Να το πως μάθαμε τον κύριο Ανδρέα Πάτση...

 Τα όσα συμβαίνουν στην χώρα μας δείχνουν δύο πράγματα: Είτε περνάμε ως κοινωνία μια πολύ βαθιά κρίση, είτε ο "κοινωνικός έλεγχος" λειτουργεί στην εποχή μας καλύτερα. Αν και ευχόμαστε αυτό που συμβαίνει να είναι το δεύτερο, το γεγονός ότι κανείς δεν αναλαμβάνει ουσιαστικά για το τίποτα, μάλλον ΔΕ δείχνει ότι βρισκόμαστε στη σωστή κατεύθυνση. Από που ν' αρχίσει και που να τελειώσει κανείς; η κυβέρνηση περνά τροπολογίες και νόμους που σκοπό έχουν είναι να ιδιωτικοποιηθεί ο αιγιαλός κατά παράβαση του Συντάγματος, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζητάει φρουρά έξω από το δωμάτιό της την ώρα που κοιμάται ενώ έχει μαζί της σε κάθε της ταξίδι έναν άνθρωπο να της κρατάει τη τσάντα της, 212 συνανθρώποι μας κάνουν ουρά για ερωτικό ραντεβού με ένα κοριτσάκι που δείχνει και είναι 12 χρονών, η κακοποίηση παιδιών και ζώων έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, ενώ η δικαιοσύνη συνεχίζει να κάνει τα στραβά μάτια σε περιπτώσεις κακοποίησης πολιτών από αστυνομικούς ή όταν ασχολείται το κάνει μετά από πάρα πολλά χρόνια...

Είναι τόσα πολλά με τα οποία πρέπει κανείς ν' ασχοληθεί που στο τέλος δεν ασχολείται καθόλου και απλώς τα προσπερνάει...Κάποια όμως απ' αυτά δε γίνεται να τ' αφήσει στην άκρη. Και ένα απ' αυτά είναι η υπόθεση του βουλευτή της ΝΔ, Ανδρέα Πάτση. Μέχρι πρόσφατα, ο μόνος Πάτσης που ήξερε η ελληνική οικογένεια, πέραν από τα στενά όρια των Γρεβενών και του κύκλου των οπαδών και φιλάθλων της Νίκης Βόλου, ήταν ο Χάρης Πάτσης που βρίσκεται πίσω από την Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Ξαφνικά μάθαμε και για τη δυσώδη δραστηριότητα, ενός άλλου "μπουμπουκιού", που "κοσμεί" και τα έδρανα της ελληνικής Βουλής με τη "φανέλα" της ΝΔ, του κυρίου Ανδρέα Πάτση. Παιδί από τα λίγα ο κύριος Πάτσης, ο οποίος έκανε χρήματα αγοράζοντας κόκκινα δάνεια, τα κέρδη από τα οποία ήταν χαμένα σε θυρίδες εξωχώριων εταιρειών πιθανότατα στα μαγικά νησιά της Καραϊβικής, ενώ και στο ποδοσφαιρικό χώρο έκανε όνομα ως συνεχιστής των τακτικών του αείμνηστου Μάκη Ψωμιάδη. Αργότερα δε, επειδή τα χρήματα ποτέ δεν αρκούν, συνεχίσε τη δραστήριότητά του, κάνοντας σκανδαλώδεις συμβάσεις με τα ΕΛΤΑ. Βέβαια δεν είναι ο μόνος βουλευτής της ΝΔ που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί οικογενειακά το γεγονός ότι το κόμμα του είναι στην εξουσία, αλλά αυτός και έφτασε στην πηγή και νερό ήπιε...

Τα όσα ακούσαμε και θ' ακούσουμε αυτές τις μέρες δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος - το οποίο είναι ότι κανείς δεν είναι διαθετημένος ν' αναλάβει πραγματικά την ευθύνη, προσπαθώντας παράλληλα να δείξει ότι οι "απέναντι" είναι χειρότεροι από τους δικούς του.

Γράφει σχετικά ο Βασίλης Κανέλλης: "Είναι πλέον ξεκάθαρο: Το σκάνδαλο Πάτση είναι κόλαφος για τη Νέα Δημοκρατία και την κυβέρνηση και «Βατερλώ» για το πολιτικό σύστημα της χώρας και για την ίδια τη Δημοκρατία. Εχουμε ένα σοβαρό έλλειμμα Δημοκρατίας στη χώρα που επιτρέπει σε περιπτώσεις σαν κι αυτή του βουλευτή Ανδρέα Πάτση, να λειτουργούν, να επιχειρούν, να πλουτίζουν. Και ταυτόχρονα επιτρέπει σε διάφορα «πλυντήρια» να ξεπλένουν τέτοιες υποθέσεις, με αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωση του πολιτικού συστήματος συλλήβδην και την στροφή του κόσμου σε λαϊκίστικες, ακραίες και άκρως επικίνδυνες φωνές και ιδέες. Κι εξηγούμαι: Πρόκειται για τεράστιο πρόβλημα για το κυβερνών κόμμα και για τεράστιο αυτογκόλ, όχι για «λάθος», για «παράλειψη», για «άγνοια», όπως κάποιοι θέλουν. Ο Ανδρέας Πάτσης είναι γνωστός δικηγόρος (και παλιότερα ποδοσφαιρικός παράγοντας) και τον ήξεραν όλοι. Από το 2010 γνώριζαν όλοι τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Ολη η Ελλάδα γνώριζε, γιατί και ο ίδιος δεν το έκρυβε, ότι έχει πάρει κόκκινα δάνεια και τα διαχειρίζεται.

Δεν ήξερε τίποτε η Νέα Δημοκρατία όταν τον έβαλε στα ψηφοδέλτιά της το 2019; Δεν τον έψαξε ποτέ να δει τι κάνει; Κι αν τον έψαξε τότε, όταν αυτός εξελέγη βουλευτής δεν του είπε: «Βρε αδερφέ, νόμιμες δουλειές κάνεις με το γραφείο σου. Αλλά τώρα είσαι βουλευτής και ο νόμος απαγορεύει να είσαι ιδιοκτήτης off shore ή να προσφέρεις νομικές υπηρεσίες σε δημόσιους οργανισμούς. Ή παραιτήσου από βουλευτής ή παραιτήσου από τις δουλειές σου». Το είπε ποτέ κανείς αυτό από τη ΝΔ ή από την κυβέρνηση; Οχι. Όταν το 2020 βγήκαν πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα για την εισπρακτική εταιρεία του κ. Πάτση, έκανε κάτι η κυβέρνηση για να βγάλει από πάνω της το άγος; Του… τράβηξε το αυτί; Τον ανάγκασε να αναστείλει τις δραστηριότητές του, όχι γιατί ήταν παράνομες, αλλά γιατί δεν τις επιτρέπει ο νόμος για τους βουλευτές; Κι εν πάση περιπτώσει και γιατί δεν έχει ίχνος ηθικής κάτι τέτοιο; Εχει δίκιο, επομένως, ο αποπεμφθείς βουλευτής να λέει «μα δεν έκρυψα τις εταιρείες μου, ήξεραν στη ΝΔ όταν με έβαλαν στο ψηφοδέλτιο. Γιατί με έβαλαν;»"

Η ερώτηση του κυρίου Πάτση, αναδεικνύει ένα ακόμα πρόβλημα. "Αφού το ήξεραν και δεν μου είπαν τίποτα, είπα να συνεχίσω". Δηλαδή δεν είχε καν την κοινωνική ευαισθησία να διαχωρίσει τη επαγγελματική του δραστηριότητα σε "προ Βουλής" και "κατά τη διάρκεια της βουλευτικής του θητείας". Δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι κάποια πράγματα δεν "κολλάνε" ακόμα και αν είσαι βουλευτής της ΝΔ και όχι του ΚΚΕ.

Και συνεχίζει ο κύριος Κανέλλης: "Δεν έχει βεβαίως καμιά δικαιολογία ένας δικηγόρος που «υπηρετεί» 30 χρόνια τη Δικαιοσύνη να λέει «δεν ήξερα για το ασυμβίβαστο, δεν μου είπε κανείς κάτι». Πρόκειται για αστειότητες. Εδώ λοιπόν έχουμε την ιστορική φράση «ένοχος ή βλαξ», και σίγουρα το πρώτο είναι αυτό που ισχύει. Συμπέρασμα: Ηξεραν στη ΝΔ και στην κυβέρνηση ότι έχουν μια «ενεργή βόμβα» στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Το αν δεν έκαναν κάτι για να την απενεργοποιήσουν είναι ένα ερώτημα που οι ίδιοι πρέπει να απαντήσουν. Οφείλει και η ΝΔ και όλα τα κόμματα να δουν τι πάει στραβά με τις επιλογές τους για υποψήφιοι βουλευτές. Και να διορθώσουν τα λάθη. Αλλά να πάμε και στο πολιτικό σύστημα που καλύπτει τέτοιες υποθέσεις και «πατσίζει» τέτοια σκάνδαλα. Το πόθεν έσχες του κ. Πάτση είναι δημόσιο, μπορεί οποιοσδήποτε να το δει και να το κρίνει. Όταν, λοιπόν η αρμόδια επιτροπή της Βουλής είδε μεγάλη αύξηση του πλουτισμού του βουλευτή τι έκανε; Όταν από το 2020 υπήρχαν τα δημοσιεύματα που κατήγγειλαν την δραστηριότητα του Πάτση, η οποία δεν είναι νόμιμη ως προς το σκέλος του ότι είναι βουλευτής τι έκανε η επιτροπή. Όταν έγινε η πρώτη καταγγελία για ιδιοκτησία εξωχώριας εταιρείας, πώς λειτούργησε η Βουλή; Αρχειοθέτησε την υπόθεση και «ξέπλυνε» τον κ. Πάτση. Και την αρχειοθέτηση την έκανε η επιτροπή για το πόθεν έσχες στην οποία συμμετέχουν βουλευτές και άλλων κομμάτων, πλην της Νέας Δημοκρατίας."

Και καταλήγει: "Οσο για τις συμβάσεις του κ. Πάτση με τα ΕΛΤΑ, κι αυτές παράνομες με βάση την ιδιότητά του ως βουλευτής, γιατί κανείς δεν απαντούσε στις ερωτήσεις που έγιναν πριν από 10 μήνες; Αφού, λοιπόν, όλοι γνώριζαν τι συνέβαινε γιατί ο κ. Πάτσης ανενόχλητος έκλεινε συμβάσεις με δημόσιους οργανισμούς; Κανείς από τα ΕΛΤΑ π.χ. δεν είπε: «Βρε αδερφέ, είναι βουλευτής, υπάρχει ασυμβίβαστο, μήπως να δώσω τη δουλειά αλλού;»"

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα...Και η αποπομπή όπως πάντα εκ των υστέρων...

Να το πως η "αριστερή" διακυβέρνηση κατέληξε να γίνει θηλειά στο λαιμό της χώρας...

Είναι μια περίσταση που ακόμα και ο ιδιαίτερα επικριτικός Γιάνης Βαρουφάκης ήταν ήπιος στον χαρακτηρισμό του για τη συμφωνία του "Eurogroup" της 21ης Ιουνίου. «Συγχαρητήρια σύντροφοι. Επέκτειναν τη χρεοκοπία μας έως το 2060 και γιορτάζετε τη… βιωσιμότητα του χρέους», έγραψε στο Twitter.  Η συνεχής εποπτεία και λιτότητα, οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, οι μη αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και η ασφυκτική θηλειά του χρέους, θα κάνουν την Ελλάδα μια χώρα χωρίς αύριο και χωρίς μέλλον για τους νέους της. Μπορεί βέβαια να γίνει μια υπέροχη χώρα για όσους Ευρωπαίους συνταξιούχους την επιλέξουν για μόνιμη κατοικία τους, αλλά σίγουρα δεν θα είναι καλή για τους Έλληνες...Αντιγράφουμε από το in.gr: 

Είναι βέβαιο ότι στις 21 Αυγούστου ο Αλέξης Τσίπρας θα προσπαθήσει να μας πείσει ότι είναι ημέρα πανηγυρισμού μιας και  8 χρόνια μετά η χώρα «θα βγαίνει από τα μνημόνια». Μόνο που η χώρα δεν θα βγαίνει ούτε από την επιτροπεία, ούτε από τη λιτότητα, ούτε βέβαια από τη «διακεκαυμένη ζώνη» της υπερχρέωσης.

Αυτό που θα υπάρξει θα είναι ένα συμβολικό «τέλος του ελληνικού προγράμματος», καθώς η Ελλάδα δεν θα συνάψει επιπλέον νέο δάνειο με τους θεσμούς. Αυτό το τυπικό «τέλος του προγράμματος», ο Αλέξης Τσίπρας θα το παρουσιάσει ως έξοδο από τα Μνημόνια και η Άνγκελα Μέρκελ και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι ηγέτες ως «απεμπλοκή» από το «ελληνικό πρόβλημα», καθώς πλέον δεν θα χρειάζεται να απαντούν σε όσους τους κατηγορούσαν ότι δίνουν τα χρήματα του «γερμανού φορολογούμενου» στους «τεμπέληδες Έλληνες» (μικρή σημασία έχει ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν ακριβώς τα λεφτά του φορολογουμένου και ότι θα τα πάρουν πίσω με αρκετό τόκο).

Επιτροπεία

Τα μνημόνια τελειώνουν, η μνημονιακή επιτήρηση συνεχίζεται…

Όμως, πίσω από αυτούς τους συμβολισμούς υπάρχει η πραγματικότητα αυτής της συμφωνίας και οι όροι της.

Καταρχάς, ως προς την εποπτεία και την επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, αυτή θα συνεχιστεί στον ίδιο βαθμό. Η κυβέρνηση αναλαμβάνει τη δέσμευση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (που σημαίνουν συνεχιζόμενες πολιτικές λιτότητας) για ένα εντυπωσιακό βάθος χρόνου και τα οποία θα καθιστούν διαρκώς ενδεχόμενη τη λήψη και επιπλέον μέτρων. Πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% έως το 2022 και 2,2% από το 2023 έως το 2060 δεν σημαίνουν τίποτα άλλο παρά διαρκείς πολιτικές λιτότητας και αδυναμία να ληφθούν μέτρα που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη θέση των περισσότερο πληττόμενων στρωμάτων.

Την ίδια στιγμή η απόφαση του Eurogroup επαναλαμβάνει μια σειρά από μέτρα, που επεκτείνονται χρονικά και πολύ πέρα από τις 21 Αυγούστου και τα οποία μόνο φιλολαϊκά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.

Πέραν της επικυρωμένης δέσμευσης για τη μείωση των συντάξεων από 1-1-2019 και της μείωσης του αφορολόγητου που κατεξοχήν θα πλήξει τους χαμηλόμισθους, η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για πλήρη εξίσωση μέχρι το 2020 των αντικειμενικών και των εμπορικών τιμών για τα ακίνητα, που θα σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση αρκετών κατόχων ακινήτων καθώς και για παραπέρα αλλαγές στα αναπηρικά επιδόματα.

Αυξήσεις μισθών;

Οι εξαγγελίες για αυξήσεις στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα μάλλον θα μείνουν ανεφάρμοστες, εφόσον η απόφαση κάνει σαφές ότι οι αλλαγές που έγιναν στον τρόπο υπολογισμού του κατώτατου μισθού με βάση την ανταγωνιστικότητα και όχι κοινωνικά κριτήρια θα παραμείνουν σε ισχύ.

Οι ιδιωτικοποιήσεις συνεχίζονται (ΔΕΣΦΑ, σύμβαση για το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», ΕΛΠΕ, Εγνατία Οδός, Μαρίνα Αλίμου, ΔΕΠΑ Εμπορίου, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, περιφερειακά λιμάνια Αλεξανδρούπολης και Καβάλας), ενώ είναι σαφές ότι μέσα από τη δέσμευση που υπήρξε για αλλαγές στους όρους επιδότησης των αστικών συγκοινωνιών είναι πιθανόν να δούμε ιδιωτικοποιήσεις και εκεί. Συνεχίζεται, επίσης, η μεταφορά περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου όπως το ΟΑΚΑ στο Υπερταμείο.

Σε πείσμα της ρητορείας του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ των δημόσιων ή κοινωνικών αγαθών  είναι αυτή η κυβέρνηση που δρομολόγησε την εμπορευματοποίηση του μεγαλύτερου μέρους τους, οδηγώντας σε  μια υποχώρηση του δημοσίου από το χώρο της οικονομίας που θα τη ζήλευαν ακόμη και οι πιο ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι.

Όμως, πέραν των μέτρων που έχουν ήδη θεσπιστεί και αναμένεται η υλοποίησή τους και των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η κυβέρνηση, ο μηχανισμός της αυξημένης επιτήρησης και της επιτροπείας παραμένει στη θέση του.

Μπορεί τώρα να μην υπάρχει η διαδικασία των «αξιολογήσεων» για τις δανειακές δόσεις, που γύρω της κάθε φορά ψηφιζόταν και ένα μίνι μνημόνιο, αλλά θα υπάρχει η διαρκής παρακολούθηση για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.

Μάλιστα, η συμφωνία προβλέπει την επιστροφή των κερδών από ελληνικά ομόλογα (περίπου 4,5 δισ. ευρώ) σε δύο ισόποσες δόσεις κάθε χρόνο (Ιούνιο και Δεκέμβριο), από φέτος έως τον Ιούνιο του 2022. Όμως, η εκταμίευση αυτών των χρημάτων, που θα δίνονται για μείωση των χρηματοδοτικών αναγκών, θα εξαρτάται και αυτή από την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων. Αυτό σημαίνει ότι εκβιασμοί για τη λήψη μέτρων έναντι της χορήγησης έστω και μικρότερων ποσών θα συνεχίσουν να γίνονται.

Σε αυτό προσθέστε και μία παράμετρο ακόμη: ακόμη και όταν η χώρα καταφέρει να «βγει στις αγορές», για να καλύπτει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες, οποιαδήποτε αρνητική κρίση από τη μεριά των «θεσμών» θα αρκεί για να οδηγεί τα επιτόκια στα ύψη και τη χώρα στα όρια της χρηματοδοτικής ασφυξίας.

Διαπραγμάτευση

Αυτό σημαίνει ότι για ένα μεγάλο διάστημα οι αποφάσεις για την οικονομική και κοινωνική πολιτική θα συνεχίσουν να αποτελούν αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς» και κατά συνέπεια δύσκολα μπορούμε να μιλάμε για ένα διαφορετικό μίγμα πολιτικής.

Όμως, όχι μόνο δεν έχουμε καθαρή έξοδο από τα μνημόνια, αλλά ούτε καν πήραμε το πλήρες χρηματοδοτικό «μαξιλάρι» το οποίο θα μπορούσαμε να πάρουμε. Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση διαρκώς έλεγε ότι δεν ήθελε «προληπτική γραμμή στήριξη» μια που αυτό της χαλούσε την εικόνα της «καθαρής εξόδου». Όμως, την ίδια στιγμή η κυβέρνηση, όπως και οι «θεσμοί», γνώριζαν πολύ καλά ότι η Ελλάδα δεν μπορεί τόσο εύκολα να «βγει στις αγορές» σε μια περίοδο που όπως φάνηκε με τις ιταλικές πολιτικές εξελίξεις οι ισορροπίες στην Ευρωζώνη είναι λεπτές και ο κίνδυνος να είναι ξανά πολύ ακριβό το κόστος του ελληνικού δανεισμού υπαρκτός. Κατά συνέπεια βρέθηκε η λύση του «μαξιλαριού», με το να πάρει η Ελλάδα μια μεγαλύτερη δανειακή δόση, καθώς μέχρι τώρα επειδή δεν απορροφήσαμε το σύνολο του ποσού για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών υπάρχουν, υπήρχε ένα σημαντικό υπόλοιπο.

Όμως, ούτε αυτό το παίρνουμε ολόκληρο, κύρια επειδή η γερμανική κυβέρνηση δεν ήθελε, εξαιτίας των εσωτερικών της προβλημάτων, να δώσει την εικόνα ότι «πάλι δίνουν μεγάλα ποσά στους Έλληνες» και ουσιαστικά ζήτησε για να δεχτεί την επιμήκυνση των δανείων μικρότερη τελική δόση.

Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να πάρει ένα ποσό που δεν της επιτρέπει π.χ. να εξαγοράσει τα δάνεια του ΔΝΤ (που έχουν ακριβότερο επιτόκιο)  και άρα να έχει καλύτερους συνολικούς όρους στο χρέος της. Ούτε είναι βέβαιο ότι το συγκεκριμένο «μαξιλάρι» θα της επιτρέψει να καλύψει όλες τις χρηματοδοτικές ανάγκες του δημοσίου, ιδίως εάν η «έξοδος στις αγορές» αποδειχτεί πιο δύσκολη.

Πόσο βιώσιμο είναι το χρέος;

Την ίδια στιγμή ως προς το ζήτημα του χρέους η Ελλάδα δεν κατάφερε να πάρει τίποτα παραπάνω από την δεκαετή επιμήκυνση των δανείων του EFSF ύψους 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, τη δεκαετή παράταση της περιόδου χάριτος των ίδιων δανείων, όπως και την κατάργηση της προβλεπόμενης αύξησης του επιτοκίου των δανείων αυτών. Μόνο που αυτές τις ευνοϊκές ρυθμίσεις η κυβέρνηση τις είχε πάρει από το… 2016, όταν διαβεβαίωνε ότι στο τέλος του πράγματος θα πάρουμε οριστική και προφανώς καλύτερη λύση για το χρέος.

Τα μέτρα για το χρέος απλώς απομακρύνουν τον κίνδυνο η χώρα να βρεθεί σε καθεστώς στάσης πληρωμών μετά το 2022. Δεν μειώνουν το συνολικό όγκο του χρέους ούτε τον κίνδυνο σε βάθος χρόνου πάλι να βρεθούμε σε οριακό σημείο. Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε καν να πάρει τη Γαλλική πρόταση που συνδέοντας τους ρυθμούς ανάπτυξης με τους όρους αποπληρωμής του χρέους θα μπορούσε να έδινε μεγαλύτερα περιθώρια.

Όσο για τους πανηγυρισμούς περί «βιώσιμου χρέους» εδώ έχουμε να κάνουμε πάλι με ένα κυβερνητικό παιχνίδι με τις λέξεις. Καταρχάς, η ίδια η διαπίστωση είναι «δίκοπο μαχαίρι». Εάν το χρέος είναι βιώσιμο, ναι μεν η χώρα βγαίνει στις αγορές, αλλά ταυτόχρονα χάνει και κάθε επιχείρημα να διεκδικήσει ριζική αναδιάρθρωσή του. Επιπλέον, ακόμη και εάν το χρέος θεωρηθεί ότι είναι βιώσιμο από την άποψη των τυπικών χρηματοδοτικών ροών και δυνατοτήτων, κοινωνικά βιώσιμο δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς ο συνδυασμός ανάμεσα στα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα και τη διαρκή εποπτεία θα σημαίνει ότι τόσο τα λαϊκά στρώματα όσο και η μεσαία τάξη θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν συνθήκη λιτότητας, μειωμένης αγοραστικής δύναμης, αναπτυξιακής αναιμίας και υπερφορολόγησης.

Ο βαθύτερος κυβερνητικός κυνισμός

Η κυβέρνηση Τσίπρα εξαρχής είχε θέσει ως πολιτικό στόχο να εξασφαλίσει το συμβολισμό ότι «έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια». Μικρή σημασία είχε ως προς αυτό το σχεδιασμό ότι στη διαδρομή όχι μόνο θα θέσπιζε και θα εφάρμοζε μέτρα εξίσου κοινωνικά ανάλγητα με αυτά των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων αλλά και θα δέσμευσε ουσιαστικά για δεκαετίες τη χώρα σε έναν ιδιότυπο νεοφιλελεύθερο «αυτόματο πιλότο» και σε μια διαρκή «μνημονιακή κανονικότητα». Το μόνο που μετρούσε ήταν να μπορεί στις 21 Αυγούστου του 2018 ο Αλέξης Τσίπρας να διακηρύξει το «τέλος των μνημονίων».

Για να το πετύχει αυτό ο Αλέξης Τσίπρας δεν επένδυσε ούτε στην αλλαγή πολιτικής, ούτε στην ανάπτυξη, ούτε καν σε μια προσπάθεια για πιο «φιλολαϊκή» πολιτική. Επένδυσε στην ήττα και την αποκαρδίωση των λαϊκών τάξεων από την παρατεταμένη λιτότητα, στην αξιοποίηση, με περισσό κυνισμό, του δόγματος «δεν υπάρχει εναλλακτική», στην επίγνωση ότι τα κοινωνικά κινήματα μετά την διάψευση του 2015 ήταν σε βαθιά κρίση και άρα αυτός δεν θα αντιμετώπιζε τα κύματα δυσαρέσκειας που έριξαν από την εξουσία τους προκατόχους του.

Με αυτό τον τρόπο δεν θα μείνει μόνο στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός «που έβγαλε τη χώρα από τη μνημόνια» αλλά και ως ο πρωθυπουργός που δέσμευσε τη χώρα, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο και σε μεγαλύτερο χρονικό βάθος, σε μια πολιτική εναντίον της οποίας κάποτε υποτίθεται ότι εξεγειρόταν...

Και η περιουσία του υπερταμείου ενέχυρο των μνημονιακών δανείων...

Η είδηση ότι με την ψήφιση του επερχόμενου πολυνομοσχεδίου, σφραγίζεται νομοθετικά το ότι η δημόσια περιουσία που βρίσκεται υπό την εποπτεία του υπερταμείου μπαίνει "ενέχυρο" σε περίπτωση μη αποπληρωμής του χρέους, μπορεί να μην προκαλεί έκπληξη, αλλά σίγουρα αποτελεί την κορωνίδα της πολιτικής κατρακύλας του ΣΥΡΙΖΑ.
Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι για τις επόμενες δεκαετίες, και μέχρι την πλήρη εξόφληση των δανεικών από τον ESM,  ΟΛΟΚΛΗΡΗ η δημόσια περιουσία - και η αξιοποίησή της - κινδυνεύει να περάσει σε ξένα χέρια, αν βέβαια το ελληνικό Δημόσιο βρεθεί σε αδυναμία ικανοποίησης των υποχρεώσεών του.

Να θυμήσουμε ότι με βάση της δηλώσεις των αρμόδιων υπουργών και του Πρωθυπουργο Αλέξη Τσίπρα κατά τις θυελλώδεις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις που προηγήθηκαν της ψήφισης του 3ου μνημονίου, η δημιουργία του υπερταμείου - κάτω από την ομπρέλα του οποίου πήγαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου που δεν είχαν περάσει στον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ - θα τα "διασφάλιζε" από τυχόν απαιτήσεις των δανειστών, κρατώντας τα παράλληλα υπό δημόσιο έλεγχο.
Ο καιρός όμως πέρασε και η κυβέρνηση που ξέχασε τόσα και τόσα, αναγκάζεται μετά από πιέσεις των δανειστών, να συμπεριλάβει στις εγγυήσεις και ολόκληρο το Υπερταμείο. Έτσι ουσιαστικά τερματίζεται και η "προστασία" που δεν είχαν.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι τον τελευταίο καιρό έχουμε ένα μπαράζ μετατροπής φορέων διαχείρισης ακινήτων σε ανώνυμες εταιρείες, με τελευταία και πιο ηχηρή μετατροπή αυτή του ΟΑΚΑ. Αν και στην περίπτωση αυτή γλυτώσαμε την απευθείας εκποίησή του στον Παναθηναϊκό, η κίνηση αυτή ενέχει άλλους κινδύνους (όπως επισημαίνουμε παραπάνω). Βέβαια στο υπερταμείο έχουν περάσει τόσα και τόσα και η "αξιοποίησή" τους προχωράει με ταχείς ρυθμούς...Εκεί θα κολλήσουμε. Η κυβέρνηση που μιλούσε στο παρελθόν όπως είπαμε για προστασία), μιλάει για "τυπική διαδικασία" και τονίζει ότι δεν θα υπάρξει θέμα "εκποίησης" στο μέλλον.
Πως μπορούν όμως να είναι σίγουροι θα κάτι που δεν πρόκειται να λήξει πριν το 2060; Αν έχουν μια γυάλινη σφαίρα και μπορούν να διαβάσουν το μέλλον έχει καλώς. Αμφιβάλλουμε όμως. Επομένως το ερώτημα είναι άλλο: πως μπορούν να είναι τόσο ανεύθυνοι και να υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας με τόση ευκολία; Κανείς απ' αυτούς που έβαλαν την χώρα στα Μνημόνια δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όμως όποιος υπογράφει τέτοιες δεσμεύσεις γίνεται ακόμα χειρότερος...Οι προηγούμενοι "δεν ήξεραν". Αυτοί γνωρίζουν...

Καινούργια ψέμματα του ΔΝΤ (ή το πως θ' αναγκαστούμε στο τέλος να υποστηρίξουμε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ)

Η έκφραση "πουλάω φύκια για μεταξωτές κορδέλες" ταιριάζει απόλυτα στην ελληνική πολιτική σκηνή εδώ και δεκαετίες. Οι Έλληνες πολιτικοί αποφεύγουν συνειδητά να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό, όχι για να μην μας στεναχωρήσουν, αλλά για να μπορέσουν να κρατηθούν στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο, με απώτερο σκοπό να εξυπηρετήσουν υμετέρους. Και να ήταν οι υμέτεροι άξιοι, θα το δεχόμασταν. Αλλά έλα που οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι "τενεκέδες ξεγάνωτοι" που έλεγε και ο αλήστου μνήμης Βαγγέλης Γιαννόπουλος...

Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως αυτός που λέει ψέμματα και προσπαθεί να πουλήσει τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, δεν είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι γιατί δεν έχει πει (και συνεχίζει να λέει) εκατοντάδες ψέμματα - αλλά γιατί η αλήθεια είναι απλή: Το ΔΝΤ ναι μεν υποστηρίζει ότι τα πλεονάσματα του 3,5% δεν είναι βιώσιμα και είναι αδύνατον για να επιτευχθούν, αλλά αντί να πιέσει τους υπόλοιπους δανειστές στο να μειώσουν τις απαιτήσεις τους και να ζητήσουν πράγματα που μπορούν να γίνουν - αναγνωρίζοντας τις τεράστιες και μάταιες θυσίες του ελληνικού λαού - υποχωρεί και λέει "για να τα κάνουμε βιώσιμα ας πάρει η ελληνική κυβέρνηση νέα μέτρα".

Από τη στιγμή όμως που ζητάει κάτι τέτοιο πρέπει να είναι έτοιμο να σηκώσει το βάρος της κατακραυγής που θα έρθει από οποιονδήποτε έχει λίγο μυαλό στο κεφάλι του. Εκεί όμως βρίσκεται και η πονηριά του: καθότι κατά βάθος (όπως όλοι όσοι έχουν εξουσία) ζητάει τη "λαϊκή αναγνώριση", βγάζει στη δημοσιότητα ένα τεραστίων διαστάσεων κείμενο, το οποίο είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή, και προσπαθεί - διαστρέφοντας και βιάζοντας την αλήθεια - να μας πείσει ότι "το ΔΝΤ δε ζητάει λιτότητα" αλλά "εξορθολογισμό" και ρίχνει το φταίξιμο στην "κακή ελληνική κυβέρνηση".

Βέβαια το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Γιατί παρακάτω λέει ότι για την αποτυχία των μνημονίων φταίνε το αφορολόγητο, οι φοροαπαλλαγές (των ιατρικών εξόδων και του επιδόματος θέρμανσης) και οι συντάξεις. Για όποιον αντέξει να διαβάσει παρακάτω (γιατί η λογική αντίδραση όσων παρακολουθούν την υπόθεση τα τελευταία 5 χρόνια θα ήταν να κλείσει το κείμενο και να πάει στην αστυνομία να καταθέσει μήνυση για προσβολή νοημοσύνης), τα τζιμάνια του ΔΝΤ παραθέτουν πίνακες και στοιχεία τα οποία απλώς δεν εξηγούν ΤΙΠΟΤΑ, ενώ αντίθετα ενισχύουν την πεποίθηση ότι μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Καταλήγει δε ότι πρέπει να μειωθεί το αφορολόγητο και οι συντάξεις. Μόλις δε γίνουν αυτά (μαζί με τη φορολόγηση των τραπεζικών συναλλαγών - που προφανώς το ΔΝΤ θεωρεί φιλολαϊκό μέτρο, γι' αυτό και το προτείνει στην κυβέρνηση), όλα θα φτιάξουν στην χώρα μας και η ανάπτυξη θα έρθει.

Το όλο σκηνικό θυμίζει την ταινία "Ο Κύριος Πτέραρχος" με τον Χατζηχρήστο: κάποιοι χωρικοί περνάνε τον Χατζηχρήστο ως "πτέραρχο" επειδή φοράει τη grande στολή του θυρωρού, αυτός αρχίζει και τους λέει διάφορα που δεν καταλήγουν πουθενά και δε βγάζουν νόημα, και οι χωρικοί μένουν με το στόμα ανοιχτό αναλογιζόμενοι το πόσο σπουδαίος είναι. Έτσι και το ΔΝΤ: ξέροντας ότι λίγοι θα διαβάζουν τις αερολογίες τους (ειδικά αν αυτές είναι 40 σελίδες), βάζουν ένα πηχυαίο τίτλο και παρακάτω γράφουν-γράφουν, καταλήγοντας σε κάτι που ακυρώνει τον τίτλο τους. Αυτό δεν έχει σημασία βέβαια. Η εντύπωση δημιουργήθηκε. Φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εμείς όμως θα τη σπάσουμε στο ΔΝΤ και τους υποστηρικτές του: Η μείωση συντάξεων δεν είναι μέτρο λιτότητας; Ανεξάρτητα με το αν είναι δίκαιο ή όχι (που ΔΕΝ είναι, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που παίρνουν συντάξεις έχουν πληρώσει ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΕΣ εισφορές απ' αυτά που εισπράττουν ενώ τα ασφαλιστικά τους ταμεία έχουν λεηλατηθεί  πάρα πολλές φορές), ποιος αλήθεια στηρίζει την ελληνική οικονομία; Από που πληρώνονται τα μηνιαία έξοδα σε μια οικογένεια 2 ανέργων και 3 παιδιών όταν υπάρχει συνταξιούχος; Δεν τους κόβει το μυαλό, ότι αν μειωθούν οι συντάξεις θα μείνουν στο δρόμο οικογένειες; Μάλλον όχι.

Επίσης δεν είναι μέτρο λιτότητας, όταν κάποιος που βγάζει 10000 ευρώ το χρόνο αναγκαστεί να πληρώσει άλλα 800 ευρώ φόρο; Πως θ' ανταπεξέλθει;

Ας είμαστε λοιπόν σοβαροί. Να βαρέσουμε (ΛΕΚΤΙΚΑ) τον ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτά που κάνει και γι' αυτά που υποσχέθηκε να κάνει και δεν έκανε. Αλλά όχι επειδή δε θέλει να κατεβάσει το αφορολόγητο στα 5000 χιλιάρικα ή επειδή ΔΕΝ μειώνει τις συντάξεις...

Ήρθε η ώρα ν' αναλάβει το ΔΝΤ τις ευθύνες του. Την εικόνα του, ΔΕΝ θα τη φτιάξει στην Ελλάδα με ψέμματα...

Ήρθε επίσης η ώρα, ν' αναλάβει και η αντιπολίτευση στην χώρα μας τις ευθύνες της. Αντί να δημιουργηθεί ένα μέτωπο απέναντι στα όσα τρελά ζητούν οι δανειστές (κατά συνέχιση των πρακτικών ΣΥΡΙΖΑ), βλέπουμε συναίνεση με τους απέξω - εις βάρος του λαού. Ξεχνούν όμως ότι για να κυβερνήσουν και αυτοί (ξανά) θα πρέπει να υπάρχουν "υπήκοοι". Και όπως πάει το πράγμα στο τέλος θα μείνουν μόνο οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες των νησιών. Οι υπόλοιποι ή θα έχουν πεθάνει ή θα έχουν φύγει...

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κριθεί στις εκλογές και θα πάει σπίτι του. Μέχρι τότε όμως πρέπει να γίνει κάτι - απ' όλους, γιατί το μέλλον της χώρας είναι δυσοίωνο.

Γιατί πρέπει να μας απασχολεί η τραπεζική κρίση στην Ιταλία

Γράφει η "Ημερησία" με αφορμή την τραπεζική κρίση στην Ιταλία: "Οι ιταλικές τράπεζες σέρνουν εδώ και μήνες τον «χορό των απωλειών» των τραπεζικών μετοχών διεθνώς. Και τούτο διότι τα χρόνια εγχώρια προβλήματά τους (με κυριότερο το βουνό των «κόκκινων» δανείων δανείων, ύψους 200 δισ. ευρώ ή 20% του συνόλου της Ευρωζώνης) προστέθηκαν στο τοξικό «κοκτέιλ» που δηλητηριάζει τον κλάδο διεθνώς και έχει ως βασικότερα συστατικά τα χαμηλά-αρνητικά επιτόκια (που ενώ δεν έχουν δώσει ακόμη ουσιαστική ώθηση στην οικονομική δραστηριότητα πιέζουν ασφυκτικά τα επιτοκιακά περιθώρια των τραπεζών) και τους φόβους για επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης..."

Αυτό με μια πρώτη ματιά μοιάζει με μια "εσωτερική" ιστορία, που επηρεάζει αρνητικά τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες. Οι δικές μας τράπεζες δεν επηρεάζονται, γιατί με τόσα δισεκατομμύρια ευρώ που έχουμε δώσει ως κράτος, έχουν επαρκή κεφαλαιοποίηση, ενώ παράλληλα δεν έχουν έκθεση στα ομόλογα ούτε τις επισφάλειες των Ιταλικών τραπεζών (σε αντίθεση με τις Γερμανικές που κυριολεκτικά υποφέρουν).

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται παρακάτω στο ρεπορτάζ:"...Η κρατική βοήθεια εμφανίζεται ως μονόδρομος, πλην όμως έχει ως προπαιτούμενο την ενεργοποίηση των νέων κανόνων της Ευρωζώνης που προβλέπουν «κούρεμα» μετόχων, ομολογιούχων και ενδεχομένως (ανασφάλιστων) καταθέσεων. Η κυβέρνηση της Ρώμης, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η Monte dei Paschi και όχι μόνο στηρίζεται εν πολλοίς σε ιδιώτες μικροπενδυτές (που κατέχουν περίπου το 30% των ομολόγων που έχουν εκδώσει οι ιταλικές τράπεζες) βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την Κομισιόν για την εξεύρεση φόρμουλας που θα της επέτρεπε να στηρίξει τις τράπεζες αποφεύγοντας το bail-in, που αποτελεί τον χειρότερο εφιάλτη του Ματέο Ρέντσι: Ο Ιταλός πρωθυπουργός έχει ακόμα στο στόμα του την πικρή γεύση από τη διάσωση τεσσάρων μικρών ομίλων στο τέλος του 2015 βάσει του νέου πλαισίου, που οδήγησε σε «κούρεμα» 12.000 μικροεπενδυτών που είχαν αγοράσει ομόλογα μειωμένης εξασφάλισης αξίας 430 εκατ. ευρώ των εν λόγω τραπεζών ως αποταμιευτικό προϊόν."

Ο Ρέντσι δηλαδή με λίγα λόγια ζητάει να μην ισχύσουν οι συμφωνημένοι κανόνες. Ζητάει με λίγα λόγια να μπορέσει το Ιταλικό κράτος να δώσει χρήματα (έναντι μετοχών) χωρίς να υπάρξει κούρεμα καταθέσεων, μετόχων και ομολογιούχων. Αυτό - τονίζει - θα δημιουργούσε αστάθεια στην Ιταλία, θα μετέδιδε την κρίση σε πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες και θ' άνοιγε το δρόμο προς την κυβέρνηση για ένα κόμμα σαν το "Κίνημα των 5 αστέρων" (του Μ.Γκρίλο). Και το "απρόβλεπτο" του χαρακτήρα του τελευταίου το χρησιμοποιεί ως το σημαντικότερο επιχείρημά του, στην προσπάθεια του να πείσει την Κομισιόν να κάνει τα στραβά μάτια. Πείθονται όμως οι υπόλοιποι; Μάλλον όχι...
"Η «καυτή πατάτα» της στήριξης των ιταλικών τραπεζών διχάζει την Ευρωζώνη: Ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ -που απηχεί τη σκληρή γραμμή του Βερολίνου για δογματική προσήλωση στους κανόνες- δήλωσε ότι τα προβλήματα των ιταλικών τραπεζών δεν μπορούν να διορθωθούν παρακάμπτοντας τις ρυθμίσεις περί bail-in Στον αντίποδα, ο (Πορτογάλος) αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Βίτορ Κονστάνσιο, υιοθέτησε πιο επιεική στάση, υποστηρίζοντας ότι στο νέο δυσμενέστερο τοπίο για τις ευρωπαϊκές τράπεζες στον απόηχο του Brexit, οι πιο ευάλωτοι όμιλοι χρειάζονται «λελογισμένη» κρατική στήριξη."

Και ο λόγος που δεν πείθονται είναι προφανής: αν γίνει εξαίρεση για την Ιταλία, αύριο-μεθαύριο θα έρθουν οι Ισπανοί (που έχουν και τη φούσκα των ακινήτων) ή οι Πορτογάλοι και θα ζητήσουν παρόμοια "προστασία" από τις συνέπειες. Και μετά θα έρθει η Ελλάδα και θα ζητήσει λιγότερα πλεονάσματα, αφού η εξαίρεση "έγινε για τους Ιταλούς".

Γι' αυτό λοιπόν πρέπει να μας απασχολεί η τραπεζική κρίση στην Ιταλία. Και γι' αυτό θα πρέπει να ευχόμαστε μια "εξαίρεση" για τους Ιταλούς. Γιατί αυτό θα σημάνει ότι οι "σκληροί" και "άκαμπτοι" κανόνες, δεν είναι τόσο "άκαμπτοι", όσο θέλουν ορισμένοι (δηλαδή οι Γερμανοί και οι παρατρεχάμενοί τους) να κάνουν τους υπόλοιπους να πιστεύουν. Και έτσι ίσως υπάρχει μια ελπίδα, αν χρειαστούμε μια εξαίρεση για την χώρα μας (που θα το χρειαστούμε όπως και να έχει το πράγμα, με τα χάλια που έχει η ελληνική οικονομία), να μας δοθεί και εμάς η ευκαιρία για μια "ανάσα"...

Διαχείρηση των κόκκινων δανείων που έχουν εγγύηση του Δημοσίου: η νέα παγίδα των δανειστών

Στα "προαπαιτούμενα" για να πληρωθεί η δόση υπάρχουν και πολλά τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τις "συμφωνίες του Αυγούστου" που επικαλείται σωρηδόν η κυβέρνηση για οτιδήποτε στραβό συμβαίνει λες και τη συμφωνία του Αυγούστου, την έδωσε ο Θεός στον Τσίπρα όπως τις 10 εντολές στον Μωϋσή. Τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι η "αμνήστευση" των ξένων συμβούλων του ΤΑΙΠΕΔ (που κατηγορούνται για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος) και η διαχείρηση των κόκκινων δανείων του υπάρχουν με εγγύηση του Δημοσίου.

Τα τελευταία, συνολικού ύψους 13,7 δις ευρώ, αποτελούν "φιλέτα" αφού σε περίπτωση που οι δανειολήπτες (δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί, νομικά πρόσωπα, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν συμμετάσχει σε προγράμματα καθώς και ιδιώτες που πήραν δάνεια μετά από φυσικές καταστροφές) δηλώσουν αδυναμία πληρωμής και τα δάνεια καταπέσουν, το Δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει - ως εγγυητής. Αυτό σημαίνει ότι ανεξάρτητα με την τιμή στην οποία θ' αγοράσουν το (ή τα) δάνειο (α) (που ειδικά για το 1,5 δις των "κόκκινων" εξ αυτών θα είναι σε χαμηλότερη τιμή από την ονομαστική), το πιθανότερο είναι ότι θα το (ή τα) πληρωθούν ολόκληρο (α) (όπως έγινε με το ομόλογο των 435 εκατομμυρίων ευρώ πριν μερικά χρόνια).

Και αν έχει το Δημόσιο τα χρήματα να το κάνει έχει καλώς. Αν όχι τότε θα χρειαστεί να ληφθούν καινούργια μέτρα, τα οποία ούτε εύκολα θα είναι, ούτε ανώδυνα. Βέβαια υπάρχει και το πιθανότατο ενδεχόμενο, που είναι οι δανειστές να ζητήσουν επιπλέον - προληπτικά- μέτρα ούτως ή άλλως για την περίπτωση που τα εν λόγω δάνεια κριθούν ως μη εξυπηρετούμενα.

Για να ξέρουμε για τι μιλάμε, τον Μάρτιο του 2016 ο μεγαλύτερος δανειολήπτης με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου ήταν ο ΟΣΕ με 4δισ ευρώ. Ακολουθεί το ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ με 2,07 δισ ευρώ, η ΔΕΗ με 2,03 δισ ευρώ, ο ΟΣΚ-ΚΤΥΠ με 544 εκατ ευρώ, ο Διεθνής Αερολιμένας (Ελευθέριος Βενιζέλος) με 438 εκατ ευρώ, τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) με 339 εκατ, η Δημόσια Επιχείρηση Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ) με 238 εκατ ευρώ, ο Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών με 201 εκατ ευρώ, ο Ανεξάρτητος Διαχειριστής Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ) με 188 εκατ ευρώ, η Εταιρία Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) με 156 εκατ ευρώ, η ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ με 101 εκατ ευρώ, η Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία (ΕΑΒ) με 95 εκατ ευρώ, ο Δήμος Αθηναίων με 48,4 εκατ ευρώ, ο Δήμος Ηρακλείου με 22,2 εκατ ευρώ, η Εθνική Βιβλιοθήκη με 3,97 εκατ ευρώ, η Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) με 2,1 εκατ ευρώ και το Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών (ΕΑΙΤΥ) με 520.000 ευρώ.

Μέσα σ' αυτούς υπάρχουν και κάποιοι που λογικά θα έχουν τη δυνατότητα ν' αποπληρώνουν τα δάνειά τους (π.χ. Αττικό Μετρό, ΔΕΣΦΑ, ΕΑΣ, ΔΑΑ, ΑΔΜΗΕ, ΔΕΗ) αλλά υπάρχουν και κάποιοι άλλοι για τους οποίους η εξυπηρέτηση είναι εκ των πραγμάτων δύσκολη (ΟΜΜΑ, ΟΣΕ).

Όπως και να έχει, τα πράγματα είναι δύσκολα. Η κυβέρνηση δεν έχει επιδείξει σθεναρή στάση σε τίποτα εδώ και παραπάνω από έναν χρόνο, οι κόκκινες γραμμές της αποτελούν ανέκδοτο ενώ έχει κάνει απίστευτες υποχωρήσεις σε οτιδήποτε ζητούν οι δανειστές. Οι υπουργοί βέβαια κατανοούν την παγίδα (πιθανά μέτρα 13,7 δις είναι αυτά), αλλά η αποδοχή του αιτήματος τους (απομένουν τα διαδικαστικά μόνο για την ψήφιση της διάταξης) δείχνει ότι δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας και ότι πολύ σύντομα πιθανόν να βρεθούμε σε νέα δυσμενή θέση για ψήφιση και άλλων μέτρων για καλυφθεί η καινούργια τρύπα...

Δύο μέτρα και δύο σταθμά: αλλιώς υπολογισμένος ο ΕΝΦΙΑ αλλιώς οι πλειστηριασμοί

Διαβάζουμε στο ρεπορτάζ των εφημερίδων: "Η κυβέρνηση ενεργοποιεί από τον επόμενο μήνα τα άρθρα 993 και 995 του νέου τροποποιημένου από το καλοκαίρι του 2015 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας τα οποία προβλέπουν ότι κατά τους πλειστηριασμούς ακινήτων μη συνεπών δανειοληπτών και λοιπών χρεοφειλετών θα λαμβάνονται πλέον υπόψη ως τιμές εκκίνησης οι πραγματικές τιμές της κτηματαγοράς που έχουν υποχωρήσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα και όχι οι πολύ πιο υψηλές αντικειμενικές αξίες, όπως προέβλεπε ο Κ.Π.Δ πριν αλλάξει το καλοκαίρι του 2015."
Μέχρι εδώ καλά. Η κυβέρνηση πέρασε από το "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη" στο "εδώ οι καλοί πλειστηριασμοί". Στη συνολική μετάλλαξη του αντι-μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, αυτό αποτελεί μικρό αστερίσκο, και ως επικριτικό σχόλιο έχει πολυ-χρησιμοποιηθεί, χωρίς πλέον να κάνει εντύπωση...
Όμως με αυτή της κίνηση η κυβέρνηση ξεπερνάει σε αθλιότητα και τον ίδιο της τον εαυτό (για τους προηγούμενους δεν το συζητάμε - εκείνοι δεν είχαν το προσωπείο της "αριστερής αγνότητας" και επομένως παίζουν εκτός συναγωνισμού) - και εξηγούμαστε: η κυβέρνηση για τον μεν ΕΝΦΙΑ χρησιμοποιεί τις - μπακαλίστικα υπολογισμένες - αντικειμενικές αξίες, που κατά παραδοχή όλων ακόμα και τώρα που "μειώθηκαν" απέχουν παρασάγγης από τις εμπορικές, όντας ακόμα κατά πολύ υψηλότερες. Δηλαδή εκεί που τη συμφέρει (αφού έτσι εισπράττει υψηλό χαράτσι από δικαίους και αδίκους), χρησιμοποιεί μια υψηλή τιμή (των αντικειμενικών αξιών), ενώ εκεί που δεν ευνοεί την ίδια και τους ευνοούμενους της (δηλ. στους πλειστηριασμούς), χρησιμοποιεί την "χαμηλή" (εμπορική) τιμή.
Και ναι μεν έχουμε μια μερίδα οφειλετών που είναι μπαταξήδες από πεποίθηση. Αυτοί όμως είναι λίγοι. Η πλειοψηφία την "πάτησε" λόγω συνθηκών, και τώρα πολλοί θα χάσουν όχι μόνο το σπίτι ή το ακίνητό τους, αλλά θα βρεθούν - αφού τ' ακίνητό θα ξεπουληθεί κοψοχρονιά - να συνεχίσουν να χρωστούν, αφού ένα κομμάτι του χρέους τους θα συνεχίσει να μένει ακάλυπτο. Όπως σωστά ξεκαθαρίζει το σχετικό ρεπορτάζ: "Ουσιαστικά με την ενεργοποίηση των διατάξεων αυτών ανάβει το «πράσινο φως» για πλειστηριασμούς ακινήτων χιλιάδων οικονομικά αδύναμων δανειοληπτών και λοιπών οφειλετών σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς οι αξίες στις οποίες θα εκκινούν οι πλειστηριασμοί θα είναι οι πάρα πολύ χαμηλές εμπορικές τιμές. Η ενεργοποίηση των επαχθών αυτών ρυθμίσεων, η οποία αναμένεται να πυροδοτήσει «τσουνάμι» πλειστηριασμών, τώρα που καταργήθηκαν οι περισσότεροι περιορισμοί οι οποίοι προστάτευαν κυρίως τους δανειολήπτες, γίνεται μέσω του Προεδρικού Διατάγματος υπ’ αριθμόν 59, το οποίο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα προσδιορίζεται η εμπορική αξία κάθε ακινήτου που κατάσχεται από χρεοφειλέτη, προκειμένου, σε κάθε περίπτωση, να ξεκινά το συντομότερο δυνατό και ο πλειστηριασμός!"
Δηλαδή όχι μόνο εκμεταλλεύονται καταστάσεις και μετακινούν τον πήχη όπως τους συμφέρει εις βάρος του μέσου Έλληνα (βάζοντας πάλι τις τράπεζες και τα funds σε πρώτη μοίρα - για τα δημόσια ταμεία δεν το συζητάμε), όχι μόνο καταπατούν τις υποσχέσεις τους περί "προστασίας των δανειοληπτών" αλλά βιάζονται κιόλας αφού κοιτάζει η διαδικασία να γίνει "το ταχύτερο".

(σαν bonus της σημερινής ανάρτησης έχουμε το "Τοp 10 του Αλέξη Τσίπρα" από το "Ράδιο Αρβύλα":

Καλώς μας έρχεται το 4ο μνημόνιο

Τελικά η ζωή στην Ελλάδα έχει συνέχεια εκπλήξεις. Εκεί που κανείς δεν πίστευε ότι θα έρθει 4ο μνημόνιο μόλις έναν χρόνο μετά το 3ο, έρχονται οι δανειστές και όχι μόνο δεν ακολουθούν τη συμφωνία - που μιλούσε ξεκάθαρα για διευθέτηση του χρέους - αλλά ζητούν επιπρόσθετα μέτρα, ως "δίχτυ ασφαλείας" - για να εκταμιεύσουν την δόση, πραγματοποιώντας το παράδοξο το σύνολο των μέτρων (5,6 δις τώρα + 3,4 δις γι' αργότερα) να υπερβαίνει αυτό της δόσης (6 - 7 δις), ενώ την ίδια ώρα το ύψος του χρέους παραμένει αμετάβλητο (βαίνοντας αυξανόμενο) 6 χρόνια σχεδόν μετά το πρώτο Μνημόνιο. Και μαζί με όλα αυτά δε γίνεται καμία ουσιαστική συζήτηση για μείωση του χρέους πράγμα που καθιστά οτιδήποτε γίνεται τώρα μάταιο, αφού το ΑΕΠ με τα μέτρα που παίρνονται ΔΕΝ πρόκειται ν' ανέβει δραματικά τα επόμενα 10-15 χρόνια. (Το σχετικό ρεπορτάζ βρίσκεται εδώ).

Πρέπει να είναι κάποιος τελείως εκτός τόπου και χρόνου για να μη βλέπει ότι η συνταγή που ακολουθείται είναι λάθος. Πρέπει επίσης να είναι κανείς τελείως στον κόσμο του για να πιστεύει ότι τα μέτρα που θα ψηφιστούν σήμερα υπό τύπου "κάβας" (δηλ. με στόχο να εφαρμοστούν σε 2-3 χρόνια), ΔΕΝ θα εφαρμοστούν τελικά, αφού "τα πράγματα θα πάνε καλά": τα πράγματα ΔΕΝ θα πάνε καλά, γιατί η φτωχοποίηση των Ελλήνων προχωράει με ταχύτερους ρυθμούς απ΄ότι μπορεί να γίνει ανεχτό και γιατί τα ζητούμενα απ' αυτούς είναι αντιστρόφως ανάλογα με τις δυνατότητές τους.

Πρέπει επίσης να είναι κανείς απόλυτα εκτός πραγματικότητας για να πιστεύει ότι στόχος των δανειστών ΔΕΝ είναι να πάρουν οτιδήποτε αξίζει σ' αυτή την χώρα (είτε ιδιωτικό είτε Δημόσιο) και μετά αφού μας έχουν ξεζουμίσει να μας πετάξουν από την "Θούλη" (ή την "Ατλαντίδα" προς το ελληνικότερο) της σύγχρονης Ευρώπης δηλ. την Ευρωζώνη. Και όταν φυσικά το κάνουν αυτό, θα ολοκληρώσουν το "σκούπισμα" αφού θα έχουν στο μεταξύ "σιγουρέψει" τα δάνειά τους (ό,τι δηλαδή θα έχουν ακόμα στα χέρια τους), δημιουργώντας μια χώρα-ειδική οικονομική ζώνη στην οποία θα δουλεύουν ντόπιοι και μετανάστες για ένα κομμάτι ψωμί και στην οποία οι φτωχομπινέδες Ευρωπαίοι θα έρχονται να κάνουν τις διακοπές τους και να ξεδίνουν 1 μήνα τον χρόνο, ξοδεύοντας ελάχιστα.

Η αξιοπρέπεια δυστυχώς δεν είναι δεδομένη. Κερδίζετε. Η χώρα μας την έχει χάσει και έχει καταντήσει πλήρως ανυπόληπτη (τα τελευταία περιστατικά με τους Τούρκους που αλωνίζουν στις Οινούσσες και τους Σκοπιανούς να κάνουν εναέριες παραβιάσεις το αποδεικνύουν). Επιβάλλεται να κάνει τις κινήσεις που πρέπει ώστε να σωθούν ότι ψήγματα αυτοσεβασμού έχουν απομείνει, μπας και σωθούν οι επόμενες γενιές.

Το καινούργιο ασφαλιστικό και τα μέτρα που φέρνονται προς ψήφιση είναι - κατά το πάντα πράο και καλόβολο Ελεγκτικό Συμβούλιο που εδώ κάνει την μεγάλη επανάσταση - αντισυνταγματικά. Είναι το λιγότερο ντροπή για μια κυβέρνηση που αυτοχαρακτηρίζεται ως "αριστερή", να συνεχίζει παρόλα αυτά να τα θέτει προς ψήφιση, γνωρίζοντας ότι θα καταπέσουν στην πρώτη προσφυγή στο ΣτΕ. Βέβαια θα μας πείτε: "Και επειδή θα καταπέσουν, θα εφαρμοστεί η απόφασή του; Εδώ έχουμε ήδη άλλες αποφάσεις που δεν εφαρμόζονται." Και θα έχετε δίκιο. Φτάσαμε στο σημείο όχι μόνο να είμαστε οι καρπαζοεισπράχτορες της Ευρώπης και η μεγαλύτερη αποθήκη ψυχών στα Βαλκάνια, αλλά να έχουμε και ένα Σύνταγμα κουρελόχαρτο το οποίο ούτε η ίδια η, "αριστερή" πάντα, κυβέρνηση δεν υπολογίζει. Και αφού δεν το κάνει αυτή, δεν είναι δυνατόν να υπολογίζουν οι ξένοι.

Βρισκόμαστε λοιπόν σ' ένα τέλμα. Για να βγούμε θέλουμε αποφάσεις που να έχουν ως στόχο την υπεράσπιση της χώρας, μακρυά από εθνικισμούς και υπερβολές. Απλά για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Υπάρχει όμως η βούληση να γίνει αυτό; Πραγματικά αμφιβάλουμε. Η ιστορία πάντως θα το κρίνει.

ΥΓ Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έχουν αρχίσει μια επικοινωνιακή "επίθεση" προωθώντας την άποψη περί "ανάσας από τη δόση που θα δοθεί με το κλείσιμο της αξιολόγησης" (δηλ. τη θεσμοθέτηση του 4ου μνημονίου) και περί πιθανότητας να "μην ληφθούν τελικά τα μέτρα αν όλα πάνε καλά". Δηλαδή θέλουν να πιστέψουμε ότι το 2018 η οικονομία (των ακόμα μικρότερων συντάξεων και μισθών και της ακόμα μεγαλύτερης έμμεσης και άμεσης φορολογίας) θα πηγαίνει τόσο καλά που θα υπάρχει πλεόνασμα 3,5% ενώ το ΑΕΠ θα αναπτύσσεται με ρυθμούς ποδηλάτου σε κατηφόρα. Ψάχνουν δηλαδή για αφελείς, αλλά δεν πειράζει γιατί έτσι βγάζουν το ψωμί τους. Όπως και να έχει όμως το μυστικό είναι αλλού: αυτό για το οποίο γίνεται συζήτηση πλέον δεν είναι το ΑΝ θα υπάρξει 4ο μνημόνιο (αυτό είναι σίγουρο) αλλά ποιος θα μπορεί να ενεργοποιεί τα "προληπτικά" μέτρα, αφού οι δανειστές ζητούν να έχουν λόγο και σ' αυτό. Δεν αποκλείεται δηλαδή σύντομα να έχουμε και "επίτροπο 4ου μνημονίου" που θα παρακάμπτει την Βουλή και θα ενεργοποιεί μηχανισμούς αυτομάτως. Για τέτοιο ρεζιλίκι μιλάμε πλέον...

Μέτρα δεκάδων δις προ των πυλών - θα ωφεληθεί όμως η χώρα;

Τελικά δεν έχει νόημα να προσπαθεί κανείς να κατηγορήσει την κυβέρνηση. Το κάνει μόνη της. Οι πράξεις της - αν τα πράγματα δεν ήταν τόσο τραγικά - θα μπορούσε ν' αποτελέσει πηγή απαράμιλλης έμπνευσης για επιθεωρησιακά σκετς σε βαθμό που νομίζουμε ότι ο Μάρκος Σεφερλής θα ανάβει κάθε βράδυ κεράκι να έχει καλά ο Θεός τον Τσακαλώτο, τον Κατρούγκαλο και τον Σταθάκη.

Για τον κ. Τσίπρα γράψαμε πρόσφατα: η αμετροέποιά του (που φάνηκε ξεκάθαρα στην υπόθεση του ΟΛΠ) δε μαζεύεται με τίποτα. Για τους υπόλοιπους όμως τι να πρωτογράψουμε; Για το ότι συμφώνησαν σε αύξηση του ΦΠΑ στο 24% (το οποίο φυσικά θα φέρει αυξήσεις σε πληθώρα προϊοντων); Για το ότι από το "κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη"κατέληξαν και ετοιμάζονται να πουλήσουν και ενήμερα δάνεια σε ξένα funds, αυτά που η "Αυγή" (και όλο το τωρινό σύστημα υποστήριξης της κυβέρνησης) χαρακτήριζε ως κοράκια; Το ότι προτιμάει να μην επιβάλλει τέλος 5 λεπτών στον ΟΠΑΠ αλλά ετοιμάζεται ν' ανεβάσει φόρους σε καύσιμα (εως 5 λεπτά το λίτρο), καπνικά προϊόντα (φτάνοντας το φόρο στο 90%), κινητή τηλεφωνία και φυσικό αέριο, ενώ ετοιμάζεται για νέους φόρους σε συνδρομητική τηλεόραση, αυτοκίνητα με ξένες πινακίδες και ξενοδοχεία (χαρακτηριστική είναι η λίστα των 9 σημείων εδώ); Το ότι βάζουν χέρι (ΞΑΝΑ) σε εφάπαξ, επικουρικές και μερίσματα συνταξιούχων - σε οτιδήποτε δηλαδή το κράτος δε συνεισφέρει, κάνοντας δηλαδή ότι κατηγορούσε ως αντιπολίτευση τους Παπανδρέου, Παπαδήμο και Σαμαρά; To ότι μειώνει το αφορολόγητο και αυξάνει εισφορές και άμεσους φόρους, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να τινάξει την μπάνκα στον αέρα υποσχόμενη "όχι άλλες μειώσεις" με "προσωπικές διαφορές" για 2 χρόνια στις κύριες συντάξεις, οραματιζόμενη αύξηση του ΑΕΠ και της απασχόλησης το 2018, κάτι το οποίο δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβεί, αφού συνεχίζονται οι υπάρχουσες πολιτικές; Το ότι συνεχίζει το ξεπούλημα με τους αντιδρώντες βουλευτές και υπουργούς (Δρίτσα, Σκουρλέτη, Σπίρτζη) να κάνουν συνεχώς κωλοτούμπες και ν' αυτομαστιγώνονται ψηφίζοντας την μία μέρα πράγματα που την προηγουμένη θεωρούσαν ως "απαράδεκτα"; 

Και όλα αυτά για να κλείσει την αξιολόγηση, να πάρει τη δόση και ν' ανοίξει τη συζήτηση για το χρέος - κάτι που με βάση τα όσα ακούμε και διαβάζουμε ΔΕΝ πρόκειται να συμβεί αφού οι δανειστές ΔΕ συνενούν; 

Δυστυχώς τους τελευταίους μήνες επαναλαμβανόμαστε. Σημειώνουμε συνεχώς ότι η κυβέρνηση ακολουθεί το δρόμο που οδηγεί προς τον γκρεμό. Και να ήταν μόνη της δε θα μας πείραζε. Το πρόβλημα είναι ότι παρασύρει και όλη την χώρα μαζί. Αλίμονο δηλαδή σε όλους μας...

Και το κυριότερο: ακολουθεί μια παρελκυστική τακτική ψευδολογώντας ασύστολα για μια σειρά θέματα, προσπαθώντας να πείσει την κοινή γνώμη ότι με το καινούργιο ασφαλιστικό (που φέρνει μειωμένα μερίσματα, εφάπαξ, κύριες και επικουρικές συντάξεις και κατηργημένο το ΕΚΑΣ) η πλειοψηφία των συνταξιούχων θα εισπράττει περισσότερα. Στο όνειρό τους ίσως - στην πραγματικότητα, σίγουρα όχι: για το πόσο ψευδές είναι αυτό έχουν γραφεί σειρές από άρθρα και το πιο ενδιαφέρον βρίσκεται εδώ. 

Το παρασκήνιο της δημιουργίας του νέου ταμείου αποκρατικοποιήσεων...

Η εφημερίδα "Αγορά" κυκλοφόρησε πρόσφατα με πρωτοσέλιδο που σε άλλες εποχές θα προκαλούσε γενικό ξεσηκωμό: "Ξένος πρόεδρος στο νέο Ταμείο" με αναφορά στο καινούργιο ταμείο αποκρατικοποιήσεων και στο ότι στο 5μελές προεδρείο ο πρόεδρος φαίνεται ότι θα ορίζεται από τους δανειστές.

Δε νομίζουμε ότι υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα σε μια χώρα από το να ορίζεται η διαχείριση των εσωτερικών της θεμάτων από ξένους. Και πολύ περισσότερο από το να ορίζεται η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας από κάποιους τεχνοκράτες που ουδεμία σχέση δεν έχουν με την χώρα αυτή και που μόνος τους σκοπός είναι το να γίνει η "μοιρασιά" όσο το δυνατόν πιο "δίκαια" μεταξύ των δανειστών της χώρας.

Δε νομίζουμε ότι υπάρχει δε μεγαλύτερο ρεζιλίκι από το να υπογράφει κάτι τέτοιο μια κυβέρνηση που ακόμα και σήμερα (13 μήνες μετά) αυτοαποκαλείται "αριστερή".
Και τα δύο αποτελούν τον "πάτο του βαρελιού" για την χώρα και το πολιτικό της σύστημα. Είναι δε ένα ακόμα βήμα απόδειξης ότι το συνωμοσιολογικό σενάριο που λέει ότι "πρώτα θα μας πάρουν τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί και μετά θα μας πετάξουν κλοτσηδόν έξω από το ευρώ", δεν είναι συνωμοσία, αλλά μάλλον αυτοεκπληρούμενη προφητεία...

Πολλοί με τους οποίους μιλάμε μας ρωτούν: "μα η Ελλάδα δεν έχει ταμείο αποκρατικοποιήσεων;" εννοώντας το ΤΑΙΠΕΔ. Η απάντηση είναι προφανής: έχει και δεν έχει. Το ΤΑΙΠΕΔ είναι "ταμείο αξιοποίησης" αλλά από την άλλη αν και έχει στην κατοχή του αρκετά περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, υπόκειται σε πολλές πολιτικές αποφάσεις, αφού στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνηση υπάρχουν πολλοί που αντιδρούν στον τρόπο και στις τιμές στις οποίες το ΤΑΙΠΕΔ "αξιοποιεί" τη δημόσια περιουσία. Με το καινούργιο ταμείο - και τον τρόπο με το οποίο αυτό θα λειτουργεί, θα υπάρχει οριστική παράκαμψη των κυβερνητικών αντιδράσεων αφού σ' αυτό θα περάσει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας (κυριολεκτικά τα πάντα - με μια μικρή επιφύλαξη για τους αρχαιολογικούς χώρους), η οποία θα εκποιείται ταχύτατα, με ρυθμούς δημοπρατηρίου. Οι πρόσφατες ιστορίες που κυκλοφορούν για τους κύριους Σπίρτζη και Ρουμελιώτη (ο οποίος βολεύτηκε και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - αυτή τη φορά ως πρόεδρος στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος") και την καθυστέρηση που έχουν δημιουργήσει σε ορισμένες αποκρατικοποιήσεις, έχουν εκνευρίσει τους δανειστές - που σε αντίθεση με τα όσα πιστεύουν ορισμένοι ακόμα και σήμερα - ενδιαφέρονται μόνο για την τσέπη τους. 

Με το καινούργιο ταμείο όμως δε θα υπάρχει χώρος για "αντάρτικο" και "γαλατικά χωριά" και οι αποκρατικοποιήσεις θα γίνονται γρήγορα και χωρίς εγκρίσεις της Βουλής και χωρίς να υπάρχει έλεγχος για το αν αυτές θα γίνουν προς όφελος του Δημοσίου - έτσι για να μην υπάρχει αμφιβολία ότι ΔΕΝ θα είναι. Εξάλλου ένα τέτοιο ταμείο ονειρεύονται οι δανειστές από 2011. Δεν το έκανε ο Παπαδήμος και ο Παπανδρέου θα το κάνει ο Τσίπρας.

Θα πρέπει βέβαια πρώτα να υπάρξει ψήφιση της μεταφοράς περουσιακών στοιχείων του κράτους σε αυτό, οπότε λογικά ένα μικρό δράμα θα υπάρχει εντός Βουλής...Ο Τσίπρας πάντως έχει ήδη πιάσει 5-6 βουλευτές που δηλώνουν ότι τέτοια μαζική μεταφορά δεν θα την υποστηρίξουν και έχει πάρει υπόσχεση ότι κάποιοι απ' αυτούς θα παραιτηθούν και δε θα καταψηφίσουν...

YΓ1. όπως αναφέρει η "Αγορά", η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ προόριζε για πρόεδρο του καινούργιου ταμείου τον κύριο Πιτσιόρλα, νυν πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ. Για το έργο του κύριου Πιτσιόρλα δε θα πούμε πολλά, παρά μόνο ότι το παρατσούκλι του είναι "ο κύριος Υπογράφω" - και ο νοών νοεί τω. Η επιλογή του δεν είχε ως στόχο της προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος αλλά τον χαρακτήρα ρουσφετιού προς ένα άνθρωπο που πείστηκε να συμπλεύσει μετεκλογικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο καθύβριζε μέχρι τον Γενάρη του 2015. Τον τελευταίο δε καιρό προκειμένου να πείσει τους δανειστές ότι κάνει για τη θέση, έχει επιδοθεί σ' ένα αγώνα ξεπουλήματος των περιουσιακών στοιχείων του ταμείου - με τέτοιο ζήλο που θα τον ζήλευε και ο Στουρνάρας. Όμως οι δανειστές δεν πείθονται προς το παρόν και προτιμούν δικό τους πρόσωπο...

ΥΓ2. Διαβάζουμε σειρά άρθρων στον ημερήσιο και εβδομαδιαίο τύπο από διάφορους τυχάρπαστους, με master από τον Deree για το "ωφέλιμο" των αποκρατικοποιήσεων. Προφανώς αναφέρονται στις δικές τους τσέπες και στις μίζες που θα πάρουν από τίποτα θεσούλες που θ' ανοίξουν για άτομα σαν και αυτούς. Για τους υπόλοιπους που επηρεάζονται θα πούμε ότι σε καμία χώρα του κόσμου οι ιδιωτικοποιήσεις δεν ανοίγουν καινούργιες δουλειές. Αντίθετα μειώνονται οι θέσεις εργασίες και οι μισθοί, χειροτερεύει το εργασιακό καθεστώς και φυσικά ΔΕΝ ασκείται κοινωνική πολιτική - πράγμα που κάνει σήμερα και η ΕΥΔΑΠ, και η ΔΕΗ και η ΔΕΣΦΑ, οι διοικήσεις των περιφερειακών αεροδρομίων ακόμα και ως ένα ποσοστό και ο ΟΤΕ (λόγω του ποσοστού που ακόμα διαθέτει το κράτος). Σε όλες δε τις χώρες που υπήρξαν μαζικές αποκρατικοποιήσεις, υπήρξε επιβάρυνση του κράτους σε βάθος χρόνου, αφού οι κυβερνήσεις αναγκάζονται πλέον να πληρώνουν για τις παροχές που κάποτε δεν του κόστιζαν ουσιαστικά τίποτα. 

Θέσεις ανοίγουν, όταν ανοίγει η αγορά και επιτρέπεται η ύπαρξη ανταγωνισμού καθώς και όταν υπάρχει στήριξη της επιχειρηματικότητας π.χ. μέσω της μείωσης του χρόνου διεκπεραίωσης των διαδικασιών έναρξης λειτουργίας, της μείωσης της γραφειοκρατίας κ.ο.κ.   Αυτά έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τον Μάρτιο του 2015. Μετά ήρθε το περιστέρι της φώτισης και άλλαξε τροπάριο. Σε μας δεν έχει έρθει ακόμα οπότε επιμένουμε στα ίδια...

Μια διαπραγμάτευση - παιχνίδι εντυπώσεων (και στη μέση η Ελλάδα)

Η υπόθεση της διαπραγμάτευσης θα μπορούσε να θεωρηθεί ανέκδοτο, αν το διακύβευμα δεν ήταν τόσο σοβαρό, τόσο για την Ελλάδα όσο (κυρίως) για την Ευρωζώνη. Μπορεί η χώρα μας να είναι μικρή αλλά το τεράστιο κόστος μιας χρεοκοπίας για τους εταίρους (και κυρίως για την Γερμανία και την Γαλλία) και για το κύρος του ευρώ είναι πολύ δύσκολο να το "καταπιεί" ο οποιοσδήποτε.
Οι παράλογες απαιτήσεις των δανειστών - που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ φέρονται να είπαν ότι "δεν είμαστε εδώ για να διαπραγματευτούμε αλλά για να σας παρουσιάσουμε τις προτάσεις μας", έφεραν την κατάσταση στ' άκρα αφού ο ΣΥΡΙΖΑ (που έχει κάνει τεράστιες υποχωρήσεις από τις αρχικές του θέσεις σε σημείο που η συμφωνία - όποια και να είναι - να είναι απόλυτα μνημονιακή) αλλά και καμία πολιτική δύναμη στην Ελλάδα δεν μπορεί να δεχτεί περαιτέρω υφεσιακά μέτρα (το 23% στο νερό και στο ηλεκτρικό ρεύμα είναι μόνο η επιφάνεια στην πραγματικότητα των σκληρών μέτρων που θα έρθουν) και καμία ουσιαστική κίνηση για την μείωση του χρέους. Οι δανειστές δε συζητάνε για το χρέος και εκεί κάπου η συζήτηση τελειώνει (και σωστά).

Γιατί λέμε όμως ότι η υπόθεση έχει καταντήσει ανέκδοτο; Γιατί πολύ απλά τα πάντα είναι παιχνίδι εντυπώσεων και η κάθε πλευρά από την μεριά της (και κυρίως αυτή των δανειστών) προσπαθούν να κάνουν τη νύχτα - μέρα. Και εξηγούμαστε: η ελληνική κυβέρνηση διατείνεται ότι έχει ακόμα θέματα στα οποία είναι ανυποχώρητη... Την ίδια στιγμή όμως το κείμενο των 47 (ή 50 ή 150 σελίδων ανάλογα με το ποια έκδοση διαβάζει κανείς), μιλάει για τυποποιημένα τρόφιμα στο 23% (!), για φρέσκα στο 13%  (!!) και για ένα χαμηλό ΦΠΑ που θ' αφορά στην ουσία μόνο τα φάρμακα. Αποδέχεται ιδιωτικοποίηση των πάντων, συνενώσεις ταμείων στην χοάνη του ΟΑΕΕ και συνέχιση της στενής παρακολούθησης των προσλήψεων στο Δημόσιο, καθώς και μια χαλαρή ΣΣΕ για τους εργαζομένους. Οι δε περιπτώσεις που βγήκαν στην επιφάνεια για τα διόδια, τον ΟΛΠ αλλά ακόμα και η χαλαρή στάση στο θέμα των προσφύγων (την ίδια στιγμή που η Ιταλία μιλάει ανοιχτά για ρήξη επί του θέματος με την υπόλοιπη Ευρώπη), δείχνει το λιγότερο μια ανεκτική στάση σε πολλά πράγματα που τις πρώτες μέρες της κυβέρνησης φάνταζαν ως "κόκκινες γραμμές".  Ακόμα και στο θέμα των συντάξεων, μπορεί να μην υποχωρεί σε άμεσες μειώσεις (όπως ζητάει η τρόικα) όμως αν εφαρμοστούν οι συνενώσεις ταμείων και τα όσα προτείνει η ελληνική πλευρά, αυτές θα έρθουν και μάλιστα γρήγορα. Από την άλλη όμως διατηρεί κάποια ελάχιστα σημεία ως "αδιαπραγμάτευτα" - για να μπορέσει να πέσει με "ψηλά το κεφάλι" αν χρειαστεί.

Από την άλλη η τρόικα - και κυρίως η Κομισιόν - είναι σε δύσκολη θέση γιατί ναι μεν θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο στην χώρα μας (για τα πάντα κυριολεκτικά) όμως δεν μπορεί να φανεί ως "το απόλυτο κακό". Δεν μπορεί επομένως να φανεί να ζητάει επιπλέον μειώσεις στις συντάξεις (κάτι που είναι αντίθετο στο ελληνικό Σύνταγμα πράγμα που το γνωρίζουν καλά), ούτε είδη πρώτης ανάγκης να γίνουν απλησίαστα για τον μέσο Έλληνα πολίτη. Και έτσι φτάσαμε στη σημερινή διάψευση από τον "Νέστορα Μάτσα", Έλληνα εκπρόσωπο της Κομισιόν που χαρακτήρισε «παραπληροφόρηση και ανακρίβειες» τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης πως ζητήθηκε μείωση των συντάξεων. Αυτό ανάγκασε ορισμένους κύκλους να προβούν σε μια ιδιαίτερα σοβαρή ενέργεια, του να διαρρεύσει (και μάλιστα σε συστεμικό μέσο το in.gr) ολόκληρο το κείμενο των προτάσεων των δανειστών για το ασφαλιστικό, όπου φαίνεται καθαρά ότι ζητείται από την Ελλάδα όχι μόνο να μειώσει αλλά στην ουσία να πετσοκόψει ΟΛΕΣ τις συντάξεις και να καταργήσει ουσιαστικά όλες τις πρόσθετες παροχές (όπως π.χ. το εφάπαξ και το ΕΚΑΣ), παράλληλα με την αύξηση των εισφορών για τους ασφαλισμένους.

Μετά τη διαρροή αυτή δεν είχαμε επιπλέον ανακοινώσεις - πως θα μπορούσαμε άλλωστε - αλλά η ουσία είναι ότι τόσο η ελληνική πλευρά όσο και οι δανειστές είναι σε αναμμένα κάρβουνα: η κυβέρνηση θεωρεί ότι έχει υποχωρήσει πάρα πολλά σε πολλά θέματα (ακόμα και όσο αφορά τη σύνθεση της διαπραγματευτικής ομάδας που ξεκίνησε να έχει τον Βαρουφάκη και τον Γκαλμπράιθ και κατέληξε με τον Τσακαλώτο) και ότι τα πάντα έχουν ένα όριο, οι δε δανειστές συνεχίζουν να έχουν μια αποτυχημένη "mummy knows best" αντίληψη των πραγμάτων και θεωρούν ότι αφού μας δάνεισαν θα πρέπει να μπορούν να μας διακορεύουν αιώνια. Γι' αυτό φτάσαμε και στην διακοπή των διαπραγματεύσεων (από τις οποίες πρώτα είχε αποχωρήσει το ΔΝΤ για να επιστρέψει αργότερα) και στην αποχώρηση από την ελληνική πλευρά - και οι δύο πρέπει να φανούν "σκληροί", αλλά και οι δύο γνωρίζουν ότι η επόμενη μέρα σε περίπτωση ελληνικής "κατάρρευσης" θα είναι πολύ δύσκολη - ακόμα και για τους αλαζόνες Γερμανούς.

To τι θα γίνει στο τέλος, θα το μάθουμε όπως και να έχει σύντομα...

Μια ιστορία που θα έπρεπε να μας κάνει έξω φρενών κι ένα λάθος που μας κόστισε 1,2 δις

Η είδηση όπως τη διαβάζουμε στο in.gr: "Αίτημα επιστροφής 1,2 δισ. ευρώ υπέβαλε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM) η Διοίκηση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Πρόκεται για κεφάλαια του Ταμείου που προσμετρήθηκαν εκ παραδρομής στα ομόλογα EFSF ονομαστικής αξίας 10,9 δισ. ευρώ που το Ταμείο επέστρεψε στο Ευρωπαϊκό Ταμείο στο πλαίσιο της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου. 
Ειδικότερα, το ποσό αυτό είναι μέρος του 1,5 δισ. ευρώ του αρχικού μετοχικού κεφαλαίου του ΤΧΣ που είχε δοθεί υπό την μορφή μετρητών στο Ταμείο προ τις 19 Απριλίου 2012, οπότε και έγινε η πρώτη αύξηση κεφαλαίου του ΤΧΣ με την μορφή εισφοράς ομολόγων κυμαινόμενου επιτοκίου (FRNs) ονομαστικής αξίας 25 δισ. ευρώ έκδοσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).
Το πρόβλημα προέκυψε όταν τα 1,2 δισ. ευρώ του αρχικού κεφαλαίου του ΤΧΣ προσμετρήθηκαν εκ παραδρομής στα ομόλογα EFSF ονομαστικής αξίας 10,9 δισ. ευρώ που επέστρεψε στις 27 Φεβρουαρίου το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στο Ευρωπαϊκό Ταμείο στο πλαίσιο της συμφωνίας του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου και της δεύτερης τροποποίησης της δανειακής σύμβασης.
Εκ των υστέρων διαπιστώθηκε πως θα έπρεπε να είχαν επιστραφεί στον EFSF ομόλογα αξίας 9,7 δισ. ευρώ και όχι ομόλογα αξίας 10,9 δισ. ευρώ. Έτσι, η διευθύνουσα σύμβουλος του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας Αναστασία Σακελαρίου αιτήθηκε επισήμως στην Διοίκηση του EFSF την επιστροφή του σχετικού ποσού.
Εάν το ποσό αυτό επιστραφεί θα κατατεθεί στο λογαριασμό του ΤΧΣ στην Τράπεζα της Ελλάδος και θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πράξεις πώλησης τίτλων διαχείρισης του Ελληνικού Δημοσίου με συμφωνία επαναγοράς (repos)."

Έχουμε λοιπόν το ΤΧΣ για τη σύσταση του οποίου πληρώσαμε ως κυβέρνηση ένα σημαντικό ποσό (1,5 δις). Έχουμε κάποιους ανθρώπους - οικονομολόγους και τραπεζικούς με μεγάλη εμπειρία - που εδώ και 3 χρόνια πληρώνονται αδρά (και εκτός Μνημονίων) για να "προσέχουν" και να διαχειρίζονται 50 δις περίπου (48,7 τα δανεισμένα + 1,5 τα δικά μας) τα οποία "μπήκαν στην άκρη" για τις τράπεζες. Έχουμε και μια (απαράδεκτη) απαίτηση των Ευρωπαίων να έχουν τα χρήματα αυτά "από κοντά" καταργώντας στην ουσία το ΤΧΣ.

Και τι γίνεται; Τα φυντάνια του ΤΧΣ αντί να κάνουν την απλή αφαίρεση (αφού η κυβέρνηση κακώς συναίνεσε στην εκπλήρωση της απαίτησης του Eurogroup περί επιστροφής των χρημάτων) 48,7 - 1,2 (το υπόλοιπο του αρχικού κεφαλαίου) - 37,3 = 9,7 δις, υπέθεσαν ότι το ποσό που έπρεπε να επιστραφεί ήταν ολόκληρο το ταμειακό υπόλοιπο του ΤΧΣ και απλώς το έστειλαν στις Βρυξέλλες. 

Πέρασαν λίγες μέρες, κάποιος αποφάσισε (μιας και δεν είχε πλέον και αντικείμενο αφού το ΤΧΣ δεν έχει πλέον ουσιαστικό ρόλο αφού δε διαχειρίζετε κεφάλαια) να κάνει κάτι για να δικαιολογήσει το μισθό του, έκανε ένα έλεγχο και χρησιμοποιώντας την μεγάλη ανακάλυψη που λέγεται κομπιουτεράκι τσέπης, έκανε την αφαίρεση και τσουπ...Διαπίστωσε το λάθος. Αμέσως πήγε στην κυρία Σακελαρίου (η οποία απολάμβανε το Fredocchino της στο γραφείο της, μακαρίζοντας την τύχη της που παρά τις μνημονιακές θέσεις της κατάφερε και την σκαπούλαρε παραμένοντας στο ΤΧΣ παρά το ότι στην κυβέρνηση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ), η οποία αφού τηλεφώνησε στο Πρόεδρο (ο οποίος ήταν επίσης για καφέ αλλά στο Κολωνάκι), αποφάσισε να επικοινωνήσει με τον EFSF λέγοντας τους "συγγνώμη, τόσα λεφτά έχουμε, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, σας στείλαμε παραπάνω - αλλά τώρα που τα ξαναμετράμε δεν μας βγαίνουν, οπότε μπορείτε να μας τα επιστρέψετε;".

Στον EFSF άρχισαν να σφυρίζουν αδιάφορα αρχικά, αλλά όταν τα e-mail άρχισαν να πέφτουν με ρυθμούς πολυβόλου (αφού η κ. Σακελαρίου φοβήθηκε ότι μπορεί κάποιος να της ζητήσει και ευθύνες- ποιος ξέρει;) αποφάσισαν να ζητήσουν τη γνώμη του γνωστού "φιλέλληνα" Γ.Ντάισελμπλουμ που αμέσως ζήτησε - προκειμένου να μην στεναχωρήσει τον κολλητό του Γ. Βαρουφάκη - να "διευρευνηθεί" το θέμα. Το ότι η χώρα μας "δεν έχει μαντήλι να κλάψει" και τα 1,9 δις θα ήταν "μάννα εξ ουρανού" δεν παίζει κανένα ρόλο βέβαια. Τα χρήματα θα επιστρέψουν. Το πότε βέβαια είναι άλλο θέμα. Θα είναι τον Μάϊo; Θα είναι τον Οκτώβρη; Θα είναι τον Δεκέμβρη με τον Άγιο Βασίλη; Λεπτομέρειες...Θα έρθουν κάποτε.

Το κορυφαίο βέβαια είναι άλλο. Ότι η κυρία Σακελαρίου είναι ακόμα στη θέση της και ότι εκείνοι που έκαναν το λάθος δεν έχουν πιάσει ήδη στασίδι στον ΟΑΕΔ, παρά συνεχίζουν να πληρώνονται με προ-μνημονιακούς μισθούς.

Βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο - υπάρχει παραιτηθείς στην όλη ιστορία και είναι ο πρόεδρος του ΤΧΣ κύριος Χρήστος Σκλαβούνης. Βέβαια τον κύριο Σκλαβούνη ήθελαν να τον "παραιτήσουν" εδώ και αρκετό καιρό - αλλά "αντιστεκόταν". Τώρα βέβαια με την όλη ιστορία τα ηθικά ερείσματα περί "καλής δουλειάς" έπαψαν να υπάρχουν - εξ ου και η παραίτηση. Οι υπόλοιποι όμως υπεύθυνοι της όλης υπόθεσης; Συνεχίζουν ν' αρμενίζουν...

Και για να είμαστε ειλικρινείς: τα 1,2 δις δεν θα μας σώσουν. Αλλά σε μια χώρα που ψάχνει και το 50λεπτο στους καναπέδες για να μαζέψει χρήματα για τις δόσεις των δανείων, αυτά τα χρήματα είναι πάρα πολλά...

Αλλάζει η σύνθεση του ελληνικού χρέους; Τι μας επιφυλάσει το άμεσο μέλλον

Γράφει η "Καθημερινή" για τη σύνθεση του ελληνικού χρέους και τις συζητήσεις που έχουν ξεκινήσει όσο αφορά το τι θα γίνει τους επόμενους μήνες. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα, η μη βιωσιμότητα της υπάρχουσας κατάστασης δημιουργούν την αναγκαιότητα εναλλακτικών λύσεων, που θα μπορέσουν: α) να δημιουργήσουν μια συνέχιση ελέγχου της χώρας μέσω ενός "προγράμματος προσαρμογής" και β) να ενισχύσουν την ανάπτυξη της οικονομίας - μέσα στα πλαίσια βέβαια και με τον τρόπο που θέλει η Ε.Ε.
Βέβαια μέχρι να γίνουν οι συζητήσεις πράξεις, θα περάσει καιρός - και στο τέλος θα δούμε το λογαριασμό που θα πρέπει να πληρώσουμε...

"Τρεις μήνες νωρίτερα ξεκίνησε ο πόλεμος του ελληνικού χρέους, με όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις να διαμορφώνουν τη θέση τους από τώρα.
Μπορεί επισήμως η Ευρωζώνη να έχει παραπέμψει τη σχετική συζήτηση για τα τέλη Αυγούστου, όταν είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσει ο νέος έλεγχος της τρόικας, αλλά όλοι σπεύδουν να φτιάξουν μια ατζέντα γύρω από τη συζήτηση προς όφελός τους.
Όπως δημοσιεύει σήμερα η "Καθημερινή", τόσο η ελληνική πλευρά όσο και εκείνη των δανειστών έχουν ήδη επεξεργαστεί σενάρια και προτάσεις. Σχέδια τα οποία έχουν συζητηθεί μεταξύ τους. Εσχάτως, όμως, εισήλθαν στο παρασκηνιακό παιχνίδι και οι τράπεζες. Πρώτη ήταν μία γερμανική (η DZ Bank), η οποία συνέταξε έκθεση που αναδεικνύει το κόστος που θα έχουν για τους Γερμανούς φορολογούμενους τα νέα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους που εξετάζει η Ευρωζώνη.

Σύμφωνα με την έκθεσή της, από τα μέτρα που εξετάζονται, το συνολικό κόστος για την Ευρωζώνη θα είναι 78,2 δισ. ευρώ και ειδικά για τους φορολογούμενους της Γερμανίας θα ανέλθει στα 22 δισ. ευρώ. Ωστόσο, η ίδια τράπεζα τον Σεπτέμβριο του 2013 είχε επίσης καταρτίσει έκθεση για το ελληνικό χρέος καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι μόνο ένα «κούρεμα» των επίσημων δανείων θα διασφάλιζε τη βιωσιμότητά του. Μάλιστα, εκτιμούσε πως από μια τέτοια απόφαση οι επίσημοι δανειστές θα καταγράψουν συνολικό κόστος 100 δισ. ευρώ, αλλά η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να ορθοποδήσει. Αν κανείς συγκρίνει τις δύο εκθέσεις της ίδιας τράπεζας θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τη Γερμανία τη συμφέρει να μην «κουρευτούν» τα δάνεια που έχει δώσει στην Ελλάδα, αλλά να επιλεγεί κάποιος άλλος τρόπος διαχείρισης του ελληνικού χρέους. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι σε αυτή τη φάση οι εκθέσεις αυτού του τύπου μόνο πολιτικά συμφέροντα μπορούν να εξυπηρετούν, στο πλαίσιο της δημιουργίας ατζέντας ενόψει της συζήτησης που θα ξεκινήσει στο τέλος του καλοκαιριού. «Το πλαίσιο αυτή τη στιγμή είναι τόσο ασαφές, που ο καθένας μπορεί να βγάλει το κόστος των πιθανών νέων μέτρων από πολύ μικρό έως τεράστιο», αναφέρει αρμόδιο στέλεχος που συμμετέχει στις συζητήσεις για το ελληνικό χρέος. Με αυτόν τον τρόπο θέλει να δείξει ότι είναι ακόμα νωρίς για ασφαλή αποτίμηση των ενδεχόμενων νέων μέτρων.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι τους επόμενους μήνες ολοένα και περισσότερες τράπεζες θα αρχίσουν να δημοσιεύουν τις δικές τους εκθέσεις για το ελληνικό χρέος, σε μια προσπάθεια να διαμορφώσουν κλίμα υπέρ της μιας ή της άλλης πρότασης. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζεται ότι η Ευρωζώνη -και ιδίως η Γερμανία- έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο «κουρέματος» των επίσημων δανείων, προκρίνοντας τη λύση της επιμήκυνσης των δανείων, χωρίς να αποκλείεται και μια νέα παρέμβαση στα επιτόκια των διμερών δανείων που διατέθηκαν στην Ελλάδα στο πλαίσιο του πρώτου Μνημονίου (GLF). Οι περισσότεροι αναλυτές, πάντως, περιμένουν λίγο ακόμα προτού ξεκινήσουν να τρέχουν σενάρια για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αυτό που αναμένουν είναι η έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στα τέλη του μήνα. Αν και το Ταμείο έχει καταστήσει σαφές ότι στην παρούσα φάση δεν έχει προχωρήσει σε κάποια αναλυτική μελέτη βιωσιμότητας του χρέους, όλοι περιμένουν να δουν εάν θα τοποθετήσει την πρόβλεψή του για το ύψος του χρέους το 2020 σε επίπεδα υψηλότερα του 130% του ΑΕΠ (όπως αναφέρουν πληροφορίες ότι το εκτιμά) ή θα τη διατηρήσει στην περιοχή του 128% του ΑΕΠ (όπως προέβλεπε τον Ιούλιο του 2013).
Πάντως, είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ συνεχίζει να επιμένει στην ανάγκη ενός νέου «κουρέματος» του ελληνικού χρέους και συγκεκριμένα των δανείων που έχει διαθέσει ο επίσημος τομέας. Μάλιστα, αρκετοί μεταφράζουν την πρόβλεψή του ότι το χρέος θα είναι άνω του 130% του ΑΕΠ το 2020 ως μέσο άσκησης πίεσης προς την κατεύθυνση ενός νέου «κουρέματος».
Από την άλλη πλευρά, η Ευρωζώνη, που δεν θέλει ούτε να ακούει το ενδεχόμενο «κουρέματος», τοποθέτησε την εκτίμησή της για το μέγεθος του ελληνικού χρέους το 2020 στο 125% του ΑΕΠ. Δηλαδή, μία μόλις ποσοστιαία μονάδα υψηλότερα από τον στόχο της υποχώρησής του στο 124% του ΑΕΠ. Με αυτόν τον τρόπο, η Κομισιόν έστειλε το μήνυμα ότι το ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται δραστικές παρεμβάσεις τύπου «κουρέματος» για να μειωθεί στο 124% του ΑΕΠ το 2020, αλλά με μικροαλλαγές στα επιτόκια και στον χρόνο αποπληρωμής των δανείων μπορεί να διασφαλιστεί η βιωσιμότητά του.

Νέα έκδοση ομολόγων εντός του έτους
Στο παρασκηνιακό παιχνίδι που εκτυλίσσεται γύρω από το ελληνικό χρέος, η Ελλάδα έχει ήδη διατυπώσει τη θέση της. Για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους δεν απαιτείται «κούρεμα», αλλά μια επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής του και κυρίως η μετατροπή των σημερινών κυμαινόμενων επιτοκίων των διμερών δανείων (GLF) σε σταθερά για πολλά έτη.
Πλέον, στο οικονομικό επιτελείο στρέφουν την προσοχή τους στο πώς θα καλύψουν τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας για το διάστημα μεταξύ του Μαΐου 2015 και τα τέλη του 2016. Η κάλυψη αυτού του χρηματοδοτικού κενού θα είναι ένα από τα θέματα που θα απασχολήσουν τις συζητήσεις του επόμενου ελέγχου της τρόικας, στο πλαίσιο της διασφάλισης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Εάν η κυβέρνηση παρουσιάσει εχέγγυα ότι το κενό καλύπτεται, τότε θα είναι πιο εύκολο να αποφασιστούν και τα μέτρα ελάφρυνση του χρέους, αλλά και η χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής από το 2016 και μετά.
Ενας τρόπος για να καλυφθεί το κενό αυτό είναι η άντληση κεφαλαίων από τις αγορές. Το οικονομικό επιτελείο σχεδιάζει να προχωρήσει σε νέα έκδοση ομολόγων εντός του έτους και εάν οι συνθήκες το επιτρέπουν (πολιτική σταθερότητα, πιθανή αναβάθμιση από τον οίκο Moody’s την 1η Αυγούστου), τότε δεν αποκλείεται το νέο ομόλογο να εκδοθεί πριν από την έναρξη του νέου ελέγχου της τρόικας."

Μονοπώλιο και στο ελαιόλαδο προωθεί η κυβέρνηση

Η είδηση προέρχεται από το περιοδικό "Επίκαιρα" και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: "Mε διάθεση... υπερυπουργού ακόμα και στην αυλαία της θητείας του, ο τεχνοκράτης επί των Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας έδειξε τις προθέσεις του γι’ αυτό που θεωρεί ανάπτυξη του ελληνικού πρωτογενούς τομέα, την οποία, μάλιστα, συνέδεσε με τρεις κινήσεις ματ: την άνευ όρων παράδοση της αγροτικής δραστηριότητας της χώρας σε μια χούφτα επενδυτών, την υποταγή σε αυτούς όλων των μικροπαραγωγών και, εντέλει, την οικονομική εξόντωση και εκδίωξη από τον κλάδο των μικρών και μικρομεσαίων. Το υπουργικό πλάνο τέθηκε σε εφαρμογή την 5η Μαΐου, καθώς, όπως καταγγέλλει το Επιμελητήριο Μεσσηνίας, ο κ. Στουρνάρας υπέβαλε στο Eurogroup ένα σχέδιο για την «Ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας τα επόμενα δέκα χρόνια», αμελώντας επιδεικτικά να συζητήσει το περιεχόμενό του με τα συναρμόδια υπουργεία και τους εμπλεκόμενους κλάδους. Το σχέδιο-σοκ δείχνει το δρόμο προς την ανεργία σε χιλιάδες αγρότες και μικροεπιχειρηματίες, αφού προβλέπει ότι ως το 2024 θα πρέπει να λειτουργούν σε όλη την επικράτεια μόλις δύο φαραωνικές επιχειρήσεις, δύο ελαιοτριβεία και τρία συσκευαστήρια φρούτων και λαχανικών, τα οποία θα ελέγχουν το σύνολο της παραγωγής..."

Η είδηση είναι ενδιαφέρουσα για δύο λόγους: α) γιατί έγινε γνωστή από το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Μεσσηνίας (την εκλογική περιφέρεια δηλ. του κυρίου Σαμαρά) το οποίο κάθε άλλο παρά "αριστεροκρατείται" (και δεν έχει λόγους να "διαβάλει" την κυβέρνηση) και β) δείχνει τη διάθεση ορισμένων κύκλων της κυβέρνησης για να περάσει όχι μόνο το σύνολο της δημόσιας περιουσίας στα χέρια "λίγων" έναντι πινακίου φακής, αλλά τα κομμάτια του πρωτογενή τομέα τα οποία είναι σημαντικά για την ελληνική οικονομία και την ευρωπαϊκή αγροτική παραγωγή.

Δεν χρειάζεται να σημειώσουμε το πόσο σοβαρό είναι αυτό το σχέδιο: λίγα συσκευαστήρια και ελαιοτριβεία σημαίνει μικρός ανταγωνισμός τιμών προς τον παραγωγό, αφού όποιος θέλει να "βγάλει λάδι" θα έχει λίγες επιλογές, οι οποίες μάλιστα θα είναι και κοστοβόρες (αφού η μεταφορά μέχρι το συσκευαστήριο σε πολλές περιπτώσεις επιβαρύνει τον παραγωγό - έμμεσα ή άμεσα). Αυτό σημαίνει μικρότερο συνολικό όφελος για τον παραγωγό και υπερσυγκέντρωση της παραγωγής. Το ίδιο ισχύει και φυσικά και για συσκευαστήρια φρούτων ή λαχανικών. Αυτό με τη σειρά του πρακτικά σημαίνει ότι δεκάδες μικροπαραγωγοί θα βγουν "εκτός παιχνιδιού" αφού θα είναι ασύμφορο να έχεις δικές σου εκτάσεις, δεδομένου του δανεισμού που κατά κανόνα τις συνοδεύει. Χαμηλά κέρδη, σημαίνει περισσότερα μη εξυπηρετούμενα δάνεια - τα οποία στον αγροτικό τομέα έχουν πλέον περάσει σε μια ιδιωτική τράπεζα (την Τράπεζα Πειραιώς) που προφανώς και δεν ασκεί "κοινωνική πολιτική". Έτσι έχουμε "μ' ένα σμπάρο δυο τριγόνια" - και οι εκτάσεις περνούν κάτω από τραπεζικό έλεγχο και η παραγωγή ελέγχεται από λίγους και προωθείται κατά το δοκούν.

Βέβαια αυτό ακούγεται σα σενάριο επιστημονικής φαντασίας...Αλλά με τα τόσα που έχουμε δει να γίνονται πραγματικότητα, τίποτα δεν μας εκπλήσσει πλέον στην χώρα μας... 

Η Ελλάδα στις αγορές, οι Έλληνες... πνιγμένοι στα χρέη!

Γράφει ο Νώντας Χαλδούπης στο "Παρόν" για την έξοδο της χώρας στις αγορές: "Το Δημόσιο μπορεί να επανέρχεται στις αγορές για νέο δανεισμό, αλλά η ελληνική κοινωνία πνίγεται στα χρέη σε εφορίες, ασφαλιστικά ταμεία και τράπεζες! Η αύξηση ληξιπρόθεσμων οφειλών στις εφορίες το α' δίμηνο του έτους ήταν εκρηκτική, στο ΙΚΑ χιλιάδες επιχειρήσεις με ρυθμισμένες και εξυπηρετούμενες οφειλές εισφορών χάνουν το ευνοϊκό καθεστώς που είχαν εξασφαλίσει με παλαιότερο νόμο και απειλούνται με τεράστιες επιβαρύνσεις, ενώ τα μη εξυπηρετούμενα τραπεζικά δάνεια θα συνεχίσουν να αυξάνονται σημαντικά, τουλάχιστον ως το τέλος του έτους, χωρίς να φαίνεται ότι τα νέα μέτρα για ρυθμίσεις θα ανακουφίσουν τους οφειλέτες. Ύστερα από τέσσερα χρόνια κρίσης και κακής διαχείρισής της με τα Μνημόνια, το πρώτο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας και η πρώτη ανάγκη της οικονομίας φαίνεται ότι είναι να βρεθούν αποτελεσματικοί τρόποι ανακούφισης από συσσωρευμένα βάρη και υποχρεώσεις, που οδηγούν εκατομμύρια Έλληνες στην απόγνωση και απαγορεύουν την ουσιαστική ανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας. Όμως, οι εξελίξεις σε αυτόν τον τομέα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές: 

Παρότι οι δημοσιονομικές επιδόσεις της χώρας βελτιώνονται, πραγματικά ή με τεχνάσματα δημιουργικής λογιστικής, η υπερβολική αύξηση των φορολογικών επιβαρύνσεων έχει εξαντλήσει τις φοροδοτικές δυνατότητες των περισσότερων φορολογουμένων. Αυτό φάνηκε και κατά το α' δίμηνο του 2014, όταν η αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών ξεπέρασε τα 2,3 δισ. ευρώ. Η συσσώρευση νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών ξεπερνά το ρυθμό εξόφλησης παλαιών χρεών, με αποτέλεσμα το σύνολο των ληξιπρόθεσμων να υπερβαίνει τα 63 δισ. ευρώ. Μάλιστα, η προοπτική δεν είναι να μειωθούν τους επόμενους μήνες, αλλά να αυξηθούν, ιδιαίτερα μετά το καλοκαίρι, που οι φορολογούμενοι θα βρεθούν αντιμέτωποι και με τα «φουσκωμένα» εκκαθαριστικά των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος. 

Σε σχέση με τις ανεξόφλητες οφειλές προς τα δύο μεγάλα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ), που πλησιάζουν τα 15 δισ. ευρώ, επίσης δεν φαίνεται «φως». Είναι χαρακτηριστικό αυτό που συμβαίνει στο ΙΚΑ, όπου «πέφτουν» ακόμη και οι εξυπηρετούμενες ρυθμίσεις οφειλών, με βάση τον νόμο του 2012 και οι επιχειρηματίες υποχρεώνονται, για να παραμείνουν ασφαλιστικά ενήμεροι, να συνεχίσουν την εξυπηρέτηση των οφειλών τους με τους πολύ δυσμενέστερους όρους της περσινής ρύθμισης για τη «Νέα Αρχή». Αυτή η μετάπτωση σε νέο καθεστώς οδηγεί σε επιβαρύνσεις ακόμη και 60%, φέρνοντας επιχειρήσεις στα όρια της αντοχής τους. Εξάλλου, μετά τις εκλογές αναμένεται ότι θα ενεργοποιηθεί η νεοσύστατη κοινή υπηρεσία είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών στα Ταμεία και θα ξεσπάσει... καταιγίδα κατασχέσεων, κυρίως με στόχο τους μικρομεσαίους εμπόρους και επαγγελματίες. 

Στο μέτωπο των «κόκκινων» τραπεζικών δανείων, η αύξησή τους συνεχίζεται. Επιχειρήσεις και νοικοκυριά χρωστούν 75 δισ. ευρώ καθυστερούμενων δανείων, που υπολογίζεται ότι θα φθάσουν τα 85 δισ. ευρώ. Η κυβέρνηση πολύ σύντομα θα ορίσει τα νέα όρια των εύλογων δαπανών διαβίωσης, που, σύμφωνα με εισήγηση της αρμόδιας επιτροπής, θα πρέπει να διαμορφωθούν στα 1.374 ευρώ το μήνα για οικογένειες με δύο παιδιά. Οι εύλογες δαπάνες διαβίωσης θα είναι «οδηγός» για τις τράπεζες, ώστε να προτείνουν στους δανειολήπτες λύσεις εξυπηρέτησης των δανείων τους σύμφωνες με τις οικονομικές τους δυνατότητες. Όμως, αυτό το μοντέλο για εξωδικαστικές ρυθμίσεις δεν αναμένεται ότι θα φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο στην πλειονότητα των δανειοληπτών με καθυστερούμενα δάνεια, οι οποίοι έχουν πολύ χαμηλά εισοδήματα, κοντά ή κάτω από τα όρια φτώχειας. Αυτοί, όλα δείχνουν, ότι θα συνεχίσουν να προσφεύγουν για ρύθμιση των οφειλών τους με βάση τον νόμο Κατσέλη."

Ποια η σημασία της επίσκεψης Μέρκελ στην χώρα μας

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ στο "Έθνος" για την επίσκεψη της Μέρκελ: "Απέραντο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης κυριαρχεί σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα. Η ολιγόωρη επίσκεψη στην Αθήνα της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ υπενθυμίζει με επώδυνο τρόπο σε όλους τους Ελληνες ότι εδώ και τέσσερα χρόνια η πατρίδα μας είναι χώρα υπό οικονομική κατοχή εξαιτίας του επονείδιστου καθεστώτος του Μνημονίου στο οποίο την υπήγαγε συνειδητά και προσχεδιασμένα ο Γιώργος Παπανδρέου. Ως βαθύτατα αμερικανόφιλος αυτός επιδίωκε να μας υπαγάγει υπό τον ζυγό μόνο του ΔΝΤ, το οποίο ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Δεν είχε όμως κανένα πρόβλημα να θέσει την Ελλάδα υπό διπλό κατοχικό ζυγό - τόσο της ΕΕ (δηλαδή της Γερμανίας) όσο και του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ). Μέσα από τα ανομολόγητα δεινά των σκοτεινών χρόνων της μνημονιακής κατοχής οι Ελληνες γνώρισαν το ευρώ ως οικονομική θηλιά στον λαιμό τους. Γνώρισαν επίσης την ΕΕ ως παράγοντα καταβαράθρωσης του βιοτικού τους επιπέδου και υπέστησαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε φτωχή επαρχία του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας. Την υποβάθμισή της από ανεξάρτητο κράτος σε χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας. Οι Γερμανοί και οι ιθαγενείς τοποτηρητές τους μας λένε ότι το 2009 ήμασταν χρεοκοπημένοι και μας έσωσαν. Ημασταν χρεοκοπημένοι δηλαδή το 2009, τελευταία χρονιά πριν από τη μνημονιακή κατοχή, που το ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 231 δισεκατομμύρια ευρώ και είμαστε «σωσμένοι» το 2013 που το ΑΕΠ καταποντίστηκε στα... 183 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ - δηλαδή μόλις χάσαμε σχεδόν 50 δισεκατομμύρια από το ΑΕΠ μας, πάνω από το 20%, ποσοστό πρωτοφανές για ειρηνική περίοδο, έχουμε... «σωθεί»! Τα 50 δισ. ΑΕΠ παραπάνω ήταν που μας έπνιγαν!

Μας έλεγαν ότι είμαστε χρεοκοπημένοι το 2009 επειδή χρωστούσαμε 299 δισ. ευρώ (ποσοστό 129% του ΑΕΠ), αλλά έχουμε σωθεί πλέον το 2013 που χρωστάμε ως χώρα... 321 δισεκατομμύρια (ποσοστό 175% του ΑΕΠ)! Με το δημόσιο χρέος στο 129% του ΑΕΠ ήμασταν δυστυχώς χρεοκοπημένοι, ενώ με το δημόσιο χρέος να έχει εκτιναχθεί στο 175% του ΑΕΠ είμαστε ευτυχώς σωσμένοι! Εκτός από δουλόφρονες, πρέπει να μας θεωρούν και απερίγραπτα ηλίθιους πολιτικά για να νομίζουν ότι πιστεύουμε τέτοιους ανόητους ισχυρισμούς. Το 2009 οι άνεργοι στην Ελλάδα ήταν 470.620 άτομα, ποσοστό 9,5%, ενώ το 2013 απογειώθηκαν στο 1.374.054 άτομα, ποσοστό 27,6%. Για να «σωθούμε» δηλαδή έστειλαν στο σύγχρονο κρεματόριο της ανεργίας περίπου 900.000 Ελληνες - τον έναν από κάθε τέσσερις εργαζόμενους! Την εξαετία 2007-2012 το πραγματικό ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 35,4% -πραγματικά ανατριχιαστικό ποσοστό- λόγω της μνημονιακής κατοχής της πατρίδας μας. Μόνο που τα ίδια χρόνια, στην επίσης υπό μνημονιακό καθεστώς Ιρλανδία η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών ήταν σχεδόν... έξι (!) φορές μικρότερη, μόνο 6,2%. Αλλά και στην επίσης υπό μνημονιακό καθεστώς Πορτογαλία, η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος ήταν 5,3% - σχεδόν επτά φορές μικρότερη!

Αρκεί και μόνο αυτό το στοιχείο για να κατανοήσει κανείς και να συμμεριστεί πλήρως τη βαθύτατη οργή των Ελλήνων τόσο εναντίον των Γερμανών όσο και εναντίον των ελληνικών πολιτικών κομμάτων που συγκρότησαν τις μνημονιακές κυβερνήσεις και υπηρέτησαν πιστά τα σχέδια οικονομικής εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού. Ο λόγος που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα θεωρήσουν θαύμα αν πάρουν στις επικείμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο το 30% των ψήφων και τα δύο κόμματα μαζί, ενώ και στις επτά προηγούμενες ευρωεκλογές που έχουν γίνει μέχρι τώρα στην Ελλάδα από το 1981 ως το 2009 είχαν πάρει από 70% έως 80% (από 68,92% το 1999 έως 79,63% το 1984), είναι απλούστατος: επειδή έριξαν αδίστακτα στον οικονομικό Καιάδα εκατομμύρια Ελληνες!

Οι πάντες έχουν πια πειστεί ότι το αποτέλεσμα των επικείμενων ευρωεκλογών θα διαλύσει εντελώς το μνημονιακό κομματικό σύστημα. Δεν θα επισφραγίσει μόνο τον τελειωτικό ενταφιασμό του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος-πυλώνα του συστήματος. Θα αποσαθρώσει και τη ΝΔ ως κόμμα τέτοιου χαρακτήρα, γι' αυτό και έχουν ήδη αρχίσει οι σπασμωδικές κινήσεις εξεύρεσης αντικαταστατών για τα δύο αυτά κόμματα. Η τύχη του ευρώ και της ΕΕ δεν θα κριθεί όμως στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα στις ευρωεκλογές των κομμάτων στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αγγλία, την Ολλανδία που κατεβαίνουν με καθαρά αντιγερμανική γραμμή και με συνθήματα «Εξω από το ευρώ» και «Εξω από την ΕΕ» θα είναι αυτά που θα καθορίσουν τις εξελίξεις."