Θυμάται άραγε κανείς το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015;

 Ήταν 27 Ιουνίου του 2015, όταν ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε τον ελληνικό λαό προ των ευθυνών του ζήτησε ν' αποφασίσει αν θα ήθελε ν' αποδεχτεί τις πρόταση των Ευρωπαίων εταίρων μας για "μεταρρυθμίσεις" (που οδηγούσαν σε ευρύ ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ουσιαστικό έλεγχο του ελληνικού κράτους από την περίφημη τρόικα επ' άπειρον), στο περίφημο δημοψήφισμα, που θα διεξαγόταν στις 5 του Ιούλη. 

Μέχρι να φτάσουμε στην 5η Ιουλίου είχαν ήδη έρθει τα πάνω κάτω: το Eurogroup δεν παρατείνει το πρόγραμμα που έληγε στις 30 Ιουνίου, ο κόσμος αποσύρει μαζικά τις καταθέσεις του, οι Τράπεζες εκπέμπουν SOS, ο Μάριο Ντράγκι δεν συναινεί σε αύξηση του ποσού ρευστότητας μέσω ELA, τα capital controls είναι γεγονός από τις 28 Ιουνίου και μετά. Μέσα σε κλίμα μεγάλης πόλωσης, τα επόμενα 24ωρα φέρνουν αντιμέτωπους τους υποστηρικτές του «μένουμε Ευρώπη» κι εκείνους του «μεγάλου και περήφανου "όχι"» που ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας από το Σύνταγμα, στις 3 του Ιούλη.

Τα σενάρια για το τι θα συνέβαινε αν δεν αποδεχόμασταν ως λαός τις προτάσεις των δανειστών έδιναν και έπαιρναν. Τα ΜΜΕ έδιναν ρεσιτάλ κινδυνολογίας (ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα μπορείτε να διαβάσετε εδώ), η δε πόλωση τεράστια: τέτοιου μεγέθους πολιτικές αντιπαραθέσεις ακόμα και μέσα σε κατά τ' άλλα αγαπημένες οικογένειες είχαμε να δούμε από τις αρχές τις δεκαετίας του 1980, με τους μεν οπαδούς του "Όχι" να χαρακτηρίζουν τους δε οπαδούς του "Ναι" ως "προδότες", ενώ από την άλλη, οι οπαδοί του "Ναι" χαρακτήριζαν ως "ανεύθυνους" τους οπαδούς του "Όχι".  

Παρόλα αυτά, οι κάλπες του, πρώτου μετά το 1974, δημοψηφίσματος αναδεικνύουν σε μεγάλο νικητή το «όχι», δίνοντάς του ποσοστό 61,31%.  Και αυτό παρόλο τις αντίθετες προβλέψεις των δημοσκόπων, τις ατέλειωτες ουρές και την ταλαιπωρία στα ΑΤΜ για 60 ευρώ ημερησίως. Ήταν δε τόσο μεγάλη η αντίδραση του κόσμου που το "Όχι" νίκησε σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας, χωρίς πάντως μεγάλη μερίδα του τότε υπουργικού συμβουλίου να κάνει κάποιο ιδιαίτερο αγώνα υπέρ της άρντησης στις προτάσεις των δανειστών. Από την άλλη η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έκαναν και αυτοί ότι μπορούσαν αλλά μάταια- Ποιος θα ξεχάσει το σύνθημα "μένουμε Ευρώπη" και τις συγκεντρώσεις με το σαμπανιζέ κρασί; 

Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος έφεραν χαρές και πανηγύρια. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους χορούς και τα γλέντια στο Σύνταγμα το βράδυ της 5ης Ιουλίου;

Και μπορεί οι δανειστές να έσπευσαν να προβλέψουν την καταστροφή υπήρχαν όμως και κάποιοι που μας είπαν μπράβο...

Οι πρόεδροι της Αργεντινής, Κούβας, Βενεζουέλας, και Βολιβίας συνεχάρησαν την ελληνική κυβέρνηση για το αποτέλεσμα του Όχι στο δημοψήφισμα, ενώ υπήρξε και επιστολή του Φιντέλ Κάστρο προς τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν συνεχάρη τον ελληνικό λαό για τη στάση υπευθυνότητας που κράτησε. Ο Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι η Ρωσία δεν επιθυμεί μια διαιρεμένη Ευρώπη αλλά διευκρίνισε ότι η Γερμανία το είχε παρακάνει με την ηγεμονική στάση που κρατάει στην ΕΕ. Ο Πρωθυπουργός της Κίνας Λι Κετσιάνγκ συνεχάρη τηλεφωνικώς τον Αλέξη Τσίπρα και κάλεσε την Ελλάδα να εκμεταλλευθεί την περίσταση και να δεχτεί τη χείρα βοηθείας που της τείνει η Κίνα. Ο Υπουργός Οικονομικών Λου Τζίπινγκ δήλωσε ότι η Ελλάδα κράτησε πολύ υπεύθυνη στάση στις πιο δύσκολες ώρες.

Τη συνέχεια όμως τη θυμόμαστε όλοι...Λίγες μέρες αργότερα, ο Αλέξης Τσίπρας, συνεπικουρούμενος από τη γαλλική κυβέρνηση προετοίμασε σειρά προτάσεων με στόχο να κάμψει τους δανειστές. Η άρνησή τους ήταν εκωφαντική και έτσι ο Αλέξης Τσίπρας σύρθηκε σε διαπραγματεύσεις που στην ουσία ενταφίασαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αφού το αποτέλεσμά τους οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο. 

Οι αντιδράσεις τόσο εντός ελληνικού κοινοβουλίου όσο και στον ελληνικό λαό ήταν κατά πλειοψηφία αρνητικές. Ο κύριος λόγος ήταν ότι το μνημόνιο συνεργασίας που τελικώς υπογράφτηκε ήταν σχεδόν παρόμοιο με αυτό που είχε απορριφθεί στο δημοψήφισμα, λίγες ημέρες νωρίτερα. Χαρακτηριστικές ήταν οι κοινωνικές αντιδράσεις τις ημέρες ψήφισης των λεγόμενων "προαπαιτουμένων" με αποκορύφωμα τη διαδικασία ψήφισης στη Βουλή του μνημονίου, στις 13 Αυγούστου του 2015. Παρόλα αυτά, το τρίτο πακέτο στήριξης εγκρίθηκε από 222 βουλευτές, με πάνω από 40 τελικά κυβερνητικούς βουλευτές να το καταψηφίζουν ή να δηλώνουν παρών...Υπήρχαν όμως οι "Μένουμε Ευρώπη" βουλευτές που κάλυψαν το κενό εκείνων που καταψήφισαν.

Υπό τέτοιες συνθήκες, η διάλυση της Βουλής και η δημιουργία της ΛΑΕ από τους αποχωρίσαντες από τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν μάλλον αναμενόμενη. Όπως αναμενόμενη ήταν και η εκ νέου επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. 

Πολλοί κατηγόρησαν τον Αλέξη Τσίπρα ότι κατέφυγε στο δημοψήφισμα γιατί πίστευε ότι ο κόσμος θα ψήφιζε "Ναι" και έτσι η συμφωνία με τους δανειστές θα γινόταν "αναίμακτα" αφού θα είχε "αποφασίσει ο λαός". Κάτι τέτοιο όμως δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας πίστευε ειλικρινά ότι το "Όχι" θα του έδινε ένα διαπραγματευτικό όπλο - τη θέληση του ελληνικού λαού να πάει το πράγμα "μέχρι τέλους". Έπαιξε και έχασε όμως - και μαζί με εκείνον και όλοι εμείς - γιατί οι δανειστές πίστεψαν ότι δεν είχε διάθεση να κάνει κάτι τέτοιο, και είχαν δίκιο.

Το αν εκανε καλά ή όχι θα το κρίνει η ιστορία. Το σίγουρο όμως είναι ένα: Μετά από 8 χρόνια, κανείς δε θέλει να θυμάται το δημοψήφισμα. Ούτε αυτοί που το προκάλεσαν, ούτε εκείνοι που αντέδρασαν σ' αυτό και πολλοί περισσότερο αυτοί που τσακώθηκαν με αγαπημένους φίλους και συγγενείς, υποστηρίζοντας την μία ή την άλλη επιλογή. Για ένα βράδυ όμως τουλάχιστον, νιώσαμε αντάξιοι  των προγόνων μας, και είπαμε ως λαός" ένα "μεγάλο όχι" και ας έγινε αυτό στη συνέχεια "ναι"...

Τι συνέβει στην πραγματικότητα στην Ιταλία με το πρόσφατο δημοψήφισμα

«Έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά με την ήττα δεν μπορείς να σφυρίζεις αδιάφορα. Αναλαμβάνω την πλήρη ευθύνη της ήττας. Ήθελα να μειώσω τις καρέκλες [πολιτικών, γερουσιαστών στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης]. Αλλά η καρέκλα που φεύγει είναι η δική μου. Για να αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα, δεν μπορούμε να μείνουμε γραπωμένοι στις καρέκλες μας».

Αυτές είναι οι δηλώσεις του μη εκλεγμένου Πρωθυπουργού της Ιταλίας, Ματέο Ρέντσι, μετά την ήττα του "ναι", στο δημοψήφισμα που διεξήχθει στην Ιταλία με σκοπό να πραγματοποιήσει ορισμένες "αλλαγές" στον τρόπο λήψης πολιτικών αποφάσεων στη γειτονική χώρα. Με ενσωματωμένο το 86% των εκλογικών τμημάτων το «όχι» βρίσκεται μπροστά με 59,6% έναντι του 40,4% του «ναι»: η ήττα δηλαδή του Ρέντσι ήταν συντριπτική και εφόσον είχε θέσει το δίλημμα στον ιταλικό λαό "ή ψηφίζετε "ναι" ή πάω σπίτι μου", αποφάσισε να κάνει το σωστό και να πάει σπίτι του...

Στις δηλώσεις του ο Ρέντσι μίλησε για "καρέκλες" και "μεταρρύθμιση". Ηρωϊκή έξοδος μέσω δηλώσεων που ακούγονται προοδευτικές, ενώ έμμεσα κατηγορεί τον ιταλικό λαό για "προσκόλληση στο παρελθόν". Τα πράγματα βέβαια δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα παρουσιάζει...

Ας δούμε με λίγα λόγια τι ακριβώς αποφάσιζαν οι Ιταλοί:

O Ρέντσι πρότεινε ουσιαστικά την κατάργηση της ιταλικής Γερουσίας με τη σημερινή της μορφή. Βάσει του σημερινού συστήματος Βουλή και Γερουσία έχουν ταυτόσημες εξουσίες, ψηφίζουν νόμους και μπορούν αμφότερα τα Σώματα να ρίξουν την κυβέρνηση. Με τις αλλαγές η κυβέρνηση δεν θα χρειαζόταν την ψήφο εμπιστοσύνης της Γερουσίας, ούτε και την έγκρισή της για να περνά νομοσχέδια. Οι εξουσίες του πρωθυπουργού ενισχύονται με απλά λόγια χάνονταν οι αναγκαίες «δικλείδες ασφαλείας» για τον έλεγχο της κυβέρνησης.

Την ίδια στιγμή, η "μεταρρύθμιση" προέβλεπε παράλληλα πως θα μεταφέρονταν στην κεντρική κυβέρνηση εξουσίες από τις τοπικές και περιφερειακές αρχές. Η ιταλική Γερουσία θα μετατρεπόταν ουσιαστικά σε συμβουλευτικό σώμα -αν και η έγκρισή της θα χρειαζόταν για την αλλαγή του Συντάγματος. Οι γερουσιαστές θα μειώνονταν από 315 σε 100 και δεν θα εκλέγονταν απευθείας από τον λαό, αλλά θα προέρχονταν από δήμους και περιφέρειες. Πέντε θα διορίζονταν από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, 74 από τα τοπικά συμβούλια και 21 θα ήταν δήμαρχοι. Δεν ήταν σαφές πώς θα επιλέγονταν οι δήμαρχοι που θα γίνονταν γερουσιαστές από το σύνολο των 8.000.

Είναι προφανές επομένως ότι με τις προτεινόμενες αλλαγές ο μη εκλεγμένος Ρέντσι επιζητούσε συγκέντρωση εξουσιών, την ίδια στιγμή που μετέτρεπε την Γερουσία από εκλεγμένη οντότητα σε ένα σώμα διορισμένων και επομένως εξαρτημένων από την εκάστοτε κυβέρνηση. 

Ποια πιθανότητα θα υπήρχε ν' ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο ένα τέτοιο σώμα στην κυβέρνηση; Ουσιαστικά καμία. 

Επομένως ναι μεν ο Ρέντσι "ήθελε να μειώσει τις καρέκλες", αλλά στην ουσία αυτό που επιζητούσε ήταν να σταθεροποιήσει τη δική του καρέκλα. Σε μια Ιταλία που έχει οικονομικά προβλήματα και οι τράπεζες είναι στο βαθύ κόκκινο, η παρούσα κατάσταση δεν εμπνέει εμπιστοσύνη για μεταρρυθμίσεις τύπου Ελλάδας που επιζητά ο Σόιμπλε για όλη την Ευρώπη. Όσο περισσότεροι ελέγχουν την εξουσία, τόσο πιο δύσκολο είναι να περάσουν "δύσκολα" μέτρα για το λαό, και ειδικά για κυβερνήσεις "τεχνοκρατών" που στην ουσία κανένας λαός δε συμπαθεί. Ο Ρέντσι πιέστηκε από τις Βρυξέλλες γι' αλλαγές που θα του επέτρεπαν να περάσει δύσκολα μέτρα, προσπάθησε να το κάνει - πιέζοντας και στο συναισθηματικό τομέα - αλλά έχοντας μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης (και ένα κομμάτι του κόμματός του) απέναντι, έχασε πανηγυρικά.  

Και δίκαια θα προσθέταμε εμείς. Ο Ματέο Ρέντσι διορίστηκε - όντας ο 3ος στη σειρά μη εκλεγμένος Πρωθυπουργός της Ιταλίας μετά τον Μάριο Μόντι και τον Ενρίκο Λέτα - με συγκεκριμένη ατζέντα, στην οποία δε συμπεριλαμβανόταν οι εν λόγω "μεταρρυθμίσεις". Ο λαός δεν ξεχνά ότι ο Ρέντσι στηρίχθηκε βασικά στις ψήφους του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας για να "προστατέψει" την Ιταλία και όχι για να την μετατρέψει σ' ένα συγκεντρωτικό κράτος, στο οποίο όποιος έχει την εξουσία δύσκολα θα την χάνει. Επίσης δεν ξεχνά ότι ο ίδιος υποσχόταν "μεγάλες αλλαγές μόνο μετά από καθαρή λαϊκή εντολή", την οποία βέβαια ποτέ δεν απέκτησε.

Τέλος ο Ρέντσι τιμωρήθηκε γιατί ξέχασε κάτι βασικό: στα δημοψηφίσματα ενίοτε βγαίνουν και τ' αποτελέσματα που ΔΕ θέλουν οι κάτοχοι της εξουσίας. Άσχετα αν σε κάποιες περιπτώσεις οι κυβερνήσεις (όπως αυτές της Ελλάδας και της Μ.Βρετανίας) κάνουν ό,τι μπορούν για ν' αλλάξουν το αποτέλεσμα...

Να το πως το "όχι" έφερε την απομάκρυνση του Βαρουφάκη

Η βραδιά της Κυριακής είχε δύο μεγάλες εκπλήξεις για το σύνολο του ελληνικού λαού. Η πρώτη ήταν το συντριπτικό "όχι" το ελληνικού λαού, που ξεπερνώντας δημοσκοπήσεις, κανάλια και το κοινωνικό κατεστημένο είπε "όχι" στην πρόταση των δανειστών, δίνοντας άλλη μια (πιθανώς την τελευταία) ευκαιρία στον Πρωθυπουργό να τελειώσει την διαπραγμάτευση που άρχισε, εκτιμώντας θετικά τις καλές του προθέσεις και προφανέστατα μη θέλοντας να πάει η χώρα μεσοπρόθεσμα σε εκλογές.

Η δεύτερη έκπληξη ήταν η άμεση απομάκρυνση - παραίτηση του Γ. Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών. Την απόφαση ανακοίνωσε ο ίδιος πρώην υπουργός, αφήνοντας σαφείς αιχμές ότι η αποχώρησή του γίνεται κατόπιν απαίτησης των δανειστών, που «θα "εκτιμούσαν" την... απουσία μου από τις συνεδριάσεις του Eurogroup, κάτι που ο πρωθυπουργός έκρινε ότι ίσως βοηθήσει στην επίτευξη συμφωνίας».

Αυτό βέβαια αποτελεί κοινό μυστικό, εδώ και καιρό - και έτσι αν και ο λαός εξεπλάγη από την αλλαγή στο υπουργείο, οι γνωρίζοντες το ανέμεναν. Οι υπόλοιποι υπουργοί Οικονομικών, θεωρούσαν τον κ. Βαρουφάκη ως πολύ διαφορετικό - έναν αντισυμβατικό ακαδημαϊκό που προτιμούσε ν' αναλύει τις οικονομικές του θεωρίες αντιδρώντας σε πολλά απ' όσα συζητούνταν στις συνεδριάσεις του Eurogroup - και δεν ήταν λίγες οι φορές που η κ. Μέρκελ είχε ζητήσει από τον Πρωθυπουργό να τον "αλλάξει". Γι' αυτό εξάλλου είχε αντικατασταθεί από τον κύριο Τσακαλώτο στις απευθείας διαπραγματεύσεις, ενώ όποτε πήγαινε βρισκόταν υπό την διακριτική εποπτεία κάποιου άλλου (συνήθως του κ. Δραγασάκη).

Ο κ. Βαρουφάκης βέβαια δεν έκανε και χάρη στον εαυτό του με τις πράξεις του. Αγανακτισμένος από τις υποσχέσεις για βοήθεια που δίνονταν κατ' ιδίαν (αλλά άλλαζαν στο Eurogroup) ή τα "ήξεις-αφίξεις" των συνομιλητών του, είχε αρκετά ξεσπάσματα (ο Ντάισενμπλουμ το γνωρίζει αυτό από πρώτο χέρι), ενώ κατέληξε να ηχογραφεί τις συνομιλίες του Eurogroup για να τους "έχει στο χέρι". Έσπασε τον άτυπο κώδικα σιωπής που υπήρχε, μιλώντας απευθείας ο ίδιος και ακυρώνοντας τις δήθεν διαρροές από το "περιβάλλον" ενώ δε δίσταζε ν' αποχωρεί και να μην παρίσταται από δείπνα όταν το περιβάλλον τον ενοχλούσε. Στο εσωτερικό της κυβέρνησης δεν άρεσε που έδινε δεκάδες συνεντεύξεις (είθισται οι Υπουργοί Οικονομικών να είναι πιο "φειδωλοί"), ενώ η εμμονή της στην κυρία Παναρίτη (την οποία σχεδόν πραξικοπηματικά ήθελε να επιβάλλει ως εκπρόσωπο στο ΔΝΤ), δημιούργησε θέμα στις σχέσεις του με τον Πρωθυπουργό.

Η αλήθεια είναι όμως ότι όλα αυτά αν και ενοχλούσαν δεν θα ήταν αρκετά να τον απομακρύνουν από τη θέση του Υπουργού, αν δεν ήταν τόσο επίμονος στο θέμα του χρέους (και δικαιολογημένα) και αν δεν έκανε την αντίδρασή του και τη δυσφορία του τόσο ορατή κάθε φορά που οι δανειστές προσπαθούσαν ν' αποφύγουν το θέμα.

Έτσι φτάσαμε εδώ. Ο Πρωθυπουργός σ' αυτή την χρονική στιγμή, ανακουφισμένος από το "όχι" αλλά γνωρίζοντας ότι πρέπει να υπάρξει συμφωνία άμεσα, αποφάσισε να θυσιάσει τον αγαπημένο του καθηγητή, για να δώσει "ώθηση" στις διαπραγματεύσεις. Αυτό αποτελεί μια κίνηση καλής θέλησης προς τους δανειστές. Αν δε συνδυαστεί με διάθεση περαιτέρω υποχωρητικότητας - αφού το "όχι" είναι δεσμευτικό ως προς το τι "ΔΕΝ" πρέπει να αποδεχτεί, έχει καλώς. Αν όμως συνέβει ως απλά ένα βήμα οπισθοχώρησης, από τα πολλά που θ' ακολουθήσουν τότε έχουμε πρόβλημα...

Κλείνοντας θα θέλαμε να σημειώσουμε και το εξής: η εμμονή των δανειστών γι' αλλαγή του κύριου Βαρουφάκη δείχνει το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει ως χώρα. Τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα δεν τιμούν ούτε αυτούς, ούτε εμάς και πολύ περισσότερο την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Ελπίζουμε τα πράγματα ν' αλλάξουν, γιατί η Ευρώπη δε θα μακροημερεύσει έτσι...

Το δημοψήφισμα και το πως γίνεται η "νύχτα-μέρα" από τα ελληνικά ΜΜΕ

Την ώρα που οι Έλληνες τσακώνονται για το "ναι" και το "όχι" και η Ευρώπη περιμένει τ' αποτελέσματα του ελληνικού δημοψηφίσματος, τα ΜΜΕ δίνουν κυριολεκτικά τα ρέστα τους, εξαφανίζοντας το όποιο προκάλυμμα αντικειμενικότητας είχαν.
Τίτλοι ειδήσεων που προμηνύουν καταστροφή αν οι Έλληνες ψηφίσουν "όχι" την Κυριακή (αμελώντας να μας πουν τι θα γίνει αν ψηφίσουμε "ναι"), βαρυασήμαντα άρθρα γνωστών και αγνώστων που επιμένουν στην ανάγκη του "ναι" γιατί "το όχι σημαίνει έξοδο από το ευρώ" (κάτι που ούτε και ο Σόιμπλε δεν υποστηρίζει), εκτενείς παρουσιάσεις των θιασωτών του "ναι" (ανεξάρτητα από το ποιόν του καθενός απ' αυτούς - μόνο τον πρόεδρο του συλλόγου αρχαιοκαπήλων δεν έχουν βγάλει - γιατί δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί επίσημα) με ταυτόχρονο "θάψιμο" αυτών του "όχι", πρωτοσέλιδα για τον Αρμαγεδώνα που έρχεται (με το "Θέμα" να δίνει τον τόνο), διαστρέβλωση ειδήσεων (π.χ. η καταδίκη του δημοψηφίσματος από το Συμβούλιο της Ευρώπης - μια καταδίκη που δεν έγινε ποτέ) που πολλές φορές εξελίσσεται σε διασπορά ψευδών ειδήσεων (π.χ. όριο στα ΑΤΜ 20 ευρώ), ο παραλληλισμός των δύο συγκεντρώσεων της Παρασκευής (ευτυχώς που τα διεθνή μέσα είπαν την αλήθεια) κ.ο.κ.

Η λίστα ατελείωτη. Σε κανένα βέβαια λογικό άνθρωπο όλα αυτά δε θα φαντάζουν περίεργα. Τα ΜΜΕ που χρωστούν δισεκατομμύρια σε εφορίες, σε υπαλλήλους και προμηθευτές και φυσικά στο ίδιο το κράτος, έχουν πολλά να χάσουν από την παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Το "όχι" εν προκειμένω λίγο τους ενδιαφέρει: όχι τόσο γιατί επιχαίρουν για το διχασμό που υπάρχει (αν και δεν μπορούμε να πούμε πως στεναχωριούνται κιόλας) αλλά γιατί γι' αυτά το κυρίαρχο θέμα παραμένει η πτώση της κυβέρνησης και η άνοδος μιας άλλης που θα τους επιτρέψει να συνεχίζουν να μην πληρώνουν, που θα τους αφήσει να έχουν ΔΩΡΕΑΝ τις κρατικές συχνότητες για αρκετό ακόμα χρονικό διάστημα, που θα δώσει το "Ο.Κ." για νέες δανειακές ρυθμίσεις με σκανδαλώδεις όρους και που θα τους αφήσει να προωθήσουν τις "δουλειές" των αφεντικών τους...Το αναφέραμε εξαρχής ό,τι κάτι τέτοιο θα ήταν πιθανό να συμβεί (διαβάστε εδώ) και η δικαίωση έγινε δυστυχώς με το χειρότερο τρόπο - και την χειρότερη δυνατή στιγμή...

Η κυβέρνηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών...Και η ευθύνη της είναι μεγάλη για πολλά και κυρίως γιατί δεν προχώρησε σε μια "κάθαρση" που επιτρέπει ακόμα και σήμερα στα κόμματα της διαπλοκής να ελέγχουν τον κρατικό μηχανισμό, τις εργοδοτικές αλλά και εργατικές ενώσεις καθώς και άφθονη πρόσβαση σε χρήματα και υλικό.

Αλλά από αυτό στο να φτάσουμε στο βάφτισμα του άσπρου σε μαύρου και να παραβλέπουμε του τι θα γίνει σε περίπτωση που βγει το "ναί", και να διαστρεβλώνουμε την αλήθεια με τρόπο οφθαλμοφανή, υπάρχει μεγάλη απόσταση...

ΥΓ Το ότι ο Σκάι συνέχισε να κάνει προεκλογικό αγώνα για το "ναι" μετά τις 12 το βράδυ της Παρασκευής, κατά παράβαση της εκλογικής νομοθεσίας, είναι ντροπή και προσβολή προς τη δημοκρατία. Κάποιοι πρέπει να μπουν στη θέση τους και σύντομα...

Η κυβέρνηση, το δημοψήφισμα και η αγαπημένη συνήθεια των Ελλήνων...

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε με δύο παραδοχές όσο αφορά το δημοψήφισμα. Η πρώτη είναι ότι τόσο η πλειοψηφία των υποστηρικτών του "ναι" αλλά και αυτών του "όχι" θα προτιμούσαν, ακόμα και σ' αυτή την πολύ δύσκολη ώρα να σηκώσει η κυβέρνηση το βάρος της συμφωνίας, ώστε να έχει μια ακόμα ευκαιρία να "αγανακτήσει" όταν τα μέτρα έρθουν. Ξεβολευτήκαμε όμως άρον-άρον και χωρίς να το θέλουμε - γι' αυτό και υπάρχει τόσο μίσος από ορισμένους απέναντι στον Τσίπρα.

Η δεύτερη - και σημαντικότερη - παραδοχή, είναι ότι για τον μέσο Έλληνα δεν έχει σημασία τι θα βγει την Κυριακή. Δεν τον απασχολεί κατά βάθος, αν το "ναι" σημαίνει μείωση συντάξεων, εξαφάνιση των τελευταίων εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν απομείνει, αν ξεπουληθούν λιμάνια και αεροδρόμια. Δεν τον ενδιαφέρει αν σε 6 μήνες θα πρέπει να υπογραφεί καινούργιο μνημόνιο αφού το χρέος δεν θα απομειωθεί αν βγει το "ναι". Αφού τα κανάλια και οι Ευρωπαίοι έχουν συνασπιστεί κάτω από τη σημαία του Σόιμπλε, και μπροστά έχουν βγει οι Σαμαρο-Βενιζέλοι, με τον Σταύρακα τον Θεοδωράκη να σηκώνει το λάβαρο της υποταγής - και μια σειρά από εγχώρια παπαγαλάκια και εκδότες επιμένουν ότι το "όχι" σημαίνει έξοδο από το Ευρώ (αγνοώντας σκόπιμα ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει - όχι γιατί δε θα το ήθελαν οι Ευρωπαίοι, αλλά γιατί δεν μπορεί να γίνει ακόμα και αν το θέλουμε όλοι μας), γιατί να σκοτιστεί; Κάτι θα ξέρουν αυτοί οι πάνσοφοι...

Δεν τον απασχολεί επίσης, κατά βάθος, το τι θα συμβεί στο "όχι". Παρά το ότι η αβεβαιότητα που φέρνει σκοτώνει και τις καλύτερες προθέσεις...Το τι θα γίνει αν οι Ευρωπαίοι στυλώσουν τα πόδια και δεν υποχωρήσουν. "Υπάρχει σχέδιο" λένε, αλλά κανείς δεν ξέρει έστω και τις αδρές γραμμές του - πλην του Τσίπρα (ελπίζουμε) και του στενού του κύκλου. Έτσι για να μας φύγει η απορία και να μπορούμε να ξέρουμε τι θα περιμένουμε. Γιατί η αλήθεια είναι ότι και οι οπαδοί του "όχι" περιμένουν τα χειρότερα την Δευτέρα, ανεξάρτητα αν είναι έτοιμοι ν' αγωνιστούν για ένα καλύτερο αύριο - αυτό που οι οπαδοί του "ναι" έχουν πλέον αποδεχτεί ότι δεν υπάρχει ελπίδα να γίνει. Αλλά για τους πρώτους η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ενώ για τους δεύτερους έχει πεθάνει (αν υπήρξε ποτέ) και της έχουν κάνει και τα σαράντα.

Λάθη έγιναν από την κυβέρνηση. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν διαπραγματεύτηκε ή ότι δεν προσπάθησε. Σε αντίθεση με τους άλλους που ταξίδευαν, ψώνιζαν, έτρωγαν, υπέγραφαν και γύριζαν (υπάρχουν απίστευτες ιστορίες για το 2ο και το 3ο που αν γραφτούν σε βιβλίο θα γελάσει ο κάθε πικραμένος), αυτοί προσπάθησαν. Αλλά παρουσιάστηκαν εντελώς απροετοίμαστοι για κάτι που - ακόμα και ο φειδωλός σε ειλικρινείς συμβουλές Ε. Βενιζέλος είχε προειδοποιήσει τον Αλέξη Τσίπρα: "οι δανειστές δεν είναι για να τους εμπιστεύεται κανείς". Παρόλα αυτά τους εμπιστεύτηκαν, ακόμα και όταν φάνηκε που οι δανειστές είχαν "πουλήσει" τη συμφωνία της 20ης του Φλεβάρη, όπως επίσης και την σαφέστατη (αλλά προφορική) υπόσχεσή τους ότι θα προχωρήσουν σε απομείωση του χρέους. Γι' αυτό εξάλλου και δεν έκανε δημοψήφισμα νωρίτερα, γι' αυτό και πλήρωνε τις δόσεις κανονικά (χωρίς να έχει φράγκο ουσιαστικά στα ταμεία, εξαντλώντας τα όποια αποθεματικά υπήρχαν), γι' αυτό και διαβεβαίωνε τους πάντες ότι θα υπάρξει λύση. Γι' αυτό εξάλλου και υποχώρησε σημαντικά από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης - πιστεύοντας ότι η απομείωση θα του επέτρεπε να κάνει μια συμφωνία που στη συνέχεια θα άλλαζε προς το καλύτερο προσφέροντας ισοδύναμα και έχοντας μια ανάπτυξη που θα έφερνε μεγαλύτερα έσοδα για το κράτος...

Το ότι δεν είναι συμπαθής η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στους δανειστές είναι προς τιμή της - και το γράφουμε σοβαρά. Ο ρόλος μιας κυβέρνησης δεν είναι να είναι συμπαθής. Είναι να προστατεύει τα πραγματικά συμφέροντα του λαού και της χώρας, όχι του Μπόμπολα και του Βαρδινογιάννη. Ήταν άτυχοι γιατί έπεσαν σε μια περίσταση που οι συντηρητικοί αλωνίζουν στην Ευρώπη και οι σοσιαλιστές δεν είναι σοσιαλιστές - ενώ όσοι υπάρχουν, το παίζουν καλοί γιατί έχουν τα δικά τους προβλήματα. Ήταν άτυχοι γιατί η ΕΚΤ μπορεί να μην τράβηξε την πρίζα στις τράπεζες (κάτι που θα έγειρε νομικές διεκδικήσεις από μεριάς μας) αλλά δε βοήθησε κιόλας να πάμε δημοκρατικά στο δημοψήφισμα...Γι' αυτό εξάλλου επέβαλλε τα capital controls - και η κυβέρνηση τα εφάρμοσε αφού ήξερε ότι διαφορετικά θα καταλήγαμε σε κούρεμα καταθέσεων ανάλογο με αυτό της Κύπρου.

Αυτά όμως είπαμε δεν έχουν σημασία για τον μέσο Έλληνα. Και ο λόγος είναι απλός. Γιατί η όλη κατάσταση έδωσε μια μοναδική ευκαιρία σε όλους μας να διχαστούμε. Γιατί αυτή είναι διαχρονική αλήθεια - αυτό είναι το μόνο πράγμα εκτός της γλώσσας που ενώνει τους Έλληνες από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: Ήμασταν 2000 χρόνια πολυθεϊστές και μετά γίναμε Χριστιανοί - πολύ πιο εύκολα απ' ότι κάποιοι υποστηρίζουν και με ελάχιστη πίεση (στην πραγματικότητα). Ήμασταν λαός που δημιούργησε τη δημοκρατία αλλά πολύ εύκολα αφεθήκαμε στην τυραννία και μετά ξανά στην "ελέω Θεού βασιλεία", για να επιστρέψουμε πάλι στη δημοκρατία. Αλλάζαμε συμμάχους πολύ εύκολα επίσης - ανάλογα με το που ήταν το προσωρινό συμφέρον μας.
Τα μόνα πράγματα που κρατάνε εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι η γλώσσα και η αγάπη του Έλληνα να διχαστεί. Δώσε του ευκαιρία να κάνει εμφύλιο και πάρ' του την ψυχή. Δώσε του ευκαιρία να τσακωθεί με το διπλανό του και θα το κάνει - με χαρά. Δεν πάει να είναι φίλος, συγγενής, αδερφός; Δεν έχει σημασία. Θα χαρεί να μειώσει και να ταπεινώσει.

Έτσι και τώρα. Γέμισε η Ελλάδα από "προδότες" και "φασίστες" - αλλά και "ανεύθυνους". Ανθρώπους που δεν ξέρουν ν' ακούνε τον άλλο και να συζητούν, δεν ξέρουν ν' ανταλλάσσουν απόψεις και κυρίως να είναι έτοιμοι ν' αναγνωρίσουν στον άλλο το δικαίωμα να εκφράσει την άποψή του. Ανθρώπους που ξεχνούν ότι προϋπόθεση της συμμετοχής σε μια συζήτηση είναι και το να πειστεί κανείς ακόμα, αν τα επιχειρήματα του άλλου είναι σοβαρά. Γεμίσαμε από παντογνώστες του Google, που δε κάνουν τον κόπο να ελέγξουν τις πηγές τους και που κάνουν hi-five στον καθρέφτη όταν πετάξουν μια "θανατηφόρα" ατάκα.

Τα ίδια όμως γίνονταν και στην Αρχαία Ελλάδα, τα ίδια και μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, τα ίδια και τα πρώτα χρόνια της ανόδου των Ρωμαίων, τα ίδια και στο Βυζάντιο...Τα ίδια και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, τα ίδια και μόλις ιδρύθηκε το ελληνικό κράτος. Τα ίδια και λίγο πριν τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ίδια και μετά το τέλος του Δευτέρου - τα οποία κράτησαν 30 χρόνια κοντά...Και τώρα μετά από ένα διάλειμμα, όπου το αραλίκι και η ευμάρεια δεν μας έδιναν άλλοθι για να τσακωθούμε, ξαναβρήκαμε δυνάμεις για ν' αρχίσουμε.

Και οι λίγοι που θα βγουν ωφελημένοι από την όλη ιστορία - οι ξένοι "επενδυτές", οι Ευρωπαίοι που οραματίζονται την Ε.Ε. της Γερμανίας και λίγοι εγχώριοι μεγαλοεπιχειρηματίες που θα "τσιμπήσουν" από τα απομεινάρια της χώρας - τρίβουν τα χέρια τους...

Και φυσικά δε φταίει ο Τσίπρας για όλα αυτά...Φταίμε εμείς που αφήνουμε κάποιους να μας κάνουν ό,τι θέλουν και έχουμε πάρει διαζύγιο με το μυαλό μας...

Καλή ψήφο αδέρφια...Και να θυμάστε - α) scripta manem, β) "η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει"...

Τι σημαίνει το "Ναι" - τι σημαίνει το "Όχι" και τα πιθανά σενάρια...

Τι σημαίνει το "Ναι" και τι σημαίνει το "Όχι"; Προσπαθήσαμε να αναλύσουμε τις πιθανές περιπτώσεις, απαντώντας σε πιθανές ερωτήσεις...

Στο πρώτο μέρος εξετάζουμε το τομέα του συνταξιοδοτικού, των ιδιωτικοποιήσεων και παραθέτουμε τις εκτιμήσεις μας στις περιπτωσεις υπερψήφισης και απόρριψης των προτάσεων των δανειστών.

Τι σημαίνει το «Ναι»...

Συνταξιοδοτικό:

*Θα εφαρμοστεί πλήρως ο νόμος του 2010, γνωστός και ως νόμος «Λοβέρδου» (3863/2010). Αυτό μεταφράζεται, για όσους θα βγουν στη σύνταξη από 1.1.2015 και μετά το εξής: Μικρή μείωση (έως 1% ετησίως) για τις υψηλές συντάξεις και αντίστοιχα μικρή αύξηση (0,5% - 0,8% ετησίως) για τις χαμηλές συντάξεις.

*Μείωση συνταξιοδοτικής δαπάνης, άρα μείωση συντάξεων, τόσο για το τρέχον έτος όσο και για το επόμενο. Η εξοικονόμηση θα ανέλθει το 2015 σε 0,25% - 0,5% του ΑΕΠ και σε 1% του ΑΕΠ για το 2016.

*Πρόωρη συνταξιοδότηση: Εφαρμογή ισχυρών αντικινήτρων. Συμπεριλαμβάνονται ποινές για την πρόωρη συνταξιοδότηση και σταδιακή εξάλειψη των εξαιρέσεων εξαιτίας κεκτημένων δικαιωμάτων υιοθετώντας προσαρμόζοντας όλους στο όριο ηλικίας των 67 ετών ή των 62 ετών με 40 χρόνια εργασίας μέχρι το 2022, με τη ρύθμιση αυτή να αφορά όλους όσοι συνταξιοδοτούνται (με την εξαίρεση τα βαρέα και ανθυγειινά και τις μητέρες παιδιών με ειδικές ανάγκες ΑΜΕΑ) μετά τις 30 Ιουνίου του 2015. Θα υπάρξει ειδική νομοθεσία που θα προβλέπει ετήσιο πέναλτι για όσους επηρεάζονται από την επέκταση των ορίων συνταξιοδότησης, και θέλουν να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα ίση με 16% επί της σύνταξης που θα χορηγείται, για κάθε έτος μικρότερο του 62ου έτους ηλικίας του δικαιούχου.

*Εντάσσονται όλα τα επικουρικά ταμεία στο ΕΤΕΑ, γεγονός που υποκρύπτει περικοπές επικουρικών συντάξεων για τα ταμεία που χορηγούν συντάξεις με άλλους όρους (πχ ΤΕΑΠΑΣΑ, ταμείο εργαζομένων στα Σώματα Ασφαλείας). Διασφάλιση ότι από την 1η Ιανουαρίου 2015 όλα τα επικουρικά ταμεία μπορούν να χρηματοδοτηθούν χωρίς την κρατική χρηματοδότηση, μόνο με δικούς τους πόρους και ταυτόχρονη εφαρμογή ρήτρας μηδενικού ελλείμματος.

*Περιορισμός δικαιούχων που λαμβάνουν τη σύνταξη των ανασφάλιστων υπερηλίκων του ΟΓΑ.
*Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ για όλους τους συνταξιούχους μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου 2019. Η ρύθμιση θα αφορά άμεσα το 20% των «υψηλότερων» δικαιούχων.

*Πάγωμα των μηνιαίων εγγυημένων συνταξιοδοτικών εισφορών σε ονομαστικούς όρους έως το 2021.

*Όσοι συνταξιοδοτηθούν μετά τις 30 Ιουνίου 2015 θα τους παρέχεται  η βασική εγγυημένη σύνταξη, εάν είναι ηλικίας κάτω των 67 ετών. Σήμερα η βασική σύνταξη ανέρχεται στα 280 ευρώ το μήνα. Το αναλογικό τμήμα της σύνταξής τους θα το λάβουν μετά το 67ο έτος της ηλικίας τους.

*Αύξηση των εισφορών υγείας από 4% σε 6% τόσο για τις κύριες όσο και για τις επικουρικές συντάξεις, γεγονός που αποτελεί έμμεση «οριζόντια» περικοπή όλων των συντάξεων.

*Σταδιακή κατάργηση των χρηματοδοτούμενων εξαιρέσεων και εναρμόνιση των εισφορών όλων των ασφαλιστικών ταμείων με αυτές που ισχύουν στο ΙΚΑ από την 1η Ιουλίου 2015. Το μέτρο αυτό επηρεάζει κυρίως του ασφαλισμένους αγρότες στον ΟΓΑ. Ο λόγος είναι ότι ο Οργανισμός για να καλύψει τις συνταξιοδοτικές του δαπάνες, χρηματοδοτείται σε ποσοστό 80% από τον κρατικό προϋπολογισμό. Έτσι, στο ενδεχόμενο που σταματούσε η κρατική χρηματοδότηση θα έπρεπε ο ΟΓΑ να προχωρήσει σε δραματική αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εν ενεργεία ασφαλισμένων για να καλύψει τη διαφορά. Υπολογίζεται ότι θα πραγματοποιηθεί έως και τριπλασιασμός των εισφορών. Έτσι, για παράδειγμα, εάν σήμερα ασφαλισμένος αγρότης καταβάλλει 63 ευρώ το μήνα εισφορά, στο νέο καθεστώς θα κληθεί να πληρώσει περίπου 190 ευρώ το μήνα.

*Στενότερη σύνδεση μεταξύ εισφορών και παροχών. Το μέτρο αυτό, αν και δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για νέες παρεμβάσεις προς το χειρότερο στις συντάξεις.

*Διεύρυνση και εκσυγχρονισμός τόσο του συστήματος εισφορών όσο και της συνταξιοδοτικής βάσης για τους αυτοαπασχολούμενους, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς από το ονομαστικό στο πραγματικό εισόδημα και υποβολή στη διαδικασία καταβολής βασικών εισφορών. Το μέτρο αυτό υποκρύπτει παρεμβάσεις έως και πιθανή κατάργηση της βασικής σύνταξης που χορηγεί ο ΟΑΕΕ στους συνταξιούχους του πρώην ΤΕΒΕ.

*Εναρμόνιση των κανόνων για τα συνταξιοδοτικά προνόμια του ΟΓΑ με το υπόλοιπο συνταξιοδοτικό σύστημα, εκτός εάν ο ΟΓΑ ενσωματωθεί σε άλλα ταμεία.

*Η συγχώνευση των ασφαλιστικών ταμείων θα λάβει χώρα έως το τέλος του 2017 και σε διάστημα δύο ετών. Το 2015 η διαδικασία θα ενεργοποιηθεί μέσω νομοθεσίας που θα ενώνει όλα τα συνταξιοδοτικά ταμεία.

Ιδιωτικοποιήσεις:
Για να πούμε τα πράγματα απλά, ιδιωτικοποιούνται - σε τιμές χαμηλότερες από την πραγματική και αντικειμενική τους αξία - τα πάντα (λιμάνια, αεροδρόμια, αυτοκινητόδρομοι, φορέας διαχείρισης ηλεκτρικού ρεύματος, Ελληνικό, δημόσιες εκτάσεις κ.λπ.), εκτός από τα μουσεία, τους θεσμοθετημένους αρχαιολογικούς χώρους, και τους φορείς διαχείρισης υδάτων - γιατί αυτό αντίκειται στις ευρωπαϊκές νομοθεσίες και το Σύνταγμα - ενώ δεν έχουν περάσει ακόμα στον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ. Αυτό έχει πολλές παραμέτρους, αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι σε περίπτωση που προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων, η χώρα μας είναι υποχρεωμένη να επιστρέψει ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (που έχει παραλάβει για τ' αεροδρόμια των Χανίων και της Θεσσαλονίκης) που θα εξαλείψουν το όφελος από την πώλησή του συνόλου αυτών.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Και οι ελληνικές προτάσεις περιλαμβάνουν εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις, αλλά αποκλείονται απ' αυτό ο ΑΔΜΗΕ (φορέας διαχείρησης ηλεκτρικής ενέργειας), η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ (το 10% του Δημοσίου) και επανεξετάζεται η λίστα των περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου που είναι υπό τον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ.


Τι σημαίνει το «Όχι»

Εάν υπερψηφιστεί το «Όχι» στο δημοψήφισμα, τότε είναι πιθανό να επανακάμψει στο προσκήνιο η ελληνική πρόταση, που επίσης περιλαμβάνει σημαντικές παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό, έστω και λιγότερο επώδυνες. Αυτό βέβαια δεν είναι σίγουρο καθότι, θεωρείται ότι σε μια τέτοια περίπτωση η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να προσεγγίσει περισσότερο το "πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης".
Σε κάθε περίπτωση η τελευταίε ελληνική πρόταση περιλαμβάνει:

Συνταξιοδοτικό:

* ΕΚΑΣ: Η ελληνική πλευρά, επιθυμεί την αντικατάσταση και όχι την κατάργηση,  του ΕΚΑΣ  έως το 2018 και την αντικατάστασή του με μια άλλη προνοιακή παροχή.

*Πρόωρη συνταξιοδότηση: Η κυβέρνηση αντιπροτείνει σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας από τον Οκτώβριο του 2015 έως το 2022. Όμως, ούτε στην ελληνική πρόταση υπάρχει αναφορά σε προστασία θεμελιωμένων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Επίσης, υπάρχει σύγκλιση στην επιβολή πρόσθετου πέναλτι 10%, εκτός από το 6% που ισχύει σήμερα, για όσους επιδιώξουν να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα.

*Λειτουργία νόμου «Λοβέρδου: Η κυβέρνηση  θέλει να καταργήσει συνολικά το νόμο 3863/2010 που θέσπισε τη βασική και την αναλογική σύνταξη και να επαναφέρει τις παλαιότερες διατάξεις.

*Εισφορές - Ταμεία: Η κυβέρνηση στην αντιπρότασή της φαίνεται να υιοθετεί την ιδιαίτερα σκληρή απαίτηση των δανειστών, που κάνει λόγο για εναρμόνιση των εισφορών όλων των Ταμείων, με αποτέλεσμα τη σημαντική επιβάρυνση των ασφαλισμένων του ΟΓΑ.

* Εισφορές: Η κυβέρνηση επιμένει στην πρόταση για αύξηση στο 5% των αντίστοιχων εισφορών των συνταξιούχων για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, από 4% που είναι σήμερα. Επίσης επιθυμεί αντίστοιχη αύξηση και στην επικουρική σύνταξη. Κάνει ακόμα ειδική αναφορά στο μέτρο της αύξησης των ασφαλιστικών εισφορών του ΙΚΑ κατά 3,9 ποσοστιαίες μονάδες (2,9 για εργοδότες και 1 για εργαζόμενους), μέτρο που είχε απορριφθεί από τους δανειστές ως υφεσιακό.

*Συνταξιοδοτική δαπάνη: Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την πρόταση των δανειστών για εξοικονόμηση 0,25%-0,5% του ΑΕΠ για το 2015, δηλαδή 450 εκατ. ευρώ έως 900 εκατ. ευρώ και 1% του ΑΕΠ για το 2016, δηλαδή 1,8 δισ. ευρώ, που σημαίνει περικοπές στις συντάξεις.

*Επικουρική σύνταξη: Η ελληνική πλευρά αποδέχεται την ενοποίηση των ταμείων υπό το ΕΤΕΑ, χωρίς να αναφέρεται σε κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης, όχι όμως και την εύρεση ισοδύναμων.

*ΣτΕ: Η Ελλάδα δεσμεύεται να καλύψει το κόστος (έως 2 δισεκ ευρώ) της απόφασης του Συμβουλίου Επικρατείας για αποκατάσταση των συντάξεων

*ΟΑΕΕ: Η Ελλάδα εξετάζει τον υπολογισμό των εισφορών με βάση το πραγματικό εισόδημα, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο συνδέεται και με τον επανέλεγχο της βασικής σύνταξης.

*Ταμεία: Οι Ενοποιήσεις Ασφαλιστικών Ταμείων, η Ελλάδα προτείνει να ολοκληρωθούν σε τρεις φάσεις, έως το 2018.

*ΟΓΑ: Η Ελλάδα αποδέχεται επανέλεγχο στις συντάξεις των ανασφάλιστων υπερηλίκων.

Πιθανά σενάρια

Σε κάθε περίπτωση τόσο οι δανειακές πληρωμές της χώρας παραμένουν εκκρεμείς μέχρι τα τέλη του Ιουλίου.

α) Ο ελληνικός λαός υπερψηφίζει την πρόταση των δανειστών:
Τα μέτρα που περιγράφονται στην τελευταία πρόταση των δανειστών εφαρμόζονται (ίσως με μικρές αλλαγές - ως ένδειξη καλής θελήσεως από τους δανειστές), με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για το χρέος (παρά τ' αντιθέτως θρυλούμενα), είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα θ' αναγκαστεί να ζητήσει νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα (βλ. Μνημόνιο) εντός 6 μηνών - για το δεδομένο διάστημα μέχρι τότε η Ελλάδα θα έχει καλυμμένες τις δανειακές της υποχρεώσεις, αλλά θα πρέπει να βρει τρόπους για την χρηματοδότηση των υπόλοιπων αναγκών της, δεδομένου ότι τα ποσά του δανείου θα καλύπτουν αυτές και μόνο. Τα μέτρα που θα ζητηθούν θα είναι φυσικά επιπλέον σε ότι εφαρμοστεί, σχεδόν αυτόματα με το "ναι" - παράλληλα δε, η χρηματοδότηση θα γίνει από το νέο μηχανισμό υποστήριξης της ευρωζώνης, ο οποίος έχει αυστηρότερους όρους όχι μόνο για την αποταμίευση αλλά ακόμα και για την έναρξη συνομιλιών με τους αιτούντες δάνειο.

Είναι δεδομένο επίσης ότι σε μια τέτοια περίπτωση, θα υπάρξουν πιέσεις προς την κυβέρνηση να παραιτηθεί και να υπάρξει είτε προσφυγή στις κάλπες (πιθανό σενάριο) ή ν' αντικατασταθεί με μια κυβέρνηση στην οποία θα συνυπάρχουν ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι (αδύνατο). Ο Πρωθυπουργός προς το παρόν διαβεβαιώνει ότι θα εφαρμόσει την εντολή του λαού, αλλά οπωσδήποτε θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο γι' αυτόν να το κάνει πράξη με δεδομένη την αμφισβήτηση που θα έχει ν' αντιμετωπίσει από το εξωτερικό και το εσωτερικό. Σε κάθε περίπτωση, οι δανειστές θα προτιμούσαν μια πιο βολική κυβέρνηση - τύπου Παπαδήμου ή Σαμαρά - αφού θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ αντιδραστικό στοιχείο.

Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση πάντως, είναι πιθανόν οι έλεγχοι κεφαλαίου να παραμείνουν σε ισχύ, αλλά σε λιγότερο έντονο βαθμό.

β) Ο ελληνικός λαός καταψηφίζει την πρόταση των δανειστών:
Η Ελλάδα ζητάει ουσιαστική επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, έχοντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ανά χείρας. Σ' αυτή την περίπτωση, παραμένει ασαφές το πόσο αυτές θα κρατήσουν, όπως φυσικά και το αποτέλεσμα που θα έχουν.

Σε περίπτωση που είναι επιτυχείς, η Ελλάδα θα πρέπει να εφαρμόσει (σχεδόν κατ' ελάχιστον) τα μέτρα των προτάσεων που κατέθεσε, με την ελπίδα όμως να μπορέσει ν' αποφύγει κάποια απ' αυτά, σε περίπτωση που βρει εναλλακτικές μορφές χρηματοδότησης ή έσοδα. Το σενάριο αυτό έχει χαμηλές πιθανότητες εφαρμογής, δεδομένου ότι αν εξαιρέσει κανείς την πιθανή χρηματοδότηση από την καινούργια διεθνή τράπεζα των BRICS ή την προ-είσπραξη εσόδων από τον ελληνό-τουρκικό-ρωσικό αγωγό, δεν υπάρχουν τέτοιες προοπτικές στον ορίζοντα. Η επιτυχία θα εξαρτάται κυρίως από το σαφές πλάνο για την διαχείριση του χρέους και κατά πόσο οι δανειστές θα είναι έτοιμοι να δώσουν μια ουσιαστική ελάφρυνσή του σε άμεσο χρονικό διάστημα.

Αν είναι αποτυχείς τότε υπάρχει καινούργια σειρά σεναρίων: καταρχήν η Ελλάδα θα είναι υποχρεωμένη - για να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται - να καταγγείλει μέρος του δημόσιου χρέους, χρησιμοποιώντας τα συμπεράσματα της διεθνούς επιτροπής λογιστικού ελέγχου που συνεδρίασε υπό την αιγίδα της ελληνικής Βουλής. Όσο συμβαίνει αυτό - για το οποίο η προσφυγή θα πρέπει να γίνει σε διεθνές δικαστήριο - το ελληνικό χρέος θα παραμένει "παγωμένο", αλλά παράλληλα θεωρείται αδύνατο να μπορέσει η χώρα μας να διεκδικήσει χρηματοδότηση από τις διεθνείς αγορές.

Σενάριο εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη και το ευρώ, δεν υφίσταται - γιατί αυτό δεν μπορεί να συμβεί με βάση τις συνθήκες δημιουργίας του ευρώ. Παρόλα αυτά, οι πιέσεις προς την χώρα μας θα ενταθούν - με κάθε τρόπο.

Σε θεωρητική βάση, όσο βρισκόμαστε εντός ευρώ, η ΕΚΤ είναι υποχρεωμένη να στηρίζει τις τράπεζες (έστω και αν εφαρμόσει "κούρεμα ενεχύρων"), παρέχοντας ρευστότητα. Το πόσο θα μπορέσει όμως να συνεχίσει να το κάνει (δεδομένης της μεγάλης έκθεσής της στις ελληνικές τράπεζες) παραμένει άγνωστο - και εκεί ακριβώς είναι ο κίνδυνος τόσο για το ευρώ, όσο και για την χώρα μας.

Και σε αυτήν την περίπτωση, οι έλεγχοι κεφαλαίου θα παραμείνουν σε ισχύ: η διάρκειά τους και ο βαθμός τους, θα εξαρτηθεί από το πιο σενάριο θα επικρατήσει.

(με στοιχεία από το dikaiologitika.gr)

Ήρθε η ώρα για δημοψήφισμα...

Στην Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να πλήξουμε...Έτσι με μία κίνηση που δεν περίμενε κανείς, ο Αλέξης Τσίπρας, έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της εβδομάδας διαπραγματευόμενος στις Βρυξέλλες, αποφάσισε να πετάξει την μπάλα στην μεριά του λαού και να του δώσει την ευκαιρία ν' αποφασίσει για το μέλλον του.
Προφανώς η κίνηση αυτή στριφογύριζε στο μυαλό του αρκετές μέρες, όταν είδε τις συνεχείς μεταστροφές και κυρίως την αρνητική στάση του ΔΝΤ, το οποίο κατηγόρησε ανοιχτά (και δικαίως) στο διάγγελμά του. Και ακόμα προφανέστατα για την πρόθεσή του, είχαν ενημερωθεί οι ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών.
Ο χρόνος βέβαια μέχρι το δημοψήφισμα είναι ελάχιστος - μόλις μια εβδομάδα για να γίνουν όλα - αλλά στο σημείο που φτάσαμε (με τις καθυστερήσεις πάντως να οφείλονται και στην κυβερνητική κωλυσιεργία που αντί να δώσει τα "παπούτσια στο χέρι" των δανειστών, υποχωρούσε συνεχώς στις απαιτήσεις τους) δε υπήρχε άλλη διέξοδος.
Η πρόταση-τελεσίγραφο των Ευρωπαίων (λεπτομέρειες εδώ), η απουσία οποιασδήποτε πρόβλεψης για το χρέος και κυρίως η τελική χρηματοδοτική πρόταση των δανειστών άφηναν μικρό περιθώριο στους (ιδιαίτερα συγκαταβατικούς) διαπραγματευτές της ελληνικής πλευράς.
Όπως ορθά παρατηρούσαν Έλληνες αξιωματούχοι, τις τελευταίες ώρες τα προτεινόμενα ποσά της πρότασης των δανειστών "ήταν ανεπαρκή καθώς δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τα ποσά που το ελληνικό δημόσιο έχει πληρώσει στους δανειστές του (κυρίως το ΔΝΤ), χωρίς να έχει εισπράξει ούτε ένα ευρώ από τους δανειστές, εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ληξιπρόθεσμες οφειλές και αύξηση των ρέπος."  Η χώρα μας για να είναι συνεπής στράγγιξε το πηγάδι των αποθεμάτων - χωρίς να λαμβάνει τίποτα ως αντάλλαγμα για πολύ καιρό. Ο στόχος των δανειστών ήταν και παραμένει προφανής: νέα σκληρή διαπραγμάτευση, και ένα νέο καταστροφικό Μνημόνιο, στο τέλος του χρόνου (ή και λίγο νωρίτερα).
Οι αντιδράσεις των κομμάτων αλλά και μερίδας του κόσμου ήταν αναμενόμενη: στο κάτω-κάτω ως λαός είμαστε ευθυνόφοβοι, μάστορες στην κριτική αλλά μακρυά από οτιδήποτε θα μας αναγκάσει να "σκεφτούμε" και ν' αποφασίσουμε για τους εαυτούς μας. Ήρθε όμως η ώρα να συμβεί και αυτό και ο λαός ν' αποφασίσει αν θέλει ν' αποδεχτεί μια πρόταση (που προφανώς είναι άθλια) ή ν' αντιδράσει.
Δεν είμαστε στο μυαλό του Πρωθυπουργού, αλλά υποψιαζόμαστε ότι ακόμα και την ύστατη ώρα, το δημοψήφισμα δεν θα το χρησιμοποιήσει για να οδηγήσει σε ρήξη στην ευρωζώνη. Αντίθετα θα το χρησιμοποιήσει (αν το "όχι" κερδίσει) για να διαπραγματευτεί την καλύτερη δυνατή συμφωνία, ό,τι αυτό και να σημαίνει τότε. Σίγουρα επίσης θα κατευνάσει την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αφού η απόφαση του λαού θα είναι δύσκολο ν' αμφισβητηθεί, ό,τι και αν αυτός ψηφίσει.
Ένα όμως είναι το σίγουρο: τις επόμενες ώρες τα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν πανικό και να οδηγήσουν την χώρα στο χάος, ώστε να φέρουν το επιθυμητό γι' αυτούς αποτέλεσμα. Στο τι θα γίνει όμως θα παίξει μεγάλο ρόλο το πως θα χειριστεί το ζήτημα η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ο οποίος θα πρέπει να είναι ψύχραιμος.
Θα πρέπει επίσης να ενημερωθεί ο λαός για τις ακριβείς παραμέτρους της πρότασης των δανειστών, τα (όποια) υπέρ και τα (πάρα πολλά) κατά τόσο σε μεσοπρόθεσμο όσο και μακροπρόθεσμο επίπεδο. Θα πρέπει επίσης να ενημερωθεί ο λαός για το τι προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση σε περίπτωση που η κάλπη βγάλει "όχι". Θα μείνει η χώρα στο ευρώ; Θα βγει; Τι προβλέπουν οι δανειακές συμβάσεις σε περίπτωση χρεοκοπίας; Θα πρέπει δηλαδή να μάθει ο κόσμος τι τον περιμένει αν πει το "ναι" και τι αν πει το "όχι" - Βέβαια το δημοψήφισμα ΔΕΝ είναι για το νόμισμα, αλλά για το καλό της χώρας (και επειδή όπως είπαμε, πολλοί θα πούνε πολλά τις επόμενες μέρες) καλό θα είναι ν' αποσαφηνιστούν οι παράμετροι του σχεδίου.
Εκτίμησή μας βέβαια είναι ότι ο Έλληνας θα ψηφίσει "ναι" κατά πλειοψηφία - ενώ και η αποχή θα είναι μεγάλη. Όχι γιατί έχει πειστεί ότι η πρόταση των δανειστών είναι καλή για την χώρα - το αντίθετο. Απλά γιατί ο Έλληνας έχει πάψει να επαναστατεί εδώ και πολλές γενιές - και όποτε το έκανε είχε ισχυρά κίνητρα και δυνάμεις από πίσω - και το "βόλεμα" είναι το αγαπημένο μας σπορ, αφού έχουμε ενστερνιστεί τη νοοτροπία του "νοικοκυραίου".
Αλλά μας αξίζει σίγουρα μια ευκαιρία. Για να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να είμαστε κύριοι του εαυτού μας - ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται...
(για τις πιθανές επιπτώσεις της κάθε μίας από τις δύο επιλογές μπορείτε να διαβάσετε εδώ).
ΥΓ Τελικά ο Γιώργος Παπανδρέου δικαιώθηκε - νωρίτερα απ' ότι θα πίστευε ακόμα και ίδιος...

Παρέμβαση από Μέρκελ και Σαρκοζί - Διχασμός στο ΠΑΣΟΚ για το δημοψήφισμα (χρονικό και σχόλια)

Και να λοιπόν που αυτό που λέμε σα λαός ότι "θέλει η π@@@@να να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει" έχει διαχρονική εφαρμογή. Ενώ όλοι μας διαβεβαίωναν ότι ως χώρα "έχουμε απόλυτη εθνική κυριαρχία", πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις, η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί έκαναν ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας, επιβάλλοντας δημοψήφισμα ΠΡΙΝ τις 4 του Δεκέμβρη και προκαταβάλοντας και το αποτέλεσμα του.

Όλα αυτά ενώ ελάχιστοι έχουν καταλάβει το λόγο του δημοψηφίσματος και το ερώτημα το οποίο θα τεθεί σε αυτό...Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: οι τελευταίες μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, οι μεγάλες εσωτερικές αντιδράσεις στο ΠΑΣΟΚ μετά τα τελευταία επαίσχυντα μέτρα και οι πρωτοφανείς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στα κυβερνητικά πρόσωπα και τους βουλευτές την 28η Οκτωβρίου, ώθησαν τον Γ.Παπανδρέου να πάρει "πρωτοβουλίες" για ν' αλλάξει το κλίμα. Το πιο λογικό βέβαια σ' αυτήν την περίπτωση θα ήταν να γίνουν εκλογές - ο προφανής λόγος γι' αυτό είναι βέβαια ότι καμία κυβέρνηση (πόσο μάλλον αυτή που βγήκε με ψέμματα) δεν μπορεί να δεσμεύσει την χώρα για 15-20 χρόνια, να καταπατεί το Σύνταγμα (ψηφίζοντας νομοσχέδια και δανειακές συμβάσεις που απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία, με οριακή) και παραχωρεί εθνική κυριαρχία με το έτσι θέλω.

Αντ' αυτού αποφάσισε (μόνος του) να κάνει δημοψήφισμα. Βέβαια η άγνοια είναι κακός σύμβουλος. Έτσι, και ενώ αρχικά ανακοινώθηκε ότι θα τεθεί υπό ερώτημα η δανειακή σύμβαση που συμφωνήθηκε, το ερώτημα στην πορεία άλλαξε και έγινε "θέλετε να παραμείνουμε στο ευρώ;". Γιατί έγινε αυτό; Καταρχήν υπήρξε ο φόβος (που ενισχύθηκε από πρόσφατη δημοσκόπηση) ότι το αρχικό ερώτημα είτε θα καταψηφιζόταν πανηγυρικά είτε η συμμετοχή θα ήταν τέτοια που δεν θα επέτρεπε την έγκρισή του. Κατά δεύτερον (και σπουδαιότερο για μας αλλά όχι για την κυβέρνηση) το Σύνταγμα απαγορεύει ερωτήματα οικονομικού χαρακτήρα σε δημοψηφίσματα. Έτσι προτιμήθηκε το εκβιαστικό ερώτημα της παραμονής, πράγμα που βέβαια έγινε ως κίνηση εκ του ασφαλούς: κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα στην Ελλάδα του σήμερα (μήδε του ΚΚΕ εξαιρουμένου) δε θέλει πραγματικά έξοδο από το Ευρώ. Αυτό που φωνάζουν όλοι - είναι επαναδιαπραγμάτευση όλων των συμβάσεων, περιορισμό του χρέους και διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας. Αυτά τα τρία η παρούσα κυβέρνηση αδυνατεί να κάνει, επομένως πρέπει να πάει σπίτι της για να έρθει μια άλλη που θα μπορεί...

Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι το εξής: ακόμα και αν το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα βγει θετικό, νομιμοποιεί την κυβέρνηση να ξεπουλάει, να παραχωρεί και να πετσοκόβει; Προφανώς όχι. Όμως όπως και οι αυτοδιοικητικές εκλογές ξεκίνησαν ως "μη πολιτικές" για να καταλήξουν να θεωρηθούν ως "νομιμοποίηση των κυβερνητικών πρακτικών" είναι σίγουρο πως πιθανό θετικό αποτέλεσμα θα χρησιμοποιηθεί ανάλογα.

Αυτή η "ιδιοφυής" στρατηγική εφευρέθηκε από το επιτελείο του Γ.Παπανδρέου, ως το όχημα για να συνεχίσει το καταστροφικό έργο της κυβέρνησής του. Δυστυχώς όμως αποφάσιζε χωρίς τους ξενοδόχους. Ποιοί είναι αυτοί; Καταρχήν οι δανειστές μας, οι οποίοι δεν είχαν συμφωνήσει σε τέτοιου είδους κίνηση. Απαιτούν υπογραφές εδώ και τώρα και δε διαβλέπουν ότι οικονομικό πρόβλημα δεν έχει μόνο η Ελλάδα, αλλά και πολλές άλλες χώρες (μήδε της Γαλλίας εξαιρουμένης). Αν η Ελλάδα βγει από το Ευρώ και "πτωχεύσει" οι τράπεζές τους θα χτυπηθούν και τα μόνα σίγουρα χρήματα που θα έχουν είναι όσα έχουν εκταμιεύσει από το Μνημόνιο - ευρώ παραπάνω. Φοβούνται τα δημοψηφίσματα γιατί θυμούνται τα προηγούμενα της Ιρλανδίας και της Ολλανδίας (για τις ευρωπαϊκές συνθήκες).

Κατά δεύτερον είναι οι "κορυφαίοι υπουργοί" (βλ. Βενιζέλος και σία) που θεωρούν ότι έχουν βγει μπροστά σε τόσα αρνητικά μέτρα που ένα πιθανό όχι θα τους παρουσιάσει ως αναξιόπιστους τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων (ορισμένοι δε από αυτούς έχουν "κλείσει" και θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς πράγμα που οπωσδήποτε διευκολύνει τα όποια σκληρά μέτρα παίρνουν σήμερα).

Τέλος έχουμε τους απλούς βουλευτές-"εραστές της καρέκλας" του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν ότι τζάμπα ψήφιζαν τόσο καιρό μέτρα πάνω σε άλλα μέτρα. Θέλουν να πάει η υπόθεση μέχρι τέλους, καλώντας υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και ολοκλήρωση του "έργου στο οποίο έχουμε ταχθεί" (όπως δήλωσε γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ σε τηλεοπτική του συνέντευξη). Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που υποστηρίζουν τη λύση "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας" (με ποιούς άραγε;) ενώ άλλοι πιο τολμηροί (και πονηροί) υποστηρίζουν την ψήφιση της σύμβασης και μετά την προκήρυξη εκλογών (λειτουργώντας έτσι εκ του πονηρού).

Το τι θα γίνει ακόμα είναι άγνωστο. Πάντως πρέπει να πούμε και τούτο: Όπως στρώνει κανείς κοιμάται. Και αυτό ισχύει και για τον Πρωθυπουργό, και για την κυβέρνηση, και για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως και για τους δανειστές...

Δημοψήφισμα για το νέο Μνημόνιο; / 392 εκατομμύρια ευρώ χρωστά το κράτος στο ΙΚΑ / Αντισυνταγματική η ποινή φόρου για λιγότερες αποδείξεις

Είδηση: Σε 392.494.135 ευρώ ανέρχονται οι απαιτήσεις του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ από καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές του δημόσιου τομέα, σύμφωνα με στοιχεία του Σεπτεμβρίου, τα οποία διαβιβάστηκαν στη Βουλή από τον υπουργό Εργασίας Γιώργο Κουτρουμάνη μετά από αίτημα του βουλευτή της ΝΔ Νίκου Νικολόπουλου.

Πρόκειται για απαιτήσεις του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ από δημόσιες υπηρεσίες, Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, Οργανισμούς Κοινής Ωφέλειας, Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Δημοτικές-Κοινοτικές Επιχειρήσεις, Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (Επιχειρήσεις ΟΤΑ, ΤΟΕΒ, ΓΟΕΒ κ.α.), Σχολικές Επιτροπές και Δημόσια Σχολεία.

Το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών προέρχεται από τα ΝΠΔΔ, ακολουθούν τα ΝΠΙΔ και μετά οι Δημοτικές Επιχειρήσεις.

Ειδικότερα, οι απαιτήσεις του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ από καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές του Δημόσιου Τομέα έχουν ως εξής:

- ΔΗΜΟΣΙΟ(ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ): 22.540.487,55 ευρώ

- ΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ: 243.396.498,69 ευρώ

- ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ: 1.171.202,93 ευρώ

- ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ: 20.340.606,85 ευρώ

- ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ-ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ: 62.070.110,19 ευρώ

- ΝΠΙΔ (ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΟΤΑ, ΤΟΕΒ, ΓΟΕΒ κ.α.): 41.194.706,82 ευρώ

- ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ: 710.740,95 ευρώ

- ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ: 1.069.772,70 ευρώ

Από τις παραπάνω απαιτήσεις του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, όπως διευκρινίζεται στα στοιχεία που διαβιβάστηκαν στη Βουλή, τα 62.244.229,82 ευρώ χαρακτηρίζονται «οφειλές σε ρύθμιση» και 323.249.905,86 ευρώ χαρακτηρίζονται «οφειλές χωρίς ρύθμιση».

Διευκρινίζεται επίσης ότι στις παραπάνω οφειλές περιλαμβάνονται περιπτώσεις οφειλών σε εκκαθάριση, πτώχευση, οριστική διακοπή και ανενεργές συνολικού ποσού 45.805.236 ευρώ.

Σχόλιο: Εδώ και καιρό είναι γνωστό ότι το κράτος χρωστάει και δεν πληρώνει (διαβάστε τις ενδιαφέρουσες εδώ λεπτομέρειες). Αλλά οι απαιτήσεις του ΙΚΑ, που παρουσιάστηκαν επισήμως και στην Βουλή, δείχνουν τον φαρισαϊσμό με τον οποίο αντιμετωπίζει το κράτος τα ασφαλιστικά ταμεία: από την μία δεν ξεπληρώνει τα χρέη του και από την άλλη τα εξαναγκάζει να καταφεύγουν σε ρευστοποιήσεις, δανεισμούς και προεισπράξεις των κρατικών επιδοτήσεων για να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Ό,τι έκανε δηλαδή και με την Ολυμπιακή στο παρελθόν με τα γνωστά αποτελέσματα. Μόνο που βέβαια στην παρούσα κατάσταση δεν έχει σκοπό να τα ιδιωτικοποιήσει - απλώς να "εκμεταλλευτεί" την περιουσία τους και να τα "συγχωνεύσει".

Είναι γνωστός ο τρόπος που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ασφαλιστικό σύστημα εν γένει: προχειρότητα (παράδειγμα οι 9 μήνες που έκανε για να βρει διοικητή στο ΙΚΑ), έλλειψη μακροχρόνιου προγραμματισμού (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι συνεχείς αλλαγές σε αυτό), έλλειψη ευαισθησίας (όπως φαίνεται εδώ), υποχωρητικότητα στις απαιτήσεις της τρόικας (βλ. η μη υποστήριξη της ανάγκης κάλυψης των αναγκών των ταμείων), μη προστασία των κόπων τόσων και τόσων γενναιών (όπως φαίνεται και από την λεηλασία που περιγράφεται εδώ) και συνεχή καταφυγή στους συνήθεις υπόπτους για πληρωμές με παράλληλη μείωση των παροχών (όπως φαίνεται κι εδώ). Επομένως το λιγότερο που θα περίμενε κανείς είναι το είναι το κράτος τυπικό απέναντι σ' αυτά. Και όμως δυστυχώς αυτό δε συμβαίνει...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Να πουν οι πολίτες το «μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι» στη νέα δανειακή σύμβαση, ζήτησε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, προαναγγέλλοντας δημοψήφισμα για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και για τα μέτρα που θα τη συνοδεύουν. «Έχουμε εμπιστοσύνη στους πολίτες», η εντολή τους θα μας δεσμεύσει όλους, πρόσθεσε και συμπλήρωσε: «Αν δεν θέλει ο ελληνικός λαός αυτή την απόφαση, πολύ απλά δεν θα υλοποιηθεί». Το δημοψήφισμα τοποθετείται στις αρχές Ιανουαρίου, όταν θα είναι έτοιμη η νέα δανειακή σύμβαση.

Απίστευτης ιλαρότητας κίνηση από μια κυβέρνηση που προσπαθεί να γαντζωθεί στην εξουσία χωρίς να έχει καμία απολύτως νομιμοποίηση. Και εξηγούμαστε: ποιο θα είναι το ακριβές ερώτημα; θα είναι νόμιμο το αποτέλεσμα αν ψηφίσει το 30-40% του εκλογικού σώματος; Για τα τόσα μέτρα που έχει πάρει μέχρι σήμερα τι θα γίνει; Θα λειτουργήσει το δημοψήφισμα αυτό ως "κολυμβήθρα του Σιλωάμ" και θα τα κάνει "αποδεκτά"; Για τα φθαρμένα πρόσωπα που μας κυβερνούν τι θα σημαίνει; Ότι έπραξαν καλά τόσο καιρό;

Το δίμηνο που θα περάσει μέχρι να γίνει το δημοψήφισμα αυτό θα γίνει ένα απίστευτα τρομολαγνικό πογκρόμ ώστε να ψηφίσει ένα μέρος του εκλογικού σώματος υπέρ της δανειακής σύμβασης (και ότι αυτή συνεπάγεται). Φανταζόμαστε τους αγαπητούς "δημοσιογράφους" των μεγάλων ΜΜΕ να επιχειρηματολογούν υπέρ της, ζωγραφίζοντας με μαύρα χρώματα την επόμενη ημέρα σε περίπτωση που δεν υπάρξει υπερψήφιση της δανειακής σύμβασης. Και φυσικά οι αντίθετες φωνές θα τοποθετηθούν στη γωνία, χαρακτηριζόμενες ως γραφικές. Αλλά το ερώτημα παραμένει: αφού θα μπούμε στα έξοδα για εκλογική αναμέτρηση, γιατί δε γίνονται εκλογές; Η απάντηση φυσικά είναι απλή. Γιατί το ΠΑΣΟΚ θα χάσει και γιατί με βάση τα όσα ισχύουν σήμερα η ΝΔ δεν είναι διαθετιμένη να τηρήσει στο ακέραιο τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης. Και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μείνει στην κυβέρνηση μέχρι να ψηφιστούν ΟΛΕΣ οι απαιτήσεις της τρόικας...

Λεπτομέρειες για το τι ισχύει με τα δημοψηφίσματα βάση του Συντάγματος, μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το παρασκήνιο όλης της περιόδου σχετικά με το δημοψήφισμα μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Και κάτι τελευταίο... Ζήτημα συνταγματικότητας ως προς την ποινή φόρου 10% έναντι όσων δεν προσκομίσουν τις απαιτούμενες αποδείξεις λιανικής πώλησης για την κάλυψη του αφορολόγητου ορίου θέτει η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής.
Η έκθεση της Επιτροπής παραπέμπει στο άρθρο 78 παράγραφος 1 του Συντάγματος βάσει του οποίου αντικείμενο του φόρου μπορεί να είναι το εισόδημα, η περιουσία ή οι δαπάνες και οι συναλλαγές του φορολογούμενου. Βάσει αυτού κρίνει ότι η διάταξη της ποινής φόρου «δεν βρίσκεται σε αρμονία» με το Σύνταγμα, δεδομένου ότι δεν φαίνεται να επιβάλλεται επί του εισοδήματος, της δαπάνης ή της περιουσίας, αλλά επί της μη διενέργειας δαπάνης, η οποία δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο φόρου. Η αλήθεια είναι ότι και άλλες φορές έχει τεθεί ζήτημα συνταγματικότητας (δείτε εδώ σχετικά για το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ) για διάφορα ζητήματα - αλλά η κυβέρνηση τ' αγνόησε προτιμώντας να υπάρξουν δικαστικές διαμάχες οι οποίες της κερδίζουν χρόνο (και την εύνοια της τρόικας)... Προφανώς το κράτος προτιμά να σύρεται σε δικαστήρια παρά να τηρεί το Σύνταγμα - για ευνόητους λόγους...

Γελοιογραφίες των ημερών / Πυροτέχνημα το δημοψήφισμα / Κερδίζει η Γερμανία από την κρίση μας...

Αντί άλλης ανάρτησης για σήμερα, και πέραν των επίκαιρων γελοιογραφιών που έχουμε μαζέψει από τον ημερήσιο και εβδομαδιαίο τύπο, σας έχουμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Πετρου Παπακωνσταντινου, από την "Καθημερινή" με τίτλο "Πολιτικό πυροτέχνημα τα περί δημοψηφίσματος" - ρίξτε του μια ματιά στις παρακάτω γραμμές - πριν απ' αυτό να καταδικάσουμε τις πλάγιες κυβερνητικές μεθοδεύσεις που το βράδυ του Σαββάτου σταμάτησε τον Ηλεκτρικό στην Αθήνα στα Πατήσια και έδωσε εντολή να σταματήσουν τα δρομολόγια του Μετρό προς την Πλατεία Συντάγματος για να σταματήσει η προσέλευση του κόσμου που για 4η μέρα κατεβαίνει στους δρόμους! Το Μετρό πάντως συνέχισε να λειτουργεί με συνδικαλιστική ομάδα περιφρούρησης, ενάντια στις επιταγές του Υπουργείου Μεταφορών (άραγε θα συνεχίσει να κάνει τα ίδια και αφού ιδιωτικοποιήσει τις συγκοινωνίες; ):

"Μέχρι πρότινος, το έργο της Μαρίας Δαμανάκη στις Βρυξέλλες περνούσε απαρατήρητο στις σελίδες του ευρωπαϊκού Τύπου. Οι φθίνοντες πληθυσμοί τόνου του Ατλαντικού, βακαλάου της Αρκτικής και τρίγλης της μυστακοφόρου (κν. μπαρμπούνι) της Μεσογείου, παρά την αυτονόητη οικονομική και οικολογική σημασία τους, δεν βρίσκουν τη θέση που θα τους άξιζε στις ιεραρχήσεις εκδοτών και δημοσιογράφων. Προχθές, όμως, η Ελληνίδα Κομισιονάρια κέρδισε περίοπτη θέση στα οκτάστηλα χάρη στο «καθαρό δίλημμα» που μας έθεσε: «΄Η συμφωνούμε με τους δανειστές μας σε ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών (…) ή επιστρέφουμε στη δραχμή»!

Θα πει κανείς ότι ένα παρόμοιο δίλημμα υπερβαίνει κατά πολύ τις θεσμικές αρμοδιότητες της επιτρόπου Αλιείας. Ωστόσο, η φωνή της Μαρίας Δαμανάκη δεν είναι μοναχική. Το ίδιο δίλημμα έθεσε τις προάλλες ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ζητώντας από τον πρωθυπουργό δημοψήφισμα, με το ερώτημα Μνημόνιο ΙΙ ή επιστροφή στη δραχμή. Προφανώς, ούτε η κ. Δαμανάκη ούτε ο κ. Δασκαλόπουλος είχαν την αίσθηση ότι έφερναν σε δύσκολη θέση τον πρωθυπουργό. Το αντίθετο, μπορεί βάσιμα να εικάσει κανείς, αν κρίνει από την αντίδραση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Πεταλωτή, ο οποίος υπενθύμισε ότι «ο πρωθυπουργός έχει παγίως θετική θέση για τα δημοψηφίσματα».

Οντως. Το διαπιστώσαμε ήδη στις 8 Φεβρουαρίου του 2004, όταν ο κ. Παπανδρέου εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με εσωκομματικό δημοψήφισμα (στο οποίο ήταν, βέβαια, μοναδικός υποψήφιος, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος). Προϊόντος του χρόνου, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεσμεύθηκε ότι, πλάι στην OpenGov. gr του Διαδικτύου και των γκάτζετ, θα ανέπτυσσε την άμεση δημοκρατία των δημοψηφισμάτων. Παραμένει μυστήριο τι τον εμπόδισε να υλοποιήσει τη δέσμευσή του, με αποτέλεσμα στα 37 χρόνια από τη μεταπολίτευση η χώρα να έχει γνωρίσει ένα μόνο δημοψήφισμα, εκείνο για την κατάργηση της μοναρχίας. Πάντως, οι ευκαιρίες δεν έλειψαν: Ούτε για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, ούτε για την ένταξη στην ΟΝΕ, ούτε για τη Συνθήκη της Λισσαβώνας ζήτησαν δημοψήφισμα οι προκάτοχοι του κ. Παπανδρέου. Αλλά ούτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός ένιωσε την ανάγκη να ζητήσει τη λαϊκή ετυμηγορία για μια ιστορική απόφαση, όπως η δανειακή σύμβαση του Mνημονίου, η οποία αφ' ενός μεν ανέτρεψε απότομα θεμελιώδεις κοινωνικές σταθερές, αφ' ετέρου δε μετέβαλε το ίδιο το πολίτευμα, δίνοντας τη δυνατότητα στον υπουργό Οικονομικών να κυβερνά με διατάγματα, χωρίς έγκριση της Βουλής.

Η βραδυφλεγής ευαισθησία του πρωθυπουργού ξενίζει για άλλον ένα λόγο: Γιατί το ζήτημα που φαίνεται ότι σκέφεται να θέσει, εκείνο της παραμονής ή όχι στην Ευρωζώνη, δεν τίθεται από κανένα κόμμα του Κοινοβουλίου. ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία και ΛΑΟΣ τάσσονται αναφανδόν υπέρ του ευρώ, ο ΣΥΝ το υποστηρίζει κριτικά, ενώ ακόμη και το ΚΚΕ, παρότι τάσσεται από θέση αρχής εναντίον της Ε. Ε., δεν ζητεί άμεσα την έξοδο από το ευρώ, προτάσσοντας την επίλυση του πολιτικού προβλήματος μέσω αυτού που ονομάζει «λαϊκή εξουσία». Οι μόνοι που θέτουν επιτακτικά το δίπολο «έξοδος από το ευρώ - μερική ή ολική διαγραφή του χρέους» ως εναλλακτική λύση στο Mνημόνιο είναι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και αριστεροί οικονομολόγοι. Σκοπεύει ο πρωθυπουργός να τους καταστήσει ισότιμους συνομιλητές του επίσημου πολιτικού κόσμου σε μια διλημματική δημοψηφισματικά αναμέτρηση; Και με ποιο σκοπό άραγε;

Η μόνη λογική υπόθεση είναι ότι ο πρωθυπουργός αναζητεί εκβιαστικά διλήμματα για να συνεχίσει μία αποτυχημένη πολιτική. Στις αρχές του 2010, το χρέος ήταν 298 δισ. Υστερα από ένα χρόνο Μνημονίου φτάνει τα 348 δισ. και η λύση που μας προτείνεται είναι ένα… δεύτερο, ακόμη περισσότερο οδυνηρό Μνημόνιο! Ενας κλασικός ορισμός λέει ότι ανοησία είναι να κάνεις με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, το ίδιο ακριβώς πράγμα που σε οδήγησε σε αποτυχία, περιμένοντας αυτή τη φορά καλύτερα αποτελέσματα. Και η γαλλική Le Figaro παρομοίαζε την αντιμετώπιση της Ελλάδας από τη γερμανική Ε. Ε. με τα γιατροσόφια των μεσαιωνικών γιατρών, που δεν ήξεραν άλλη θεραπευτική μέθοδο από την αφαίρεση αίματος από τον ασθενή: όσο χειρότερα πήγαινε τόσο περισσότερο αίμα αισθάνονταν υποχρεωμένοι να του αφαιρέσουν μέχρι να απαλλαγούν από το πρόβλημα - και από τον ασθενή!

Το οικονομικό αδιέξοδο μετατρέπεται ταχύτατα σε πολιτικό, όπως έδειξαν η πρόσφατη καταβαράθρωση των κυβερνώντων σε Ιρλανδία και Ισπανία, αλλά και τα πρώτα σημάδια καθόδου της «σιωπηλής πλειοψηφίας» στους δρόμους - με προπομπό το αδιαμόρφωτο, ακόμη, κίνημα των «Αγανακτισμένων». Τίποτα δεν δείχνει όμως ότι το πυροτέχνημα του δημοψηφίσματος μπορεί να αποτελέσει έξοδο κινδύνου για την κυβέρνηση. Αντίθετα, ενέχει τον κίνδυνο να καεί στα χέρια της και να μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία - ιδιαίτερα αν προκαλέσει τραπεζικό πανικό, κάτι όχι απίθανο στο εκρηκτικά αβέβαιο κλίμα των ημερών. Πέραν τούτων, όσοι θέσουν στον ελληνικό λαό το δίλημμα αν προτιμά να εξοντωθεί με το ευρώ ή να ζήσει με τη δραχμή, πρέπει να είναι έτοιμοι να πληρώσουν τις συνέπειες της μπλόφας τους."

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην γερμανική έκδοση των Financial Times σχετικά με το ελληνικό χρέος: Εκεί ο αρθρογράφος περιγράφει τα οφέλη της Γερμανίας από την ελληνική κρίση και υπολογίζει ότι η Γερμανία βγάζει μόνο από την πώληση ομολόγων στην Ελλάδα περισσότερα από 500 εκατομμύρια ευρώ. Προσθέτει ωστόσο ότι τα τεράστια κέρδη για το Βερολίνο έρχονται από την προτίμηση των επενδυτών στα γερμανικά ομόλογα (που τα προτιμούν ως "ασφαλέστερη λύση"), γεγονός, που έχει ως αποτέλεσμα και την παράλληλη μείωση του γερμανικού χρέους. Λεφτά όμως βγάζουν οι Γερμανοί και όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πουλάει ομόλογα στην Ελλάδα, ενώ η μερίδα του λέοντος είναι από την διολίσθηση του ευρώ που έχει εκτινάξει στα ύψη τις γερμανικές εξαγωγές. Ο αρθρογράφος υπολογίζει τα γερμανικά οφέλη από την Ελλάδα στα 10 δισ. ευρώ, όταν μάλιστα τα 22 δις. ευρώ με τα οποία συμμετέχει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθεροποίησης δεν είναι πραγματικά χρήματα αλλά λογιστική αποτίμηση περιουσιακών στοιχείων.

Για όλα αυτά λοιπόν το άρθρο των FT Deutschland καλεί το Βερολίνο να συμβάλλει στην αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη με τα δέκα δις. ευρώ που ήδη έχει βγάλει από τους Έλληνες. γράφει ο Τ. Fricke και προσθέτει ότι «αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αποκαλύψει ο γερμανός Υπουργός Οικονομικών στον λαό, και μάλιστα σε κάθε αναγνώστη της "Bild" χωριστά, όπως και στο κόμμα των Ελευθέρων Δημοκρατών». Αυτά για να μη νομίζουν μερικοί ότι μας κάνουν χάρη...

Και κάτι τελευταίο... Σαν σήμερα, "η Πόλις εάλω"...Μια μέρα που πρέπει να θυμόμαστε, γιατί τα όσα έγιναν τότε παρουσιάζουν γλαφυρά την μοναχική πορεία του έθνους μας, καθώς και την ροπή μας στα λάθη και τον αλληλοσπαραγμό. Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Πηγές: "Καθημερινή" / Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο - και το γνωρίζουμε όλοι. Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, από την "Sportday", μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Αξίζει...