Ανδρουλιδάκης ως κομματικός νεολαίος που πέρασε απ' όλα τα κομματικά σκαλοπάτια, Καμίνης ως άνθρωπος που υπηρέτησε σε κρατικές θέσεις και στη συνέχεια στην αυτοδιοίκηση, Θεοδωράκης ως συστεμικός δημοσιογράφος), ανασυντάσσονται και επαναπροσδιορίζονται ως "κεντρώοι", θεωρώντας τη "Δημοκρατική Συμπαράταξη" ως "κολυμπήθρα του Σιλωάμ". Υπάρχει όμως ένα "αλλά"...

Ο χώρος του πολιτικού "Κέντρου" που εκπροσωπούνταν από την Ε.Κ./ΕΔΗΚ "απαλλωτριώθηκε" στα τέλη της δεκαετίας του '70 από το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ. Στη συνέχεια εξαφανίστηκε πολιτικά (σημείωση: αξίζει να θυμηθούμε ότι στα 1993, το ΠΑΣΟΚ είχε μόλις 12 κεντρογενείς βουλευτές-απομεινάρια της πολιτικής αφομείωσης της προδικτατορικής νεολαίας της ΕΚ και της ΕΔΗΚ), αφήνοντας ένα πολιτικό κενό. Το ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε στην πραγματικότητα ποτέ "κεντρώο" ούτε "κεντροαριστερό". Ήταν στην αρχή "σοσιαλδημοκρατικό" για να μεταλλαχθεί πλήρως αργότερα, μη έχοντας καμία ουσιαστική διαφορά από την "δεξιά" ΝΔ. Επομένως η συμπαράταξη των πρώην και νυν ΠΑΣΟκων με ανθρώπους που δεν έχουν "κεντρώα" πολιτική παρουσία (σημείωση/ξεκαθάρισμα: το να τρωγοπίνεις με την επιχειρηματική ελίτ, να είσαι υπέρ του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και να θεωρείς κοινωνική πολιτική την παροχή ενός γεύματος την μέρα σε αστέγους ΔΕΝ σε κάνει κεντρώο), δεν καλύπτει το (θεωρητικό) κενό που υπάρχει, μεταξύ ΚΚΕ και ΝΔ. Αντίθετα μεγενθύνει το πρόβλημα γιατί καταδεικνύει την μεγάλη πολιτική ένδοια που υπάρχει στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας του σήμερα.
Το ποιος θα κερδίσει την κούρσα πάντως δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα. Θεωρητικά η κυρία Γεννηματά έχει τις περισσότερες πιθανότητες: έχει όνομα και παρουσία χαμηλών τόνων. Όμως στα μάτια των επιχειρηματικών και πολιτικών συμφερόντων οι κύριοι Καμίνης (κατά πρώτο λόγο) και Θεοδωράκης (κατά δεύτερο) είναι καλύτεροι συνομιλητές. Οι υπόγειες συμμαχίες που θα συναφθούν θα επηρεάσουν περισσότερο το αποτέλεσμα από τις "εμφανείς", αλλά αυτό λίγο μας πειράζει: ως γνωστόν δώσε "ίντριγκα" και "παρασκήνιο" στον Έλληνα και πάρε του την ψυχή...
(Σημείωση: οι εξαιρετικές γελοιογραφίες προέρχονται από την εφημερίδα "Το Ποντίκι").

Οι εκλογές του Σεπτέμβρη - οι μεγάλοι νικητές και χαμένοι

Η αλήθεια είναι μία ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε. Και νίκησε καθαρά όπως αναμενόταν αφού διαφαινόταν ότι ο κόσμος τον θεωρούσε ως τον καλύτερο διαχειριστή της καινούργιας πραγματικότητας, που έφερε στην χώρα η ψήφιση του 3ου Μνημονίου. Νίκησε βέβαια παίρνοντας λιγότερους ψήφους από τον Γενάρη, σε εκλογές που η αποχή αυξήθηκε 10 μονάδες και στις οποίες το ενδιαφέρον στην ουσία ήταν μηδενικό - αλλά νίκησε (αν και θα προτιμούσε να είχε χάσει).
Βέβαια είναι η αλήθεια είναι ότι έπαιζε χωρίς αντίπαλο. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες τους στήριζαν αναγκαστικά όντας ο κυβερνητικός εταίρος τους (με ένα μικρό κίνδυνο να βγουν εκτός Βουλής είναι αλήθεια αν αποτύγχαναν, η ΝΔ διεξήγαγε μια άχρωμη και αδιάφορη προεκλογική εκστρατεία (τα προβεβλημένα του στελέχη ασχολήθηκαν περισσότερο με τις διακοπές τους παρά με το πως θα στεκόταν το κόμμα προεκλογικά), ενώ το ΚΚΕ με την ΛΑΕ πέρναγαν τον περισσότερο χρόνο τους μαλώνοντας για το ποιος είναι περισσότερο αντι-μνημονιακός παρά με το να δίνουν πειστικές απαντήσεις για τις λύσεις που προτείνουν.

Οι εκλογές βέβαια είχαν και τρεις μεγάλους νικήτες. Ο πρώτος νικητής είναι η Χρυσή Αυγή. Παρά την καθαρή παραδοχή του Νίκου Μιχαλολιάκου ότι η Χρυσή Αυγή φέρει την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία Φύσσα (πράγμα που ίσως του στοιχίσει στο δικαστήριο), αύξησε τα ποσοστά της και τους βουλευτές της. Είναι εδώ και θα μείνει και θα μας ταλαιπωρεί για πολλά χρόνια ακόμα, είτε συμμετέχει στα πάνελ των καναλιών είτε όχι. Υπάρχει ένα 7,5% του ελληνικού λαού που ψηφίζει συνειδητά δολοφόνους, ενώ ειδικά σ' αυτές τις εκλογές είχε εναλλακτικές ως ψήφους διαμαρτυρίας. Ο δεύτερος νικητής είναι η Φώφη Γεννηματά. Η επανεμφάνιση του ΠΑΣΟΚ ως "Δημοκρατικής Συμπαράταξης" της πιστώνεται, αφού όχι μόνο κατάφερε να υπερκεράσει το Ποτάμι (το οποίο ξεφουσκώνει επικίνδυνα, αποδεικνύοντας έτσι ότι ο κόσμος βλέπει την αλήθεια - δηλ. ότι ο κ. Θεοδωράκης είναι "αέρας κοπανιστός" και το κόμμα του μια σύναξη γυρολόγων, κρυφό-νεοφιλελευθέρων) αλλά κατόρθωσε και ενσωμάτωσε το ΚΙΔΗΣΟ του κυρίου Παπανδρέου, ο οποίος ευγενικά φερόμενος αποφάσισε να μην κατέβει στις εκλογές. Παρά την αλλαγή του ονόματος βεβαίως παραμένει ΠΑΣΟΚ, αν και η ΔΗΜΑΡ βγάζει 1-2 βουλευτές, γυρίζοντας κυριολεκτικά από τον πολιτικό "τάφο".
Ο τρίτος νικητής είναι βέβαια ο Βασίλης Λεβέντης. Η επιμονή πολλές φορές δικαιώνεται, και έτσι ο κύριος Λεβέντης και η "Ένωση Κεντρώων" εισέρχεται στη Βουλή με 9 βουλευτές. Είναι η πρώτη φορά από το 1985 και ένθεν (όπου είχαμε τον κύριο Ζίγδη o οποίος όμως εκλέχθηκε με το ΠΑΣΟΚ ως συνεργαζόμενος πριν ανεξαρτοποιηθεί και επιστρέψει στην ΕΔΗΚ) που κάποιος πολιτικός μηχανισμός, καθαρά αυτοπροσδιοριζόμενος ως "Κεντρώος", εμφανίζεται στην Βουλή. Ο κύριος Λεβέντης διάνυσε μεγάλη απόσταση από τις πίτσες και τα εκτοξευόμενα μπουκάλια στις συγκεντρώσεις του. Ελπίζουμε να φανεί ανώτερος των προσδοκιών όλων μας.
Από χαμένους δεν έχουμε πολλούς - παρά μόνο την Λαϊκή Ενότητα και το ΚΚΕ.  Η πρώτη δεν "τόλμησε" να δημιουργήσει ένα ευρύ αντι-μνημονιακό μέτωπο, παίρνοντας μαζί και το ΕΠΑΜ του κυρίου Καζάκη (ο οποίος έλαβε περίπου 0,8% - χαμηλότερα από τον στόχο του 1,5% που είχε θέση και το οποίο θα του εξασφάλιζε πιο μακρόπνοες προοπτικές) και ολόκληρη την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό θα την καθιστούσε κυρίαρχο στο χώρο και θα της εξασφάλιζε την είσοδο στην Βουλή. Ήταν αναμενόμενο ότι τις τελευταίες μέρες θα υπήρχε τεράστια πόλωση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ - τεχνητά δημιουργημένη μέσω δημοσκοπήσεων - η ΛΑΕ δεν προετοιμάστηκε σωστά και έχασε.
Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπήρχε θέμα του ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές.  Απλά η πόλωση δημιουργήθηκε γιατί έπρεπε η ΛΑΕ να μείνει εκτός Βουλής για δύο λόγους: α) ώστε να μην υπάρχει πιθανότητα αυτοδυναμίας και β) για να μην υπάρχουν πολλές αντι-μνημονιακές δυνάμεις στην Βουλή.
Το ΚΚΕ διατήρησε τα ποσοστά του και έτσι έχουμε το παράδοξο, σε μια χώρα που κανείς δε θέλει το Μνημόνιο, τα μνημονιακά κόμματα να έχουν μια συντριπτική πλειοψηφία στην Βουλή.
Σημεία των καιρών; Απλώς η πραγματικότητα - ο λαός έχει αποδεχτεί την ήττα του και απλώς θ' ακολουθήσει το σκοπό που θα του παίξουν οι δανειστές.
Έτσι φτάνουμε στον μεγαλύτερο νικητή όλων απ' αυτές τις εκλογές, που είναι φυσικά η κυρία Μέρκελ. Τώρα το πείραμα της χώρας μας θα μπορέσει να ολοκληρωθεί χωρίς προβλήματα. Ήταν η μόνη που ήθελε εκλογές, εκτός και οι φήμες ότι οι εκλογές έγιναν για να μπορέσει ν' αλλάξει ο Τσίπρας Πρόεδρο της Βουλής χωρίς να κακοκαρδίσει τη Ζωή (Κωνσταντοπούλου) είναι αληθινές...
Όπως και να έχει, καλή δύναμη σε όλους μας...  

Δύο νέα κόμματα - μηδέν εις το πηλίκον;

Δεν είμαστε μηδενιστές αλλά αν κοιτάξει κανείς τα δύο νέα κόμματα που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες μέρες, δεν μπορεί παρά να τον πιάσει μελαγχολία: στο ένα που ονομάζεται "Προοδευτική Ενότητα για το Μέλλον" (την πρώτη ανακοίνωση του οποίου μπορείτε να τη βρείτε εδώ), πρωτοστατεί το πρωτοπαλίκαρο του Γιώργου (Παπανδρέου) Γιάννης Ραγκούσης - παρέα με τους Ντόλιο και Καρανίκα, ανθρώπους που "διέπρεψαν" στις τελευταίες Πασοκικές κυβερνήσεις. Στη διακήρυξη τους (γεμάτη φιλομνημονιακές καινοτοπίες στις οποίες έρχονται 4οι και καταϊδρωμένοι αφού τους έχουν ξεπεράσει ήδη η ΝΔ, το Ποτάμι και το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ) δηλώνουν "προβληματισμένοι" γιατί η χώρα δεν ξέφυγε από τα μνημόνια, παρά το ότι "ήταν προγραμματισμένο" - προφανώς θεωρούν ότι οι Σαμαροβενιζέλοι το πήγαιναν μια χαρά το καράβι που λέγεται Ελλάδα - και δηλώνουν έτοιμοι για ν' αλλάξουν τα πράγματα, φτιάχνοντας μάλιστα και ένα gmail e-mail στο οποίο καλούν τον κόσμο να κάνεις προτάσεις και να δηλώσει συμμετοχή. Τρεις πρώην υπουργοί δηλαδή και άλλοι 16 (πανεπιστημιακοί και επαγγελματίες από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ) δεν μπόρεσαν να βάλουν ρεφενέ για να κλείσουν ένα domain και ένα κανονικό e-mail, ούτε κάθισαν να προτείνουν κάτι ουσιαστικό πράγμα που αποδεικνύει για άλλη μια φορά το γιατί φτάσαμε ως εδώ: αν οι (αυτοαποκαλούμενες) "προσωπικότητες του δημόσιου βίου" (όπως τους βάφτισε το in.gr) δεν μπορούν να πρωτοτυπήσουν αλίμονο στους υπόλοιπους - που δεν είναι προσωπικότητες τέτοιου "βεληνεκούς"...
Στο δεύτερο κόμμα τα πράγματα είναι πιο απλά. Δεν είναι ακόμα έτοιμο 100%, αλλά έχει ηγέτη, που φιλοδοξεί να γίνει Σταύρος στη θέση του πραγματικού Σταύρακα. Είναι o Αλέκος Παπαδόπουλος, που τον τελευταίο καιρό δίνει συνεντεύξεις δηλώνοντας τα εξής βαθυστόχαστα: "η ίδρυση του νέου αυτού κόμματος έχει νόημα μόνο εάν θα αιμοδοτήσει το πολιτικό σύστημα με δυναμικούς καινούργιους ανθρώπους από την κοινωνία που έχουν διάθεση να συμβάλουν στους νέους όρους που απαιτούνται για τη διάσωση και τη νέα πορεία της χώρας και όχι παρηκμασμένα κατάλοιπα προγενέστερων περιόδων". O ίδιος προφανώς αυτοπροσδιορίζεται ως "νέος" και "άφθαρτος" και όχι ως "εκσυχρονιστής", πρώην υπουργός  - συνένοχος (ακόμα και αν δεν έλαβε ο ίδιος προσωπικά μέρος) στο πανηγύρι της χαράς και της μίζας.  Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για τους στόχους που έχει ως ίδιος για το κόμμα που φτιάχνει, το ξεκαθαρίζει παρακάτω - στην ίδια συνέντευξη που έδωσε στην "Καθημερινή": "τα μεγάλα μεταρρυθμιστικά προγράμματα απαιτούν πειθαρχία, κοινωνικές συμμαχίες και κυρίως, πολιτικό βολονταρισμό. Νομίζω ότι τίποτε από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν διαθέτει η κυβέρνηση. Η μόνη μας ελπίδα είναι η εποπτεία, ο έλεγχος και οι ασφυκτικές πιέσεις των εταίρων. Αλλά με το ζόρι δεν εκσυγχρονίζεται ένας λαός." Με λίγα λόγια φιλοδοξεί να γίνει το "μπουλντόγκ" των δανειστών - ένας Σταύρος δηλαδή ένα κλίκ πιο δεξιά (θυμηθείτε τι γράφαμε εδώ για τη συμμετοχή του Ποταμιού στην κυβέρνηση) που θα ταιριάζει "γάντι" στα σενάρια για "κυβέρνηση ειδικού σκοπού", που διάφοροι κύκλοι προωθούν.
Και για να είμαστε σοβαροί: κανένα από αυτά τα δύο κόμματα δεν φιλοδοξούν να έχουν εκλογική επιτυχία - γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Ελπίζουν όμως στην "τακτοποίησή" τους, σε κυβερνητικές θέσεις όταν υπάρξουν οι προϋποθέσεις, Θα είναι το αντάλλαγμα που θα εισπράξουν για να υπάρξει μια επιφανειακή "πολυσυλλεκτικότητα" έτσι ώστε να πειστεί ο λαός για την ύπαρξη "κοινωνικής συναίνεσης" στα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Ποιος τη χάρη μας Έλληνες...Από σωτήρες άλλο τίποτα...

Παρέμβαση Μπαρόζο ζήτησε ο Παπαδήμος / Τζήμερος και μετανάστες / "Πρώτα απ' όλα το Μνημόνιο" για την Κομισιόν

Είδηση 1η: Το πρακτορείο Reuters αναφέρει ότι ο κ. Μπαρόζο ρωτήθηκε από δημοσιογράφο της ιταλικής τηλεόρασης τι νομίζει για τα σχέδια του Τσίπρα να πετάξει στα σκουπίδια τη συμφωνία διάσωσης. Αν και δεν κατονόμασε τη χώρα, τα σχόλια του Μπαρόζο (ότι κάτι τέτοιο φέρνει όποιον το κάνει εκτός ευρωζώνης) θεωρήθηκαν ότι αναφέρονται στην Ελλάδα και έκαναν να φαίνεται ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ ήταν πιο κοντά.

Σύμφωνα πάντα με το Reuters το οποίο επικαλείται αξιωματούχο της Κομισιόν, ο ίδιος ο Μπαρόζο δεν είχε καμία πρόθεση να κάνει μια τέτοια ισχυρή δήλωση. Το έκανε μόνο επειδή έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος του το ζήτησε. Και συνεχίζει το τηλεγράφημα: Εξοργισμένος από τις αποτυχημένες προσπάθειες για το σχηματισμό κυβέρνησης μετά από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, ο Παπαδήμος ήθελε από τον Μπαρόζο να προχωρήσει σε μια ισχυρή δήλωση, με την ελπίδα ότι μπορεί να ξυπνήσει τους Έλληνες πολιτικούς ηγέτες.

«Δεν ήταν πρωτοβουλία του Μπαρόζο, ήταν απευθείας αίτημα», δήλωσε ο αξιωματούχος της Κομισιόν, προσθέτοντας ότι «δεν είχε αποτέλεσμα». Στο ίδιο κείμενο επισημαίνεται ότι οι Ρομπάι και Μπαρόζο συζήτησαν πριν από δύο εβδομάδες για το εάν θα έπρεπε να απαντήσουν στην επιστολή Τσίπρα.

Πηγές που βρισκόταν στη συνάντηση των δύο ανδρών, τονίζουν πως αρχικά ο Μπαρόζο πρότεινε να απαντήσει στην επιστολή, αλλά ο Ρομπάϊ ήταν πιο επιφυλακτικός, φοβούμενος πως μπορεί ό,τι έγραφαν ως απάντηση να διέρρεε, και εν τέλει, ότι δεν πρέπει να μπουν στη διαδικασία να απαντούν σε κάθε επιστολή που λαμβάνουν από έναν ηγέτη κόμματος.

«Τελικά αποφασίστηκε ότι δεν θα πρέπει να σταλεί απάντηση, όπως και έγινε». Το πρακτορείο Reuters επισημαίνει πως το επεισόδιο αναδεικνύει την εύθραυστη ισορροπία που προσπαθούν να κρατήσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες μεταξύ του να εμπλακούν (ή ακόμη και να επηρεάσουν) τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και του να αφήσουν τη χώρα να τραβήξει την πορεία της, ανεξαρτήτως του ποιες θα είναι οι συνέπειες. Και τα δύο σκέλη της είδησης αυτής διαψεύστηκαν από τον κ. Μπαρόζο.

Σχόλιο:  Ποιον να πιστέψει κανείς; Ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή πρακτορεία ή κάποιον επαγγελματία πολιτικό ο οποίος αν και θα έπρεπε να κοιτάει τη δουλειά του, έχει κάνει απίστευτα μεγάλο αριθμό παρεμβάσεων στα εσωτερικά ζητήματα μιας χώρας, ώστε οι κάτοικοί της να δεχθούν ως τετελεσμένο και αναπόφευκτο το Μνημόνιο; Οι πιθανότητες είναι μάλλον με το πρώτο, μιας και πολύ αμφιβάλουμε αν θα δεχόταν να παίξει την αξιοπιστία του κορώνα-γράμματα, για ένα θέμα που στην πραγματικότητα δεν εκπλήσει κανένα.

Βέβαια εμείς προσωπικά δεν τα έχουμε με τον κύριο Μπαρόζο. Ανατροπή του Μνημονίου στην χώρα μας (ολική ή μερική δεν έχει τόση σημασία), θα ταράξει την ευρωζώνη ενώ θα δείξει στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι ακόμα και οι λαοί που είναι στο χείλος της καταστροφής μπορούν να λένε όχι σε "αναπόφευκτες" καταστάσεις και να κερδίζουν ίχνη της αξιοπρέπειάς τους πίσω. Κοινώς, "θα χαλούσε την πιάτσα". Άρα λοιπόν, η παρέμβαση του ήταν αναμενόμενη - το ίδιο ισχύει και για τις απαράδεκτες "Μαριο-Αντουανετίστικες" δηλώσεις της κυρίας Λαγκάρτ (την οποία εμείς ως Ελλάδα συνεχίζουμε να πληρώνουμε κάθε τόσο μέσω της συνδρομής μας στο ΔΝΤ). Τα έχουμε όμως με τον κύριο Παπαδήμο (ο οποίος όπως έχουμε αναφέρει κι εδώ έχει λερωμένη τη φωλιά του), του οποίου ο ρόλος εξαρχής ήταν περίεργος (διαβάστε εδώ ένα μίνι βιογραφικό του για να καταλάβετε το γιατί) και ο οποίος στην προσπάθεια του να συνεχίσει τη "σωτηρία" της χώρας, έβαλε λυτούς και δεμένους για να επηρεάσει τόσο τους πολιτικούς αρχηγούς όσο και τον υπόλοιπο λαό. Αν και κατανοούμε την πρεμούρα του για την Πρωθυπουργία (εξάλλου και ο ερχομός του σ' αυτήν έγινε με πάρα πολύ παρασκήνιο - σχετική ανάρτηση υπάρχει εδώ), είναι τουλάχιστον αναξιοπρεπές να βάζει κανείς τις προσωπικές του φιλοδοξίες πάνω από το μέλλον και τις προοπτικές ενός λαού και να θυσιάζει το μέλλον ολόκληρων γενεών στην ευημερία των "αγορών" και των πρώην προϊσταμένων του. Ελπίζουμε η ιστορία (και η δικαιοσύνη) να αποδώσουν τις ευθύνες εν ευθέτω χρόνο...
Είδηση 2η (και σχόλιο): Αίσθηση προκάλεσε ο πρόεδρος του "Δημιουργίας Ξανά", Θάνος Τζήμερος από τον Βήμα FM εκφράζοντας την άποψη ότι "κάθε μετανάστης που εργάζεται παίρνει μια θέση από τους Έλληνες" παίρνοντας αποστάσεις από το φιλελεύθερο προφίλ του. Βέβαια δεν είναι πρώτη φορά που εκφράζει ακροδεξιές (και μη δημοκρατικές απόψεις (διαβάστε εδώ αναλυτικά) Μάλιστα δεν μίλησε για ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ αλλά για πρώτη φορά δεν έκανε το διαχωρισμό μεταξύ "νόμιμων" και "παράνομων", προσπαθώντας προφανώς να προσεγγίσει ένα ακροδεξιό ακροατήριο και παραβλέποντας κάτι που ως άνθρωπος της αγοράς θα έπρεπε να ξέρει: οι μετανάστες κάλυψαν ένα κενό που άφησαν οι Έλληνες όταν επέλεγαν δουλειές, θεωρώντας οτιδήποτε χειρωνακτικό ως μειοτικό. Δεύτερο επεισόδιο επομένως (θυμηθείτε την πρόσφατη δήλωση του ότι θα παραστεί συμβολικά στην δίκη του Άκη - άγνωστο ως τι), από μια παράταξη που παρουσιάστηκε ως "φρέσκια" και "ανανεωτική" αλλά κατέληξε ως πιο αναχρονιστική από τις αναχρονιστικές. Σ' αυτό προσθέστε και το ότι ο κ. Τζήμερος είχε επι σειρά ετών ως πελάτη το Ίδρυμα Μεταναστευτικής Πολιτικής που προωθούσε σαφέστατα πολιτικές ΥΠΕΡ των μεταναστών. Ελπίζουμε οι θέσεις να μην είναι αποτέλεσμα μικρότητας λόγω κανενός απλήρωτου λογαριασμού...

Και για να μην ξεχνιόμαστε...Η Κομισιόν παραμένει εκεί που την είχαμε αφήσει προ ενός μηνός (θυμηθείτε εδώ την τότε έκθεσή της) - δηλαδή στον κόσμο της. Αφορμή για το σχόλιό μας είναι η προσπάθεια αιτιολόγησης της αστοχίας του Μνημονίου και η εμμονή της στην εφαρμογή του. Χαρακτηριστικό απόσπασμα ακολουθεί:  "... μεσοπρόθεσμα παρατηρείται «ένταση» μεταξύ του «εσωτερικού αποπληθωρισμού» και της δημοσιονομικής σταθεροποίησης. Για τον λόγο αυτόν, επιμένει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα μέσα από τον εσωτερικό αποπληθωρισμό, δηλαδή μέσα από τη μείωση των τιμών και του κόστους παραγωγής, σε σχέση με τους ανταγωνιστές της και να υπάρξει μετάβαση της οικονομίας, από την έμφαση στην κατανάλωση, στην τόνωση των εξαγωγών.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι θα απαιτηθεί χρόνος προκειμένου να υπάρξουν οφέλη στην ενίσχυση της παραγωγικότητας, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι απαιτείται εμπροσθοβαρής μείωση στους ονομαστικούς μισθούς και στο μη μισθολογικό κόστος. Εκτιμά επίσης ότι θα απαιτηθούν συμπληρωματικές προσπάθειες και στοχευμένα μέτρα προκειμένου να υπάρξει ανάπτυξη και να δημιουργηθούν θέσεις απασχόλησης." Tο μεν σφάλειν ανθρώπινο εστί, το δε αναγνωρίζειν θεϊκόν, έλεγαν οι αρχαίοι, αλλά στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν το γνωρίζουν αυτό - και το σχόλιο της κυρίας Τρέμη (ναι αυτής) τα λέει όλα:

Πηγές ειδήσεων: "Βήμα FM", "Reuters", "Έθνος"

Στην ονομαστική του αξία πληρώθηκε ομόλογο 435 εκατομμυρίων ευρώ / Παρουσίαση θέσεων του κόμματος "Δημιουργία Ξανά!"

Στη σημερινή μας ανάρτηση φιλοξενούμε ένα άρθρο του Γ.Δελαστίκ, σχετικά με
το ομόλογο των 435 εκ. ευρώ, για το οποίο έγινε ειδική αναφορά και στην πρώτη συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών υπό την Προεδρία του Κ.Παπούλια. Αξίζει να του δοθεί προσοχή γιατί περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η αγορά και το πως λειτούργησε το ελληνικό κράτος, κάνοντας μια πολύ κακή αρχή:

"Μέσα στην πολιτική θύελλα που μαίνεται στη χώρα μας και την προκήρυξη των νέων εκλογών, πέρασε απαρατήρητο σχεδόν από τον ελληνικό λαό ένα γεγονός τεράστιας οικονομικής και πολιτικής σημασίας: την Τρίτη η κυβέρνηση πλήρωσε στο 100% της ονομαστικής αξίας τους ελληνικά κρατικά ομόλογα συνολικής αξίας 435 εκατομμυρίων ευρώ που είχαν υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο και τα οποία είχαν περιέλθει στα χέρια ακραία επιθετικών κερδοσκοπικών κύκλων που είχαν αρνηθεί κατηγορηματικά να δεχθούν το «κούρεμά» τους στο πλαίσιο του PSI.
Το τραγικό είναι ότι το 90% περίπου των ομολόγων αυτών βρίσκονταν στην κατοχή ενός κερδοσκοπικού οίκου ονόματι Νταρτ Μάνατζμεντ με έδρα στα νησιά Κέιμαν, ο οποίος είχε πληρώσει λιγότερα από 100 εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει τα ελληνικά ομόλογα-σκουπίδια στη δευτερογενή αγορά και την Τρίτη εισέπραξε περίπου... 400 εκατομμύρια ευρώ, βγάζοντας κέρδος... 300%!!!
Ο οίκος Νταρτ Μάνατζμεντ συγκαταλέγεται στους κερδοσκόπους που ονομάζονται «γύπες». Αυτοί ειδικεύονται στην αγορά ομολόγων που έχουν εκδώσει «κράτη-ψοφίμια», τα οποία απειλούνται με χρεοκοπία. Αγοράζουν τα ομόλογα σε εξευτελιστικές τιμές, γύρω στο 10%-25% της αξίας τους.
Στη συνέχεια εκβιάζουν αδίστακτα τα κράτη. Απαιτούν να τους πληρώσουν τα ομόλογα στο 100% της ονομαστικής αξίας τους (οπωσδήποτε πάντως πάνω από 70-80%) αποκομίζοντας υπερκέρδη. Αν οι χώρες αρνηθούν να πληρώσουν, έχουν πανίσχυρες και εξαιρετικά ειδικευμένες στον τομέα αυτόν ομάδες δικηγόρων και σέρνουν τα κράτη στα δικαστήρια επί χρόνια και χρόνια, κερδίζοντας πάντα τις σχετικές δίκες!
«Οι αγοραστές είναι βέβαιοι πως θα πάρουν τελικά τουλάχιστον τριπλάσια λεφτά ανά ομόλογο από τους ''επενδυτές-κορόιδα'' που συμφώνησαν ''οικειοθελώς'' στο ''κούρεμα''» γράφαμε στη σελίδα αυτή στις 9 Απριλίου, αναφερόμενοι στους κερδοσκόπους «γύπες». Δυστυχώς, οι εκτιμήσεις εκείνες επιβεβαιώθηκαν στο ακέραιο. Οι «γύπες» κατασπάραξαν την Ελλάδα και κέρδισαν 300% από το «οικονομικό κουφάρι» της!
Εγινε μια πολύ κακή αρχή. Ομόλογα αξίας 434 εκατομμυρίων ευρώ που υπάγονται σε ξένο δίκαιο και βρίσκονται στα χέρια «γυπών» πρέπει να πληρωθούν από τη νέα κυβέρνηση φέτος, τον Σεπτέμβριο και τον Δεκέμβριο.
Κι αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στον εφιάλτη που την απειλεί του χρόνου. Μέσα σε λιγότερους από τρεισήμισι μήνες (από τις 26 Μαρτίου ως τις 5 Ιουλίου του 2013 συγκεκριμένα) πρέπει να πληρωθούν τέσσερα μη «κουρεμένα» ομόλογα υπό ξένο δίκαιο που βρίσκονται στα χέρια επιθετικών κερδοσκόπων, συνολικής αξίας... 2 δισεκατομμυρίων ευρώ! Το 1,4 δισ. ευρώ μάλιστα πρέπει να πληρωθεί σε ένα... δεκαήμερο, στις 25 Ιουνίου και στις 5 Ιουλίου του 2013! Ο απόλυτος εφιάλτης... Υπάρχουν και χειρότερα όμως, τα οποία αποδεικνύουν πόσο εγκληματική από πολιτική σκοπιά πράξη ήταν η αποδοχή του αγγλικού δικαίου στα δάνεια που χορήγησε η ΕΕ στην Ελλάδα.
Τα δάνεια αυτά έχουν ρήτρες «διασταυρούμενης χρεοκοπίας (cross default)». Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι αν η κυβέρνηση δεν πλήρωνε το ομόλογο της Τρίτης, είχαν το νομικό δικαίωμα όλοι οι άλλοι κερδοσκόποι «γύπες» που κατέχουν ακόμη ελληνικά ομόλογα συνολικής αξίας 6 δισεκατομμυρίων ευρώ, να ζητήσουν αμέσως τώρα (!) την πληρωμή χωρίς να περιμένουν τη λήξη των δικών τους ομολόγων, ακόμη κι αν είναι ύστερα από δέκα χρόνια!
Στο ίδιο πλαίσιο, μπορούσαν και τα... κράτη της Ευρωζώνης να ζητήσουν να τους δώσουμε αμέσως τώρα πίσω τα... 100 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν δώσει ως δάνεια στην Ελλάδα και τα έχουν πάρει όλα οι ευρωπαϊκές τράπεζες! Αυτά προβλέπει το ξένο δίκαιο!
Ζήτησε η απελθούσα κυβέρνηση της Αθήνας γραπτές εγγυήσεις ότι τουλάχιστον οι κυβερνήσεις των χωρών της Ευρωζώνης δεν θα συμπεριφέρονταν ως «γύπες» και δεν θα ζητούσαν πίσω τα δάνεια, αν η Ελλάδα δεν πλήρωνε τους κερδοσκόπους, αλλά... καμία κυβέρνηση δεν της έδωσε τέτοια εγγύηση! Υπέροχοι οι εταίροι της...
ΨΥΧΡΟΛΟΥΣΙΑ
«Νταηλίκια» χωρίς αντίκρισμα
ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να πληρώσει η κυβέρνηση τους κατόχους ελληνικών ομολόγων που υπόκεινται σε ξένο δίκαιο και αρνήθηκαν να δεχθούν το «κούρεμά» τους στο πλαίσιο του PSI, διαβεβαίωνε προ μηνός ως υπουργός Οικονομικών ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Εχει διασφαλίσει την πλήρη στήριξη των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης στο θέμα αυτό, μας έλεγε. Αποδείχθηκε όμως ότι η κυβέρνηση τα «έσκασε» ωραία και καλά τα 435 εκατομμύρια στους αιμοδιψείς κερδοσκόπους που τα είχαν αγοράσει μάλιστα στο ένα τέταρτο της αξίας τους και έτσι έβγαλαν κέρδος 300% (!) «στην υγειά των κορόιδων» - δηλαδή του ελληνικού λαού. Οι Ευρωπαίοι εταίροι της κυβέρνησης την άφησαν γυμνή στις ορέξεις των κερδοσκόπων."

Και κάτι τελευταίο... Ακούμε πολλά και διάφορα για σειρά κομμάτων και από σήμερα θα προσπαθούμε να παρουσιάσουμε τις θέσεις εκείνων των οποίων οι θέσεις δεν τυγχάνουν μεγάλης προβολής. Ξεκινάμε με αυτές της "Δημιουργίας Ξανά", η οποία στις προσεχείς εκλογές θα συμπράξει εκλογικά με την "Δράση" του κ. Μάνου (παρά το ότι το κεντρικό σύνθημα του κόμματος ήταν το "Πολιτική χωρίς πολιτικούς"). Προσπαθήσαμε να σταχυολογήσουμε τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του προγράμματος του, όπως αναφέρονται στις σελίδες του κόμματος και σε τοποθετήσεις της ηγετικής του ομάδας:
1) Προτείνετε η προώθηση και χρήση των ατομικών συμβάσεων εργασίας ως μοχλός ανάπτυξης (ευημερία δηλαδή επιχειρήσεων εις βάρος των εργαζομένων), 2) επιζητείται η λειτουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών για μετανάστες, στις οποίες δε θα ισχύουν οι κατοχυρωμένοι όροι και συνθήκες εργασίας (έχουμε αναφερθεί σχετικά με αυτές εδώ) 3) στο πρόγραμμα γίνεται αναφορά στις σχέσεις Κράτους – «Εκκλησιών» (πληθυντικός) με ειδική αναφορά στο χωρισμό Κράτους – Εκκλησίας, κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών και αντικατάστασή του από θρησκειολογία (με σκοπό την προώθηση του θρησκευτικού αποχρωματισμού), κατάργηση του νόμου περί απαγόρευσης του προσηλυτισμού  4) διακηρύσσετε η ανάγκη για "κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τεχνοκράτες" (συνέχιση δηλαδή του έργου της κυβέρνησης Παπαδήμου) 5) ζητείται η διατήρηση του Μνημονίου με το σκεπτικό ότι "το Μνημόνιο το υπογράψαμε και την υπογραφή μας πρέπει να την σεβαστούμε" (το αν στο Μνημόνιο αντιτάχθηκε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αυτό αποτελεί λεπτομέρεια) 6) προτείνετε οι "Δήμοι να λειτουργούν ως εταιρείες" με πρότιστο στόχο τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό ή την κερδοφορία (χωρίς την εγγύηση δανείων από το κράτος πράγμα που αφήνει ως μόνη πηγή εσόδων τους ίδιους τους δημότες) 7) δηλώνετε ότι "καμία οργανωμένη κομματική / συνδικαλιστική / πολιτική συγκέντρωση δεν μπορεί να έχει για θέατρο των δραστηριοτήτων της δημόσιο χώρο οποιασδήποτε πόλης" (κοινώς απαγορεύεται η δημόσια έκφραση της δυσαρέσκειας και διαμαρτυρίας) ενώ παράλληλα τονίζεται ότι "το πόσο σκληρή ή χαλαρή είναι  η νομοθεσία θα πρέπει να εξαρτάται προφανώς και από τις καταστάσεις τις οποίες καλείται να αντιμετωπίσει" κοινώς υποστηρίζετε η αλλαγή των νόμων κατά το δοκούν και "σύμφωνα με τις ανάγκες της εποχής", 8) για το μεταναστευτικό προτείνει σειρά μέτρων όπως η "καλύτερη φύλαξη συνόρων", η "κατάργηση της συνθήκης Δουβλίνου-2" και η "απέλαση όσων δεν καλύπτονται από διεθνείς συνθήκες", ενώ συμφωνεί υπό προϋποθέσεις με την απόδοση ιθαγένειας σε όσους έχουν γεννηθεί στην χώρα μας, 9) για την παιδεία αναφέρεται η ενίσχυση της διδασκαλίας των ελληνικών και ουσιαστικά στην αντικατάσταση της εκμάθηνσης της πολιτικής ιστορίας με την οικονομική, ενώ ο τομέας θα διοικείται από "σοφούς 2 εκ των οποίων θα προέρχονται από το εξωτερικό" (γιατί όχι και 3; Η σοφία πως θα κρίνεται;) 10) ζητείται η δημιουργία ειδικού δικαστηρίου για την προώθηση της κάθαρσης 11) για τη ναυτιλία ζητείται η πλήρης άρση του καμποτάζ, η κατάργηση της ανάγκης χρήσης ελληνικών πληρωμάτων εντός της χώρας μας (αφού "οι Έλληνες ναυτικοί κοστίζουν πολύ") ενώ τουλάχιστον αναγνωρίζεται ότι " η πλήρης απελευθέρωση της ακτοπλοΐας θα καταργήσει θέσεις εργασίας". Σε αντιστάθμισμα προτείνετε "η δημιουργία ενός ταμείου, το οποίο θα χρηματοδοτηθεί από ειδικό τέλος, που θα επιβληθεί σε όλες τις επιχειρήσεις που, θεωρητικά, θα ευνοηθούν από την αύξηση του τουρισμού, που θα φέρουν αυτές οι αλλαγές στην ακτοπλοΐα και στην κρουαζιέρα...Οι πόροι αυτού του ταμείου θα χρησιμοποιηθούν για την επανεκπαίδευση των παλαιών ναυτικών και τη στήριξη των εισοδημάτων τους." Σε τι θα επανεκπαιδευτούν, δεν ξεκαθαρίζεται. 12) όσο αφορά το συνταξιοδοτικό παρουσιάζεται σχεδόν απόλυτη ταύτιση με τα όσα εφαρμόζονται με τις τελευταίες αλλαγές που πραγματοποίηθηκαν ελέω Μεσοπρόθεσμου (λεπτομέρειες εδώ) 13) ενώ όσο αφορά την υγεία δεν υπάρχουν προτάσεις...

Πηγές ειδήσεων: "Έθνος" / Με τον "Ιο" της πάλαι ποτέ Ελευθεροτυπίας μας χωρίζει άβυσσος σε πολλά ζητήματα. Δεν μπορούμε όμως παρά να του βγάλουμε το καπέλο γιατί σε πολλές περιπτώσεις η έρευνα που έκανε ήταν αποκαλυπτική. Διαβάστε εδώ σχετικά για το νέο μεγάλο αστέρι της ΝΔ (και πρώην του ΛΑΟΣ) τον κ. Μ.Βορίδη.

Χιούμορ και εκλογές στον "Καλλικράτη" (γελοιογραφίες, σχολιασμός και παλιός ελληνικός κινηματογράφος)

2ος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών και είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε τα πράγματα από μια χιουμοριστική πλευρά...



Καταρχήν ας αποτιμήσουμε τη στάση των κομμάτων: Το ΠΑΣΟΚ ως κυβερνών κόμμα, έπαιξε με το δίλημμα των εκλογών και θεωρεί πως κέρδισε. Η μεγαλύτερη αποχή σε εκλογές από συστάσεως ελληνικού κράτους και τα χαμηλά ποσοστά των υποψηφίων που στήριξε δεν το πτόησαν. Θεωρεί ότι αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο, οι υποψήφιοι του θα έπαιρναν 100 ή και παραπάνω τις εκατό, ενώ υποψηφιότητες όπως του κυρίου Δημαρά και Καλούδη τις θεωρούν ως δικές τους ψήφους και τις προσθέτουν στο δικό τους ποσοστό. Τους ξεφεύγει η λεπτομέρεια ότι αν ήθελαν οι ψηφοφόροι να μετρήσουν οι ψήφοι τους σαν "ποσοστό ΠΑΣΟΚ" θα ψήφιζαν εξ' αρχής το κυβερνητικό κόμμα. Τώρα προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι "κάνατε την επανάστασή σας, ώρα να μας ξαναψηφίσετε". Αυτά παθαίνει κανείς όταν έχει γίνει ένα με την εξουσία - την θεωρεί αυτονόητο δικαίωμά του.



Η Ν.Δ. προσπάθησε να σηκώσει τη σημαία της επανάστασης αλλά "δεν της βγήκε". Ακολουθεί το δόγμα Μητσοτάκη ("σε 10 χρόνια ποιος θα θυμάται") αναθεωρημένο προς τα κάτω (κατά 9 χρόνια) χωρίς επιτυχία: Μπορεί ο ελληνικός λαός να φημίζεται για την "μνήμη χρυσόψαρου" που διαθέτει, αλλά αυτή δεν έχει ακόμα μετατραπεί σε Alzheimer, επομένως είναι δύσκολο να μη θυμάται ότι για τα σημερινά χάλια ευθύνη έχει και η ΝΔ - μια απλή αυτοκριτική δε φτάνει. Οι υποψήφιοι της το πλήρωσαν, αλλά πάντως πήγαν καλύτερα απ' ότι θα πίστευε το ΠΑΣΟΚ.

Το ΚΚΕ, πήγε πολύ καλά από πλευράς ψήφων και ποσοστών αλλά δυστυχώς γι' αυτό, η "Λαϊκή Συσπείρωση" απέτυχε για ένα και μόνο λόγο: Οι εκλογές αυτές δεν έβγαζαν βουλευτές, αλλά δημάρχους ενώ οι δήμοι και οι περιφέρειες δεν κατανέμονται με βάση τα ποσοστά των κομμάτων αλλά με βάση το ποιος παίρνει τις περισσότερες ψήφους. Έτσι με μεγαλύτερα ποσοστά, καταλήγει σε ένα ή δύο το πολύ δήμους σε όλη την Ελλάδα. Ίσως αν φερόταν πιο "έξυπνα" και συμμετείχε σε πραγματικές συμμαχίες με συγγενείς πολιτικούς χώρους ίσως να έβγαζε πιο πολλούς δημάρχους και κάποια περιφέρεια για να κάνει πράξη τις φιλολαϊκές πολιτικές του.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε τις συνεχείς διασπάσεις. Ειδικά στην Αττική, απέδειξε ότι η "διάσπαση του ατόμου", μπορεί να γίνει και εκτός εργαστηρίου, αφού είχαμε 4 συνδυασμούς προερχομένους εξ' αυτών. Έπαιξε δυνατά το αντιμνημονιακό χαρτί και δεν τα πήγε άσχημα. Αν αντιμετώπιζε με μεγαλύτερη σοβαρότητα κάποιες πιθανές συμμαχίες (όπως έπραξε επιτυχώς με τον κ. Δημαρά στην Πάτρα) τ' αποτελέσματα θα ήταν καλύτερα. Επίσης κατά την άποψή μας έπρεπε να φέρει προ των ευθυνών τους και όσους αντι-μνημονιακούς υποψηφίους φέρθηκαν σαν μικροί ηγεμονίσκοι, και απέφυγαν τις συμπράξεις με αποτέλεσμα να "χτυπήσουν το κεφάλι τους στον τοίχο" αν και είχαν προοπτικές επιτυχίας.

Για την Δημοκρατική Αριστερά ισχύει το "γύρω-γύρω Μνημόνιο, στην μέση Καλλικράτης" αφού ήταν ο μόνος πολιτικός σχηματισμός ο οποίος δεν κατάλαβε ότι οι εκλογές είχαν δημοψηφισματικό χαρακτήρα και συνεργάστηκε ανοιχτά με το ΠΑΣΟΚ. Μετά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού στην διακαναλική κυβέρνηση, δυσανασχέτησε λίγο, αλλά πανηγυρίσε τα ποσοστά των υποψηφίων που υποστήριξε, θεωρώντας μάλλον ότι είναι ποσοστά που πρέπει να της αποδοθούν (χωρίς σχόλια αυτό). Τώρα πως γίνεται να είναι κανείς ενάντια στο Μνημόνιο και να υποστηρίζει αυτόν που το επιβάλλει, αυτό θα θέλαμε πολύ να μας το εξηγηθεί (το ίδιο βέβαια ισχύει και για την "κριτική ψήφο" στους κυβερνητικούς υποψηφίους που προτείνουν ορισμένοι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ - δηλ. εννοούν να τους ψηφίσουμε αλλά να γράψουμε στο ψηφοδέλτιο "δε συμφωνούμε αλλά σας ψηφίζουμε; ).



Τέλος το ΛΑΟΣ απέτυχε να εισπράξει το "αντι-μεταναστευτικό μένος" ορισμένων περιοχών, αλλά μπορεί ν' αποτελέσει τον ουσιαστικό ρυθμιστή των εξελίξεων, αφού την μια είναι με το ΠΑΣΟΚ και την άλλη με την ΝΔ. Συνεχής κρίση ταυτότητας που δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει...

Πάντως όπως και να έχει σε πολλές περιπτώσεις η εκλογική αναμέτρηση δε διέφερε από αυτή που περιγράφεται στην ταινία "η κυρία δήμαρχος" με την Γεωργία Βασιλειάδου...Απολαύστε την:

Άνοιγμα Παπανδρέου προς ξένους "επενδυτές" / Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές

Είδηση: Προσκλητήριο σε επενδυτές απηύθυνε από το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ο Γιώργος Παπανδρέου, υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να προχωρήσει στην εκμετάλλευση, αλλά και ιδιωτικοποίηση της ανενεργής περιουσίας του Δημοσίου, αξίας 270 δισ. ευρώ. Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι πρόκειται για ποσό αντίστοιχο του ελληνικού χρέους, ενώ παρουσίασε τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ως κίνητρο για την υλοποίηση επενδύσεων στη χώρα. Χαρακτήρισε τις αλλαγές στη φορολογία, το ασφαλιστικό αλλά και στο δημόσιο τομέα ως τις πλέον φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις στην ιστορία της Ευρωζώνης. "H Ελλάδα άλλαξε άρδην τον τελευταίο χρόνο", υποστήριξε.

Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην απελευθέρωση του τομέα Ενέργειας και στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, εκτιμώντας ότι θα ενισχύσουν το ΑΕΠ κατά 5-6%. Όσον αφορά στο δανεισμό της χώρας, εμφανίστηκε βέβαιος ότι η εμπιστοσύνη θα επανέλθει στους επενδυτές μόλις οι μεταρρυθμίσεις αρχίσουν να αποδίδουν και τα σπρεντ θα πέσουν ενώ απέκλεισε για ακόμα μια φορά το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας. "Η αποτυχία δεν αποτελεί εναλλακτική λύση", πρόσθεσε ο πρωθυπουργός. Παράλληλα, πρόσθεσε ότι η Ελλάδα προσφέρει προοπτική για επενδύσεις σε τομείς όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και οι υποδομές.

Σχόλιο: Ποιος ο λόγος να τονίσει ο Πρωθυπουργός σε μια συνάντηση προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, αν ο στόχος των κινήσεων δεν ήταν εξαρχής η προσέγγιση αυτού του κοινού; Πως να πειστεί και ο πλέον καλόπιστος ότι οι αλλαγές αυτές ήταν προς όφελος του πολίτη; Με κίνδυνο να χαρακτηριστούμε υπερβολικοί, θα συμφωνήσουμε με τον Γιώργο Δελαστίκ του Έθνους που τονίζει σε άρθρο του ότι "το Μνημόνιο είχε άλλους στόχους" και όχι τόσο το Δημόσιο χρέος και το έλλειμμα που μέχρι το τέλος του Μνημονίου αναμένεται να έχει μεγαλώσει παρά τα πολύ σκληρά μέτρα που έχουν επιβληθεί. Στόχος εξαρχής ήταν τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και το να γίνει η Ελλάδα μια ακριβή χώρα (για τους κατοίκους της ) φτηνού εργατικού δυναμικού, ιδανικό "Ελ Ντοράντο" για όποιον θέλει να βγάλει γρήγορο και εύκολο χρήμα.

Το μυστικό στην ομιλία του κυρίου Παπανδρέου δεν ήταν βέβαια οι παραπάνω αναφορές -γιατί ήταν αναμενόμενες. Ήταν κυρίως η ξεκάθαρη αναφορά του σε ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας περιουσίας και όχι σε "αξιοποίηση" όπως γινόταν αναφορά μέχρι σήμερα. Οι κίνδυνοι βεβαίως από μια τέτοια κίνηση είναι τεράστιοι, όπως και η ιστορική ευθύνη του κυρίου Παπανδρέου, που συμπεριφέρεται σαν "άσωτος υιός" που ο πατέρας του, του άφησε περιουσία και αυτός ξεπουλάει όσο-όσο την πατρική κληρονομιά.

Η προσέλκυση ξένων επενδύσεων πρέπει όντως να είναι πρωταρχικός στόχος για την χώρα μας -αλλά άλλο προσέλκυση και άλλο "άνευ όρων παράδοση" και "ξεπούλημα" εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας που επιχειρείται αυτή την περίοδο. Είναι τόσο δύσκολο να συμβεί αυτό;

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Γράψαμε χθες για την προσπάθεια που γίνεται για σύμπραξη των κυρίων Δημαρά και Μητρόπουλου σε κοινό ψηφοδέλτιο για την Περιφέρεια Αττικής, μιας και οι δημοσκοπήσεις φαίνεται να επιβραβεύουν μια τέτοια κίνηση. Απ' ότι φαίνεται όμως και η Ν.Δ., βλέποντας ένα πιθανό καταποντισμό του υποψηφίου της, προσπαθεί να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση, για ν' αποφύγει τα χειρότερα, όπως δείχνουν και οι δηλώσεις του κοινοβουλευτικού της εκπροσώπου (Κ.Μαρκόπουλου) στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ: "Νομίζω ότι ο κ. Δημαράς και ο κ. Μητρόπουλος, θα πρέπει να δουν κι απ’ τον πρώτο γύρο, ενδεχομένως τη δυνατότητά τους να μην καταγράψουν εν πάση περιπτώσει τη δικιά τους προσωπική νίκη, αλλά να καταγράψουν πολιτική συνεργασία εξαρχής. Πιστεύω, δηλαδή, ότι η ΝΔ και ο Βασίλης ο Κικίλιας θα έπρεπε ή θα πρέπει, αν θέλετε, να δουν το ζήτημα της συνεργασίας εξαρχής. Πάντα με επικεφαλής τον Βασίλη Κικίλια, γιατί ο Βασίλης Κικίλιας συμβολίζει το άνοιγμα στην επόμενη γενιά. Είναι το μέλλον, δεν είναι το παρελθόν".
Τα συμπεράσματα (και το όποιο νόημα βγαίνει) δικά σας...

Πηγή: "ΝΕΤ 105.8", "Ελευθεροτυπία"

Ταμειακό Έλλειμμα της Ελλάδος / Υποψηφιότητες για τον Καλλικράτη

Είδηση 1η: Στα 15,766 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το ταμειακό έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης την περίοδο Ιανουαρίου - Αυγούστου 2010 σε σύγκριση με 21,896 δισ. που ήταν ένα χρόνο νωρίτερα σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ). Σύμφωνα με την ανακοίνωση, τα έσοδα ανήλθαν σε 32,814 δισ. (31,691 το 2009) ενώ οι δαπάνες ήταν 43,519 δισ. (47,993 δισ. το 2009).

Σχόλιο: Παρά τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις (που θεωρητικά θα μείωναν τα έξοδα), παρά το φορο- και το εισφορο-κυνηγητό (που υποτίθεται θ' αύξανε τα έσοδα) το έλλειμμα παραμένει μεγάλο, αν και μειωμένο σε σχέση με το παρελθόν, και σίγουρα αρκετά μακρυά από τους στόχους του Μνημονίου και του αναθεωρημένου προϋπολογισμού. Αυτό είναι ενδεικτικό ότι η "μαύρη τρύπα" βρισκόταν αλλού και όχι στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Στα χρέη των οργανισμών και των νοσοκομείων, στα έξοδα της κυβέρνησης (που μεγαλώσε σε αριθμό και έξοδα), στην κακή διαχείρηση των ταμείων κ.ο.κ. Το μέλλον βέβαια παραμένει δυσοίωνο για τα έσοδα, δεδομένου ότι η κατανάλωση έχει πέσει αρκετά στο δεύτερο εξάμηνο, ενώ τα έσοδα από τη βαριά βιομηχανία της χώρας (τουρισμός και αγροτική παραγωγή) είναι μειωμένα...

Είδηση 2η: Ο Γιάννης Δημαράς ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του, με γραπτή του δήλωση, τονίζοντας ότι θα διεκδικήσει την Περιφέρεια "με απόλυτο σεβασμό και πίστη στις δημοκρατικές αξίες, που μας εμπνέουν και υπηρετούμε".

Σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε αργά το απόγευμα ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει την Περιφέρεια Αττικής και ο Αλέξης Μητρόπουλος. Μέχρι στιγμής υποψήφιοι για την Περιφέρεια είναι και ο Γιάννης Σγουρός από το ΠΑΣΟΚ (με αντιπεριφερειάρχη τον Παναγιώτη Φασούλα), ο Βασίλης Κικίλιας από τη Νέα Δημοκρατία, ο Θανάσης Παφίλης από το ΚΚΕ, ο Αλέκος Αλαβάνος, ο Γρηγόρης Ψαριανός από τη Δημοκρατική Αριστερά, ο Κώστας Διάκος από τους Οικολόγους Πράσινους και ο Άδωνις Γεωργιάδης από τον ΛΑΟΣ.

Σχόλιο: Δυστυχώς οι φόβοι για περαιτέρω διάσπαση του "αντικυβερνητικού, αριστερού μετώπου" επιβεβαιώθηκαν. Είχαμε γράψει και προχθές για τον χώρο της αριστεράς, αλλά από τότε τα πράγματα έχουν επιδεινωθεί, αφού η υποψηφιότητα Δημαρά θα μοιράσει σε "περισσότερα κομμάτια την πίτα". Τα πρόσφατα γκάλοπ έφερναν κοντά τον Α.Μητρόπουλο (με τον οποίο θα συμπορευτούν ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, ο ανεξάρτητος βουλευτής Β.Οικονόμου και άλλοι) με τον Β.Κικίλια, πράγμα που έδινε ελπίδες για 2ο γύρο και καλές πιθανότητες για την τελική επικράτηση. Τα πράγματα βέβαια διαφοροποιούνται εξαιρετικά πλέον...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Παρά τα όσα ακούγονται, το 2002 ο Γ. Δημαράς δεν είχε κατέβει ως ανεξάρτητος. Είχε κατέβει σαν υποψήφιος του ΔΗΚΚΙ, του οποίου τότε ήταν και βουλευτής. Αυτό δεν μειώνει βέβαια την επιτυχία του (11,1%) αλλά κάποια πράγματα δεν πρέπει να αποσιωπούνται...

Κατώτεροι των περιστάσεων

Δυστυχώς αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά ότι οι βουλευτές στην χώρα μας δεν εκλέγονται για να υπηρετούν το λαό, ούτε μπορούν ν' αφουγκραστούν τον παλμό του και υπερψήφισαν το νομοσχέδιο. Αυτό πάντως είχε διαφανεί απ' το πρωϊ - Ποιός ξέρει; Σε κάμποσα χρόνια μπορεί να πουν κι αυτοί ότι "σπούδαζαν" την περίοδο που περνάμε και "δεν είχαν καταλάβει τι συνέβαινε".

Τουλάχιστον ν' αποδώσουμε τα εύσημα στην Σοφία Σακοράφα, στον Βασίλη Οικονόμου και στον Γιάννη Δημαρά τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που δήλωσαν "παρόν" και δεν υπερψήφισαν το νομοσχέδιο ενώ πλήρωσαν την πράξη τους αυτή με τη διαγραφή τους (αλήθεια αυτή την δημοκρατία έχει στο μυαλό του ο Γ.Παπανδρέου; Εύγε). Ουδέν σχόλιο για την Ν. Μπακογιάννη και τους βουλευτές του ΛΑΟΣ - απλώς έπραξαν το καθήκον τους απέναντι στην υπόσχεση που είχαν δώσει στον Γ. Παπανδρέου, με αντάλλαγμα την συγκυβέρνηση της χώρας.