Όλοι ζητάνε κάτι εκτός από εμάς...

Παρά την πανδημία, η Ε.Ε. δείχνει να παρακάμπτει τα μαθήματα του Brexit και να προχωράει με γοργό βηματισμό στο άνοιγμα της "ευρωπαϊκής αγκαλιάς" και στα υπόλοιπα Βαλκανικά κράτη. Το πως αυτό θα ωφελήσει την ευρωπαϊκή οικογένεια παραμένει υπό αμφισβήτηση και (μεγάλη) συζήτηση. Αυτό που φαίνεται όμως είναι κάτι άλλο - όλοι ζητάνε υποχωρήσεις και αλλαγές πολιτικής από τις "υπό ένταξη" χώρες, εκτός από την Ελλάδα, η οποία σε πολλές φορές έχει όχι ζωτικά συμφέροντα να υπερασπιστεί, ειδικά στην περίπτωση των Σκοπίων και της Αλβανίας, όπου υπάρχουν (σε πείσμα πολλών) εθνικές ελληνικές μειονότητες (διαβάστε σχετικά εδώ και εδώ), οι οποίες καταπιέζονται. Για τα μαθήματα που πρέπει να πάρουμε από τη στάση ορισμένων χωρών γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας:

Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας καλεί το Κόσσοβο να συμφωνήσει σε καίρια ζητήματα με τη Σερβία, αν θέλει να έχει ευρωπαϊκή προοπτική.Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Όλιβερ Βάρχελι καλεί τα Σκόπια να τα βρουν με τη Βουλγαρία για να αρθούν τα εμπόδια προς την πιθανή ευρωπαϊκή ένταξη. Η Βουλγαρία, ακόμη και υπό τη σημερινή υπηρεσιακή κυβέρνηση, καλεί τα Σκόπια να παύσουν να διαστρεβλώνουν τη βουλγαρική ιστορία και μόνον τότε η Σόφια θα άρει το βέτο της.

Όλοι βάζουν όρους και θέτουν προϋποθέσεις στα υπό ένταξη κράτη. Η Ελλάς δεν έχει όρους και ενστάσεις; Με τα Σκόπια μας δεσμεύει η Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά ουδείς μπορεί να μας επιβάλει να αγνοήσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Με την Αλβανία τα πράγματα είναι πιο εύκολα, διότι δεν μας δεσμεύει κάποια αντίστοιχη Συμφωνία. 

Καταγράφω ορισμένα σημεία, τα οποία πρέπει να προσέξουμε.Να έχουμε πιο ενεργό συμμετοχή κατά τη σύνταξη των εκθέσεων προόδου που δημοσιοποιεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα υποψήφια κράτη- μέλη.

Παρατηρώ ότι κατά τα τελευταία χρόνια οι εκθέσεις δεν αναφέρουν τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία (π.χ. κατεδαφίσεις στη Χειμάρρα, καθυστέρηση στο πόρισμα για τον φόνο του Κωνσταντίνου Κατσίφα).Οι συντάκτες των εκθέσεων μιλούν για άλλες μειονότητες, αλλά ουσιαστικά λησμονούν την ελληνική που είναι η μεγαλύτερη.

Να δηλώσουμε ότι τα βήματα της Αλβανίας προς την Ευρ. Ένωση εξαρτώνται κατά τρόπο σαφή και άμεσο από τον σεβασμό των εθνικών, εκπαιδευτικών και ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας.Να καταστήσουμε σαφές ότι απορρίπτουμε κάθε συζήτηση για τις απαιτήσεις των Τσάμηδων, απογόνων των εγκληματιών πολέμου του 1941- 1944. 

Αν συνεχίσει η Αλβανία να υποστηρίζει αυτά τα αιτήματα η Ελλάς διατηρεί το δικαίωμα να βάλει εμπόδια στην ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας.Να απαιτήσουμε και από τα Σκόπια και από την Αλβανία να διοργανώσουν με τρόπο έντιμο και διαφανή τις απογραφές πληθυσμού που έχουν ανακοινωθεί. Πρέπει να καταγραφούν όλες οι εθνικές ομάδες. Μόνον όταν γνωρίζει η Ευρώπη και η Διεθνής Κοινότητα την ύπαρξη και το μέγεθος των εθνικών μειονοτήτων μπορεί να τις προστατεύσει. Οποιαδήποτε προσπάθεια αλλοιώσεως αριθμητικών στοιχείων ή εκφοβισμού μειονοτικών πληθυσμών θα θεωρείται από την Ελλάδα σοβαρός λόγος αναστολής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Να καταγράφονται επισήμως και να ανακοινώνονται σε τακτά διαστήματα οι παραβιάσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών από τα Σκόπια.Να καταγράφεται από την Ελλάδα και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η παρουσία ακραίων ισλαμιστικών ομάδων στην Αλβανία και στα Σκόπια. 

Είμαι βέβαιος ότι η Ευρώπη δεν θέλει να εντάξει χώρες που ανέχονται ή και ενθαρρύνουν τη δραστηριότητα φανατικών.Η κατανόηση που δείχνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομμισσιόν) προς τις βουλγαρικές ενστάσεις καταδεικνύει ότι και τα ιστορικά επιχειρήματα έχουν αξία. Κάποτε οι οπαδοί των υποχωρήσεων μάς έλεγαν ότι οι εταίροι μας δεν ενδιαφέρονται για τον Μέγα Αλέξανδρο και την ιστορία της Μακεδονίας.

Όμως βλέπουμε ότι οι εταίροι δείχνουν κατανόηση προς τη Βουλγαρία, η οποία υπεραμύνεται της δικής της ερμηνείας της Ιστορίας. Ας ζητήσουμε και εμείς από τα Σκόπια και την Αλβανία να σέβονται την Ιστορία μας...

Για ποια "Βόρεια" Μακεδονία μιλάμε; Η απόδειξη της κοροϊδίας με παραδείγματα...

Για ποια "Βόρεια Μακεδονία" αλήθεια μιλάμε; Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Μια γρήγορη περιήγηση στις επίσημες, κρατικές ιστοσελίδες των γειτόνων μας καταδεικνύει το ότι κάποιοι μας δουλεύουν ψιλό γαζί, και όχι μόνο ήταν (και είναι) ανίκανοι για μια σοβαρή συμφωνία που θα ωφελήσει την χώρα μας αλλά είναι ταυτόχρονα ΠΑΝΤΕΛΩΣ ανίκανοι να επιβάλουν και την (κακή) συμφωνία που υπέγραψαν...Οι δε αναφορές στις ιστοσελίδες αυτές - πέραν της καπήλευσης του όρου "Μακεδονία" (κάτι που το λέγαμε εμείς και άλλοι από την αρχή) δημιουργεί σύγχυση με τις συνεχείς αναφορές σε "μακεδονικό/η/ος", αφού αυτή έχει ταυτόχρονη αναφορά σε "Δημοκρατία της Μακεδονίας"...

Ας πάμε λοιπόν σε δύο χαρακτηριστικές αποδείξεις των παραπάνω...Η ιστοσελίδα του Βορειο-μακεδονικού ΕΟΤ (https://macedonia-timeless.com), πέραν της μου διαχωρισμού της αρχαίας ιστορίας όταν αναφέρεται σε αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή (ειδικά η περίπτωση της περιγραφής του αρχαιολογικού χώρου της Οχρίδας δίνει την εντύπωση ότι στην περιοχή έμεναν τα αρχαία χρόνια εξωγήινοι και όχι Έλληνες), κάνει συνεχείς αναφορές σε "Δημοκρατία της Μακεδονίας" - σα να μην πέρασε μια μέρα.  Εκεί που τα δίνουν όλα όμως είναι στο Μουσείου του "Μακεδονικής Αντίστασης": "The museum opened its doors on September 08, 2011, when the Macedonian citizens celebrated the 20th anniversary of the independence of the Republic of Macedonia. The Declaration of Independence of Republic of Macedonia has central position in the museum hall. It was placed on the day of the museum opening Since then, the Museum of the Macedonian Struggle is one of the most visited institution in Skopje with over 100.000 visitors, foreign official delegation, diplomats and other public figures. In other words, The Museum of the Macedonian Struggle is becoming the guest room of Macedonia." 
Δηλαδή: "Το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του τον Σεπτέμβρη του 2011, όταν οι ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ πολίτες γιόρταζαν την 20η επέτειο της ανεξαρτησίας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ έχει κεντρική θέση στο χωλ του μουσείου...το μουσείο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (της ποιας;)...Με άλλα λόγια το μουσείο της ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ έχει γίνει το δωμάτιο επίσκεψης της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ".
Τι εντυπώσεις δημιουργούνται; Ότι οι Μακεδόνες (όλης της Μακεδονίας) αντιστάθηκαν (απέναντι σε ποιους;) και ότι όποιος πάει στο μουσείο αυτό, μαθαίνει την ιστορίας της Μακεδονίας.

Εκεί όμως που γίνεται hi-score είναι στην ΕΠΙΣΗΜΗ ιστοσελίδα του υπουργείο εξωτερικών των γειτόνων (http://www.mfa.gov.mk/index.php?lang=en). Κι εκεί το τι "Μακεδονία" πέφτει - είναι απερίγραπτο - παρά το γεγονός ότι η Συμφωνία των Πρεσπών (Prespa Agreement) έχει δική της υποσελίδα, με "συχνά ερωτήματα και απαντήσεις".
Για παράδειγμα στην αναφορά που γίνεται στα "τουριστικά" χαρακτηριστικά της χώρας (https://tinyurl.com/y4y4gqux):
"Macedonia is a European country, geographically situated in the central part of the Balkan Peninsula. High percentage of the Republic of Macedonia is mountainous. It's a landlocked country that is geographically defined by a central valley formed by the Vardar River and rimmed along its borders by mountain ranges. The Republic's territory is mostly rugged, located between Shara and Osogovo mountains, which frame the valley of the Vardar River. The Republic of Macedonia has scenic mountains. The scenery in Macedonia offers rocky mountains and green, rolling hills covered with conifer forests and lined with countless freshwater streams and rivers. The total territory of Republic of Macedonia comes to 25,713 sq. km, of which 25,236 sq. km are land, while 477 sq. km are water surface. The lowest point is Vardar River (44 m) near Gevgelija, and the highest point is Golem Korab peak (2,764 m) in the north-western part of the country. Macedonia borders with several countries. Namely, to the north is bordered with Serbia, northwest with Kosovo, to the east by Bulgaria, to the south by Greece, to the west by Albania."
Δε νομίζουμε να χρειάζεται μετάφραση...Οι αναφορές είναι ξεκάθαρες...
Αφήστε που υπάρχει ξεχωριστή υποσελίδα για "επενδύσεις στην Μακεδονία". Βέβαια μπορεί ο Τσίπρας να έκανε το ντηλ ώστε να έχουμε κοινή σελίδα για επενδύσεις για να φέρει χρήμα στην Ελλάδα μέσω των γειτόνων, αλλά ΔΕΝ το νομίζουμε...

Αν κάναμε σοβαρή δουλειά και αν μετρούσαμε ως χώρα θα έπρεπε όλα αυτά να είχαν διορθωθεί. Ή αν είχαμε απέναντί μας ανθρώπους αξιόπιστους - "ντόμπρους" δηλαδή για να χρησιμοποιήσουμε και μια λέξη που θα την καταλάβουν και οι γείτονές μας, αφού είναι σλάβικη...

Μακεδονικό - λίγο πριν το τέλος

Βρισκόμαστε πλέον λίγες ώρες μακρυά από την ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών που θα οδηγήσει στην απόδοση του ονόματος "Μακεδονία" στους βόρειους γείτονές μας και στον χαρακτηρισμό "Μακεδόνες" στους κατοίκους της. Η δημοσιογράφος Νεφέλη Ορφανού αναλύει, με απλά λόγια, τα κενά της συμφωνίας και τους κινδύνους, στους οποίους θα οδηγήσει, αυτή, την χώρα μας:  

"Μια εξαιρετικά ετερόκλητη συμμαχία βουλευτών από πέντε διαφορετικά κόμματα ετοιμάζεται να ψηφίσει το βράδυ της Πέμπτης την Συμφωνία των Πρεσπών, αφού αυτή εγκρίθηκε από την Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας.

Αυτοί είναι που διασώζουν την κυβέρνηση, προσφέροντάς της μία πνοή ζωής που φτάνει μέχρι το Μάιο. Το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει το διακύβευμα, διαμηνύοντας προς σύσσωμη την κυβέρνηση και τα στελέχη αυτής να ασχοληθούν αποκλειστικά και μόνο με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Έτσι, επιχειρεί να αλλάξει το κλίμα.

Δεν είναι μόνο ότι η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας στέκεται απέναντί της, αλλά πλήθος διεθνολόγων, διανοουμένων, καλλιτεχνών, ακόμα και διπλωματών προειδοποιούν για τις ολέθριες συνέπειες που θα υπάρξουν για την Ελλάδα, σε περίπτωση που ψηφιστεί τελικά η «λεόντεια» και «ετεροβαρής» Συμφωνία. Ο «Διπλωματικός Κύκλος Συνταξιούχων Πρέσβεων», μάλιστα, με επιστολή του επιχειρεί να αποδημήσει τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, σ’ ένα κείμενο που φέρει την υπογραφή δεκαοκτώ πρώην πρέσβεων.

Το υπουργείο Εξωτερικών, σε μία προσπάθειά του να κυκλοφορήσει επίσης ένα εγχειρίδιο υπέρ της συμφωνίας, δίνει απαντήσεις σε πέντε βασικά ερωτήματα που αφορούν στο έθνος, στην εθνικότητα, στην ιθαγένεια, στη γλώσσα και στα εμπορικά σήματα. Σε αυτό, έμφαση δίνεται και στο κέρδος που θα έχει η Ελλάδα αλλά και στο πώς θα διασφαλιστεί εάν υπάρξει υπαναχώρηση από επόμενη κυβέρνηση.

Μεταξύ άλλων, καλλιεργείται από όλα τα φιλοκυβερνητικά μέσα και ένα προπαγανδιστικό αφήγημα, το οποίο ούτε λίγο, ούτε πολύ υποστηρίζει ότι «όσοι στηρίζουν την Συμφωνία των Πρεσπών είναι άνθρωποι μετριοπαθείς, φιλελεύθεροι, ευρωπαϊστές και προοδευτικοί, ενώ όσοι της αντιτίθενται είναι οπισθοδρομικοί, συντηρητικοί, υπερεθνικιστές».

Εν όψει της επικύρωσης της Συμφωνίας, δόθηκε στη δημοσιότητα ολόκληρο το κείμενο της Συμφωνίας και η ρηματική διακοίνωση των Σκοπίων προς την Αθήνα. Η ρηματική διακοίνωση από τα Σκόπια κατατέθηκε στην Ελλάδα την ημέρα που ο πρωθυπουργός διεκδικούσε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε πως η Συμφωνία βασιζόταν εξαρχής στον εξής οδικό χάρτη: Η ΠΓΔΜ θα προχωρούσε σε αλλαγές στο Σύνταγμά της, έτσι όπως προβλέπουν οι «Πρέσπες». Βασική αλλαγή ήταν αυτή της συνταγματικής ονομασίας από «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Επίσης, η Συμφωνία προβλέπει ότι αναφορές στο Σύνταγμα που παρέπεμπαν σε αλυτρωτισμό ή σε μειονοτικές διεκδικήσεις θα αφαιρούνταν ή θα τροποποιούνταν. Τέλος, ακυρώνει τον ρητό σφετερισμό της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς από τα Σκόπια.


Γλώσσα, υπηκοότητα, μακεδονικός λαός και μακεδονικό έθνος

Με τη διπλωματική διακοίνωση, όμως, η Ελλάδα δίνει γλώσσα, υπηκοότητα και λαό. Και αυτό, καθώς στη διπλωματική διακοίνωση αναφέρεται για πρώτη φορά ο όρος «Μακεδονικός» λαός. Η αλλαγή του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (σε «Βόρεια Μακεδονία») πρακτικά αναιρείται από το γεγονός ότι, με τη Συμφωνία, ο λαός της γειτονικής χώρας θα αποκαλείται «μακεδονικός» (και όχι «βορειομακεδονικός»).

Επίσης, ο όρος nationality, που θα αναγράφεται στα διαβατήρια μπορεί να μεταφραστεί και ως εθνικότητα και ως ιθαγένεια. Εάν δεν υπήρχαν δεύτερες σκέψεις από την πλευρά των Σκοπίων θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί ο όρος citizenship που σημαίνει ξεκάθαρα ιθαγένεια. Είναι σαφές δηλαδή πως οι Σλάβοι της γειτονικής χώρας θα εκμεταλλευτούν τη δυνατότητα που τους δίνει η διπλή ερμηνεία του nationality για να ισχυρίζονται ότι είναι εθνοτικά Μακεδόνες. Ακόμα, όμως, και εάν αποδεχθεί κάποιος ότι το nationality αφορά στην ιθαγένεια και όχι στην εθνικότητα, τότε γιατί η ιθαγένεια ονομάζεται «μακεδονική» και όχι βορειομακεδονική;

Η ιθαγένεια είναι η νομική σχέση του πολίτη με το κράτος. Σε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες του κόσμου, το όνομα της ιθαγένειας είναι παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση παραβιάστηκε αυτός ο κανόνας; Γιατί η κυβέρνηση Τσίπρα το δέχτηκε; Εντύπωση, μάλιστα, προκαλεί ότι η Αθήνα θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι οι Αλβανοί της ΠΓΔΜ, για προφανείς λόγους θα προτιμούσαν στα διαβατήρια να αναγράφεται citizenship: Βορειομακεδόνας. Ο Νίκος Κοτζιάς, όμως, δεν χρησιμοποίησε αυτό τον μοχλό πίεσης προς το δίδυμο Ζάεφ-Ντιμιτρόφ για να εξασφαλίσει το αυτονόητο. Αυτό που ανεξαιρέτως ισχύει σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Η ρηματική ανακοίνωση λοιπόν αναφέρεται ρητώς σε «μακεδονικό» λαό. Κάτι που δεν είχε ποτέ δεχτεί μέχρι τώρα η Ελλάδα. Είναι προφανές ότι οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ θέλουν μέσα από το όνομα «Μακεδόνας» να νομιμοποιήσουν το ιδεολόγημά τους περί «μακεδονικού έθνους». Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα και από το γεγονός ότι και στο τροποποιημένο Σύνταγμα υπάρχουν αναφορές στον «μακεδονικό λαό».

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργεί και η αναγνώριση από την Ελλάδα ύπαρξης «μακεδονικής γλώσσας». Με τη συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα αναγνωρίζει στο άρθρο 1.3 «μακεδονική γλώσσα», και μάλιστα με τη ρητή και ανακριβή αναφορά ότι ως τέτοια είχε αναγνωριστεί από το 1977. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα: Αφού και τα Σκόπια αναγνωρίζουν ότι η γλώσσα τους ανήκει στην οικογένεια των νότιων σλαβικών γλωσσών,γιατί λοιπόν, η κυβέρνηση Τσίπρα δεν απαίτησε να ονομαστεί σλαβομακεδονική; Οι Σλάβοι είχαν κάθε συμφέρον να περάσει αυτό που τελικά πέρασε, επειδή στόχος τους ήταν να νομιμοποιήσουν μέσα από τη Συμφωνία των Πρεσπών το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, πράγμα που συνέβη. Όπως σχολίασε κορυφαίος Αμερικάνος διεθνολόγος είναι προφανές ότι ο κάθε Σλάβος του γειτονικού κράτους θα μπορεί να δηλώνει, επιδεικνύοντας και το νομιμοποιημένο από την Ελλάδα διαβατήριό του ότι είναι «Μακεδόνας» και μιλάει «μακεδονικά». Δεν θα συμπληρώνει «ξέρετε είμαι πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας» και ότι «η γλώσσα μου ανήκει στην οικογένεια των νότιων σλαβικών γλωσσών»!

Από την άλλη, με την κύρωση της Συμφωνίας, η αναγνώριση τέτοιας γλώσσας (χωρίς προσδιορισμό) θα αποκτήσει ισχύ και στο εσωτερικό δίκαιο της Ελλάδας. Το άρθρο 1.8 της Συμφωνίας ορίζει: «Από τη θέση σε ισχύ της παρούσης Συμφωνίας […] τα Μέρη θα χρησιμοποιούν το όνομα και τις ορολογίες του άρθρου 1.3 για όλες τις χρήσεις και για όλους τους σκοπούς erga omnes, ήτοι, εσωτερικά, σε όλες τις διμερείς σχέσεις τους και σε όλους τους περιφερειακούς και διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς». Το erga omnes δεν αφορά μόνον την ΠΓΔΜ. Η Συμφωνία αναφέρεται στα «Μέρη». Επομένως, είναι erga omnes και για την Ελλάδα αυτή η ονομασία. Και είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα θα μπορεί να αποκαλεί τη γλώσσα αυτή διαφορετικά. Η κυβερνητική πλευρά «καθησυχάζει» τον ελληνικό λαό με ανακρίβειες.
Με τον τρόπο αυτό προσπάθησε να δεσμεύσει-εγκλωβίσει την Αθήνα.


Εγείρεται ζήτημα νομιμότητας της Συνταγματικής Αναθεώρησης

Όσον αφορά τη συνταγματική αναθεώρηση υπάρχει ένα ζήτημα νομιμότητας, δεδομένου ότι φέρει την υπογραφή του προέδρου της Βουλής και όχι του Προέδρου της Δημοκρατίας Ιβανώφ, όπως προβλέπεται. Η μεθόδευση αυτή έγινε, επειδή ο πρόεδρος Ιβανώφ αρνήθηκε κατηγορηματικά να υπογράψει.

Δεδομένου ότι η θητεία του λήγει το επόμενο διάστημα, θα μπορούσε η διαδικασία να παγώσει, προκειμένου το νέο Σύνταγμα να υπογραφεί από το νέο Πρόεδρο Δημοκρατίας. Μία τέτοια καθυστέρηση ήταν εναντίον των πολιτικών σκοπιμοτήτων και στις δύο χώρες οπότε και οδηγηθήκαμε σε αυτή την παρατυπία, την οποία ενδεχομένως να επικαλεστεί στο μέλλον μία κυβέρνηση του VMRO.

Ένα ακόμα προβληματικό σημείο είναι το γεγονός ότι στάλθηκαν οι τροποποιήσεις, χωρίς να σταλεί το τελικό κείμενο των τροποποιήσεων. Πώς μπαίνουν αυτές μέσα στο κείμενο; Αυτό εγείρει ένα σημαντικό ζήτημα: Πώς μπορούν οι βουλευτές να ψηφίσουν ένα κείμενο που δεν έχει ακόμα την τελική μορφή του; Είναι πράγματι αδιανόητο να μην υπάρχει κατατεθειμένο το ενιαίο κείμενο του Συντάγματος των Σκοπίων, το οποίο είναι προαπαιτούμενο συζήτησης.


Το άρθρο 36 παραβιάζει την Συμφωνία

Η δημοσιοποίηση του κειμένου της ρηματικής διακοίνωσης επιβεβαίωσε ότι οι Σλάβοι της ΠΓΔΜ κινήθηκαν κακόπιστα και όσον αφορά στις συνταγματικές αλλαγές. Στο άρθρο 36 του Συντάγματος παραμένει ο όρος «Μακεδονία» και τα παράγωγά της. Ο Ζόραν Ζάεφ πρόβαλε τη δικαιολογία ότι η εν λόγω αναφορά έχει ιστορική διάσταση: «Η Δημοκρατία εγγυάται συγκεκριμένα δικαιώματα κοινωνικής ασφάλισης σε βετεράνους του αντιφασιστικού πολέμου και σε όλους τους “μακεδονικούς” εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους, στους ανάπηρους πολέμου, σε εκδιωγμένους και φυλακισμένους για τις ιδέες της ξεχωριστής ταυτότητας του “μακεδονικού λαού” και της “μακεδονικής” πολιτειακής υπόστασης όσο και στα μέλη των οικογενειών τους χωρίς μέσα υλικής και κοινωνικής διαβίωσης. Τα συγκεκριμένα δικαιώματα ρυθμίζονται από το νόμο». Έχει, άραγε, αναρωτηθεί η κυβέρνηση Τσίπρα ποιοι είναι αυτοί οι «μακεδονικοί» εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι; Προφανώς αναφέρεται στη διεκδίκηση της ελληνικής Μακεδονίας.

Στο Σύνταγμα υπάρχει ρητή αναφορά στο «μακεδονικό κράτος» [Македонскиот државност]. Πρόκειται για σαφή παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία ορίζει: «Ο επιθετικός προσδιορισμός για το κράτος, τα επίσημα όργανά του και τις άλλες δημόσιες οντότητες θα ευθυγραμμίζεται με το επίσημο όνομα του Δευτέρου Μέρους ή το σύντομο όνομα ήτοι ‘της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας’ ή ‘της Βόρειας Μακεδονίας’» (άρθρο 1.3.ζ).

Το πρόβλημα, όμως, εντοπίζεται κυρίως σε ό,τι αφορά τις αναφορές σε «μακεδονικό λαό». Συγκεκριμένα στην σελίδα με αριθμό 2 γίνεται ξεκάθαρη αναφορά. «Η Δημοκρατία (της Βόρειας Μακεδονίας) θα προστατεύει, εγγυάται και ενισχύει τα χαρακτηριστικά και την ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά του μακεδονικού λαού». Αναφορά γίνεται και στον «μακεδονικό λαό» της διασποράς, για τον οποίο θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα: «Η Δημοκρατία θα προνοεί για τη διασπορά των Μακεδόνων, του μακεδονικού λαού και τμήματος των Αλβανών, των Τούρκων, των Βλάχων και άλλων, προάγοντας τους δεσμούς με την πατρίδα». Συνολικά υπάρχουν τρείς αναφορές σε «μακεδονικό λαό», οι οποίες ίσως και ανοίγουν κερκόπορτα για μελλοντικές ερμηνείες.


Πέντε χρόνια… και βλέπουμε για την αλλαγή ονομασίας

Το άρθρο 3 ορίζει ότι τα επίσημα έγγραφα και τα έγγραφα της δημόσιας διοίκησης για διεθνή χρήση θα προσαρμοστούν στη νέα ονομασία μέσα σε πέντε(!) ολόκληρα χρόνια, ενώ το άρθρο 4 προβλέπει ότι τα επίσημα έγγραφα και άλλα έγγραφα της δημόσια διοίκησης που προορίζονται για εσωτερική χρήση επίσης θα αλλάξουν μέσα σε μια πενταετία, αλλά με σημείο αφετηρίας το άνοιγμα του αντίστοιχου κεφαλαίου της ενταξιακής διαδικασίας στην ΕΕ! Γιατί άραγε η κυβέρνηση Τσίπρα αποδέχτηκε αυτή την άσχετη διασύνδεση;


«Μακεδονία» και «Μακεδόνας» στο άρθρο 7

Ωστόσο, πρέπει να επισημάνουμε, ότι η ίδια Συμφωνία των Πρεσπών περιλαμβάνει και το άρθρο 7. Σε αυτό οι δύο χώρες συνομολογούν ότι χρησιμοποιούν τις έννοιες «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» με αναφορά σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά. Για την Ελλάδα, σύμφωνα με το άρθρο 7(2) αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κληρονομιά. Η ΠΓΔΜ δεσμεύεται με το άρθρο 7(3) ότι με αυτούς τους όρους ορίζει μια διαφορετική παράδοση και κληρονομιά και με το άρθρο 7(4) δεσμεύεται ότι όλα αυτά δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο πολιτισμό και την κληρονομιά και τον πολιτισμό της ελληνικής Μακεδονίας. Το άρθρο 7 της Συμφωνίας εν μέρει λύνει το πρόβλημα του σφετερισμού από τους Σλάβους της ΠΓΔΜ της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς. Σίγουρα, αυτό δεν είναι ορισμός ιθαγένειας. Είναι ορισμός ταυτότητας.


Παραμένει το ζήτημα μακεδονικών μειονοτήτων

Το σημερινό άρθρο 49 του Συντάγματος αναφέρει: «Η Δημοκρατία φροντίζει για το καθεστώς και τα δικαιώματα των προσώπων που ανήκουν στον μακεδονικό λαό σε γειτονικές χώρες, καθώς και τους Μακεδόνες αποδήμους, βοηθά την πολιτισμική τους ανάπτυξη και προωθεί τους δεσμούς με αυτούς. Η Δημοκρατία φροντίζει για την πολιτιστική, οικονομική και κοινωνική ζωή και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών της Δημοκρατίας στο εξωτερικό». Αυτή η τροποποίηση θα αντικαταστήσει το Άρθρο 49 και την Αλλαγή ΙΙ στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Τα προβλήματα που απορρέουν από τη συγκεκριμένη τροπολογία είναι ότι διατηρείται η διάκριση ανάμεσα σε πολίτες της ΠΓΔΜ που κατοικούν στο εξωτερικό και σε «Μακεδόνες», που επίσης κατοικούν εκτός των συνόρων της χώρας. Η αλλαγή που επιχειρείται είναι εντελώς προσχηματική. Αντί για «Μακεδόνες» που κατοικούν σε γειτονικές χώρες, η αναφορά γίνεται σε «Μακεδόνες» που κατοικούν στο εξωτερικό που προφανέστατα περιλαμβάνει βεβαίως και τις γειτονικές χώρες. Εάν δεν δρούσαν κακόπιστα, το Σύνταγμα θα έπρεπε να αναφέρεται σε διασπορά ή αποδήμους. Είναι δηλαδή ένα κρίσιμο άρθρο μια που αναφέρεται ουσιαστικά στο εάν και σε ποιο βαθμό η πλευρά της ΠΓΔΜ εγείρει θέματα «μακεδονικών» μειονοτήτων σε γειτονικές χώρες.

Τέλος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στη Συμφωνία των Πρεσπών, για να ξεκινήσει η Ελλάδα την κύρωση της Συμφωνίας και του Πρωτοκόλλου ένταξης στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει η ΠΓΔΜ να ολοκληρώσει όλες τις εσωτερικές διαδικασίες στο σύνολό τους. Και, μάλιστα, καθ’ ολοκληρίαν. Παρ’ όλα αυτά, η ΠΓΔΜ προσπαθεί με μία επεξήγηση τροπολογίας να αλλάξει μονομερώς τη Συμφωνία. Ορίζει ότι οι αλλαγές του Συντάγματός της ψηφίζονται μεν τώρα, αλλά θα ισχύσουν μετά την κύρωση (α) της συμφωνίας των Πρεσπών από την Ελλάδα και (β) του πρωτοκόλλου εντάξεως της ΠΔΓΜ στο ΝΑΤΟ. Είναι αυτό ακριβώς που είχαν ζητήσει οι οκτώ βουλευτές του VMRO όταν αποσκίρτησαν και ψήφισαν υπέρ της συνταγματικής μεταρρυθμίσεως. Πρόκειται για σαφή παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών."

Ψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών: Αυτοί που θα ψηφίσουν και ο Μίκης

Οι βουλευτές που ετοιμάζονται να ψηφίσουν την Συμφωνία των Πρεσπών και να φορτώσουν την χώρα μας μ' ένα ακόμα τεράστιο στίγμα, το οποίο θα κουβαλάει μέχρι το τέλος της (όποτε έρθει αυτό ουσιαστικά ή τυπικά), δεν είναι ένα ενιαίο σώμα.
Ούτε φυσικά είναι όλοι καλών προθέσεων.

Καταρχήν έχουμε τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψηφίζουν "ιδεολογικά". Γι' αυτούς δεν μπορούμε να πούμε πολλά: κατά τα πιστεύω τους οτιδήποτε "εθνικό" δεν έχει σημασία, ο πατριωτισμός είναι ισοδύναμος του εθνικισμού και το μέλλον της Μακεδονίας (μας) δεν τους ενδιαφέρει. Στο μικροκοσμό τους, τα ονόματα (και οι μελλοντικές διεκδικήσεις) δεν έχουν σημασία. Είναι χαρούμενοι οι Σκοπιανοί; Είναι χαρούμενοι και αυτοί στα πλαίσια ενός λανθάνοντος διεθνισμού.  Κάποιοι απ' αυτούς έχουν στενές (όχι απαραίτητα οικονομικές) σχέσεις με "περίεργα χρηματοδοτούμενες" ΜΚΟ (στα τόσα υπερβολικά του Καμμένου υπάρχουν εξάλλου και κάποιες μικρές αλήθειες), μέσω γνωστών/φίλων/συγγενών και θεωρούν ότι "κάνουν το σωστό". Ήταν γνωστοί επομένως και οι απαιτήσεις απ' αυτούς ελάχιστες. Αυτοί δεν έχουν πολιτικό παρελθόν, πέραν από τη συμμετοχή τους σε κάποιες απεργίες και πορείες αμφιβόλου βαρύτητας, και στην επόμενη κοινοβουλευτική εκκαθάριση, οι περισσότεροι απ' αυτούς θα πάνε σπίτι τους. Κάποιοι απ' αυτούς θα χάσουν τις θέσεις τους από άτομα της τρίτης και τέταρτης ομάδας, που θα έρθουν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και έχουν περισσότερους "δεμένους" ψήφους απ' αυτούς.
Η δεύτερη ομάδα αποτελείται από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που προερχόμενοι από άλλους πολιτικούς χώρους είναι στην ουσία "συνεργαζόμενοι". Αυτοί αναγνωρίζουν τον κίνδυνο που θα φέρει η συμφωνία σε ιδιωτικές συζητήσεις τους (κάποιοι εξ αυτών και δημόσια), αλλά δεν είναι διαθετιμένοι να κάνουν αυτό που τους επιβάλει η πολιτική τους συνείδηση. Υπάρχουν περίπου 10, που υπό άλλες συνθήκες (χαλαρής ψήφου) θα ψήφιζαν ενάντια, αλλά στη δεδομένη χρονική στιγμή, και με δεδομένη τη πίεση που ασκείται από την κυβέρνηση και τον ξένο πολιτικό παράγοντα προς αυτούς, θα κάνουν την καρδιά τους πέτρα. Δεν υπάρχει ιδεολογικό υπόβαθρο γι' αυτούς. Προσπαθούν να κρατήσουν την καρέκλα τους όσο περισσότερο γίνεται, ελπίζοντας σε πολιτική επιβίωσή τους την επόμενη μέρα - "ευσεβείς πόθοι" που λένε.
Η τρίτη ομάδα είναι των εκ μεταγραφής προερχομένων. Αυτοί είναι πρώην βουλευτές των ΑΝΕΛ, που αν και κατέβηκαν με πολιτικό μανιφέστο το "τα Σκόπια δε δικαιούνται το όνομα Μακεδονία", στην πορεία το ξέχασαν τελείως. Κάποιοι απ' αυτούς υπουργοποιήθηκαν και δε θέλουν να χάσουν την καρέκλα, κάποιοι απ' αυτούς πίστεψαν τον Τσίπρα ότι θα έχουν την ευκαιρία να μπουν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές και ότι θα πάρουν μια καλά αμοιβώμενη θέση στο Δημόσιο τομέα την επόμενη φορά που ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει κυβέρνηση. Τα όσα βγαίνουν γι' αυτούς τον τελευταίο καιρό (βλ. διπλή μισθοδοσία για Χρυσοβελώνη, τα κινητά της Κουντουρά, τα ταξίδια του Κόκκαλη κ.ο.κ.) μπορεί να είναι πολιτικά χτυπήματα "κάτω από τη ζώνη", αλλά είναι αληθινά και δείχνουν το "ποιόν" τους. Πλην της Κουντουρά - που υπάρχει υπόσχεση να είναι στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ από πολύ υψηλά ιστάμενα στελέχη της κυβέρνησης, δεν μπορεί να περιμένουν πολλά, εκτός και αν έχουν διάθεση να περιμένουν 4-5 χρόνια.

Η τέταρτη ομάδα είναι αυτοί των βουλευτών του Ποταμιού. Ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο υπαρχηγός του Γιώργος Μαυρωτάς και ο Δανέλλης έχουν εκφράσει τη γνώμη τους εδώ και καιρό. Θέλουν μια λύση με τα Σκόπια, γιατί η προσέγγισή τους είναι απλή: "Ό,τι θέλει η Μέρκελ και το ΝΑΤΟ είναι σωστό"  - σε όλα τα "ανοιχτά μέτωπα" (ακόμα και αυτό των γερμανικών αποζημιώσεων).  Αυτοί γνωρίζουν ότι πολιτικό μέλλον εντός του Ποταμιού δεν έχουν αφού αυτό θα καταποντιστεί στις επόμενες εκλογές και παλεύουν για ένα καλύτερο πολιτικό "αύριο" (αφού σ' αυτήν την κοινοβουλευτική περίοδο τους πρόλαβε στη στροφή ο Καμμένος και μπήκε στην κυβέρνηση, αντί των Ποταμίσιων). Και στα πλαίσια αυτού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κάνουν και τα "ρεπό του Ζουράρι" (όπως είπε χαρακτηριστικά ο συνοδοιπόρος του Ψαριανός). Ο Λυκούδης είναι από μόνος του μια ιδιαίτερη περίπτωση και για να τον καταλάβει κανείς θα πρέπει να ακούσει το παρακάτω αληθινό περιστατικό: πριν την προσχώρησή της πολιτικής του "ομάδας" στο Ποτάμι, συμμετείχε σε πολιτικές ζυμώσεις για τη συγκρότηση ενός ενιαίου - καθαρά Κεντρώου - πολιτικού μετώπου. Καθώς οι συζητήσεις τραβούσαν πολύ και δε φαινόταν εύκολη η κοινή κάθοδος, πετάχτηκε ο Λυκούδης και τους είπε: "δεν πάμε κάπου ρε παιδιά, να βγούμε βουλευτές να σιγουρευτούμε και μετά το ξανασυζητάμε;". Εκείνος το είπε και το έκανε - οι άλλοι δεν ακολούθησαν.
Μια ομάδα μόνος του είναι ο Θεοχαρόπουλος της ΔΗΜΑΡ. Εκλέχθηκε ως "τσόντα" στο ψηφοδέλτιο της Επικρατείας το 2015, μετά τη διάσπαση του κόμματός του (το άλλο κομμάτι πήγε με τον ΣΥΡΙΖΑ), στα πλαίσια της δημιουργίας του ΚΙΝΑΛ και στην προσπάθεια της Γεννηματά να δείξει ότι το κόμμα δεν ήταν μόνο το ΠΑΣΟΚ. Σε οποιαδήποτε περιφέρεια κατερχόταν ως "κανονικός" υποψήφιος δε θα εκλεγόταν. Τώρα γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να είναι σε εκλόγιμη θέση (αφού αυτή είναι καπαρωμένη από τον Βενιζέλο), αποφάσισε να κάνει την ηρωϊκή έξοδο - που θα τον φέρει στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο φιλέσπαχνος Αλέξης φροντίσει γι' αυτόν παραμένει άγνωστο...
Από την μία λοιπόν έχουμε όλους αυτούς. Που στην πραγματικότητα θα ψήφιζαν τη συμφωνία, οτιδήποτε και αν αυτή έγραφε. Γι' αυτούς το μείζον ήταν το θέμα "να κλείσει" - είτε λόγω καρέκλας, είτε λόγω πιέσεων, είτε λόγω ιδεολογίας.
Όχι πως βέβαια από την άλλη τα πράγματα είναι καλύτερα (πολλοί άλλωστε απ' αυτούς που δε θα ψηφίσουν τη συμφωνία, θα το έκαναν ευχαρίστως αν ήταν στην κυβέρνηση). Αλλά για τους δε (τους μη ψηφίζοντες) η πολιτική ιστορία θα καταγράψει την αρνητική ψήφο. Οι μεν θα σηκώσουν το βάρος.
Από την άλλη έχουμε τον Μίκη Θεοδωράκη. Που κοντεύει 100 αλλά παλεύει για τα ιδανικά του μέχρι τέλους. Και που τους τα λέει πολύ καλά με λόγια απλά στην ανοιχτή επιστολή του (που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα") και τους αφαιρεί τις όποιες δικαιολογίες προσπαθούν να βρουν για τον εαυτό τους:
"Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, ενώθηκαν στο Σύνταγμα απαιτώντας να μην προχωρήσουν οι εθνικές παραχωρήσεις εις βάρος της Ελλάδας στο Μακεδονικό.
Τότε, μίλησα σε εκείνους, όπως και σε όλους τους Έλληνες για τους μεγάλους κινδύνους που κρύβει για την πατρίδα μας αυτή η αναίτια υποχώρηση. Η κυβέρνηση αγνόησε και τους κινδύνους και τον ελληνικό λαό και, χωρίς καμία λογική, αποφάσισε να προχωρήσει, με κάθε κόστος. Για ένα θέμα στο οποίο δεν έχουμε κανένα απολύτως λόγο να κάνουμε πίσω, ένα θέμα που δεν χρειάζεται να «λυθεί» γιατί για την Ελλάδα είναι λυμένο. Για να μας επιβληθεί μία συμφωνία που μόνο δεινά επιφυλάσσει για τη χώρα μας αλλά και για τα Βαλκάνια στο σύνολό τους.
Και μάλιστα, την ώρα που τα ίδια τα Σκόπια δεν έχουν από τότε μέχρι σήμερα σταματήσει επισήμως να μιλούν για «μακεδονικό» έθνος, «μακεδονική» γλώσσα και «μακεδονική» ταυτότητα, παραβιάζοντας καθημερινά ακόμα και αυτή την ίδια τη Συμφωνία των Πρεσπών. ΟΛΟΙ. Από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τους και την αντιπολίτευση μέχρι τον «καλών προθέσεων» πρωθυπουργό τους και τον υπουργό Εξωτερικών τους που τον ακούσαμε και προχθές ακόμα στην επίσημη επίσκεψή του στην Τουρκία.
Σήμερα απευθύνομαι όχι μόνο σ' εκείνους που θα διαδηλώσουν αύριο ξανά στο Σύνταγμα, αλλά κυρίως, σε όσους θα βρίσκονται μέσα στο κτίριο της Βουλής και θα πάρουν μια απόφαση που αφορά το μέλλον της Ελλάδας. Απευθύνω έκκληση προς όλους τους βουλευτές: μην προχωρήσετε σ' αυτό το έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας. Η ζημιά που θα προκαλέσετε στον τόπο μας θα είναι ανεπανόρθωτη.
Αλλά και η κρίση της Ιστορίας και του ελληνικού λαού θα είναι αμείλικτη. Σας θυμίζω την επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά τη λήξη του Συμβουλίου των τότε πολιτικών αρχηγών που συνεδρίασαν στις 13.4.1992 παρουσία του τότε προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή:
«Η πολιτική ηγεσία της χώρας» (σ.σ.: Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Μαρία Δαμανάκη (Συνασπισμός), Αλέκα Παπαρήγα), «με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου του 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία».
ΚΑΘΟΛΟΥ.
Με κανένα γεωγραφικό ή άλλο προσδιορισμό.
Η τυχόν απομάκρυνση από εκείνη την απόφαση πολιτικών ιστορικού διαμετρήματος που εκπροσωπούσαν σχεδόν ολόκληρο τον πολιτικό χώρο είναι πράξη ιστορικά απαράδεκτη, στα όρια της εθνικής μειοδοσίας και θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας. Τα Σκόπια με όχημα το όνομα «Μακεδονία» και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας, επιδιώκουν στην πραγματικότητα την επέκταση των συνόρων τους εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης «Μακεδονίας του Αιγαίου». Είναι ανάγκη να αντιταχθούμε σ' αυτή την παραχάραξη της ιστορίας και να επαγρυπνούμε για την διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας, που κινδυνεύει από τις διεθνείς δυνάμεις που στοχεύουν ανοιχτά στη σαλαμοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων. Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας είναι νωπή. Το επόμενο θύμα θα είναι η χώρα μας.
Αν τα Σκόπια γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης με την ψήφο τη δική μας, ώστε να μπορούν αύριο - μεθαύριο να μας απειλούν από ισχυρότερη θέση, τότε θα είμαστε άξιοι της Μοίρας μας. Επειδή είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Μακεδονία ήταν και είναι Ελληνική, δεν πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ποτέ με το όνομα αυτό, αφού γνωρίζουμε ότι μόνον εμείς μπορούμε να τους δώσουμε την ιστορική νομιμοποίηση.
Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν χώρες που αναγνώρισαν τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία» παραβλέποντας ότι έτσι γελοιοποιούνται μπροστά στην ιστορία. Θυμηθείτε το παράδειγμα της Δυτικής Γερμανίας, που δεν αναγνώρισε ώς το τέλος την Ανατολική Γερμανία παρά το ότι δεκάδες χώρες είχαν συνάψει μαζί της διπλωματικές σχέσεις, θεωρώντας πως δεν μπορεί η αποδοχή από τους άλλους να παραχαράξει τελεσίδικα την ιστορία χωρίς τη δική τους νομιμοποίηση. Βεβαίως πρέπει να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την ειρηνική συνύπαρξη με το κράτος των Σκοπίων. Όμως, όσο εκφράζουν με κάθε τρόπο αλυτρωτικές τάσεις και διεκδικούν την ιστορική μας ταυτότητα προχωρώντας σε «παραχωρήσεις» που θα μπορούσαν να απευθύνονται μόνο σε λαό ηλιθίων και γονατισμένων και παραβιάζοντας προκλητικότατα (άρα ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ) και την ίδια την συμφωνία των Πρεσπών που υπέγραψαν, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να έχουν την ψήφο μας για την ένταξή τους στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ.
Το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων δεν είναι ένα όποιο θέμα που αύριο μπορεί πανεύκολα να ρυθμιστεί διαφορετικά. Η ψήφος του ελληνικού λαού δεν έδωσε σε κανένα εν λευκώ εξουσιοδότηση για χειρισμό του θέματος αυτού κατά το δοκούν. Καμιά κυβέρνηση (ακόμα κι αν ήταν κυβέρνηση πλειοψηφίας) δεν μπορεί να πάρει τόσο σοβαρές για την χώρα αποφάσεις. Γι' αυτό η μόνη συνετή απόφαση από πλευράς της σημερινής κυβέρνησης είναι να καταφύγει στην κρίση του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού με τη διενέργεια Δημοψηφίσματος.
Αθήνα, 19.1.2019
Μίκης Θεοδωράκης"
(Για την κουβέντα που άνοιξε περί διαφοράς μεταξύ "ιθαγένειας" και "υπηκοότητας" στο "καινούργιο" Σύνταγμα των Σκοπίων μπορείτε να διαβάσετε περισόττερα εδώ).

Ελλάδα - ο παράδεισος της πολιτικής ανοησίας

Ακούγεται έντονα το τελευταίο καιρό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα καταθέσει πρόταση μομφής ενάντια της κυβέρνησης με αφορμή το Σκοπιανό και την αποτυχία των Σκοπιανών να "διευθυτήσουν" το ζήτημα με το πρόσφατο αποτυχημένο δημοψήφισμα. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να γίνει άμεσα (δεδομένου ότι η προηγούμενη πρόταση μομφής είχε γίνει τον Ιούνιο), οπότε θα χρειαστεί να περιμένουμε λίγο, μέχρι να δούμε πάλι τους πατέρες του έθνους να ξυφουλκούν...

Είναι απορίας άξιον βέβαια το να μάθουμε το που πραγματικά αποσκοπεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή το ποιος τον συμβουλεύει ότι μια τέτοια κίνηση είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να προσφέρει ο ίδιος πολιτικά στον τόπο.

Στην πραγματικότητα, και όπως έχει δείξει η μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία, το μόνο πράγμα που καταφέρνει κανείς με τέτοιες κινήσεις είναι να ενισχυθεί η κυβέρνηση, αφού παρατηρούνται "αυτόματα αντανακλαστικά" τόσο από πλευράς βουλευτών, όσο και από πλευράς οπαδών...

Αν ήθελε ο Κυριάκος ν' αφήσει το στίγμα του θα μπορούσε να κάνει τέσσερα - απλά - πράγματα: 1ον) να τονίσει ότι θεωρεί τη συμφωνία άκυρη και πως μια τέτοια κίνηση θα πρέπει να νομοποιηθεί από τα 2/3 της Βουλής ή από το λαό, με απευθείας δημοψήφισμα. Να παρουσιάσει με νομικά επιχειρήματα πως θα καταστήσει άκυρη τη συμφωνία αν αυτή ψηφιστεί. 2) Να δημιουργήσει νομικά προσκόμματα ώστε αυτή να μην έλθει στην Βουλή στην παρούσα σύνθεσή της. 3) Να ζητήσει εκλογές με αφορμή την συμφωνία και 4) να εξηγήσει στον κόσμο (και τους Ευρωπαίους συμμάχους του) το γιατί διαφωνεί με τη συμφωνία και τι αλλαγές χρειάζονται ώστε να γίνει αποδεκτή.

Από τα 4 αυτά πράγματα έχει πραγματοποιήσει (αρκετά αναιμικά όμως) μόνο το 3ο. Αντίθετα έχοντας πραγματοποιήσει το λάθος του Ιουνίου (όπου με την πρόταση μομφής έδωσε πολιτική ζωή αρκετών μηνών στην κυβέρνηση), και αντί να μάθει από το προηγούμενο λάθος του, ετοιμάζεται να επαναλάβει το ίδιο. Έτσι θ' αναλώσουμε τους επόμενους δύο μήνες (και κάτι) ασχολούμενοι με κινήσεις εντυπωσιασμού και έλλειψη ουσίας. 

Ότι γίνεται δηλαδή εδώ και χρόνια στην χώρα μας. Δεν είναι τυχαίο πως από τις προτάσεις μομφής που έχουν γίνει μεταπολιτευτικά στην χώρα μας, ελάχιστες είχαν σοβαρό λόγο, που επιζητούσε το "κάτι παραπάνω" από το συνήθη κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Σε αντίθεση με τον Κυριάκο, ο Αλέξης αποδεικνύει ότι δεν έχει πρόβλημα να χρησιμοποιήσει τακτικές του παρελθόντος και είναι έτοιμος ν' αποδεχτεί το πολιτικό δώρο του αντιπάλου του. Πολιτικοί κύκλοι του Μαξίμου αναφέρουν ότι ο Αλέξης είναι έτοιμος να μετατρέψει την πρόταση μομφής σε ψήφο εμπιστοσύνης, κινώντας πρώτος τη διαδικασία. Ο στόχος διπλός: να εμφανιστεί ενισχυμένος και να "εξαναγκάσει" τους παρέχοντες ψήφο εμπιστοσύνης να ψηφίσουν και την Συμφωνία αφού τα δύο αυτά θα "συνδυαστούν" με κάποιο μαγικό τρόπο (απ' αυτούς που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να χρησιμοποιεί). 

Μ' αυτά και μ' αυτά θα συνεχίσουμε να ζούμε στον παράδεισο της πολιτικής ανοησίας, όπου κανείς από τους δύο εν δυνάμει Πρωθυπουργούς δεν μπορεί να δώσει έστω και ένα μικρό ψίγμα ελπίδας στον κόσμο...

Και λίγη πολιτική ιστορία...

Καταρχήν ας εξηγήσουμε το πως λειτουργεί το σύστημα: Την πρόταση μομφής (ή δυσπιστίας όπως λέγεται "σωστά") εισάγει με αίτησή της στον Πρόεδρο της Βουλής η Αντιπολίτευση και πρέπει να είναι υπογεγραμμένη από τουλάχιστον 50 βουλευτές. Μετά την υποβολή της πρότασης δυσπιστίας, η Βουλή διακόπτει τις εργασίες, εκτός αν η κυβέρνηση ζητήσει να αρχίσει αμέσως η σχετική συζήτηση, που πρέπει να περατωθεί το αργότερο τη δωδεκάτη νυκτερινή της τρίτης ημέρας από την έναρξή της, με ονομαστική ψηφοφορία. Η πρόταση δυσπιστίας γίνεται δεκτή μόνο αν εγκριθεί από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Βουλευτών, δηλαδή να συγκεντρώσει τουλάχιστον 151 ψήφους. Νέα πρόταση δυσπιστίας μπορεί να υποβληθεί μόνο με την πάροδο εξαμήνου από την απόρριψη της προηγούμενης, εκτός αν υπογράφεται από την πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Αν πρόταση δυσπιστίας γίνει δεκτή, η κυβέρνηση χάνει τη «δεδηλωμένη» και οφείλει να υποβάλλει την παραίτησή της, όπως και κάθε υπουργός εναντίον του οποίου υποβλήθηκε πρόταση δυσπιστίας και έγινε δεκτή. 

Η κοινοβουλευτική ιστορία της μεταπολίτευσης έχει δείξει ότι καμία κυβέρνηση δεν «έπεσε» από πρόταση δυσπιστίας. Σε στενή συνάφεια με την πρόταση δυσπιστίας είναι η πρόταση εμπιστοσύνης (άρθρο 84 του Συντάγματος και άρθρο 141 του Κανονισμού της Βουλής). Τη ζητά η κυβέρνηση από τη Βουλή και για να γίνει δεκτή χρειάζεται την έγκριση της απόλυτης πλειοψηφίας των παρόντων βουλευτών, που δεν μπορεί να είναι μικρότερη των δύο πέμπτων του όλου αριθμού των βουλευτών.

 

Οι προτάσεις δυσπιστίας που έχουν υποβληθεί κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης είναι οι εξής έντεκα τον αριθμό: 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης Παπανδρέου (4-7 Ιουνίου 1988):

Στις 4 Ιουνίου 1988 ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, κατέθεσε την πρώτη πρόταση δυσπιστίας μετά τη Μεταπολίτευση κατά της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου για την εξωτερική πολιτική και την οικονομία. Μετά από τριήμερη σκληρή μάχη στη Βουλή (5-7 Ιουνίου), η πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης απορρίφθηκε με ψήφους 123 «υπέρ» και 157 «κατά». 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης Παπανδρέου (11-13 Μαρτίου 1989): Στις 11 Μαρτίου 1989 ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, υπέβαλε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, σχετικά με το σκάνδαλο Κοσκωτά. Η πρόταση δυσπιστίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης απορρίφθηκε με ψήφους 123 «υπέρ» και 155 «κατά». 19 βουλευτές απείχαν της ψηφοφορίας, ενώ ένας δήλωσε «παρών». Μεταξύ των απόντων ήταν και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Γεώργιος – Αλέξανδρος Μαγκάκης, Ρούλα Κακλαμανάκη και Αντώνης Τρίτσης, οι οποίοι διαγράφηκαν από το κίνημα με απόφαση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης Μητσοτάκη (27-29 Μαρτίου 1993): Πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας για τους χειρισμούς της στο Σκοπιανό κατέθεσε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Ανδρέας Παπανδρέου, στις 27 Μαρτίου 1993. Η πρόταση απορρίφθηκε τα μεσάνυχτα της 29ης Μαρτίου, με 145 ψήφους «υπέρ» και 152 «κατά». Δύο βουλευτές δήλωσαν «παρών». 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης Παπανδρέου (8-11 Ιανουαρίου 1996): Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Μιλτιάδης Έβερτ, κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου στις 8 Ιανουαρίου του 1996 με το επιχείρημα της ακυβερνησίας της χώρας, λόγω της παρατεταμένης νοσηλείας του πρωθυπουργού στο «Ωνάσειο». Η πρόταση απορρίφθηκε με 118 ψήφους «υπέρ» και 168 «κατά», ενώ καταμετρήθηκαν και 10 λευκές ψήφοι. 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά του Υπουργού Παιδείας (14-16 Ιανουαρίου 1999): Η πρώτη πρόταση δυσπιστίας κατά Υπουργού στη Μεταπολίτευση κατατέθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1999 από την αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή. Αφορούσε τον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Γεράσιμο Αρσένη, με αφορμή την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και την αναταραχή στην Παιδεία. Η πρόταση απορρίφθηκε από την κυβερνητικής πλειοψηφία. «Υπέρ» ψήφισαν 127 βουλευτές (ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΝ και ανεξάρτητοι) και «κατά» 163 (ΠΑΣΟΚ και οι ανεξάρτητοι Στέφανος Μάνος και Βασίλης Κοντογιαννόπουλος). 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Γιάννου Παπαντωνίου (30 Ιανουαρίου – 1 Φεβρουαρίου 2001): Στις 30 Ιανουαρίου 2001 η αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας κατά του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, Γιάννου Παπαντωνίου, σχετικά με την πορεία του χρηματιστηρίου. «Υπέρ» ψήφισαν οι 125 βουλευτές της Ν.Δ. και του ΣΥΝ και «κατά» οι 154 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. «Παρών» δήλωσε το ΚΚΕ και ο βουλευτής Γιώργος Καρατζαφέρης. 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Γιώργου Αλογοσκούφη (8-12 Ιουνίου 2005): O Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, κατέθεσε αιφνιδιαστικά στη Βουλή πρόταση δυσπιστίας κατά του υπουργού Οικονομίας, Γιώργου Αλογοσκούφη, για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής απάντησε αμέσως, ζητώντας την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης της Βουλής προς την κυβέρνησή του και την έλαβε στις 12 Ιουνίου με 165 ψήφους «υπέρ» και 120 «κατά» (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ). Από την ψηφοφορία απείχαν οι βουλευτές του ΚΚΕ. 

Πρόταση Μομφής κατά της Κυβέρνησης Καραμανλή (2-4 Φεβρουαρίου 2007): Στις 2 Φεβρουαρίου 2004 το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης Καραμανλή, με αφορμή το άρθρο 16 του Συντάγματος για τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Η πρόταση απορρίφθηκε με ψήφους 122 «υπέρ» και 164 «κατά», σε σύνολο 286 ψηφισάντων. «Κατά» της πρότασης ψήφισαν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, καθώς και οι ανεξάρτητοι βουλευτές, Στέλιος Παπαθεμελής και Πέτρος Μαντούβαλος. «Υπέρ» της πρότασης ψήφισαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι ανεξάρτητοι βουλευτές Γιάννος Παπαντωνίου και Στέφανος Μάνος και οι 6 βουλευτές του Συνασπισμού, ενώ οι βουλευτές του ΚΚΕ απείχαν της ψηφοφορίας. 

Πρόταση Μομφής κατά της Κυβέρνησης Καραμανλή (26-28 Μαρτίου 2008): Πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας κατέθεσε στις 26 Μαρτίου 2008 το ΠΑΣΟΚ για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που συζητείτο στη Βουλή. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου άσκησε κριτική στο σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής, με αιχμή την «υπονόμευση του βασικού δικαιώματος σε αξιοπρεπείς συντάξεις». Το αποτέλεσμα της ονομαστικής ψηφοφορίας που διενεργήθηκε τα μεσάνυχτα της 28ης Μαρτίου ήταν: 138 «ναι», 152 «όχι» και 10 «παρών» από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ. 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης Σαμαρά (7-10 Νοεμβρίου 2013): Με αφορμή την «αυταρχική αστυνομική επέμβαση στην ΕΡΤ» (7 Νοεμβρίου 2013), ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας κατά της δικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά «για τις διαρκείς παραβιάσεις της δημοκρατικής νομιμότητας και τη δεινή οικονομική θέση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία εξαιτίας της βάρβαρης οικονομικής πολιτικής». H πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ απορρίφθηκε τα μεσάνυχτα της 10ης Νοεμβρίου με 124 ψήφους «υπέρ» (ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσή Αυγή, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ) και 153 «κατά» (Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ), ενώ 17 βουλευτές δήλωσαν «παρών» (ΔΗΜΑΡ, Ανεξάρτητοι). Η βουλευτής Πέλλας του ΠΑΣΟΚ Θεοδώρα Τζάκρη υπερψήφισε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ και διαγράφηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του Κινήματος. 

Πρόταση Δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης Τσίπρα (16 Ιουνίου 2018): Με 153 ψήφους κατά κι 127 ψήφους υπέρ απορρίφθηκε μετά από ονομαστική ψηφοφορία η πρόταση μομφής που κατέθεσε η Ν.Δ. για το ζήτημα της συμφωνίας για το Μακεδονικό. Κατά της συμφωνίας ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ κι ΑΝ.ΕΛ., με την εξαίρεση του βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ. Δ. Καμμένου που διαγράφηκε από την Κ.Ο. του κόμματος. Υπέρ της πρότασης μομφής ψήφισαν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με την εξαίρεση του ΚΚΕ που απείχε από την ψηφοφορία, έχοντας αποχωρήσει νωρίτερα από την συζήτηση. Υπέρ της πρότασης μομφής ψήφισαν κι οι ανεξάρτητοι βουλευτές Στ. Παναγούλης, Ν. Μίχος, Γ. Κατσιαντώνης και Δ. Κουκούτσης. Από την ψηφοφορία απείχαν οι ανεξάρτητοι βουλευτές Κ. Παπακώστα, Ν. Νικολόπουλος, Χ. Θεοχάρης και Κ. Μπαρμπαρούσης. Απών ήταν κι ο Γ. Σαχινίδης από την Χρυσή Αυγή. Ο βουλευτής του Ποταμιού Σπ. Δανέλλης υπερψήφισε την πρόταση μομφής, έσπευσε όμως να δηλώσει ότι αυτό δεν ισχύει και για την συμφωνία για το Μακεδονικό.

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι Σκοπιανοί...

Το δημοψήφισμα στα Σκόπια για τη συμφωνία των Πρεσπών αποδεικνύει για πολλοστή φορά το που έχουν γραμμένη τη δημοκρατία οι Ευρωπαίοι: Ένας λαός (οι Σκοπιανοί) συμμετείχε κατά περίπου στο 1/3 του συνόλου των εκλογέων για την κύρωση ή όχι μιας συμφωνίας που θ' αλλάξει - τόσο σ' αυτούς όσο και σε μας - τη ζωή. Με βάση το υπάρχον Σύνταγμα των Σκοπίων το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θεωρείται άκυρο, αφού η συμμετοχή ήταν κάτω του 50%.

Η συμμετοχή δεν ήταν απλώς μικρή για ένα τόσο σοβαρό θέμα - ήταν τραγικά χαμηλή.
Το γιατί δεν μας αφορά στην πραγματικότητα αν και έχει εξήγηση: οι σκληροί εθνικιστές (αρκετοί εκ των οποίων είναι απόγονοι των Ελλήνων "αποκλεισμένων" πολιτικών προσφύγων, οι οποίοι λόγω αμάθειας και πολιτικής πλύσης εγκεφάλου κατέληξαν να γίνουν "Μακεδόνες"), υποκύπτοντας στις πιέσεις όλου του Δυτικού κόσμου, αντί να συμμετέχουν στο δημοψήφισμα και να καταψηφίσουν την πρόταση Ζάεφ, αποφάσισαν να απόσχουν, δίνοντας του έτσι το δικαίωμα για μια ακόμα "προσπάθεια" επικύρωσης της συμφωνίας - στην Σκοπιανή βουλή.
Βέβαια για τον "πολιτισμένο" κόσμο - τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε., τον Ο.Η.Ε. κ.ο.κ. το ότι τα 2/3 του εκλογικού σώματος γύρισαν την πλάτη στον Ζάεφ και τη συμφωνία του, ήταν "ψιλά γράμματα". Σα να μην είχαν διαβάσει το ποσοστό συμμετοχής (και τις καταγγελίες για νοθεία - τις οποίες δεν μπορούμε ν' αποκλείσουμε αν δούμε το χουντικού τύπου αποτέλεσμα υπέρ του "ναι"), βγήκαν να "χαιρετήσουν" το αποτέλεσμα και να μιλήσουν για "καινούργιες μέρες"...

Όσοι (και όταν) μίλησαν για το χαμηλό ποσοστό συμμετοχής (μεταξύ των οποίων και η δική μας κυβέρνηση), θυμήθηκαν να πουν ότι "έτσι κι αλλιώς δεν ήταν προαπαιτούμενο η έγκριση της συμφωνίας από το δημοψήφισμα".
Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον - όχι γιατί τυπικά δεν έχουν άδικο - αλλά γιατί αυτή την μικρή λεπτομέρεια απέφευγαν ν' αναφέρουν, όλοι όσοι μιλούσαν για τη διαδικασία κύρωσης της συμφωνίας από πλευράς των Σκοπίων. Σ' αυτές τις παρουσιάσεις - τοποθετήσεις, το θετικό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος φαινόταν ως "αδιαπραγμάτευτο" προαπαιτούμενο. Και αυτό δικαιολογεί απόλυτα την παρέλαση όλου του συρφετού των αξιωματούχων και πολιτικών του "Δυτικού" κόσμου από τα Σκόπια, καθώς και την απροκάλυπτη τοποθέτησή τους, υπέρ του "ναι".
Όταν όμως ανακοινώθηκε το ποσοστό συμμετοχής, το δημοψήφισμα έγινε ξαφνικά "συμβουλευτικού" χαρακτήρα και ένα "εσωτερικό ζήτημα".
Αν ήταν βέβαια τα πράγματα τόσο απλά δε θα είχαμε τόσες επισκέψεις στήριξης, ούτε τόσα χρήματα από Ευρώπες και Αμερικές να παρέχονται στις διαφημιστικές καμπάνιες για τη ψήφιση του "ναι".
Ό,τι έγινε - έγινε όμως.
Ο Ζάεφ και οι σύμμαχοί του δεν το βάζουν κάτω - ζητούν "συναίνεση", ώστε να κυρωθεί η "καταπληκτική" (για τους Σκοπιανούς) συμφωνία. Και θα πάει στην Σκοπιανή βουλή για να ζητήσει κύρωση ούτως ή άλλως...

Και η Ελλάδα τι κάνει; Παρακολουθεί και δεν παίρνει θέση. Ο Αλέξης είναι με το στυλό στο χέρι - για να υπογράψει την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ (που απ' ότι φαίνεται θα προχωρήσει ούτως ή άλλως όπως διαβάζουμε εδώ) και την Ε.Ε.  Τα όσα αποκαλύφθηκαν πρόσφατα από την "Καθημερινή" για τα πρακτικά των συνομιλιών, δεν τιμούν καθόλου τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, και φαίνεται καθαρά το πως ενήργησε ενάντια στο συμφέρον και τις ανάγκες της χώρας.
Αλλά όπως γράψαμε και στον τίτλο, "ευτυχώς υπάρχουν και οι Σκοπιανοί", και έτσι αν η συμφωνία "χαλάσει", δε θα οφείλεται στον Αλέξη, ούτε στον "Μακεδονομάχο" Καμμένο, ούτε στον αξιαγάπητο Ζουράρι (που πάντως έχει δίκιο όταν λέει ότι "οι Σκοπιανοί είναι αναξιόπιστοι" και πως "δεν αποκλείεται αύριο να ξαναλλάξουν το Σύνταγμά τους")... Θα οφείλεται στο ότι οι γείτονές μας, έχοντας μάθει από τους Τούρκους, είναι αχόρταγοι και τα θέλουν όλα δικά τους...

Έξι μύθοι και μία αλήθεια για τη συμφωνία για την ονομασία των Σκοπίων

Θα προσπαθήσουμε σε 6+1 σημεία να αποσαφηνίσουμε μερικές "πικρές" αλήθειες για τη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων για το θέμα της ονομασίας της γείτονος χώρας. Τα σημεία επιλέχτηκαν με βάση τους "μύθους" που χτίστηκαν από τις αφηγήσεις της κυβέρνησης και της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελληνικών ΜΜΕ. Καλή ανάγνωση!

Μύθος 1ος: "Είναι προς όφελος της Ελλάδας μια άμεση συμφωνία με τα Σκόπια".

Σχόλιο: Γενικά είναι προς όφελος μιας οποιασδήποτε χώρας να μην έχει ανοιχτά μέτωπα με τους γείτονες της- όποιοι και αν είναι αυτοί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως η Ελλάδα δεν πρόκειται να ωφεληθεί αν υπάρξει συμφωνία. Η σχέση με τους εταίρους μας σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς δεν πρόκειται ν' αλλάξει αν υπάρξει ή όχι συμφωνία. Με λίγα λόγια δε θα μας "αγαπήσουν" περισσότερο αν τα Σκόπια πάρουν σειρά να μπουν σε μια Ε.Ε. που καταρρέει. Αντίθετα τα Σκόπια θέλουν μια "γρήγορη" συμφωνία, κυρίως γιατί η επόμενη ευκαιρία θ' αργήσει. Παράλληλα η συμφωνία θα είναι σημαντική για να μπορέσει να διασφαλίσει ο Ζάεφ την παρουσία του στην πρωθυπουργία των γειτόνων - κάτι που προτιμούν οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών γιατί τον θεωρούν ως "ευρωπαϊστή". Τα χρήματα της Ε.Ε. (που θα έρθουν αν λάβει καθεστώς "υπό ένταξη" χώρας) και η στρατιωτική ενίσχυση του ΝΑΤΟ, μαζί με τις προσδοκόμενες επενδύσεις στην χώρα, θα θέσουν στην άκρη τον Γκρουέφσκι, τον Ιβανόφ και την παρέα τους.

Μύθος 2ος: "Το σημαντικότερο σημείο της συμφωνίας είναι το erga omnes".
Σχόλιο: Είναι όντως, αν θεωρήσει κανείς ότι πάνω από τα πάντα είναι το όνομα της γειτονικής χώρας. Όποιος όμως το πιστεύει αυτό είναι τουλάχιστον αφελής: αν μια χώρα ονομάζεται "Βόρεια Μακεδονία", οι κάτοικοί της "Μακεδόνες" και η γλώσσα και ταυτότητά τους "μακεδονική", τότε προφανώς το "Βόρεια" είναι σα να μην υπάρχει. Πέραν αυτού, το "Βόρεια" υπονοοεί ίδια ταυτότητα με εκείνη που κατοικούν στην "Νότια" Μακεδονία, δηλαδή στην ελληνική. Και προφανώς η ταυτότητα των "Νοτίων" είναι αυτή που έχουν οι "Βόρειοι" (που εξάλλου θα έχουν και το "trade name"). Άντε ύστερα να εξηγείς στον κάθε ανιστόρητο ότι οι Αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες, ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι που κατοίκησαν στην Μακεδονία πολύ πρόσφατα στην Ευρωπαϊκή ιστορία κ.ο.κ.

Μύθος 3ος: "Οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ νοιάζονται για την ειρήνη και τη δημοκρατία στα Βαλκάνια".
Σχόλιο: Θεωρητικά ναι. Αλλά στην πραγματικότητα όχι. Το να μπει μια φτωχή χώρα στην Ε.Ε. δε διασφαλίζει την ειρήνη και τη δημοκρατία. Αλλά πιθανότατα την απομακρύνει από τη σφαίρα επιρροής μιας άλλης δύναμης (π.χ. της Ρωσίας). Προφανώς το αυτό συμβαίνει και με την είσοδο της στο ΝΑΤΟ. Έτσι δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να ζητήσουν από μας να κάνουμε μια παραχώρηση... Άνευ ανταλλάγματος...

Μύθος 4ος: "Μια αλλαγή στο Σύνταγμα και μια εξάλειψη των όποιων αλυτρωτικών αναφορών λύνει το πρόβλημα".
Σχόλιο: Όπως θ' αλλάξει το Σύνταγμα τώρα (αν αλλάξει) άλλο τόσο εύκολα θα μπορέσει ν' αλλάξει και στο μέλλον. Δεν υπάρχει καμία συνθήκη που ν' απαγορεύει νέες αλλαγές του Συντάγματος στο μέλλον και φυσικά κανείς δεν εμποδίζει τους Σκοπιανούς να συνεχίσουν να έχουν βιβλία που να καπηλεύονται την ιστορία μας, να κάνουν αναφορές στην "αλύτρωτη" Θεσσαλονίκη κ.ο.κ.
Ως απόδειξη αυτού έρχονται οι πρόσφατες δηλώσεις Ζάεφ περί "διδασκαλίας της μακεδονικής γλώσσας στην Ελλάδα" με αναφορές περί "Μακεδονίας του Αιγαίου" μας υπενθυμίζουν ότι αυτό που λέει ο λαός δηλ. ότι "πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι" είναι αλήθεια: για τους γείτονές μας υπάρχει θέμα και θα υπάρχει για πάντα και μάλιστα στο υψηλότερο επίπεδο. Η δε έλλειψη δημόσιας αντίδρασης από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης (το ότι μίλησε ο Παυλόπουλος δε λέει απολύτως τίποτα γιατί ο ΠτΔ δεν είναι ο υποκινητής της συμφωνίας, ούτε είναι αυτός που πάει από πόρτα σε πόρτα για να μαζέψει ψήφους ώστε να ψηφιστεί η συμφωνία) ελπίζουμε να είναι μόνο αποτέλεσμα ανυποληψίας και ψυχικής αδυναμίας και όχι κρυφής ατζέντας.

Μύθος 5ος: "Το να υπογραφεί η συμφωνία μεταξύ των Πρωθυπουργών αρκεί στην παρούσα φάση. Τα Σκόπια μπορούν να πάρουν εισιτήριο εισόδου σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. και κάνουν αργότερα τις αλλαγές."
Σχόλιο: Προφανώς και η χώρα μας δε διασφαλίζεται με μια τέτοια συμφωνία. Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι η συμφωνία θα επικυρωθεί σ' ένα δημοψήφισμα στα Σκόπια (για τη δική μας Βουλή δεν υπάρχει πρόβλημα - η βουλευτική καρέκλα έχει μέλι και οι Έλληνες βουλευτές στην πλειοψηφία τους δεν έχουν την απαραίτητη αξιοπρέπεια να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων) - προφανώς σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι πολύ δύσκολο για την χώρα μας να βάλει "βέτο". Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ως πάγια θέση την υποχωρητικότητα, και ο "λόγος" τους ότι θα κάνουν "αυτό που πρέπει" δεν έχει αντίκρυσμα. Πέραν αυτού η Ελλάδα - από τη στιγμή που τα Σκόπια θα έχουν μπει στους διεθνείς οργανισμούς που τόσο ποθούν - δεν θα μπορεί να τα "βγάλει έξω" όσους "αστερίσκους" και αν έχει η έγκρισή της. Δεν υπάρχει νομική κάλυψη.

Μύθος 6ος: "Η κυβέρνηση κάνει σωστά που δεν ενημερώνει επίσημα το λαό και τα υπόλοιπα κόμματα για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων".
Σχόλιο: Ναι, αν πιστεύει ότι αν μάθουμε ως λαός τι συμβαίνει πραγματικά (και αντίστοιχα αν ενημερωθούν οι αρχηγοί των υπολοίπων κομμάτων) θα "ματιαστεί" η συμφωνία και έτσι θα καταρρεύσει. Διαφορετικά - και επειδή το θέμα είναι εθνικό και θα επηρεάσει και τις μελλοντικές γενιές - θα έπρεπε να υπάρχει διαφάνεια και συνεχής ενημέρωση. Η επιλεκτική ενημέρωση μέσω "διαρροών" και οι γελοιότητες περί "συζητήσεις για τεχνικά ζητήματα" (αλήθεια τι σημαίνει αυτό; το αν υπογραφεί η συμφωνία με στυλό BIC ή Stabilo;) την μία και περί "κατάρρευσης της συμφωνίας" την άλλη, δε δείχνουν κατανόηση της σοβαρότητας του προβλήματος.

Και μια αλήθεια: "Το εκκλησιαστικό ζήτημα της ονομασίας της Εκκλησίας των Σκοπίων είναι το μικρότερο από τις παραμέτρους του προβλήματος".
Σχόλιο: Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Από την άλλη όμως είναι αναξιοπρεπές από πλευράς της Ελλάδας, να "πουλάει" το Πατριαρχείο, το οποίο κράτησε μια σθεναρή στάση όλα αυτά τα χρόνια (για πολλούς λόγους) μη αναγνωρίζοντας μια Εκκλησία "της Μακεδονίας". Ο Τσίπρας εξάλλου είχε υποσχεθεί στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ότι θα υπάρχει φροντίδα και γι' αυτό το θέμα - αν και βέβαια μια υπόσχεση του Πινόκιο που ηγείται της χώρας τα τελευταία χρόνια, δεν είναι δυνατόν να ληφθεί της μετρητοίς...(παρεπιπτόντως μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση της πτυχής αυτής μπορείτε να διαβάσετε εδώ από τον Στάθη Σταθόπουλο στο "Ποντίκι").

Η ουσία είναι πάντως ότι για πολλοστή φορά, περιμένουμε ως λαός να κάνουν πίσω σε μια κακή συμφωνία για την χώρα μας, "οι άλλοι". Εμείς λειτουργούμε ως "σάκος του μποξ" και αφήνουμε σε άλλους τον έλεγχο των κινήσεων. Δείγμα "μικρής" χώρας το δίχως άλλο...

Μια αναλυτικότερη (και ιδιαίτερα ψύχραιμη) προσέγγιση στο ζήτημα, μπορείτε να βρείτε εδώ - ενώ μια αναλυτική εξήγηση για τα όσα αφελή έχουν γραφεί τον τελευταίο καιρό περί ήδη "αναγνωρισμένης", "μακεδονικής" γλώσσας, μπορείτε ν' ανατρέξετε εδώ.