Τον τελευταίο καιρό - και μετά το ουσιαστικό τέλος της τουριστικής σεζόν αφού είναι εμφανές ότι ούτε ο Σεπτέμβρης αλλά ούτε ο Οκτώβρης θα μπορούσαν να σώσουν οικονομικά την χρονιά- η κυβέρνηση ανακοινώνει συνεχώς καινούργια μέτρα για τη μείωση των κρουσμάτων COVID-19 στην χώρα μας. Έτσι, μετά το φιάσκο με τις μάσκες στα σχολεία (που ανεξάρτητα με το αν βγήκαν τεραστίων διαστάσεων, είναι προφανώς δύσκολο να επιβληθούν και προφανέστατα ακόμα δυσκολότερο να "αστυνομευτεί" η σωστή χρήση τους), είχαμε και την προαναγγελία μέτρων περιορισμού κυκλοφορίας, συναθροίσεων και εκδηλώσεων. Για πρώτη φορά, μετά το γενικό lockdown, μέσα στις περιοχές που στοχεύτηκαν, ήταν και η Αττική. Αυτό ήταν αναμενόμενο αφού εδώ και αρκετό καιρό η μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας ήταν εκείνη με τα περισσότερα κρούσματα και κυρίως εκείνη στην οποία υπήρχαν οι περισσότερες εγγενείς δυσκολίες επιβολής οποιοδήποτε μέτρων.
Όμως ο κύβος ερρίφθη και έτσι έγιναν οι σχετικές ανακοινώσεις. Επειδή όμως οι κρατούντες φαίνεται να βιώνουν μια "τρικυμία εν κρανίω", μετά από αλλεπάλληλες συσκέψεις αποφάσισαν - και χωρίς πρώτα να δουν αν τα μέτρα που έλαβαν μόλις μερικές μέρες πριν έχουν αποτέλεσμα ή όχι - να εφαρμόσουν καινούργια μέτρα, "καίγοντας και τα χλωρά μαζί με τα ξερά".
Τα νέα μέτρα είναι τόσο γενικευμένα που φτάνουν σε βαθμό ανοησίας και εξηγούμαστε: η διασπορά του ιού γίνεται σε μέρη που υπάρχει συνωστισμός και κυρίως συγχρωτισμός, χωρίς να τηρούνται μετρα αποτροπής τους. Γι' αυτό εξάλλου και πλέον δεν έχουμε κρούσματα π.χ. στα Χανιά ή στην Πάρο ή στον Πόρο: η τουριστική σεζόν τελείωσε, οι συναθροίσεις είναι ελάχιστες και πλέον τηρούνται τα μέτρα ασφαλείας -ενώ ο καιρός είναι καλός και ο κόσμος αποφεύγει τους κλειστούς χώρους Γι' αυτό και έχουμε πλέον τόσα κρούσματα στην Αθήνα (κατά πρώτον) και στην Θεσσαλονίκη κατά δεύτερον ή στην Πέλλα και την Ημαθία, κατά τρίτον. Στις δύο πρώτες περιοχές έχουμε αναγκαιότητα χρήσης των ΜΜΜ για να πάει ο κόσμος στις δουλειές του, ενώ στην τρίτη είχαμε διασπορά του ιού σε χώρους εργασίας που προφανώς τα μέτρα δεν τηρούνταν σωστά. Η λύση σ' αυτή την περίπτωση δεν είναι να κόψεις τις π'εντε συναυλίες που θα γίνουν μέχρι τον Οκτώβρη ή να κλείσεις τα σινεμά ή ν' αναγκάσεις τους ανθρώπους που έχουν κανονίσει ήδη το γάμο τους με 50 ανθρώπους να "ξεκαλέσουν" τους 41. Η προφανής λύση-μέτρο είναι η αύξηση στα δρομολόγια των ΜΜΜ, τις ώρες αιχμής και ο περιορισμός στις μετακινήσεις, μέσω ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΝ κινήτρων για τηλεργασία στο Δημόσιο (αρχικά) και στις υπόλοιπες εταιρείες που λειτουργούν μέσα σε γραφεία. Οτιδήποτε άλλο μέτρο λαμβάνεται γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού και τ' αρνητικά είναι περισσότερο από τα θετικά π.χ. Στα θεάματα και τις εκδηλώσεις πλέον τα μέτρα τηρούνται απαρρέγκλητα και έτσι με το κλείσιμο τους, θα μείνουν ΑΔΙΚΩΣ άνθρωποι άνεργοι. Παράλληλα με το κλείσιμο των μέτρων εστίασης στις 11 δεν κερδίζει κανείς κάτι (ο κορωναϊός κολλάει και πριν τις 11 το βράδυ) αφού έτσι κι αλλιώς οι άνθρωποι τρώνε σε τραπέζια, καθισμένοι και δεν κάνουν "αγκαλίτσες" έναν-έναν τους σερβιτόρους και τους άλλους θαμώνες των εστιατορίων. Από τη στιγμή δε που η πολιτεία αδυνατεί ν' αστυνομεύει τις πλατείες και "διαλύει" τις "αυθόρμητες" συγκεντρώσεις εκεί, τότε το μόνο που θα συμβαίνει είναι οι άνθρωποι να χάνουν αδίκως μεροκάματα και ώρες εργασίας (τις οποίες δε θα τους πληρώσει κανείς - όπως δεν πληρώνει κανείς τη μείωση των ενοικίων στους ιδιοκτήτες που σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αλλά και στην Αττική έχουν μεγαλές μειώσεις στα έσοδά τους λόγω της κρίσης με ίδια πάγια έξοδα), χωρίς να ωφελήθεί το κοινωνικό σύνολο.
Όμως ούτε αυξήσεις στα δρομολόγια των ΜΜΜ είδαμε (και δε θα δούμε βέβαια), ούτε πραγματικά κίνητρα για την τηλεργασία στο Δημόσιο (τουλάχιστον - πέραν της "ενθάρρυνσης"). Όπως δεν είδαμε και καινούργιες αίθουσες για τα σχολεία και προσλήψεις - έστω και ορισμένου χρόνου - για δασκάλους, νηπιαγωγούς και καθηγητές. Και αντί να "χαλαρώνουν" τα μέτρα στις περιοχές που πλέον δεν υπάρχουν κρούσματα, έχουμε διατήρησή τους.
Για να μην πούμε την άλλη μεγάλη πληγή των μέτρων - την έλλειψη στήριξης του ΕΣΥ. Το τελευταίο είναι πραγματικά μια πονεμένη ιστορία: Το κράτος είχε 6 μήνες να προετοιμαστεί για το 2ο κύμα της πανδημίες. Έξι μήνες για να μαζέψει μηχανήματα, να βρει γιατρούς (όχι επικουρικούς για 3 μήνες κανονικούς) και νοσηλευτές. Έξι μήνες για να βρει χώρους στα ΔΗΜΟΣΙΑ νοσοκομεία ή κτίρια για να στεγάσει ΜΕΘ και χώρους πρωτοβάθμιας υγιεινομικής περίθαλψης, κάνοντας δηλαδή μια επένδυση που ήταν αναγκαία ούτως ή άλλως και η οποία θα οφελήσει τους πολίτες της χώρας μακροπρόθεσμα. Αντ' αυτού το κράτος πλήρωσε ιδιωτικά θεραπευτήρια για κρεβάτια ΜΕΘ που δεν υπήρχαν και δε θα χρειάζονταν την περίοδο που πληρώθηκαν, και αντί να προσλάβει υγιεινομικό προσωπικό, ΣΥΣΤΗΣΕ θέσεις γι' αυτούς. Η διαφορά είναι τεράστια: αναγνώρισε τις ανάγκες αλλά δεν προσέλαβε νέο υγιεινομικό προσωπικό, κι έτσι τώρα που το 2ο κύμα ξεκίνησε, οι γιατροί είναι πάνω-κάτω οι ίδιοι αριθμητικά με αυτούς που ήταν και τον Μάρτιο.
Αλλά παρόλα αυτά η κυβέρνηση συνεχίζει την μπαρουφολογία περί "συστήματος υγείας που αντέχει" (αν και ήδη βρίσκεται στο 70% της κάλυψης του, χωρίς καν να είμαστε στον Οκτώβρη, να έχουμε το δίδυμο COVID-19 και γρίπης, και με τον καιρό να είναι ακόμα καλός). Οι προοπτικές δεν είναι καθόλου θετικές και επομένως είναι δύσκολο να στηριχθεί το αφήγημα της "ατομικής ευθύνης" που είναι η μια πλευρά μόνο της εξίσωσης (και για την οποία έχουμε γράψει αναλυτικά εδώ). Υπάρχει και "κρατική ευθύνη"και αυτή δεν περιορίζεται στο κράτος ν' απαγορεύσει π.χ. στην Μαρία και τον Κώστα να παντρευτούν ή ν' ακυρώσει τη συναυλία των Αφών Κατσάμπα στην Μεταμόρφωση.
Και το χειρότερο; Αντί ο κόσμος ν' αντιδράει για όλα αυτά τα παράπανω, κάνει "αντι-μασκικές" συγκεντρώσεις και χορεύει ζεϊμπέκικα καίγοντας μάσκες, κάνοντας σε ν' αναρωτιέσαι αν μπορεί να υπάρξει σωτηρία...
(οι γελοιογραφίες προέρχονται από τις εφημερίδες "Ποντίκι" και "Εφημερίδα των Συντακτών").
Τα όσα έχουν συμβεί στην χώρα μας σε διάστημα μικρότερο των 20 ημερών είναι πραγματικά αδιανόητα. Ο κορωναϊός καθορίζει πλέον τη ζωή μας, αφού επικρατεί η λαϊκή ρήση "ο φόβος φυλάει τα έρμα".
Σε μια πρωτοφανή κινητοποίηση για τα ελληνικά δεδομένα, η κυβέρνηση πήρε μέτρα αποτροπής της διασποράς του ιού πολύ γρήγορα. Το "Μένουμε Σπίτι" έγινε πράξη για πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού (που κατάλαβε τι σημαίνει "ατομική ευθύνη"και επέδειξε ψυχραιμία και αλληλεγγύη), σχολεία, πανεπιστήμια, μαγαζιά και καταστήματα έκλεισαν, ενώ το κράτος έδειξε υπευθυνότητα, "κρατικοποιώντας" στην ουσία μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα, ενισχύοντας οικονομικά επιχειρήσεις και εργαζομένους (όχι όμως όλους όσους θα έπρεπε όπως θα δούμε παρακάτω) με καταβολή επιδομάτων, διακοπές πληρωμών φόρων κ.ο.κ. Παράλληλα έβγαλε μπροστά ορισμένους σοβαρούς ανθρώπους - γνώστες του αντικειμένου, που δείχνουν ότι δεν πήραν τη θέση που έχουν αυστηρά και μόνο λόγω της κομματικής τους ταυτότητας/ιδεολογίας. Και ας θυμώνουν, ελπίζουμε πάνω στην ένταση της στιγμής, όταν τους τονίζεται ότι πλέον όποιος έχει συμπτώματα για τον ιό, δεν μπορεί να έχει καμία βοήθεια από πουθενά, εκτός των νοσοκομείων αναφοράς (στα οποία επικρατεί χάος), αφού οι οικογενειακοί γιατροί δε λειτουργούν πλέον. Και ας τους λένε τα διαφημιστικά σποτ της κυβέρνησης (με τον αγαπητό σε όλους Σπύρο Παπαδόπουλο) ότι πρέπει "να πάρουν τηλέφωνο το γιατρό τους".
Βέβαια δεν έγιναν όλα τα πράγματα όπως θα έπρεπε. Στην χώρα που μπορεί ο Κασιδιάρης ν' ανεβάζει βίντεο μιλώντας για τις "άγνωστες" αλήθειες για τον κορωναϊό ή η επιβολή των περιοριστικών μέτρων γίνεται με τους αστυνόμους να κατεβαίνουν στους δρόμους σαν σε παρέλαση (όπως δείχνει το παρακάτω βίντεο), τα στραβά δε διορθώνονται, ειδικά όταν δεν υπάρχει διάθεση να διορθωθούν.
Οι ανακοινώσεις περί "εκ περιτροπής" εργασία με ταυτόχρονη περικοπή του μισθού των εργαζομένων και το γεγονός ότι δόθηκε μεγάλο χρονικό περιθώριο σε επιχειρήσεις να ξεφορτωθούν εργαζομένους την ίδια στιγμή που κάποιες απ' αυτές θα μπορέσουν να εκμεταλλευτούν κάποια από τα μέτρα της κυβέρνησης δεν μπορεί να περάσουν απαρατήρητα.
Όπως επίσης δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το ότι οι προσλήψεις στο ΕΣΥ είναι μικρού χρονικού περιθωρίου και αριθμητικά πολύ κατώτερες των αναγκών που αναμένεται να υπάρξουν το επόμενο διάστημα, δεδομένου ότι ο κορωναϊός δεν πρόκεται να εξαφανιστεί σε 3 ή 4 μήνες - αφήστε που και αν οι προσλήψεις έχουν εγκριθεί, εκείνοι που ξεκινούν υπηρεσία είναι ελάχιστοι... Ούτε ότι οι κλινικάρχες ενισχύονται σε μια περίοδο που η αισχροκέρδεια από μέρους τους "πάει σύννεφο", ενώ είναι ένας από τους λίγους κλάδους για τους οποίους ΔΕΝ προβλέπεται επίταξη κλινών (αλλά πληρωμή με όρους ελεύθερης αγοράς).
Ούτε το ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα "ενισχυθούν" με "voucher" για εκπαίδευση σε ΚΕΚ, για να προσαρμοστούν στις "νέες τεχνολογικές συνθήκες", λες οι μηχανικοί και οι δικηγόροι δουλεύουν με τον άβακα και το τεφτέρι στην εποχή μας. Αυτά είναι προφανή και ήδη υπάρχει δίκαιη κριτική.
Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα τα οποία προκαλούν προβληματισμό και ας μην τυγχάνουν της προσοχής των media - γραπτών, ηλεκτρονικών, τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών.
Αφήνοντας στην άκρη το ότι η απαγόρευση της κυκλοφορίας - αν και ήταν απόλυτα δικαιολογημένη επιστημονικά- στηρίχθηκε σε fake news (αφού ο Πρωθυπουργός τ' ανακοίνωσε μετά από ένα διήμερο στο οποίο ελάχιστοι κυκλοφορούσαν και δεν "έμεναν σπίτι" και οι φωτογραφίες των ρεπορτάζ ήταν από προηγούμενες ημέρες): Καταρχήν έχουμε μια σαφή ανακολουθία στην κυβερνητική ρητορική. Από την μία έχουμε διαβεβαιώσεις ότι "πάμε καλά", οι Έλληνες "μένουν σπίτι", ότι αν και θα πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε "προσεκτικοί" οι ενδείξεις δείχνουν ότι "δε θα γίνουμε Ιταλία". Από την άλλη όμως βλέπουμε την κυβέρνηση έτοιμη να πάρει σκληρότερα μέτρα, και μάλιστα τα έχει ήδη σχεδόν προαναγγείλει (και περιλαμβάνουν ωράριο κυκλοφορίας και περαιτέρω περιορισμούς στους λόγους που δικαιολογούνται μετακινήσεις μεταξύ των άλλων). Αυτό προκαλεί προβληματισμό αφού δεν μπορείς να δηλώνεις δημόσια ότι με τα παρόντα μέτρα η κατάσταση ελέγχεται αλλά να προαναγγέλεις άμεσα πιο σκληρά μέτρα . Αν δεν χρειάζεται κάτι δεν το εφαρμόζεις - αυτό καλεί η λογική καθώς η γνώση.
Επίσης δεν μάθαμε ποτέ το γιατί η Ελλάδα καλούσε τους Έλληνες να επιστρέψουν στην χώρα από την μία, αλλά προχώρησε σε ταυτόχρονη διακοπή των εμπορικών πτήσεων από συγκεκριμένες χώρες (π.χ. Μεγάλη Βρετανία), δίνοντας μικρό χρονικό περιθώριο στους Έλληνες που ήθελαν να γυρίσουν, στο να το κάνουν με δικά τους έξοδα. Τα όσα έγιναν στην περίπτωση των περίφημων πτήσεων της Ryanair από το αεροδρόμιο Stansted του Λονδίνου, δεν τιμούν ούτε το ελληνικό κράτος (που μέσω της πρεσβείας ενθάρρυνε τους Έλληνες να πάνε στο αεροδρόμιο αλλά μετά αδιαφόρησε παντελώς), ούτε τις αρμόδιες υπηρεσίες (που επέτρεψαν τις πτήσεις να είναι κανονικά στο πρόγραμμα αφίξεων του "Μακεδονία" και του "Ελ. Βενιζέλος" χωρίς να τις έχουν απαγορεύσει). Την ίδια στιγμή διατηρούσε ανοιχτούς αεροδιαδρόμους με άλλες χώρες που η εξέλιξη της ασθένειας ήταν πιο δυσοίωνη και ταχύτερη (π.χ. Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο). Για κάποιες δεν υπήρξε ποτέ εξήγηση, ενώ γι' άλλες (π.χ. Βέλγιο) η δικαιολογία (δηλ. το "υπάρχει η ανάγκη να είμαστε συνδεδεμένοι με το κέντρο της Ε.Ε.") είναι αστεία λες και πλέον γίνονται διασκέψεις αυστηρά με φυσική παρουσία ή μετακινούνται εκατοντάδες υψηλής σημασίας πρόσωπα εβδομαδιαία μεταξύ των δύο χωρών. Το ότι η εξέλιξη της ασθένειας σε ορισμένες χώρες (βλ. Ολλανδία και Γερμανία) οδήγησε με καθυστέρηση μιας εβδομάδας στη διακοπή την πτήσεων δεν ακυρώνει την "κατά περίσταση" εφαρμογή του μέτρου που στηριζόταν σε μη επιστημονικά κριτήρια. Η δε εκ των υστέρων εφαρμογή αυστηρών κριτηρίων για τον επαναπατρισμό προκαλεί θυμηδία, αφού κανένα κράτος που θεωρεί ότι οι πολίτες του βρίσκονται σε κίνδυνο, δεν μπορεί να επιλέγει ποιοι θα τύχουν καλύτερης μοίρας. Οι πρώτες πτήσεις επαναπατρισμού δείχνουν επίσης μια καθαρή ανοργανωσιά αφού ειδικά για στην πρώτη πτήση από Μ. Βρετανία υπήρξαν άτομα που ούτε άρρωστα ήταν, ούτε έγκυες με μικρά παιδιά, ούτε έκαναν θεραπείες στην χώρα. Το ελληνικό δαιμόνιο και το "ο γνωστός του γνωστού" θριάμβευσαν γι' άλλη μια φορά.
Επίσης σε μια εποχή που ήδη παρατηρούνται μαζικά φαινόμενα αισχροκέρδιας (ειδικά στο ηλεκτρονικό εμπόριο), το αρμόδιο υπουργείο έχει κάνει ελάχιστα εώς καθόλου, παρά τις καταγγελίες που υπάρχουν. Η δε δήλωση του Άδωνι Γεωργιάδη ότι "επέβαλλε ήδη ένα πρόστιμο", προφανώς δεν τον τιμάει - θα έπρεπε όπως επιβάλλονται τα πρόστιμα στους δρόμους γι' αυτούς που δεν έχουν το εξοδόχαρτο μαζί τους και στις κομμώτριες που έκαναν ντεκαπάζ στις κυρίες στα κρυφά, να επιβάλλονται στις επιχειρήσεις που αύξησαν το κόστος στα αντισυπτικά στο 10πλάσιο.
Τέλος δε βλέπουμε σχέδιο για το αύριο: Αυτό μπορεί να φαντάζει πρόωρο, αλλά δεν είναι. Ο προγραμματισμός για την "εποχή μετά τον κορωναϊό", είναι απαραίτητος, δεδομένου ότι κάποια στιγμή, η έξαρση θα περάσει σε ύφεση. Ειδικά σε μια οικονομία που στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, το πλήρες χάσιμο μιας χρονιάς θα σημάνει τεράστια οικονομική καταστροφή και ανεργία, που πιθανό να οδηγήσει σε μια τόσο μεγάλη έξοδο νέων από την χώρα, που μπροστά της αυτή που έγινε τη μνημονιακή περίοδο να μοιάζει με περίπατο στο πάρκο...
Το αν θα γίνει κάτι για τα παραπάνω θα το δούμε στην πορεία. Εδώ θα είμαστε και θα τα λέμε στο κάτω-κάτω. Εχουμε αρκετό χρόνο πλέον για να το κάνουμε, αρκεί να είμαστε υγιείς και μακρυά από ιούς...
(οι γελοιογραφίες προέρχονται από την "Καθημερινή", το "Έθνος" και την "Εφημερίδα των Συντακτών")
Φανταστείτε τον Παναγούλη να μη προσπαθεί να σκοτώσει τον τύραννο Παπαδόπουλο. Τους Κύπριους της ΕΟΚΑ να μην ξεσηκώνονται απέναντι στους Άγγλους. Τον Βελουχιώτη να παραδίδει τα όπλα. Τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να μην ιδρύεται και η αντίσταση στους Γερμανούς να περιορίζεται σε φυλλάδια και συνθήματα στους τοίχους. Τους Έλληνες στα βουνά της Ιταλίας να μην πολεμούν αλλά ν' αφήνουν "ασφαλή δίοδο" για τις ιταλικές στρατιές ή ακόμα παλιότερα τους Έλληνες να μη ξεσηκώνονται απέναντι στους Τούρκους.
Σε όλες τις περιπτώσεις είχαμε κάποιους λίγους, "τρελούς" απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις. Οι σώφρονες της εποχής έλεγαν αυτό που σήμερα λέει ο Τσίπρας και η παρέα του σήμερα: "There is no alertative" (TINA) - αλλά ευτυχώς οι "τρελοί" δεν τους άκουσαν. Κάποιοι κέρδισαν και κάποιοι δεν τα κατάφεραν. Αλλά προσπάθησαν τουλάχιστον.
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα - το οποίο ξεκίνησαν ο Παπανδρέου με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και συνεχίζει με αμείωτο ρυθμό ο Τσίπρας - είναι μια συνεχής συνθηκολόγηση, αποδοχή της κατάστασης. Η κορύφωση του δράματος είναι το 4ο μνημόνιο, το οποίο δίνεται ως "δώρο" από την χώρα μας. Δεν θα υπάρχουν ανταλλάγματα - παρά μόνο η συμφωνημένη εδώ και χρόνια ελάφρυνση χρέους - η οποία θα δίνεται σταδιακά και χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα μέσω μειώσεις δόσεων και επιμήκυνση πληρωμών. Δε θα υπάρχει δηλαδή ποσοτική μείωση στο χρέος - ούτε καν επιστροφή των περίφημων κερδών των εθνικών τραπεζών, κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει από το 2ο Μνημόνιο. Γιατί μας κοροϊδεύουν άραγε;
Νέα ξεπουλήματα, νέες υποχωρήσεις στις πάγιες "αριστερές" θέσεις. Οι Πιτσιόρλες, οι Χουλιαράκηδες, οι Σταθάκηδες, οι Παπαδημητρίου και ο Στουρνάρες κάνουν νεοφιλελεύθερα πάρτυ, εισπράτοντας στην υγεία των κορόιδων. Και συμφωνούν για πλεονάσματα 2,2% μέχρι το 2060 - σε εποχές δηλαδή που ούτε οι ίδιοι θα ζουν αλλά πιθανόν ούτε και τα παιδιά τους. Παράλληλα θα έχουμε και ενεργοποίηση μηχανισμού αυτόματης λήψης μέτρων, για τα οποία η Ελλάδα δεν θα έχει λόγο και θα επιβάλλονται, όχι από το Eurogroup αλλά από τους γραφειοκράτες της Κομισιόν! Την ίδια ώρα οι αριστερές Φωτίου, οι Πολάκηδες και οι λοιποί "αντιδραστικοί" προσπαθούν να βολέψουν θείους, ξαδέρφια, φίλους και κομματικούς νεολαίους για να μπορούν να βαυκαλίζονται ότι "αντέδρασαν" στο σύστημα. Το σύμπαν μπαζώνεται και δεν υπάρχει πρόβλημα - αλλά εξάλλου τα τσιμέντα στις περιοχές Natura δεν είναι προβληματικά αφού τα έχει εγκρίνει "αριστερή" κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν "Οικολόγοι"...Κανένα σεβασμός για το Σύνταγμα, με την κωμική κ. Αχτσιόγλου (η οποία με μηδέν προσόντα έφτασε στην καρέκλα του υπουργού), να θεωρεί (έχοντας προφανώς googlάρει τη λύση) ότι παρά το ότι οι προηγούμενες μειώσεις στις συντάξεις ήταν αντι-συνταγματικές, αυτές ΔΕ θα είναι. Την επόμενη φορά ας φωνάξουν τον καφετζή της Κουμουνδούρου ή κάποιον από τους μηχανικούς του Σπίρτζη να κάνουν κι αυτοί μια γνωμοδότηση. Την ίδια βαρύτητα θα έχουν.
Η κυβέρνηση θεωρεί ότι αφού ετοιμαζόμαστε για "καθαρή έξοδο" (που ούτε "καθαρή" είναι αλλά ούτε "έξοδος") μπορεί πλέον ν' ασχοληθεί με τα πράγματα που "νοιάζουν" τους πολίτες. Να εφαρμόσει "αριστερή" πολιτική. Και επειδή οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δε θέλουν να τρώνε τα λεφτά του λαού τζάμπα άρχισαν ν' ασχολούνται: Αφήνουν τα νηπιαγωγεία στα μουσουλμανικά χωριά να γίνουν έρμαιο του τουρκικού προξενείου επιβάλλοντας ουσιαστικά τη διδασκαλία της τουρκικής ακόμα και για εκείνα που δεν είναι τουρκικής καταγωγής και δε μιλούν τουρκικά σπίτι τους (παραβλέποντας ότι στις μικρές ηλικίες είναι πιο εύκολο να γίνει η διδασκαλία μιας γλώσσας και αποτρέποντας έτσι τα παιδιά αυτά από το να μάθουν τη γλώσσα της χώρας της οποίας είναι πολίτες), ετοιμάζουν και νέες αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής των πανεπιστημίων (που πρέπει να είναι η 20η τα τελευταία χρόνια) και κοιτάζουν το πως θ' αλλάξουν την ιστορία ώστε να μην "οξύνονται τα πάθη".
Με λίγα λόγια ομφαλοσκοπούν, ανακυκλώνουν την αμάθεια τους προσπαθώντας να την επιβάλουν σε επίπεδο χώρας, αναλώνονται με τις εμμονές τους και αφήνουν άλλους (νεοφιλελεύθερους) να κυβερνούν. Λιγότερο αριστερούς βέβαια - αλλά τι τους νοιάζει; Θα μπορούν να λένε στους φίλους τους για τις δήθεν "αριστερές" πολιτικές νίκες που "επιβάλουν". Που βέβαια δεν είναι καθόλου αριστερές (η αριστερά ήταν πάντα πατριωτική στην Ελλάδα). Και καθόλου πολιτικές νίκες.
Σε λίγα χρόνια όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα είναι παρελθόν, αυτό που θα έχει μείνει είναι ότι κάποιοι δήθεν αριστεροί ψηφίστηκαν για ν' αλλάξουν τα πράγματα αλλά τελικά κατέληξαν να κάνουν χειρότερα, όσα έκαναν οι προηγούμενοι...Και να πούμε το τελευταίο: Η ιστορία δε θυμάται τον Νενέκο σαν το γενναίο οπλαρχηγό που πολέμησε με ανδρεία στην αρχή της επανάστασης του 1821 αλλά σα σύμμαχο του Ιμπραήμ. Ούτε θυμάται τον Τσολάκογλου ως τον αξιωματικό που διακρίθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους ή διακρίθηκε στην άμυνα κατά την επίθεση των Ιταλών, αλλά ως εκείνος που υπέγραψε τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και κατέληξε κατοχικός Πρωθυπουργός...
(Και η ειρωνία - ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πολύ σίγουρος ότι η ψήφιση του 4ου μνημονίου θα έφερνε μεγάλα οφέλη για το ελληνικό χρέος ("too good to be true" έλεγε - δείτε το σχετικό βίντεο παρακάτω). Από που πήγαζε η αισιοδοξία του; Μάλλον σε πρόωρο Αλτζχάιμερ ή στο γεγονός ότι στις προηγούμενες συνεδριάσεις δε συμμετείχε αυτός αλλά κάποιος σωσίας του).
Η Ελλάδα είναι ένας οικονομικός παράδεισος. Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι σηκώνουν το μεσαίο δάκτυλο στους αντιπάλους τους - γιατί αποδεικνύεται ότι η σκληρή λιτότητα αποδίδει, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών μας "θαυμάζουν" για την αντοχή μας και η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα πρωτοφανή οικονομικά πλεονάσματα που πετυχαίνονται. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί όπως αναφέρει το "Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων": "Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών δείχνουν ότι τον Ιανουάριο του 2018 ο προϋπολογισμός εμφάνισε πρωτογενές πλεόνασμα 2,7 δισ. ευρώ. Η εξέλιξη αυτή αντανακλά την αύξηση των εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού που διαμορφώθηκαν σε 4,158 δισ. ευρώ, από 3,694 δισ. ευρώ πέρυσι."
Και μετά όλοι εμείς κλείνουμε τις τηλεοράσεις, κλείνουμε το router (γιατί νομίζουμε ότι αυτά που διαβάζουμε είναι ειδήσεις που έχουν μείνει στο cache από το 2004) και βγαίνουμε έξω στο δρόμο. Πάμε στην τράπεζα και βλέπουμε τους λογαριασμούς μηδενικούς, ανοίγουμε την αλληλογραφία και βλέπουμε ΔΕΗ/ΟΤΕ/κοινόχρηστα στα ύψη (όπως πάντα), πάμε στο σουπερμάρκετ και βλέπουμε τα προϊόντα να είναι ανατιμημένα και αναρωτιόμαστε πως οι παλιοί έτρωγαν όσπρια 5 φορές την εβδομάδα, αφού και αυτά τα ρημάδια είναι πανάκριβα. Μετά - όσοι έχουν δουλειά - πάνε και δουλεύουν ένα 10ωρο ως ημί-απασχολούμενοι για 400 ευρώ, χρησιμοποιώντας ένα λεωφορείο του οποίου η τιμή εισιτήριου έχει αυξηθεί κατά 40% από την αρχή της κρίσης. Αυτοί που δεν έχουν, πάνε και πίνουν καφέ στα Mikel που τους τον σερβίρουν εργαζόμενοι των 3 ευρώ την ώρα. Οι συνταξιούχοι στήνονται στα ΑΤΜ και απορούν αν αυτό που λαμβάνουν είναι σύνταξη ή το πάλε ποτέ δώρο του Πάσχα - μετά θυμούνται ότι οι συντάξεις έχουμε μειωθεί 13 φορές και ότι τα δώρα έχουν καταργηθεί παντού, εκτός από τα όνειρα του Τζανακόπουλου και τις ιστορίες με τον Άγιο Βασίλη.
Όταν γυρίζουμε σπίτι ανοίγουμε την τηλεόραση και βλέπουμε τον Χουλιαράκη, τον Σταθάκη και τους λοιπούς κολαούζους - πρώην αριστερούς αγωνιστές - των 4 χιλιάδων ευρώ, να μας διαβεβαιώνουν ότι "η διαπραγμάτευση θα κλείσει" και ότι θα έχει "μηδενικό δημοσιονομικό πρόσημο", στηριζόμενοι στο δίπολο "μέτρα-αντίμετρα". Αλλά μετά ακούμε τους αξιωματούχους του ΔΝΤ στις ίδιες ειδήσεις, να τονίζει ότι "τα αντίμετρα θα ληφθούν για το ποσό που θα ΥΠΕΡΒΕΙ το προσδοκούμενο πλεόνασμα". Πράγμα που σημαίνει ότι η κυβέρνηση οραματίζεται πρωτογενή πλεονάσματα κοντά στο 5% του ΑΕΠ για το 2019.
Αν βρισκόμασταν σε άλλες εποχές, όλοι αυτοί που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο θα ήταν μαντρωμένοι στο Δαφνί με αλυσίδες. Ευτυχώς αυτές οι βάρβαρες πρακτικές έχουν εξαλειφθεί και τους ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα όχι μόνο δεν τους δένουμε, αλλά προσπαθούμε να τους εντάξουμε ομαλά στην κοινωνία. Βέβαια, επειδή είμαστε Έλληνες και αγαπάμε την υπερβολή: στην περίπτωση των κυβερνώντων το παρακάναμε αφού τους δώσαμε κυβερνητικές θέσεις και παχυλούς μισθούς. Αλλά έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες: Είμαστε των άκρων.
Στα σοβαρά όμως: Η στάση του ΔΝΤ (που αμφισβητεί τα στοιχεία της κυβέρνησης και ζητάει να έρθει η μείωση της έκπτωσης φόρου ένα χρόνο νωρίτερα) καταργεί οριστικά το παραμύθι του "μέτρου-αντίμετρου". Η Ελλάδα θα πρέπει να ξεπεράσει το 3,5% σε πλεόνασμα και αφού συμβεί αυτό ΘΑ μπορέσει να πάρει κάποια αντίμετρα, τα οποία όμως - όπως όλα δείχνουν - θα έχουν σχέση με μειώσεις φορολογικών συντελεστών και ασφαλιστικών εισφορών για επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή ο φόρος θ' αυξηθεί κατά ένα 500άρικο ευρώ για τον μέσο Έλληνα και οι συνταξιούχοι θα χάσουν 2-3 συντάξεις τον χρόνο από την απώλεια της "προσωπικής διαφοράς" (η οποία αξίζει να θυμηθούμε ήταν που καταβαλόταν "δια βίου" σύμφωνα με τον αγωνιστή Κατρούγκαλο). Μπορείτε να αισθάνεστε ανακουφισμένοι αφού όλοι οι άλλοι φόροι που πληρώνουμε (ΕΝΦΙΑ, δημοτικά τέλη, ΦΠΑ κ.λπ.) θα παραμείνουν σταθεροί. Για να το κάνουμε πιο λιανά: ο μέσος Έλληνας θα βυθιστεί στην απόγνωση και τη φτώχεια και το μοναδικό που μπορεί να ελπίζει είναι η μείωση του μη μισθολογικού κόστους (που όμως ως άμεσο αποτέλεσμα θα έχει τη μείωση των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων) και των φορολογικών συντελεστών θα φέρει αύξηση απασχόλησης και ίσως μισθών. Φέξε μου και γλύστρισα δηλαδή...
Πέραν αυτού πρέπει να θυμόμαστε ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα στην χώρα μας είναι μια "φούσκα": τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου προς τους ιδιώτες τον Ιανουάριο του 2018 είχαν φτάσει τα 3,26 δις ευρώ, πράγμα που αποδεικνύει ότι όχι μόνο δεν έχουμε υπεραπόδοση στόχων αλλά αντίθετα μια πιστή εφαρμογή του δόγματος "Δεν Πληρώνω". Με λίγα λόγια το ελληνικό κράτος μοιάζει με κάποιον που χρωστάει 1000 ευρώ στον μπακάλη, τον μανάβη και τον ψαρά, λεχει 400 ευρώ στην τσέπη και βγαίνει στο παράθυρο και λέει ότι έχει λεφτά, ενώ από κάτω έχουν τα μαγαζιά τους αυτοί που τους χρωστάει. Αν δεν έχουν ορμήξει να τον δείρουν οι μαγαζάτορες και να του πάρουν τα λεφτά, είναι γιατί ο μπατζανάκης του μπαταξή είναι αστυνομικός και κόβει βόλτες στο πεζοδρόμιο.
Αν όλα αυτά δεν προμηνύουν ηρωϊκή έξοδο για την κυβέρνηση και πρόωρες εκλογές, τότε μπορεί να οδηγηθούμε σε τρία ασφαλή συμπεράσματα:
α) οι καρέκλες των υπουργείων έχουν σύστημα "Superglue" και αυτοί που κάθονται δεν μπορούν να σηκωθούν,
β) υπάρχουν ακόμα αρκετοί γόνοι "αριστερών" οικογενειών ή "δικά μας" παιδιά που κάπως πρέπει να βολευτούν, έστω και για λίγο
και
γ) η περίπτωση "τρέλας" που προαναφέραμε είναι τόσο προχωρημένη που δεν υπάρχει καμία απολύτως επαφή με την πραγματικότητα.
Ο χρόνος θα δείξει... (Περισσότερες εύστοχες γελοιογραφίες από την εφημερίδα "Ποντίκι" μπορείτε να βρείτε εδώ, στην ιστοσελίδα της εφημερίδας).
Και ενώ οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για την "έξοδο από τα μνημόνια" συνεχίζονται, κανείς σοβαρός πολίτης που έχει όραμα για την χώρα δεν μπορεί να μη λυπάται τον Αλέξη Τσίπρα για την πολιτική κατάντιά του. Λέγαμε για τους προηγούμενους ότι ήταν κολλημένοι με την καρέκλα - και λέγαμε "επαγγελματίες πολιτικοί είναι, το ψωμί τους βγάζουν". Ο Αλέξης όμως φαινόταν διαφορετικός και ακουγόταν "ξεχωριστός".
Από τη στιγμή όμως που ο Ολάντ τον παρέσυρε σ' εκείνη την καταστροφική συνεδρίαση των ηγετών της Ε.Ε. τον Ιούλιο του 2015, που οδήγησε στη καταστροφική συμφωνία και στο 3ο (επίσημο) μνημόνιο, η πολιτική κατρακύλα του είναι απερίγραπτη.
Κορύφωση της τραγωδίας - όπως αποδεικνύεται τελικά -δεν ήταν όμως εκείνη η συμφωνία. Στο κάτω-κάτω της γραφής τότε ο Αλέξης πήρε χρήμα και υπέγραψε το μνημόνιο. "Είναι πολλά τα λεφτά" είπε σαν άλλος Σπύρος Καλογήρου (στην ταινία "Λόλα" απέναντι στον Νίκο Κούρκουλο) στον Βαρουφάκη και την Ζωή Κωνσταντοπούλου και τους έδιωξε από τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατώντας τον Σπίρτζη και τον Σταθάκη να τον παρηγορούν, έχοντας στο πλάι τον Πολάκη να τον κάνει να ευθυμεί.
Η κορύφωση της τραγωδίας είναι η παρούσα διαπραγμάτευση που μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε νέο μνημόνιο, το οποίο όμως δεν έχει χρηματικά ανταλλάγματα. Δεν έχει καν ανταλλάγματα. Η χώρα μας δηλαδή πρωτοτυπεί: υπόσχεται και διαπραγματεύεται να πάρει μέτρα για μια περίοδο που υπερβαίνει την παρούσα συμφωνία, ΧΩΡΙΣ να πάρει χρήματα ως αντάλλαγμα. Οι δανειστές - μετακινώντας τα γκολποστ - υπόσχονται μεσοπρόθεσμες ελαφρύνσεις του χρέους, χωρίς να τις συγκεκριμενοποιούν, ζητώντας άμεσες περικοπές σε συντάξεις και αφορολόγητο (ή πιο σωστά στην έκπτωση του αφορολόγητου), νέα απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και φυσικά επιπλέον ιδιωτικοποιήσεις. Ζητούν να προνομοθετηθούν μέτρα (κάτι που κανείς τους φυσικά δεν θα δεχόταν να συμβεί στις χώρες τους), απαγορεύοντας παράλληλα ένα "ανίστροφο κόφτη" ακόμα και για κάτι γελοίο - αναλογικά με την οικονομική καταστροφή που θα επιφέρουν τα νέα μέτρα στον μέσο Έλληνα - όπως η ελαφρά μείωση του ΦΠΑ σε κάποια προϊόντα.
Και μέσα σ' όλα έρχεται και η αμαρτωλή ΕΛ.ΣΤΑΤ. (αμαρτωλή χωρίς εισαγωγικά γιατί η ευθύνη της στην κατάντια της χώρας είναι το ίδιο μεγάλη μ' αυτή του Παπανδρέου), η οποία επισήμως ανακοινώνει κάτι που είναι γνωστό σε όλους όσους ζουν στην Ελλάδα σήμερα: η χώρα είναι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ σε ύφεση. Το ΑΕΠ είναι σταθερό (ή μειούμενο ανάλογα με το πως βλέπει τα πράγματα κανείς), η κατανάλωση είναι ελάχιστα αυξημένη (αφού τα προϊόντα κοστίζουν παραπάνω), ενώ το διαθέσιμο εισόδημα είναι ανύπαρκτο. Το ελληνικό success story καταποντίστηκε για μια ακόμα φορά, ενώ τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο συνεχώς αυξάνονται...
Και πως θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα; Οι συνταξιούχοι έχουν δει 13 φορές μείωση στις συντάξεις τους. Οι φόροι έχουν αυξηθεί παντού και για τα πάντα. Οι μισθωτοί πληρώνονται - όταν πληρώνονται - με voucher. Επενδύσεις δεν υπάρχουν γιατί οι "επενδυτές" είναι απατεώνες τύπου Fraport που ζητούν να μπει το κράτος εγγυητής για να πάρουν δάνεια από κρατικοδίαιτες τράπεζες. Και αυτοί ακόμα οι επενδυτές που πιθανόν να ήθελαν να βάλουν χρήματα στην χώρα μας, έχουν νεο-ναζί πολιτικούς τύπου Σόιμπλε να μιλάνε για Grexit 3 φορές την εβδομάδα, πράγμα που ΠΡΟΦΑΝΩΣ τους αποτρέπει από το να επενδύσουν έστω και μια προ-πολεμική δεκάρα στην χώρα μας.
Δεν μας είπε λοιπόν κάτι νέο η ΕΛ.ΣΤΑΤ. Διαβάζουμε όμως ότι η είδηση "προκάλεσε αμηχανία" στην κυβέρνηση. Ίσα-ίσα όμως που δε θα έπρεπε. Θα έπρεπε τα στοιχεία να της "βάζει ιδέες" ώστε να τονίζει στους δανειστές πως οι απαιτήσεις τους θα βυθίσουν την χώρα σε μια ακόμα πιο μακραίωνη ύφεση. Η συνταγή απέτυχε, και κάτι άλλο - υπό αυτές τις συνθήκες και μ' αυτές τις πρακτικές - δεν μπορεί να γίνει.
Ο Αλέξης βέβαια (και όλοι εμείς μαζί) είμαστε άτυχοι. Αν γίνονταν οι εκλογές στην Ευρώπη τον επόμενο μήνα, θα είχαμε μια ελπίδα για μια καλύτερη τύχη αφού είναι πιθανόν οι Μέρκελ, Ντάισενμπλουμ και Σόιμπλε να πάνε σπίτι τους και οι αντικαταστάτες τους ΙΣΩΣ δουν την χώρα μας λίγο πιο ευνοϊκά. Όμως οι εκλογές αργούν και η χώρα μας βιάζεται. Παράλληλα δεν υπάρχει καμία πολιτική συναίνεση για τις εθνικές κόκκινες γραμμές που πρέπει να υπάρχουν ώστε οι δανειστές να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να έρθουν άλλοι που θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους, αν η παρούσα κυβέρνηση δεν υποχωρήσει.
Γι' αυτό λοιπόν γυρίζουμε στον τίτλο της ανάρτησης: Είμαστε μια χώρα για κλάμματα...
Και ένα τελευταίο σχόλιο: Δήλωσε η κυρία Αχτσιόγλου (η πολυαγαπημένη μας Έφη με την ανύπαρκτη εργασιακή εμπειρία και την άγνοια του ρόλου του υπουργείου της) ότι "χρειαζόμαστε συλλογικές συμβάσεις για να αποφύγουμε τα κουπόνια". Όχι Έφη μας. Χρειαζόμαστε ένα υπουργό Εργασίας να κάνει τη δουλειά του. Ο εργοδότης με βάση τους νόμους είναι υποχρεωμένος να πληρώνει σε χρήμα. Όταν δεν το κάνει τον υποχρεώνει να το κάνει το κράτος, τιμωρώντας τον παράλληλα. Αν ο υπουργός δεν μπορεί να φέρει εις πέρας το βασικό του στόχο πάει σπίτι του μόνιμα. ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ.
Δεν ξέρουμε ποιος δουλεύει περισσότερο ποιον στο θέμα της διαπραγμάτευσης: Ο Τσίπρας και η παρέα του τους Έλληνες ή οι δανειστές εμάς (και τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί).
Το ερώτημα αυτό φαντάζει εύλογο αν αναλογιστεί κανείς την επίσκεψη του κ. Μοσκοβισί στην Αθήνα. Καλά λόγια, επαινετικά σχόλια αλλά εμμονή σε πρακτικές που δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά σε μια διαρκή και αέναη λιτότητα.
Η εμμονή των Ευρωπαίων για νομοθέτηση μέτρων που θα εφαρμοστούν μετά το 2019 αλλά θα ψηφιστούν προληπτικά στα 2017, δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν μας υπολογίζουν για Ευρώπη. Είμαστε ένα ιστορικό άλλοθι, ένας χώρος διακοπών που οι συνναλαγές γίνονται στο νομισμά τους - και μέχρι εκεί. Γιατί σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δε θα ψήφιζαν "προληπτικά" ή θα ζητούσαν να ιδιωτικοποιηθούν κρατικά μονοπώλια.
Επίσης σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, δε θα μπορούσε να θεωρηθούν ως σοβαρό αντιστάθμισμα του δραστικού «κουρέματος» του αφορολογήτου ορίου στα επίπεδα των 6.000 ευρώ (το οποίο θα έχει τραγικές συνέπειες όπως τονίσαμε κατά το παρελθόν εδώ) και της μείωσης των κύριων συντάξεων μέσω κατάργησης της προσωπικής διαφοράς, η μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα από τα 13% στο 12% ή το 11% ή η δημιουργία εισαγωγικού κλιμακίου 10%-11% μεταξύ 6.000-8.636 ευρώ (από το "καινούργιο" στο "παλιό" αφορολόγητο δηλαδή). Και όμως εδώ το συζητάμε και να δείτε που ο ΣΥΡΙΖΑ θα το πανηγυρίσει κιόλας, αν στο τέλος "αναγκαστεί" να τα ψηφίσει.
Το χειρότερο όμως είναι άλλο...Μερίδα των "φιλελλήνων" δανειστών (ναι υπάρχουν και τέτοιοι) δια μέσου του κυρίου Μοσκοβισί προτείνει (επειδή προφανώς ακόμα και η μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα κατά μία μονάδα τους φαίνεται τεράστια) αντί οποιαδήποτε άλλου ανταλλάγματος την παραχώρηση στην Ελλάδα των διακρατούμενων, από την ΕΚΤ, 10-11 δις περίπου ευρώ, που θα διατεθεί για αγορά χρέους από πλευράς της χώρας μας. Μέρος της ιστορίας του ποσού αυτού μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Η ουσία βέβαια είναι ότι αυτά τα χρήματα έπρεπε να επιστραφούν στην χώρα μας από την εποχή των αλησμόνητων Σαμαρά - Βενιζέλου. Δεν ήρθαν τότε. Η επιστροφή τους επαναδιατυπώθηκε στα 2015 - στη συμφωνία του Μνημονίου Τσίπρα, αλλά εμείς ακόμα τα περιμένουμε...Αυτά λοιπόν "προσφέρθηκε" να φέρει ο κύριος Μοσκοβισί με αντάλλαγμα την προληπτική νομοθέτηση μέτρων και αυτήν την "παραχώρηση" συζητάει ο κύριος Τσίπρας και οι συν αυτώ. Και αντί ν' αρχίσουν τα γιουχαϊσματα, υπάρχουν πολλοί "έγκυροι" αναλυτές που επιχαίρουν.
Γι' αυτό αναλογιζόμαστε: Ποιος δουλεύει καλύτερα ποιον; Ο Τσίπρας εμάς ή οι δανειστές εμάς και τον Τσίπρα ταυτόχρονα;
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος τίμιος φορολογούμενος, δουλεύει για 700 ευρώ τον μήνα, έχει ιδιόκτητο σπίτι και εισπράττει ένα ενοίκιο 400 ευρώ τον μήνα. Σαν μισθωτός το εισόδημά του δεν μπορεί να "κρυφτεί" (επομένως φορολογείται) και απ' αυτό του μένουν περίπου 300 τον μήνα. Στα 25 χρόνια δουλειάς έχει καταφέρει να μαζέψει 20000 ευρώ. Μετά τα capital control απέσυρε τα μισά περίπου από την τράπεζα και τα έχει "κάτω από το στρώμα", καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία. Τα χρήματά του είναι νόμιμα, φορολογημένα και μπορεί να τα κάνει ό,τι θέλει.
Ένας δεύτερος Έλληνας έφυγε από την Ελλάδα στην αρχή της κρίσης έχοντας αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Πήγε στην Γερμανία, βρήκε δουλειά και δουλεύει εκεί. Μόλις έπιασε δουλειά, έπραξε τα δέοντα και ενημέρωσε τις ελληνικές φορολογικές αρχές για το ότι πλέον είναι κάτοικος εξωτερικού - μόνιμος. Δεν ήθελε ποτέ του να φύγει, ονειρευόταν να ζήσει στην Ελλαδα αλλά οι συνθήκες τον υποχρέωσαν να μεταναστεύσει. Στην Γερμανία όπου ζει, φορολογείται κανονικά και προστατεύεται από τη διπλή φορολόγηση. Με τα χρήματα της δουλειάς του αγόρασε αυτοκίνητο (στην Γερμανία) και ένα διαμέρισμα στην πόλη που μένει - με δάνειο. Πληρώνει κανονικά τους αντίστοιχους φόρους (στην Γερμανία).
Τι κοινό έχουν οι δύο αυτοί Έλληνες; Με την καινούργια - πασιφανώς εξοργιστική - ιδέα των οσφυοκαμπτών που μας κυβερνούν θα κληθούν και οι δύο να πληρώσουν ένα νέο φόρο, ανεξάρτητα για το που ζουν ή αν τα χρήματα που έχουν, έχουν ήδη φορολογηθεί ήδη ή όχι. Ο καινούργιος φόρος (για τον οποίο ξεκίνησαν πρόσφατα οι διαρροές με προφανή στόχο τον έλεγχο των αντιδράσεων της κοινής γνώμης), φέρεται ν' αντικαθιστά τον ΕΝΦΙΑ, ο οποίος - λόγω της πτώσης των εμπορικών αξιών και την αναγκαστική εναρμόνιση των αντικειμενικών - θα μειωθεί για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων από το επόμενο έτος. Έτσι, οι επαναστάτριες με τα Gucci που περιστοιχίζουν τον, τελευταίο εκλεγέντα στην Β' Αθηνών τον Μάιο του 2012, κύριο Τσακαλώτο, σκέφτηκαν ως "πολύ έξυπνη" την ιδέα, να φορολογείται πλέον ότι δηλώνεται στο περουσιολόγιο του κάθε Έλληνα φορολογούμενου, ανεξάρτητα με το που βρίσκεται αυτό, αν έχει ήδη φορολογηθεί και το που αυτός διαμένει. Τα πάντα θα είναι "εν δυνάμει" φορολογητέα ύλη και το κράτος θα προσαρμόζει στόχους και θα επιβάλει φόρους.
Βέβαια τέτοιες φαεινές ιδέες συνήθως έχουν ιδιοτελείς σκοπούς - που περιγράφονται ως το "σερβίρισμα" μιας λιγότερο "σκληρής" εκδοχής του μέτρου που έχει διαρρεύσει, τη στιγμή της ψήφισης. Όμως αυτό που αναμένεται να γίνει είναι η εκτεταμένη απόκρυψη περουσιακών στοιχείων και η μετατροπή ενός υγιούς κομματιού της οικονομίας σε "μαύρη". Είναι προφανές ότι όταν κάποιος συνειδητοποιήσει ότι τα διπλο/τριπλο φορολογημένα χρήματά του θα ξανα-φορολογηθούν ή ότι τα ακίνητα και κινητά που κατέχει - νόμιμα - στο εξωτερικό με εισόδημα που απέκτησε εκεί, θα αποτελέσουν φορολογητέα ύλη για τον κύριο Τσακαλώτο, θα σκεφτεί πολλές φορές πριν τα δηλώσει, ενώ θα έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται εξοργισμένος αφού οι αρχικές παραινέσεις του τύπου "να τα δηλώσετε, θέλουμε απλώς να ελέγξουμε το μαύρο χρήμα" ήταν πασιφανώς παραπλανητικές. Παράλληλα δε, είναι ορατό το φαινόμενο της αποποίησης της υπηκοότητας από αριθμό Ελλήνων του εξωτερικού (για όσους έχουν διπλή), ώστε ν' αποφύγουν την εκτεταμένη αφαίμαξη από μια χώρα που: α) τους έδιωξε παρά τη θέλησή τους και β) που τους βλέπει ως την κότα με τα χρυσά αυγά, με άμεση συνέπεια τη μετατροπή της χώρας σε μια χώρα διακοπών και μόνο, με την οποία δεν υπάρχει κανένας ψυχικός δεσμός. Η επιτυχία δηλαδή της κυβέρνησης θα είναι οι νεο-μετανάστες, Έλληνες του εξωτερικού να πάψουν να αισθάνονται Έλληνες.
Στα εντός των συνόρων, τα μόνιμα capital controls και η προσπάθεια ελέγχου - με κάθε τρόπο - της καθημερινότητας των Ελλήνων πολιτών, αποτελούν μέτρα που θα προσπαθήσουν να περιορίσουν την μετατροπή της οικονομίας σε "παρά"οικονομία. Όμως όσο το αίσθημα της αδικίας γιγαντώνεται και η αγανάκτηση φουντώνει, η εφευρετικότητα των Ελλήνων θα οδηγεί σε παράπλευρους δρόμους με τελική τη ζημίωση των οικονομικών του κράτους.
Τέλος η κυβέρνηση θα πρέπει να καταλάβει κάτι απλό: με δεξιά μέτρα, δεν μπορείς να κάνεις αριστερή πολιτική. Όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσει, τόσο το καλύτερο για όλους μας.
Η έκφραση "πουλάω φύκια για μεταξωτές κορδέλες" ταιριάζει απόλυτα στην ελληνική πολιτική σκηνή εδώ και δεκαετίες. Οι Έλληνες πολιτικοί αποφεύγουν συνειδητά να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, όχι για να μην μας στεναχωρήσουν, αλλά για να μπορέσουν να κρατηθούν στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο, με απώτερο σκοπό να εξυπηρετήσουν υμετέρους. Και να ήταν οι υμέτεροι άξιοι, θα το δεχόμασταν. Αλλά έλα που οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι "τενεκέδες ξεγάνωτοι" που έλεγε και ο αλήστου μνήμης Βαγγέλης Γιαννόπουλος...
Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως αυτός που λέει ψέμματα και προσπαθεί να πουλήσει τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, δεν είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι γιατί δεν έχει πει (και συνεχίζει να λέει) εκατοντάδες ψέμματα - αλλά γιατί η αλήθεια είναι απλή: Το ΔΝΤ ναι μεν υποστηρίζει ότι τα πλεονάσματα του 3,5% δεν είναι βιώσιμα και είναι αδύνατον για να επιτευχθούν, αλλά αντί να πιέσει τους υπόλοιπους δανειστές στο να μειώσουν τις απαιτήσεις τους και να ζητήσουν πράγματα που μπορούν να γίνουν - αναγνωρίζοντας τις τεράστιες και μάταιες θυσίες του ελληνικού λαού - υποχωρεί και λέει "για να τα κάνουμε βιώσιμα ας πάρει η ελληνική κυβέρνηση νέα μέτρα".
Από τη στιγμή όμως που ζητάει κάτι τέτοιο πρέπει να είναι έτοιμο να σηκώσει το βάρος της κατακραυγής που θα έρθει από οποιονδήποτε έχει λίγο μυαλό στο κεφάλι του. Εκεί όμως βρίσκεται και η πονηριά του: καθότι κατά βάθος (όπως όλοι όσοι έχουν εξουσία) ζητάει τη "λαϊκή αναγνώριση", βγάζει στη δημοσιότητα ένα τεραστίων διαστάσεων κείμενο, το οποίο είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή, και προσπαθεί - διαστρέφοντας και βιάζοντας την αλήθεια - να μας πείσει ότι "το ΔΝΤ δε ζητάει λιτότητα" αλλά "εξορθολογισμό" και ρίχνει το φταίξιμο στην "κακή ελληνική κυβέρνηση".
Βέβαια το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Γιατί παρακάτω λέει ότι για την αποτυχία των μνημονίων φταίνε το αφορολόγητο, οι φοροαπαλλαγές (των ιατρικών εξόδων και του επιδόματος θέρμανσης) και οι συντάξεις. Για όποιον αντέξει να διαβάσει παρακάτω (γιατί η λογική αντίδραση όσων παρακολουθούν την υπόθεση τα τελευταία 5 χρόνια θα ήταν να κλείσει το κείμενο και να πάει στην αστυνομία να καταθέσει μήνυση για προσβολή νοημοσύνης), τα τζιμάνια του ΔΝΤ παραθέτουν πίνακες και στοιχεία τα οποία απλώς δεν εξηγούν ΤΙΠΟΤΑ, ενώ αντίθετα ενισχύουν την πεποίθηση ότι μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Καταλήγει δε ότι πρέπει να μειωθεί το αφορολόγητο και οι συντάξεις. Μόλις δε γίνουν αυτά (μαζί με τη φορολόγηση των τραπεζικών συναλλαγών - που προφανώς το ΔΝΤ θεωρεί φιλολαϊκό μέτρο, γι' αυτό και το προτείνει στην κυβέρνηση), όλα θα φτιάξουν στην χώρα μας και η ανάπτυξη θα έρθει.
Το όλο σκηνικό θυμίζει την ταινία "Ο Κύριος Πτέραρχος" με τον Χατζηχρήστο: κάποιοι χωρικοί περνάνε τον Χατζηχρήστο ως "πτέραρχο" επειδή φοράει τη grande στολή του θυρωρού, αυτός αρχίζει και τους λέει διάφορα που δεν καταλήγουν πουθενά και δε βγάζουν νόημα, και οι χωρικοί μένουν με το στόμα ανοιχτό αναλογιζόμενοι το πόσο σπουδαίος είναι. Έτσι και το ΔΝΤ: ξέροντας ότι λίγοι θα διαβάζουν τις αερολογίες τους (ειδικά αν αυτές είναι 40 σελίδες), βάζουν ένα πηχυαίο τίτλο και παρακάτω γράφουν-γράφουν, καταλήγοντας σε κάτι που ακυρώνει τον τίτλο τους. Αυτό δεν έχει σημασία βέβαια. Η εντύπωση δημιουργήθηκε. Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Εμείς όμως θα τη σπάσουμε στο ΔΝΤ και τους υποστηρικτές του: Η μείωση συντάξεων δεν είναι μέτρο λιτότητας; Ανεξάρτητα με το αν είναι δίκαιο ή όχι (που ΔΕΝ είναι, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που παίρνουν συντάξεις έχουν πληρώσει ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΕΣ εισφορές απ' αυτά που εισπράττουν ενώ τα ασφαλιστικά τους ταμεία έχουν λεηλατηθεί πάρα πολλές φορές), ποιος αλήθεια στηρίζει την ελληνική οικονομία; Από που πληρώνονται τα μηνιαία έξοδα σε μια οικογένεια 2 ανέργων και 3 παιδιών όταν υπάρχει συνταξιούχος; Δεν τους κόβει το μυαλό, ότι αν μειωθούν οι συντάξεις θα μείνουν στο δρόμο οικογένειες; Μάλλον όχι.
Επίσης δεν είναι μέτρο λιτότητας, όταν κάποιος που βγάζει 10000 ευρώ το χρόνο αναγκαστεί να πληρώσει άλλα 800 ευρώ φόρο; Πως θ' ανταπεξέλθει;
Ας είμαστε λοιπόν σοβαροί. Να βαρέσουμε (ΛΕΚΤΙΚΑ) τον ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτά που κάνει και γι' αυτά που υποσχέθηκε να κάνει και δεν έκανε. Αλλά όχι επειδή δε θέλει να κατεβάσει το αφορολόγητο στα 5000 χιλιάρικα ή επειδή ΔΕΝ μειώνει τις συντάξεις...
Ήρθε η ώρα ν' αναλάβει το ΔΝΤ τις ευθύνες του. Την εικόνα του, ΔΕΝ θα τη φτιάξει στην Ελλάδα με ψέμματα...
Ήρθε επίσης η ώρα, ν' αναλάβει και η αντιπολίτευση στην χώρα μας τις ευθύνες της. Αντί να δημιουργηθεί ένα μέτωπο απέναντι στα όσα τρελά ζητούν οι δανειστές (κατά συνέχιση των πρακτικών ΣΥΡΙΖΑ), βλέπουμε συναίνεση με τους απέξω - εις βάρος του λαού. Ξεχνούν όμως ότι για να κυβερνήσουν και αυτοί (ξανά) θα πρέπει να υπάρχουν "υπήκοοι". Και όπως πάει το πράγμα στο τέλος θα μείνουν μόνο οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες των νησιών. Οι υπόλοιποι ή θα έχουν πεθάνει ή θα έχουν φύγει...
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί στις εκλογές και θα πάει σπίτι του. Μέχρι τότε όμως πρέπει να γίνει κάτι - απ' όλους, γιατί το μέλλον της χώρας είναι δυσοίωνο.
Οι αιτίες που εξηγούν την πλήρη κυβερνητική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει ν' αναζητηθούν μερικά χρόνια πίσω.
Το 2012 λίγο πριν τις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας έκανε ένα μεγάλο άνοιγμα στην κοινωνία προσπαθώντας να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Στρογγύλεψε απόψεις, απομόνωσε τις ακραίες θέσεις και άνοιξε τον ΣΥΡΙΖΑ προς τον κεντρώο και σοσιαλιστικό χώρο. Γνώριζε προφανώς ότι εκείνες τις εκλογές παιζόταν το μέλλον της χώρας, αφού όσα όλα υποστήριζε προεκλογικά μπορούσαν ακόμα να συμβούν. Οι εκλογές χάθηκαν (με επεισοδιακό τρόπο και χάρις την επιστροφή της άσωτης Μπακογιάννη που αποφάσισε να συνεργαστεί μ' ένα κόμμα που ήταν "μικρό" και είχε "παλιά υλικά" προκειμένου να ξαναγίνει βουλευτής) και μαζί χάθηκε και η ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούσαν ν' αλλάξουν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν αξιωματική αντιπολίτευση πλέον και ως κόμμα που προαλοιφόταν για την εξουσία άρχισε να έχει σημαντικό θεσμικό ρόλο. Αυτό σήμαινε ότι αποκτούσε πρόσβαση σε πληροφορίες που μέχρι τότε δεν είχε καθώς επίσης ότι πλέον είχε την υποχρέωση να ετοιμάσει ένα σχέδιο δράσης απέναντι στα μνημόνια, ένα σχέδιο που θα ήταν έτοιμος ν' ακολουθήσει μέχρι το τέλος. Επίσης δημιουργήθηκε στην ηγετική του ομάδα η υποχρέωση να προετοιμάσει ένα κυβερνητικό σχέδιο γι' αντιμετωπίσει την καθημερινότητα (αυτή που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις) καθώς και να "μαζέψει" το στελεχιακό δυναμικό το οποίο θα χρειαζόταν για να κάνει πράξη το όραμά του.
Σε όλα τα παραπάνω απέτυχε παταγωδώς:
Το 2012 τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσαν παλιοί αριστεροί ιδεολόγοι που είχαν συνειδητά απόσχει από τον εναγκαλισμό τους με το Παπανδρεϊκό και Σημιτικό ΠΑΣΟΚ, επαγγελματίες αριστεροί πολιτικοί και συνδικαλιστές με μικρή απήχηση στην κοινωνία, μαχητικοί αριστεριστές και ακτιβιστές που το (πολιτικό) μυαλό τους ήταν έξω από το κεφάλι τους, κεντρώοι και "σοσιαλιστές" που είχαν φύγει από τα δύο μεγάλα κόμματα μόλις είχαν καταλάβει που πήγαινε το πράγμα, βολεμένοι (και μη) "αριστεροί" που απείχαν από την κοινωνική πραγματικότητα αλλά ήταν έτοιμοι να κάνουν τα πάντα ώστε να επιβάλλουν τις ιδεοληψίες τους στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο και τέλος νέοι άνθρωποι - όχι απαραίτητα αριστεροί - που έβλεπαν στο ΣΥΡΙΖΑ τη μοναδική ελπίδα για να βγει η Ελλάδα από την μέγγενη των μνημονίων.
Την επαύριο των εκλογών του Ιουνίου του 2012, ο Τσίπρας (άμαθος από τα παιχνίδια της εξουσίας) αντί να ανασυγκροτήσει το κόμμα και να εκπονήσει ένα σοβαρό σχέδιο για την επαύριο, συνέχισε να λειτουργεί ως πρόεδρος 15μελούς και έδωσε στις αριστερές με τα Gucci και τα Prada και τους προλετάριους με τους δερμάτινους χαρτοφύλακες των 1500 ευρώ τα κλειδιά του κόμματος. Αυτοί φώναξαν φίλους και επαγγελματίες πολιτικούς, παραγκωνίζοντας τους ακτιβιστές αλλά σιγά-σιγά και όλους εκείνους που μπορούσαν ν' αλλάξουν πραγματικά την χώρα. Το κόμμα γέμισε από το συρφετό που κλήθηκε να ετοιμαστεί για να κυβερνήσει, ενώ όλοι εκείνοι οι ιδεοληπτικοί που βασανίζονταν από συμπλέγματα κατωτερότητας, άρχισαν να μοιράζουν πόστα και εξουσία μεταξύ τους.
Την ίδια στιγμή οι (πραγματικά αξιόλογοι ως πανεπιστημιακοί αλλά έχοντας ελάχιστη σχέση με την κοινωνία) "καθηγητές" του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να εκπονούν σχέδια επί χάρτου, τα οποία ούτε οι ίδιοι αλλά ούτε το κόμμα που τους ανέθεσε την εκπόνηση τους, ήταν έτοιμοι να εφαρμόσουν.
Ο Τσίπρας πίεσε για εκλογές, απέφυγε να στηρίξει "αριστερό" Πρόεδρο της Δημοκρατίας - κάνοντας τον κακομοίρη τον Κουβέλη πραγματικό γιογιό - και απέφυγε ν' ακούσει τη μοναδική σωστή συμβουλή που έδωσε ως πολιτικός ο Ευάγγελος Βενιζέλος: "Μη βιάζεσαι, άσε να κλείσει η αξιολόγηση και μετά να γίνουν εκλογές -θα γίνεις Πρωθυπουργός αλλά στην ώρα του".
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε εξουσία με την υποστήριξη των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, έχοντας φροντίσει να μαζέψει πλήθος αριβιστών και επαγγελματιών πολιτικών στα ψηφοδέλτιά του και στην κυβέρνηση, μοιράζοντας εξουσίες σε υμέτερους που ελάχιστα είχαν να προσφέρουν στον τόπο (διαβάστε σχετική ανάρτηση εδώ), Συνέχισε δε τη κακή διαπραγματευτική τακτική των προηγουμένων, επέβαλε με τις κινήσεις του στην χώρα capital controls, έκανε δημοψήφισμα για να μην εφαρμόσει τελικά τη μεγάλη λαϊκή εντολή που του δόθηκε, υπέγραψε 3ο Μνημόνιο, έκανε νέες εκλογές - οδηγώντας στην έξοδο τους τελευταίους σοβαρούς που είχαν απομείνει στο κόμμα - κλείνοντας το "βιβλίο της αποτυχίας" με το ξεπούλημα των πάντων και την μετατροπή του Μεγάρου Μαξίμο σε πιάνο μπαρ.
Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι οι λόγοι της αποτυχίας είναι σύνθετοι: η ηθική έκπτωση - που αποδεικνύεται με τις "βραδιές χαλάρωσης", την ανέλιξη της Μπέτυς σε καθηγήτρια πανεπιστημίου από καθηγήτρια ΔΕ και το διορισμό Καρανικαίων και Πιτσιόρληδων σε κυβερνητικές θέσεις, σε συνδυασμό με την έλλειψη σχεδίου και αδυναμία χρήσης ηθικά και πνευματικά υγιούς ανθρώπινου δυναμικού για τη λύση των προβλημάτων της καθημερινότητας, μας έφεραν εδώ που είμαστε.
Ο ρόλος του εξωτερικού παράγοντα βεβαίως και είναι τεράστιος. Οι δανειστές μας πίεσαν προς την έξοδο και την ταπείνωση και εφάρμοσαν όλα τα εργαλεία που είχαν στα χέρια τους για να το πετύχουν. Αλλά η δύναμή τους θα ήταν μικρότερη, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προετοιμαστεί για τις μάχες που έπρεπε να δώσει. Τα πράγματα θα ήταν καλύτερα και θα υπήρχαν μεγαλύτερες αντιστάσεις για την καταστροφή που ήρθε, αν η παρέα του Λαφαζάνη και της Κωνσταντοπούλου (που τόλμησαν και έφυγαν) αντί να παίξουν το παιχνίδι της εξουσίας στην αρχή, κοιτούσαν να προωθήσουν σχέδια και πολιτικές όχι έχοντας στο μυαλό "τάσεις" και "φατρίες" αλλά το καλό της Ελλάδας. Θα υπήρχαν κάποια ηθικά όρια τα οποία σήμερα έχουν ξεπεραστεί.
Και τότε τα πράγματα θα ήταν καλύτερα και θα υπήρχε μέλλον για την χώρα.
Αν δεν παίζονταν οι μελλοντικές τύχες της χώρας, τα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες μέρες στην Βουλή και στα ΜΜΕ, θα μπορούσαν ν' αποτελέσουν πρώτης τάξεως υλικό για σουρεαλιστική κωμωδία. Από την μία ο κύριος Πολλάκης αυτο-ανακηρύσσεται συνεχιστής αν όχι ισότιμος του Βελουχιώτη θεωρώντας τον εαυτό του αντιστασιακό που ψηφίζει μνημόνια και ξεπουλήματα (Ερώτηση δημοσιογράφου: Τι γίνεται με τον Βελουχιώτη; Τον έχετε παντού. Θα υπέγραφε μνημόνια αν ήταν σήμερα, όπως κάνατε εσείς; Απάντηση: Θες να σου απαντήσω; Ο Βελουχιώτης υπέγραψε δήλωση, αλλά πήγε μετά και οργάνωσε αντάρτικο και αν δεν ήταν αυτός δεν θα γινόταν τίποτα. 2η ερώτηση: Δηλαδή, θα κάνετε αντάρτικο; Απάντηση: Ακουσες τι είπα. Ο Βελουχιώτης υπέγραψε δήλωση, αλλά ήταν αυτός που ηγήθηκε του αντάρτικου.), από την άλλη ο κύριος Τσιρώνης υφυπουργός Περιβάλλοντος το παίζει σύγχρονη Μάρθα Βούρτση ("Εγώ θα κλάψω αν πουλήσουμε μια μετοχή της ΔΕΗ αλλά είναι καλύτερο από το να παραδώσουμε ένα σύγχρονο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο. Το ίδιο ισχύει και για το νερό. Δεν θέλω να πουληθούν οι μετοχές"), στο πλάι ο κύριος Κατρούγκαλος δηλώνει "υπερήφανος" για ένα ασφαλιστικό που είναι χειρότερο απ' αυτό που "χτυπούσε" ως αντιπολιτευόμενος, ενώ παραδίπλα ο κύριος Συρμαλένιος πιστεύει ότι "οι δόσεις θα αρχίσουν να τρέχουν όταν ψηφίσουμε το πολυνομοσχέδιο", το οποίο δένει χειροπόδαρα τις κυβερνήσεις μέχρι το 2040 και ξεπουλάει ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη δημόσια περιουσία, τοποθετώντας έναν "ανεξάρτητο" δερβέναγα υπεράνω όλων. Χώρια τους φόρους, τον ΕΝΦΙΑ που σχεδόν διπλασιάζεται, τις μειώσεις και τους "κόφτες", την ίδια ώρα που με τροπολογίες "ξεπλένονται" πιθανές ανομίες υπουργών που αντί να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους στην δικαιοσύνη, αποδίδονται πάλλευκοι στην κοινωνία χωρίς καν να υπάρχει συζήτηση για το θέμα. Δεν ξέρουμε πραγματικά πως όλοι αυτοί οι κύριοι, που στα διαλλείματα κατηγορούν ως "φοροφυγάδες" τους συνταξιούχους που έπαιρναν το ΕΚΑΣ και που τώρα καλούνται να το επιστρέψουν επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε ξαφνικά να το ζητήσει πίσω, την ίδια στιγμή που κάνει χατήρια στον (ιδιωτικό πλέον) ΟΠΑΠ.
Οι καρεκλάκηδες αυτοί, που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τ' αδικαιολόγητα, καταδικάζουν την Ελλάδα σε καθεστώς προτεκτοράτου - συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας το έργο των προηγουμένων. Το χειρότερο όμως όλων είναι η ανειλικρίνειά τους: προσπαθούν να βάλουν "ιδεολογικό μανδύα" στα όσα κάνουν, τονίζοντας ότι "αν ήταν οι άλλοι (σ.σ. ποιοι δηλαδή; οι "Δεξιοί";) τα πράγματα θα ήταν χειρότερα". Και επιμένουν να χαρακτηρίζονται ως "αριστεροί". Η ανακολουθία είναι το λιγότερο. Η ψευτιά και η κοροϊδία είναι τα μείζονα στην περίπτωσή τους. Η λογική "να βολέψουμε όσους μπορούμε", κατέστρεψε το όνομα της "αριστεράς". Καταρράκωσαν το ηθικό του μέσου Έλληνα, που μπορεί να έλεγε "όλοι το ίδιο είναι" αλλά κατά βάθος ήλπιζαν ότι κάποιοι διαφορετικοί υπήρχαν. Κατέστρεψαν την ελπίδα των 20άρηδων και 30άρηδων που πίστευαν ότι με μια "αριστερή" κυβέρνηση, υπήρχε δυνατότητα για αξιοπρέπεια και μέλλον στην χώρα μας. Αν η Βάρκιζα έστειλε στον Καιάδα των φυλακίσεων και του κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς και στην ξενιτιά το 20-30% του ελληνικού λαού, η "πρώτη φορά Αριστερά" αποτελείωσε την μεσαία τάξη, εξανδραπόδησε τον ανθό της χώρας και ολοκλήρωσε την πορεία προς την υποτέλεια. Αυτή η χώρα δεν έχει πλέον μέλλον αξιοπρέπειας και περηφάνιας. Και η σφραγίδα αυτού θα έχει την υπογραφή Τσίπρα. "Τα χειρότερα έρχονται", όπως είπε και ο κύριος Αλεξιάδης. Τουλάχιστον σ' αυτό ήταν ειλικρινής...
Ας ξεπεράσουμε το
ότι η πρώτη αριστερή κυβέρνηση, μείωσε κι άλλο τις συντάξεις, αύξησε τις εισφορές
και επέβαλλε σωρεία νέων φόρων (αυξάνοντας τους υπάρχοντες). Ας βάλουμε στην
άκρη το ότι το "90% των κερδισμένων από τις αλλαγές" δε βασίζεται σε
πραγματικα και είναι βγαλμένο από μυαλό του κυρίου Κατρούγκαλου (που στη
συγκεκριμένη "μεταρρύθμιση" καταπατάει δύο 2 πρόσφατες αποφάσεις του
ΣτΕ και αντιφάσκει με τον ίδιο του τον εαυτό, αφού νομοθετεί αλλαγές με τις
οποίες αντιδρούσε ως εργατολόγος). Ας παρακάμψουμε τις "κόκκινες
γραμμές" του κυρίου Τσακαλώτου, που έριξε το αφορολόγητο στα 8600 περίπου,
ενώ σαφέστατα είχε δηλώσει ότι θα παραιτηθεί αν κατέβαινε κάτω από τα 9100. Ας
μη δούμε το προφανές δηλ. ότι οι αλλαγές ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξουν την καταδικασμένη
πορεία του ασφαλιστικού, αφού με αυξανόμενο αριθμό συνταξιούχων και χαμηλόμισθων
ημιαπασχολούμενων, το μέλλον είναι ζοφερό αφού τα αποθεματικά των υγιών ταμείων
στα οποία θα βάλει χέρι με τη συνένωση των ταμείων δε θα επαρκέσουν για πολύ
καιρό. Τέλος ας κάνουμε τα στραβά μάτια στο ότι είναι μια αριστερή κυβέρνηση
που νομοθετεί την πώληση ΟΛΩΝ των δανείων -"κόκκινων" και
"πράσινων"- σε hedge funds με ημερομηνία λήξης για τα ήδη
προστατευμένα δάνεια την 31/12/2017, παιρνώντας από το "κανένα σπίτι στα
χέρια τραπεζίτη" στο "όλα τα σπίτια στα χέρια των hedge funds", καθώς και ότι είναι μια αριστερή κυβέρνηση που δημιουργεί ένα
ξενο-διοικούμενο ταμείο αποκρατικοποιήσεων στο οποίο θα περάσει ΟΛΟΚΛΗΡΗ η δημόσια
περιουσία.
Ας επικεντρωθούμε
απλώς στο ότι μια αριστερή κυβέρνηση, ετοιμάζεται να νομοθετήσει τη κατάργηση
της Βουλής, οδηγώντας την χώρα σε μια πραγματική Χούντα, αφού η αυτόματη
επιβολή μέτρων με Προεδρικό διάταγμα, αποτελεί Συνταγματική παρεκτροπή μιας και
δεν επιτρέπεται απ' αυτό. Και είναι προφανές βέβαια ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο
είναι ενάντια στο Σύνταγμα, αλλά αποτελεί ουσιαστικά ΜΟΝΙΜΟ μνημόνιο αφού δεν
υπάρχει πουθενά ορίζοντας λήξης, ενώ παράλληλα δε δίνει κανένα δικαίωμα ελπίδας
γι' αλλαγή αφού οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από το εξωτερικό και μόνο.
Αμελεί δε η
κυβέρνηση ν' αναφέρει ότι ο μηχανισμός θα είναι ενεργοποιημένος επ' αόριστον
αφού θα λήξει όταν λήξει η αποπληρωμή των δανείων, δηλαδή ΠΟΤΕ. Και όλα αυτά
γιατί; Για να πάρει την επόμενη δόση ουσιαστικά αφού στην απόφαση του Eurogroup είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο
ότι δεν υπάρχει σαφής ημερομηνία έναρξης και λήξης για τη "συζήτηση για το
χρέος". Το πότε θα γίνει το ξεκαθάρισε τόσο ο κύριος Ντάισενμπλουμ
("όταν έρθει η ώρα") όσο και ο κύριος Σόιμπλε ("το 2020").
Δηλαδή η επίκινδυνη, δήθεν αριστερή κυβέρνηση την οποία έχουμε για να διορίζει
ξαδέρφια και κολλητούς σε θέσεις μετακλητών και μη και να μαζεύει την
"αφάν σκατέ" της αριστεράς σε οργανισμούς της πλάκας χωρίς
αντικείμενο, ετοιμάζεται να νομοθετήσει κάτι αντι-συνταγματικό με αντάλλαγμα
την 4η συνεχόμενη, αόριστη υπόσχεση γι' "ελάφρυνση του χρέους".
Συμπεριφέρεται
δηλαδή σαν τελειωμένος χαρτοπαίχτης που παίζει τη γυναίκα του και το σπίτι του,
σ' ένα παιχνίδι με χαμηλές πιθανότητες να κερδίσει, ξεπουλώντας τα πάντα για
μια δόση, έχοντας σκοτώσει την οικονομία, τσακίζοντας ταμειακά διαθέσιμα και
την - υπερπολύτιμη για το μέλλον της χώρας - δημόσια περιουσία, καταπατώντας
κάθε "κόκκινη" γραμμή που έθεσε όσο καιρό βρίσκεται στην εξουσία.
Η δε διαβεβαίωση
διαφόρων υπουργών "να μην ανησυχούμε, ο μηχανισμός δε θα
ενεργοποιηθεί" είναι το λιγότερο αστεία και ουτοπική - εμπίπτοντας στα
όρια της κοροϊδίας - αφού όσα και αν νομοθετήσει, όσους φόρους και αν αυξήσει,
με τις συντάξεις και τους μισθούς στα τάρταρα, ούτε ανάπτυξη θα υπάρξει, ούτε
κατανάλωση: και με τα πλεονάσματα να δημιουργούνται (όπως και επί ΝΔ) με το να
μην πληρώνει το κράτος τις υποχρεώσεις του στους ιδιώτες, ελπίδα δεν υπάρχει
καμία και για κανέναν...
Η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ έσπασε πραγματικά όλα τα ρεκόρ. Ρεκόρ ξεδιαντροπιάς, κοροϊδίας και δουλέματος. "Μην είστε τόσο σκληροί" θα πουν ορισμένοι. "Εύκολο να κάνεις κριτική όταν δεν είσαι στην εξουσία" θα πουν άλλοι. "Προσπάθησε αλλά έχασε", θα πουν κάποιοι τρίτοι.
Η αλήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκεται κάπου αλλού. Ο ΣΥΡΙΖΑ του κυρίου Τσίπρα όντως έκανε μια δυνατή προσπάθεια, αλλά αυτή ήταν χωρίς σχέδιο. Βασίστηκε στους "Κρητικούς" του (Βαρουφάκης, Σταθάκης, Δραγασάκης) και στην πέριξ αυτών παρέα (Τσακαλώτος, Μηλιός) για να φτιάξει ένα πρόγραμμα το οποίο στηριζόταν στη βασική προϋπόθεση ότι "όλα θα πάνε καλά". Όταν αυτά δεν πήγαν (και ενώ ο Μηλιός είχε ήδη αποχωρήσει), σήκωσε ψηλά τα χέρια και τα παρέδωσε όλα.
Όλα σε όλους. Και καλά στους δανειστές δεν μπορούσε να πει όχι. Αλλά η ξεφτίλα είναι ότι υπέκυψε και στην εγχώρια διαπλοκή. Και το έκανε με τρόπο ξεδιάντροπο, χωρίς να δώσει λογαριασμό όχι μόνο στη συνείδησή του αλλά και στους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους του, που πίστεψαν ότι θα έφερναν την αλλαγή.
Τρανό παράδειγμα η υπόθεση του Μελισσανίδη. Ποιος αλήθεια δε θυμάται την "Αυγή" δια χειρός Αναδρανιστάκη να περνάει γενεές δεκατέσσερις τον Δημήτρη Μελισσανίδη (το εξαιρετικό του άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ) με αφορμή την εμπλοκή του στην ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ; Ποιος δε θυμάται τον ΣΥΡΙΖΑ να εξαπολύει μύδρους για την ιδιωτικοποίηση μιας εταιρείας που έφερνε έσοδα στα κρατικά ταμεία, ιδιωτικοποιήθηκε έναντι πινακίου φακής, και τις δηλώσεις νυν υπουργών στην τότε Βουλή για επανεξέταση της σύμβασης "μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση"; Ποιος επίσης δε θυμάται τη συνεχιζόμενη άρνηση του κ. Τσίπρα να συναντήσει τον κ. Μελισσανίδη θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε "συμμετοχή στη διαπλοκή"; Για να μην αναφερθούμε στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σηκώσει τη σημαία ενάντια στο γήπεδο της ΑΕΚ, γιατί αυτό καταπατούσε το 1/3 του άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας και σήμαινε κρατική συμμετοχή στο κτίσιμό του - λεφτά που το κράτος μπορούσε να τα κάνει κάτι άλλο;
Όλα αυτά όμως είναι παρελθόν και μάλιστα πολύ μακρινό. Τόσο μακρινό που πλέον όχι μόνο δε συζητάει κανείς για "επανεξέταση της σύμβασης πώλησης του ΟΠΑΠ", αλλά το κράτος - υπό τις ευλογίες του αρμόδιου υπουργού και της κυρίας Δούρου - όχι μόνο βοήθησαν στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ αλλά είμαστε σίγουροι θα είναι και πρώτη σειρά στα εγκαίνια του γηπέδου.
Και να ήταν μόνο αυτό όμως...Το κύριο είναι ότι ο ΟΠΑΠ (ο οποίος διανύει μια ανθηρή περίοδο και δίνει φέτος μέρισμα 0,40 ευρώ ανά μετοχή - το οποίο σημαίνει ότι αν το Δημόσιο διατηρούσε το ποσοστό του στην εταιρεία θα έπαιρνε μέρισμα στα 42 εκατομμύρια ευρώ), κατάφερε ν' αποφύγει τη φορολόγηση 5 λεπτών ανά στήλη η οποία έχει ψηφιστεί από πέρσυ αλλά η εφαρμογή της παραπέμφθηκε στις καλένδες, αφού της εταιρείας της φάνηκε μεγάλο το ποσοστό και "δύσκολο να εισπραχθεί". Λεπτομέρεια: το τέλος αυτό είχε προϋπολογιστεί να εισφέρει φέτος στον κρατικό κορβανά 201 εκ. ευρώ, τα οποία τελικά θα καλυφθούν από τις μειώσεις στις επικουρικές και από μια αύξηση ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ στα μεικτά κέρδη του ΟΠΑΠ. Του χρόνου το ποσοστό φορολόγησης στην εταιρεία θα ξαναπάει στο 30% και το 200άρι θα το καλύψουν οι δημόσιοι υπάλληλοι από τα μερίσματα των μετοχικών τους ταμείων.
Δεύτερη λεπτομέρεια: οι επικουρικές συντάξεις και τα μετοχικά ταμεία έχουν έσοδα τις εισφορές των ασφαλισμένων και μόνο. Έχουν χτυπηθεί από υποχρεωτικές καταθέσεις σε λογαριασμούς με μηδενικό επιτόκιο, δομημένα ομόλογα, τζόγο στο χρηματιστήριο, περικοπές στους μισθούς και πρόσφατα από το PSI. Δηλαδή το κράτος - του ΣΥΡΙΖΑ - προτιμάει να προστατέψει μια ιδιωτική εταιρεία (την οποία υποτίθεται ότι σκεφτόταν να επανακρατικοποιήσει) από τα κορόιδα που πλήρωναν 30 και 40 χρόνια εισφορές για να έχουν ένα καλύτερο εισόδημα σαν συνταξιούχοι.
Έτσι ρε...Για τον ΟΠΑΠ του Μελισσανίδη ρε γαμώτο!!!
Τελικά η ζωή στην Ελλάδα έχει συνέχεια εκπλήξεις. Εκεί που κανείς δεν πίστευε ότι θα έρθει 4ο μνημόνιο μόλις έναν χρόνο μετά το 3ο, έρχονται οι δανειστές και όχι μόνο δεν ακολουθούν τη συμφωνία - που μιλούσε ξεκάθαρα για διευθέτηση του χρέους - αλλά ζητούν επιπρόσθετα μέτρα, ως "δίχτυ ασφαλείας" - για να εκταμιεύσουν την δόση, πραγματοποιώντας το παράδοξο το σύνολο των μέτρων (5,6 δις τώρα + 3,4 δις γι' αργότερα) να υπερβαίνει αυτό της δόσης (6 - 7 δις), ενώ την ίδια ώρα το ύψος του χρέους παραμένει αμετάβλητο (βαίνοντας αυξανόμενο) 6 χρόνια σχεδόν μετά το πρώτο Μνημόνιο. Και μαζί με όλα αυτά δε γίνεται καμία ουσιαστική συζήτηση για μείωση του χρέους πράγμα που καθιστά οτιδήποτε γίνεται τώρα μάταιο, αφού το ΑΕΠ με τα μέτρα που παίρνονται ΔΕΝ πρόκειται ν' ανέβει δραματικά τα επόμενα 10-15 χρόνια. (Το σχετικό ρεπορτάζ βρίσκεται εδώ).
Πρέπει να είναι κάποιος τελείως εκτός τόπου και χρόνου για να μη βλέπει ότι η συνταγή που ακολουθείται είναι λάθος. Πρέπει επίσης να είναι κανείς τελείως στον κόσμο του για να πιστεύει ότι τα μέτρα που θα ψηφιστούν σήμερα υπό τύπου "κάβας" (δηλ. με στόχο να εφαρμοστούν σε 2-3 χρόνια), ΔΕΝ θα εφαρμοστούν τελικά, αφού "τα πράγματα θα πάνε καλά": τα πράγματα ΔΕΝ θα πάνε καλά, γιατί η φτωχοποίηση των Ελλήνων προχωράει με ταχύτερους ρυθμούς απ΄ότι μπορεί να γίνει ανεχτό και γιατί τα ζητούμενα απ' αυτούς είναι αντιστρόφως ανάλογα με τις δυνατότητές τους.
Πρέπει επίσης να είναι κανείς απόλυτα εκτός πραγματικότητας για να πιστεύει ότι στόχος των δανειστών ΔΕΝ είναι να πάρουν οτιδήποτε αξίζει σ' αυτή την χώρα (είτε ιδιωτικό είτε Δημόσιο) και μετά αφού μας έχουν ξεζουμίσει να μας πετάξουν από την "Θούλη" (ή την "Ατλαντίδα" προς το ελληνικότερο) της σύγχρονης Ευρώπης δηλ. την Ευρωζώνη. Και όταν φυσικά το κάνουν αυτό, θα ολοκληρώσουν το "σκούπισμα" αφού θα έχουν στο μεταξύ "σιγουρέψει" τα δάνειά τους (ό,τι δηλαδή θα έχουν ακόμα στα χέρια τους), δημιουργώντας μια χώρα-ειδική οικονομική ζώνη στην οποία θα δουλεύουν ντόπιοι και μετανάστες για ένα κομμάτι ψωμί και στην οποία οι φτωχομπινέδες Ευρωπαίοι θα έρχονται να κάνουν τις διακοπές τους και να ξεδίνουν 1 μήνα τον χρόνο, ξοδεύοντας ελάχιστα.
Η αξιοπρέπεια δυστυχώς δεν είναι δεδομένη. Κερδίζετε. Η χώρα μας την έχει χάσει και έχει καταντήσει πλήρως ανυπόληπτη (τα τελευταία περιστατικά με τους Τούρκους που αλωνίζουν στις Οινούσσες και τους Σκοπιανούς να κάνουν εναέριες παραβιάσεις το αποδεικνύουν). Επιβάλλεται να κάνει τις κινήσεις που πρέπει ώστε να σωθούν ότι ψήγματα αυτοσεβασμού έχουν απομείνει, μπας και σωθούν οι επόμενες γενιές.
Το καινούργιο ασφαλιστικό και τα μέτρα που φέρνονται προς ψήφιση είναι - κατά το πάντα πράο και καλόβολο Ελεγκτικό Συμβούλιο που εδώ κάνει την μεγάλη επανάσταση - αντισυνταγματικά. Είναι το λιγότερο ντροπή για μια κυβέρνηση που αυτοχαρακτηρίζεται ως "αριστερή", να συνεχίζει παρόλα αυτά να τα θέτει προς ψήφιση, γνωρίζοντας ότι θα καταπέσουν στην πρώτη προσφυγή στο ΣτΕ. Βέβαια θα μας πείτε: "Και επειδή θα καταπέσουν, θα εφαρμοστεί η απόφασή του; Εδώ έχουμε ήδη άλλες αποφάσεις που δεν εφαρμόζονται." Και θα έχετε δίκιο. Φτάσαμε στο σημείο όχι μόνο να είμαστε οι καρπαζοεισπράχτορες της Ευρώπης και η μεγαλύτερη αποθήκη ψυχών στα Βαλκάνια, αλλά να έχουμε και ένα Σύνταγμα κουρελόχαρτο το οποίο ούτε η ίδια η, "αριστερή" πάντα, κυβέρνηση δεν υπολογίζει. Και αφού δεν το κάνει αυτή, δεν είναι δυνατόν να υπολογίζουν οι ξένοι.
Βρισκόμαστε λοιπόν σ' ένα τέλμα. Για να βγούμε θέλουμε αποφάσεις που να έχουν ως στόχο την υπεράσπιση της χώρας, μακρυά από εθνικισμούς και υπερβολές. Απλά για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Υπάρχει όμως η βούληση να γίνει αυτό; Πραγματικά αμφιβάλουμε. Η ιστορία πάντως θα το κρίνει.
ΥΓ Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έχουν αρχίσει μια επικοινωνιακή "επίθεση" προωθώντας την άποψη περί "ανάσας από τη δόση που θα δοθεί με το κλείσιμο της αξιολόγησης" (δηλ. τη θεσμοθέτηση του 4ου μνημονίου) και περί πιθανότητας να "μην ληφθούν τελικά τα μέτρα αν όλα πάνε καλά". Δηλαδή θέλουν να πιστέψουμε ότι το 2018 η οικονομία (των ακόμα μικρότερων συντάξεων και μισθών και της ακόμα μεγαλύτερης έμμεσης και άμεσης φορολογίας) θα πηγαίνει τόσο καλά που θα υπάρχει πλεόνασμα 3,5% ενώ το ΑΕΠ θα αναπτύσσεται με ρυθμούς ποδηλάτου σε κατηφόρα. Ψάχνουν δηλαδή για αφελείς, αλλά δεν πειράζει γιατί έτσι βγάζουν το ψωμί τους. Όπως και να έχει όμως το μυστικό είναι αλλού: αυτό για το οποίο γίνεται συζήτηση πλέον δεν είναι το ΑΝ θα υπάρξει 4ο μνημόνιο (αυτό είναι σίγουρο) αλλά ποιος θα μπορεί να ενεργοποιεί τα "προληπτικά" μέτρα, αφού οι δανειστές ζητούν να έχουν λόγο και σ' αυτό. Δεν αποκλείεται δηλαδή σύντομα να έχουμε και "επίτροπο 4ου μνημονίου" που θα παρακάμπτει την Βουλή και θα ενεργοποιεί μηχανισμούς αυτομάτως. Για τέτοιο ρεζιλίκι μιλάμε πλέον...
Τελικά δεν έχει νόημα να προσπαθεί κανείς να κατηγορήσει την κυβέρνηση. Το κάνει μόνη της. Οι πράξεις της - αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά - θα μπορούσε ν' αποτελέσει πηγή απαράμιλλης έμπνευσης για επιθεωρησιακά σκετς σε βαθμό που νομίζουμε ότι ο Μάρκος Σεφερλής θα ανάβει κάθε βράδυ κεράκι να έχει καλά ο Θεός τον Τσακαλώτο, τον Κατρούγκαλο και τον Σταθάκη.
Για τον κ. Τσίπρα γράψαμε πρόσφατα: η αμετροέποιά του (που φάνηκε ξεκάθαρα στην υπόθεση του ΟΛΠ) δε μαζεύεται με τίποτα. Για τους υπόλοιπους όμως τι να πρωτογράψουμε; Για το ότι συμφώνησαν σε αύξηση του ΦΠΑ στο 24% (το οποίο φυσικά θα φέρει αυξήσεις σε πληθώρα προϊοντων); Για το ότι από το "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη"κατέληξαν και ετοιμάζονται να πουλήσουν και ενήμερα δάνεια σε ξένα funds, αυτά που η "Αυγή" (και όλο το τωρινό σύστημα υποστήριξης της κυβέρνησης) χαρακτήριζε ως κοράκια; Το ότι προτιμάει να μην επιβάλλει τέλος 5 λεπτών στον ΟΠΑΠ αλλά ετοιμάζεται ν' ανεβάσει φόρους σε καύσιμα (εως 5 λεπτά το λίτρο), καπνικά προϊόντα (φτάνοντας το φόρο στο 90%), κινητή τηλεφωνία και φυσικό αέριο, ενώ ετοιμάζεται για νέους φόρους σε συνδρομητική τηλεόραση, αυτοκίνητα με ξένες πινακίδες και ξενοδοχεία (χαρακτηριστική είναι η λίστα των 9 σημείων εδώ); Το ότι βάζουν χέρι (ΞΑΝΑ) σε εφάπαξ, επικουρικές και μερίσματα συνταξιούχων - σε οτιδήποτε δηλαδή το κράτος δε συνεισφέρει, κάνοντας δηλαδή ότι κατηγορούσε ως αντιπολίτευση τους Παπανδρέου, Παπαδήμο και Σαμαρά; To ότι μειώνει το αφορολόγητο και αυξάνει εισφορές και άμεσους φόρους, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να τινάξει την μπάνκα στον αέρα υποσχόμενη "όχι άλλες μειώσεις" με "προσωπικές διαφορές" για 2 χρόνια στις κύριες συντάξεις, οραματιζόμενη αύξηση του ΑΕΠ και της απασχόλησης το 2018, κάτι το οποίο δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβεί, αφού συνεχίζονται οι υπάρχουσες πολιτικές; Το ότι συνεχίζει το ξεπούλημα με τους αντιδρώντες βουλευτές και υπουργούς (Δρίτσα, Σκουρλέτη, Σπίρτζη) να κάνουν συνεχώς κωλοτούμπες και ν' αυτομαστιγώνονται ψηφίζοντας την μία μέρα πράγματα που την προηγουμένη θεωρούσαν ως "απαράδεκτα";
Και όλα αυτά για να κλείσει την αξιολόγηση, να πάρει τη δόση και ν' ανοίξει τη συζήτηση για το χρέος - κάτι που με βάση τα όσα ακούμε και διαβάζουμε ΔΕΝ πρόκειται να συμβεί αφού οι δανειστές ΔΕ συνενούν;
Δυστυχώς τους τελευταίους μήνες επαναλαμβανόμαστε. Σημειώνουμε συνεχώς ότι η κυβέρνηση ακολουθεί το δρόμο που οδηγεί προς τον γκρεμό. Και να ήταν μόνη της δε θα μας πείραζε. Το πρόβλημα είναι ότι παρασύρει και όλη την χώρα μαζί. Αλίμονο δηλαδή σε όλους μας...
Και το κυριότερο: ακολουθεί μια παρελκυστική τακτική ψευδολογώντας ασύστολα για μια σειρά θέματα, προσπαθώντας να πείσει την κοινή γνώμη ότι με το καινούργιο ασφαλιστικό (που φέρνει μειωμένα μερίσματα, εφάπαξ, κύριες και επικουρικές συντάξεις και κατηργημένο το ΕΚΑΣ) η πλειοψηφία των συνταξιούχων θα εισπράττει περισσότερα. Στο όνειρό τους ίσως - στην πραγματικότητα, σίγουρα όχι: για το πόσο ψευδές είναι αυτό έχουν γραφεί σειρές από άρθρα και το πιο ενδιαφέρον βρίσκεται εδώ.
Και να λοιπόν που το WikiLeaks για 3η φορά (διαβάστε εδώ τις αποκαλύψεις για τους "ελεγχόμενους" δημοσιογράφους και εδώ για τους Πλεύρη και Μιχαλολιάκο) δημιουργεί αίσθηση αφού σε πρόσφατη "διαρροή" του ασχολήθηκε με έναν αποκαλυπτικό διάλογο μεταξύ των μεγαλοστελεχών του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν και Ντέλιας Βελκουλέσκου (γνωστής και ως Δρακουλέσκου), στην οποία φαίνεται οι δύο τους ν' αναζητούν τρόπους ώστε να σπρώξουν την χώρα μας στα άκρα ώστε να δεχτούν παράλογες απαιτήσεις - πέραν των συμφωνηθέντων.
Τα όσα έχουμε διαβάσει βέβαια τις τελευταίες μέρες ξεπερνούν κάθε φαντασία. Οι αντιπολιτευόμενοι - εμφανώς συγκλονισμένοι - προσπαθούν ν' αμφισβητήσουν την εγκυρότητα της πηγής αναρωτούμενοι το "ποιος τους ηχογράφησε" (λες και έχει σημασία - εφόσον ο διάλογος είναι αληθινός). Οι συμπολιτευόμενοι - νιώθωντας δικαιωμένοι - τονίζουν το επαίσχυντο ρόλο του ΔΝΤ, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τ' αδικαιολόγητα όσο αφορά την υποχωρητικότητα της κυβέρνησης στις όποιες απαιτήσεις των δανειστών: και οι μεν όμως και οι δε παραβλέπουν βασικά σημεία της όλης υπόθεσης:
α) Οι αποκαλύψεις στην πραγματικότητα δεν εκπλήσσουν κανένα Έλληνα ή ξένο παρατηρητή ο οποίος παρακολουθεί το δράμα "ελληνικό Μνημόνιο" από την έναρξή του το 2010. Από την αρχή των συνομιλιών με την (τότε) τρόικα, το ΔΝΤ πάντα επιζητούσε μια πιο σκληρή προσέγγιση της συμφωνίας προκειμένου να εκταμιεύσει δόσεις και πάντα την τελευταία στιγμή ζητούσε υποχωρήσεις που ήταν πέραν των συμφωνηθέντων.
β) Το ότι το ΔΝΤ είχε σχέδιο καταστροφής της Ελλάδας, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν είχε σχέδιο διαπραγμάτευσης, ειδικά από τον Ιούλιο του 2015 και μετά, συνεχίζοντας την τακτική "yes men" των προηγούμ
ενων κυβερνήσεων. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε (από έγκυρες πηγές που προέρχονται μέσα από την Κομισιόν) ότι στις διαπραγματεύσεις οι θέσεις των δανειστών γίνονται αποδεκτές με ελάχιστες αποκλίσεις και ότι ο μόνος λόγος που δεν έχει κλείσει η αξιολόγηση είναι το ότι το ΔΝΤ συνεχώς παρουσιάζει νέες απαιτήσεις (σε περιπτώσεις και ζητήματα μάλιστα που συμφωνία είχε επιτευχθεί) για τις οποίες οι αντιδράσεις είναι κυρίως από τους υπόλοιπους δανειστές και όχι από την ίδια την κυβέρνηση και
γ) οι αποκαλύψεις δεν πρόκειται να έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο ούτε στον τρόπο δράσης του ΔΝΤ, αλλά και ούτε των υπολοίπων δανειστών. Ούτε η κυβέρνηση δηλαδή πρόκειται να ζητήσει λιγότερο επαχθή μέτρα (τα οποία ούτε πρόκειται να βγουν αλλά και τα οποία θα οδηγήσουν - ακόμα και με την επιβολή ισχυρών ελέγχων στο εισόδημα - σε μεγαλύτερη φοροδιαφυγή) αφού έχει ήδη συμφωνήσει, αλλά ούτε και οι υπόλοιποι δανειστές θα μας "λυπηθούν" ώστε να υποχωρήσουν και να δεχτούν μικρότερες αλλαγές στο ασφαλιστικό ή στο φορολογικό. Το μόνο πράγμα που πιθανόν να γίνει είναι μια αναθάρρυνση στους κυβερνητικούς υποστηρικτές υπό το καθεστώς "αυτολύπησης" (δηλ. να πουν κάποιοι "κοίτα τα καημένα τα παιδιά, προσπάθησαν αλλά τους την έφεραν οι κακοί ξένοι που θέλουν να μας καταστρέψουν).
Παράλληλα με όλα αυτά υπάρχουν και ορισμένες εύλογες απορίες που δημιουργούνται σε όσους διαβάζουν με την απαιτούμενη σοβαρότητα την ειδησεογραφία: α) αν το ΔΝΤ είναι ο "κακός μπάτσος" της υπόθεσης, τότε υπάρχει καλός και αν ναι ποιος είναι; Προφανώς είναι κρυμμένος καλά γιατί εμείς δε φαίνεται να έχουμε υποστήριξη από πουθενά.
β) Οι υπόλοιποι δανειστές δεν έχουν καταλάβει το στόχο του ΔΝΤ να οδηγήσει την ελληνική πλευρά στ' άκρα; Και αν ναι γιατί δεν επεμβαίνουν ώστε να διατηρηθούν οι ισορροπίες και η ελληνική ομάδα να διατηρήσει κάποια ψήγματα αξιοπρέπειας την οποία έχει απωλέσει πλήρως από τον Ιούλιο του 2015 και ύστερα;
γ) Η αποστολή επιστολών από πλευράς της κυβέρνησης και η άρνηση σχολιασμού "διαρροών" από πλευράς ΔΝΤ θα έχει κάποια επίδραση στο ρόλο του ΔΝΤ στην διαπραγμάτευση ως κινητήριας δύναμης επιβολής νέων μέτρων;
Τρία περιστατικά που αποδεικνύουν πως δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά εμείς αρμενίζουμε θεόστραβα...
Σκηνικό πρώτο: η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με το κουαρτέτο για το ασφαλιστικό. Παρουσιάζεται "ανυποχώρητη" για την μη μείωση των επικουρικών και των κύριων συντάξεων και προτείνει αύξηση των εισφορών για να καλύψει το κενό, για το οποίο οι δανειστές ήταν αρχικά "ανυποχώρητοι" στο να μη συμβεί. Τελικά μετά από "αμοιβαίες υποχωρήσεις" (δεν το λέμε εμείς - το Μαξίμου το λέει), οι δανειστές δέχτηκαν ν' αυξηθούν οι εισφορές, ενώ η κυβέρνηση δέχτηκε να υπάρξουν "στοχευμένες περικοπές επικουρικών συντάξεων με υψηλά ποσοστά αναπλήρωσης". Αυτό παρουσιάστηκε ως "επιτυχία" από την κυβέρνηση. Είναι δηλαδή επιτυχία το ότι οι ασφαλισμένοι χάνουν διπλά δηλ. και υψηλότερες εισφορές και μικρότερες συντάξεις.
Σκηνικό δεύτερο: η κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά στις διαπραγματεύσεις για το προσφυγικό, την ίδια ώρα που ο "Βαλκανικός διάδρομος" κλείνει για τους πρόσφυγες. Η συμφωνία ανακοινώνεται και ο Πρωθυπουργός μεταβαίνει στην Τουρκία για να "επισπεύσει" τη πραγματοποίησή της. Φεύγοντας ανακοινώνεται από τους Τούρκους (και επιβεβαιώνεται από το Βερολίνο) ότι η συμφωνία δεν αφορά τους ήδη "εγκλωβισμένους" στην χώρα μας, κάτι για το οποίο το Μαξίμου ήταν κατηγορηματικό ότι δεν θα συμβεί, αφού θα δημιουργήσει ανθρωπιστική κρίση για την Ελλάδα. Η κυβέρνηση δηλώνει ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα. Δηλαδή οι Τούρκοι θα πάρουν 6 δις, επίσπευση των διαπραγματεύσεων για την κατάργηση της βίζας (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Ε.Ε.) και την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. και εμείς θα κρατήσουμε γύρω στις 100 χιλιάδες παραπάνω πρόσφυγες απ' όσους είχαμε δεσμευτεί, και είμαστε ικανοποιημένοι. Προφανώς το εναλλακτικό σενάριο για τον κύριο Τσίπρα (το οποίο θα τον δυσαρεστούσε) θα ήταν να μεταφερθουν τα 3 εκατομμύρια των εκτοπισμένων Σύριων στην χώρα μας...
Σκηνικό τρίτο: o κ. Μουζάλας αποκαλεί "Μακεδονία" τα Σκόπια. Αντί να παραιτηθεί αμέσως, ως όφειλε αφού είναι απαράδεκτο ένας υπουργός να κάνει τέτοιο "λάθος" σε ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα δίνοντας πάτημα στους γείτονες σε μια δύσκολη για την χώρα περίοδο, ζητάει συγγνώμη με το Μαξίμου να θεωρεί ότι το θέμα πρέπει να ξεχαστεί, καλύπτοντας τον υπουργό, λες και η εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα είναι τσιφλίκι του Τσίπρα και αφορά την Γεροβασίλη και την παρέα της. Ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται ο κ. Καμμένος να ζητάει παραίτηση, θέτοντας επιτακτικά το δίλημμα ή αυτός ή εγώ. Στην προσπάθειά τους να υποστηρίξουν τον κ. Μουζάλα, τα φίλα στον κύριο Τσίπρα ΜΜΕ παρουσιάζουν συνέντέυξη του κ. Καμμένου στην οποία προσπαθούν να μας πείσουν ότι αναφέρεται σε "Μακεδονία", ενώ γι' αντιπερισπασμό την ίδια ώρα παρουσιάζεται επίσημο έγγραφο, υπογεγραμμένο από τον κ. Τσίπρα (κατά την επίσκεψή του στην Γαλλία) στο οποίο υπάρχει επίσης αναφορά σε "Μακεδονία". Στο τέλος όλοι είναι ικανοποιημένοι από τον χειρισμό της υπόθεσης και προσπαθούν να κλείσουν το θέμα όπως-όπως. Χαμένοι φυσικά όλοι μας και ένα ακόμα εθνικό ζήτημα είναι τραυματισμένο...(Και για να μην παρεξηγηθούμε. Το όνομα είναι το λιγότερο (δείτε αναλυτικά εδώ)...Τα σημαντικά ζητήματα είναι η γλώσσα, η εθνότητα κ.ο.κ. τα οποία ενέχουν εδαφικές και πολιτισμικές διεκδικήσεις...)
Αναρτήσεις
