Να το πως ο πληθωρισμός θα οδηγήσει σε μαζική φτωχοποίηση των εργαζομένων

Ο συνδικαλισμός και τα συνδικάτα έχουν χτυπηθεί ανελέητα τα τελευταία 30 χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έχουν κατηγορηθεί, κάποιες φορές δικαιολογημένα και τις περισσότερες αδικαιολόγητα για ό,τι κακό υπάρχει στον εργασιακό χώρο, με τους αρνητές τους να ξεχνούν ότι αν δεν υπήρχαν, οι εργαζόμενοι ακόμα θα ζούσαν σε φαβέλες, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, άδειες και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Την περίοδο της ευμάρειας τα εργατικά σωματεία αναλώθηκαν σ' έναν αγώνα διασφάλισης προνομίων των "υμέτερων", διασφαλίζοντας θέσεις στη Βουλή και τα υπουργεία για τους εργατοπατέρες. Από την εποχή όμως των Μνημονίων και ύστερα, ο ρόλος τους απέκτησε σημασία - ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, 6ήμερη εργασία με μισθό 5ήμερης, γενικευμένη ανασφάλιστη εργασία, είναι μερικά μόνο από τα φαινόμενο που παρουσιάστηκαν και παρέμειναν... Και η σημασία τους μεγαλώνει τώρα, που με αφορμή την ραγδαία αύξηση του πληθωρισμού οι εργαζόμενοι ετοιμάζονται να ζήσουν μια άνευ προηγουμένου φτωχοποίηση. 

Το άρθρο του Γ. Παπαγεωργίου αναλύει την κατάσταση και αναδεικνύει τη σημασία τους:

 Ολα δείχνουν ότι η ανθρωπότητα έχει μπει σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη ιστορική φάση. Ο κόσμος χωρίζεται σε ανταγωνιστικούς πόλους και οι χώρες καλούνται να διαλέξουν στρατόπεδο.Μέσα στο εύφλεκτο γεωπολιτικό σκηνικό έχει ήδη ξεκινήσει μία από τις χειρότερες οικονομικές περιόδους της μεταπολεμικής περιόδου. Ερχεται εκτεταμένη φτωχοποίηση, η οποία θα προέλθει από την ακρίβεια, που μειώνει το πραγματικό εισόδημα, σε συνδυασμό με την οικονομική ύφεση και την αύξηση της ανεργίας, την οποία θα προκαλέσουν συνειδητά οι κεντρικές τράπεζες.

Οι τελευταίες έχουν την ευθύνη να ρυθμίζουν τη νομισματική πολιτική με βασικό εργαλείο τα επιτόκια και είναι εντελώς ανεξάρτητες καθώς δεν λογοδοτούν σε κανέναν για τις αποφάσεις τους, ούτε καν στις κυβερνήσεις που διορίζουν τις ηγεσίες τους.Την περασμένη εβδομάδα οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες ανακοίνωσαν επισήμως ότι η εποχή του χαμηλού πληθωρισμού τελείωσε.Για να σταματήσουν, λοιπόν, τις πληθωριστικές πιέσεις, ανήγγειλαν ότι ετοιμάζονται να «δώσουν πόνο» αυξάνοντας απότομα το κόστος του χρήματος (με υψηλότερα επιτόκια) προκειμένου να «σκοτώσουν» την οικονομική ανάπτυξη, προκαλώντας συνειδητά στασιμότητα, ύφεση και ανεργία. Ο στόχος τους είναι να πλήξουν την κατανάλωση, έτσι ώστε να περιοριστεί η ζήτηση αγαθών που βρίσκεται σε ανισορροπία με την προσφορά και προκαλεί άνοδο των τιμών (πληθωρισμός).

Η μεγάλη «αγωνία», μάλιστα, των κεντρικών τραπεζών είναι να μην περάσουν αυξήσεις μισθών στην οικονομία, διότι εάν συμβεί αυτό η ζήτηση θα αυξηθεί και οι πληθωριστικές πιέσεις θα ενισχυθούν αντί να καταπολεμηθούν. Θεωρείται, μάλιστα, θετικό το γεγονός ότι η διαπραγματευτική δυνατότητα των εργαζομένων έχει υποχωρήσει τις τελευταίες δεκαετίες και τα συνδικάτα δεν είναι σε θέση να διεκδικήσουν μισθολογικές αυξήσεις για να καλύψουν τις απώλειες αγοραστικής δύναμης που προκαλεί ο πληθωρισμός.Με απλά λόγια, οι κεντρικές τράπεζες με την απότομη αύξηση επιτοκίων που αναγγέλλουν εργαλειοποιούν τη φτωχοποίηση, την ανεργία και τις πτωχεύσεις επιχειρήσεων. Προειδοποιούν, μάλιστα, ότι εάν δεν το κάνουν ο πληθωρισμός θα ξεφύγει και εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα χρειαστεί να αυξήσουν τα επιτόκια σε επίπεδα της τάξεως του 20%, όπως είχε κάνει το 1980 η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) επί προεδρίας Πολ Βόλκερ.Ο Βόλκερ πέρασε στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που νίκησε τον πληθωρισμό, αλλά η ύφεση που προκάλεσε στην οικονομία έριξε στο καναβάτσο τη μεσαία τάξη καθώς και ολόκληρους βιομηχανικούς κλάδους στις ΗΠΑ οι οποίοι ποτέ δεν ανέκαμψαν.

Η αλήθεια είναι ότι οι κεντρικές τράπεζες έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Δεν διέγνωσαν έγκαιρα το εύρος και το μέγεθος του προβλήματος του πληθωρισμού και τώρα επικαλούνται τον πόλεμο και το τέλος της παγκοσμιοποίησης ως έκτακτες καταστάσεις οι οποίες δεν υπήρχαν μέχρι το τέλος του 2021, όταν όλοι μαζί ακόμη αναφωνούσαν ότι... ο πληθωρισμός ήταν παροδικός. Πολλοί οικονομολόγοι προειδοποιούσαν για το αντίθετο, αλλά οι κεντρικοί τραπεζίτες τούς αγνόησαν. Τώρα που οι κεντρικές τράπεζες οδηγούνται σε υπεραντίδραση, πολλοί οικονομολόγοι προειδοποιούν για τον κίνδυνο να γίνει ζημιά στην οικονομία και να επέλθει νέος κύκλος ύφεσης από την οποία δεν θα υπάρχει διέξοδος.Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, μάλιστα, έκανε λόγο για επικίνδυνο... σαδο-μονεταρισμό. Το βέβαιο είναι ότι τις συνέπειες της σκληρής νομισματικής πολιτικής που θα εφαρμοστεί θα τις πληρώσουν οι πιο αδύναμοι κρίκοι, οι οποίοι είναι οι εργαζόμενοι και γενικότερα τα μεσαία στρώματα. Δεν είναι δε καθόλου απίθανο οι συνέπειες να είναι πολύ χειρότερες από εκείνες της προηγούμενης κρίσης.Ουδείς μπορεί να προβλέψει αν η νέα νομισματική πολιτική παρά το δεδομένο υψηλό κόστος θα επιτύχει να σταματήσει τον πληθωρισμό.

Είναι σαφές, όμως, ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων λείπουν από την εξίσωση της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής την οποία υποτίθεται ότι επιλύουν κάποιοι «σοφοί» τεχνοκράτες που διαπραγματεύονται πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία - και με πολλά λάθη στο παθητικό τους.Οι απλοί άνθρωποι καλούνται να υποστούν τις συνέπειες των επιλογών αυτών αδιαμαρτύρητα, χωρίς αντιδράσεις και διαδηλώσεις, αλλά και να θεωρούν εαυτούς ευτυχείς εάν παρότι φτωχότεροι και ίσως πεινασμένοι... καταφέρουν τουλάχιστον να βρεθούν έξω από τα θέατρα των πολεμικών συγκρούσεων που επωάζονται ανά τον πλανήτη.

"Στην Ευρώπη οι άνθρωποι ΘΕΛΟΥΝ να δουλέψουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα" ή μήπως όχι;

  Αν διαβάσει κανείς τα (μεταφρασμένα) ρεπόρταζ των ελληνικών, ειδησεογραφικών ιστοσελίδων θα νομίζει κανείς ότι σε όλη την Ευρώπη οι συνταξιούχοι έχουν πέσει και παρακαλούν να επιστρέψουν στη δουλειά ή ότι (από επιλογή) καθυστερούν τη συνταξιοδότηση τους. 

Ένα τέτοιο που δημοσιεύτηκε αρχικά στην εφημερίδα "Τα Νέα" και στη συνέχεια στο in.gr αναφέρει χαρακτηριστικά: "Οταν χτύπησε η πανδημία, οι τάσεις στην εργασία άλλαξαν και σημειώθηκε έξοδος παλαιότερων επαγγελματιών από το εργατικό δυναμικό...Τώρα, ωστόσο, καθώς ο πληθωρισμός εκτινάσσεται, ο αριθμός των ατόμων που προσπαθούν να επιστρέψουν από τη σύνταξη στην αγορά εργασίας αυξάνεται, διαπιστώνει το BBC. Σε πολλές χώρες παρατηρείται μια απότομη αύξηση ατόμων άνω των 60 ετών που αναζητούν «επειγόντως εργασία», ενώ μια άλλη έρευνα σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες διαπίστωσε ότι τα 2/3 όσων συνταξιοδοτήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας αναμένουν να συνεχίσουν να εργάζονται με κάποια μορφή."

Και λίγο παρακάτω συνεχίζει: "Η Καμίλα Κάβεντις στο βιβλίο της «Κερδίζοντας στην παράταση», μιλά για τη νέα μέση ηλικία, τους «νεομεσήλικοι» μεταξύ 50 και 70 ετών που επιζητούν μια πιο ουσιαστική εμπλοκή στην κοινωνία. Αλλωστε είναι η ομάδα του πληθυσμού που αυξάνεται ταχύτερα από όλες τις άλλες, στις ευρωπαϊκές χώρες".

Κάτι τέτοιο όμως δεν υποστηρίζεται από τις στατιστικές, αλλά και ούτε από την εργασιακή πραγματικότητα, όπου η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Η πανδημία δημιούργησε όντως ένα μαζικό κύμα εξόδου από τον εργασιακό τομέα, και ιδιαίτερα από τους τομείς που χρειάζεται η φυσική επαφή, και που για χρόνια υπήρχε υποστελέχωση, περιορισμός επενδύσεων ή σχετικά χαμηλές απολαβές και περιορισμένη "επαγγελματική ικανοποίηση". Ο λόγος είναι απλός: Γιατί να συνεχίσει κάποιος να δουλεύει σε μια εργασία που δουλεύει χωρίς να υπάρχει ανταποδοτικότητα από πλευράς χρημάτων, ευχαρίστησης ενώ ταυτόχρονα υπάρχει ο κίνδυνος να αρρωστήσει σοβαρά ενώ μπορεί να πάρει τη σύνταξή του και να κάνει άλλα πράγματα; Παράλληλα ο χρόνος που περάσαμε όλοι μας στα σπίτια μας, έκαναν πολλούς από εμάς να αναθεωρήσουμε τη ζωή μας, και να "αλλάξουμε ζωή". Περισσότερος ποιοτικός χρόνος με αγαπημένους, αναζήτηση καινούργιων δραστηριοτήτων, συνεπικουρούμενα από τη διαπίστωση ότι ο χρόνος μας λιγοστεύει κάθε μέρα που περνάει, βοήθησαν στο να υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή πλεύσης. 

Αυτό βέβαια δεν αφορά εκείνους που βρίσκονται σε μία ηλικία μέχρι τα 55-60 - αλλά τους μεγαλύτερους. Δηλαδή τις ηλικίες που και πιο ευάλωτες είναι αλλά και που για τις οποίες υπάρχει ο κίνδυνος "εγκλωβισμού" στην εργασία για μεγαλύτερα διαστήματα, αφού παρά το "χαμήλωμα" του προσδόκιμου μέσου όρου ζωής στον πλανήτη λόγω του κορωναϊού, οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να επιζητούν αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση. Επομένως η προοπτική του να υποχρεωθεί κανείς να δουλέψει μέχρι τα 70 του, (ενώ το προσδόκιμο είναι τα 83-84 χρόνια), ενώ μπορεί να χαρεί 4-5 επιπλέον χρόνια (ίσως και πιο ποιοτικά), ελεύθερα από εργασιακές υποχρεώσεις, είναι μάλλον δυσμενέστερη, εξ' ου και το κύμα αποχωρήσεων και αιτήσεων συνταξιοδότησης.

Βέβαια αυτό δεν αρέσει στους κρατούντες. Γι' αυτό και υπάρχει και μια τάση "δημιουργίας κλίματος" ώστε ν' αντιστραφεί το κύμα αποχωρήσεων, και στην προσπάθεια ενίσχυσής της, χρησιμοποιούνται και επιστημονικές ανακρίβειες. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο άρθρο του in.gr: "«Οταν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν το σχολείο, δεν έχουν μπροστά τους καριέρα 25 ή 30 ετών, αλλά 50 ετών», λέει στη «Wall Street Journal» η οικονομολόγος Ολίβια Μίτσελ, καθηγήτρια στο Wharton School of Business του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια. Θυμίζει ότι οι ειδικοί θεωρούν πως οι άνθρωποι οι οποίοι εισέρχονται τώρα στο εργατικό δυναμικό θα μπορούσαν να ζήσουν 125 χρόνια. «Μερικοί δημογράφοι υποστηρίζουν ότι το μωρό που θα ζήσει μέχρι 200 χρόνια έχει ήδη γεννηθεί», παρατηρεί."  Ποιοι είναι οι "ειδικοί" που θεωρούν ότι ένας 20χρονος του σήμερα θα ζήσει 125 χρόνια και που λένε ότι έχει γεννηθεί το μωρό που θα ζήσει "200 χρόνια" δεν ξεκαθαρίζεται απ' αυτό το άρθρο (μιας και η κυρία Μίτσελ είναι οικονομολόγος και όχι γενετίστρια ή επιδημιολόγος), ούτε επίσης που βασίζονται αυτοί οι "ειδικοί" που κάνουν τέτοιες προβλέψεις.

Τα πράγματα βέβαια είναι απλά: όταν έγινε ορατό ότι η τεχνολογία μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη, υπήρξε η πίστη και η ελπίδα ότι αυτό θα συνεπαγόταν μεγαλύτερες απολαβές, ασφαλέστερο εργασιακό περιβάλλον και μικρότερο εργασιακό βίο, αφού η τεχνολογία θα επέτρεπε μικρότερη προσπάθεια για λιγότερο κόστος. Δυστυχώς όμως στην πορεία φάνηκε ότι κάτι τέτοιο δεν αρκούσε για όλους εκείνους που κρατούν την οικονομία στα χέρια τους. Έτσι καταλήξαμε σε χαμηλότερα αμοιβόμενες εργασίες, εξαντλητικά ωράρια και μεγαλύτερο εργασιακό βίο.

Παράλληλα η (σχεδόν παγκόσμια) λεηλάτηση των εργασιακών πόρων και των όσων με κόπο μάζευαν οι εργαζόμενοι τα χρόνια του εργασιακού τους βίου (βλέπε λεηλάτηση των αποθεμάτων των ασφαλιστικών ταμείων στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου), σε συνδυασμό με μια υπό-επένδυση στους τομείς της υγείας και των υποδομών, δημιούργησαν μια ανάγκη (και όχι επιθυμία) παραμονής στην εργασία. Γιατί προφανώς άλλο να θέλει κανείς να δουλέψει - έστω και λίγες ώρες την εβδομάδα - και άλλο να είναι υποχρεωμένος να δουλέψει γιατί αν δεν το κάνει, θα ζει με ψίχουλα, παρά το ότι πλήρωνε ασφαλιστικές εισφορές για 35 και 40 χρόνια.

Πρέπει όμως ο κόσμος να πειστεί ότι το να δουλεύει μέχρι να πεθάνει είναι το καλύτερο. Και για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει τόσο το "τυρί", όσο και το "μαστίγιο". Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχουν αντιδράσεις, στην πρώτη όχι. Οπότε και τα άρθρα σαν το προαναφερόμενο έχουν ρόλο και θέση, έστω και αν η αλήθεια είναι απλή: Στο παρόν οικονομικό σύστημα, δε συμφέρει να υπάρχουν πολλοί συνταξιούχοι. Όσο δουλεύει κανείς είναι χρήσιμος, μετά γίνεται βάρος...

Να σοβαρευτούμε λίγο: Από πότε η δωρεάν εργασία είναι "ευλογία" για τους ανέργους;

 Γράφει ο Μάκης Πολλάτος με αφορμή το νέο εργασιακό πολυνομοσχέδιο που ετοιμάζεται να κατατεθεί οσονούπω καθώς και με σειρά αναρτήσεων στα social media από "επώνυμους" για το πως θα πρέπει να προσεγγίσουν το θέμα "εργασία" οι άνεργοι:

"Το είδαμε κι αυτό: Περσόνες που καλά-καλά δεν ξέρεις πώς βιοπορίζονται, να παροτρύνουν τους
νέους, ανθρώπους που είναι άνεργοι επί μήνες, να προσφέρουν δωρεάν-εθελοντική εργασία απλώς για να αποκτήσουν... εμπειρία.Θα μπορούσε να είναι κακόγουστη φάρσα. Κάποιος που είναι καλοπληρωμένος για να αναδεικνύει γκάφες άλλων να προτείνει σε ταλαιπωρημένους, χτυπημένους από την κρίση να μπουν στην αγορά εργασίας δουλεύοντας αμισθί με το σκεπτικό ότι από το να κάθονται στο σπίτι, είναι καλύτερα να δουλεύουν κι ας μην πληρώνονται διότι έτσι, λέει, θα μαζέψουν εμπειρίες, θα δουν πώς λειτουργεί ο τομέας που τους ενδιαφέρει κι αυτό δήθεν δεν αποτιμάται...

Ενα μεγάλο πρόβλημα για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας είναι η λεγόμενη εργασιακή εμπειρία. Όταν οι εργοδότες ζητούν από τους υποψήφιους εργαζόμενους να έχουν «ψηθεί» στο εργασιακό περιβάλλον, να γνωρίζουν τα μυστικά της δουλειάς και αποκλείουν εκ των προτέρων όσους θεωρούν ότι δεν είναι έτοιμοι να αναλάβουν τα καθήκοντά τους. Σε μια εποχή όμως που ο κανόνας για την πλειονότητα των νέων τείνει να γίνει η εργασία των €500-600, που ωράριο δεν υπάρχει, που η εργασία-λάστιχο πληρώνεται με την ώρα, είναι πρόκληση να θέλεις να πείσεις ότι η λύση είναι η δωρεάν εργασία.

Προφανώς δεν είναι εύκολο να καταργηθεί η άσκηση ή η πρακτική που σε κάποιες περιπτώσεις ισχύει για συγκεκριμένο, πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα ενός ή δύο μηνών. Ο έλεγχος όμως πρέπει να γίνεται ώστε να τσεκάρεται ο εργοδότης και να μην γίνεται η πρακτική το πρόσχημα για διαρκή ανανέωση εργαζόμενων που δεν πληρώνονται αλλά προσφέρουν εθελοντική εργασία. Εκτός κι αν αυτοί που μπορούν νομίζουν ότι μπορούν να θεσμοθετήσουν κάποιου είδους σύγχρονο σκλαβοπάζαρο με ανθρώπους που δουλεύουν, πολλές φορές ατέλειωτες ώρες, χωρίς να αμείβονται.

Αντιθέτως, σε μια εποχή που η οικονομία πρέπει να αναπτυχθεί και όλοι προσδοκούν τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, πρέπει να γίνει ό,τι είναι δυνατόν για να είναι οι θέσεις καλοπληρωμένες. Προφανώς δεν είναι ανόητοι εκείνοι οι εργοδότες που εκτός από καλούς μισθούς, δίνουν πρόσθετα κίνητρα όπως τα bonus και οι έκτακτες παροχές με τις οποίες επιβραβεύουν τους υπαλλήλους τους. Για τη δημιουργικότητα, τη συνέπεια, την διάθεση και την αποτελεσματικότητα, η ανταμοιβή θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Κι αν η Ελλάδα φιλοδοξεί να φέρει πίσω τους πλέον των 500.000 νέων που μετανάστευσαν τη δεκαετία της κρίσης, η λύση είναι η αύξηση των αποδοχών και των μισθών που από το 2009 συμπιέζονται προς τα κάτω. Οχι η δωρεάν, εθελοντική εργασία που θα δημιουργήσει νέους που θα λένε κι ευχαριστώ εάν είναι τυχεροί κι αντί για κανονικό μισθό παίρνουν ένα επίδομα τύπου χαρτζιλίκι από το αφεντικό."

Ένα σχόλιο για το (καινούργιο) εργασιακό νομοσχέδιο

 Και σα να μην έφτανε μια 10ετία μνημονίων και "επιτήρησης" που ξεχαρβάλωσε τις εργασιακές σχέσεις χωρίς ουσιαστικά να προσφέρει ΤΙΠΟΤΑ στην ελληνική οικονομία, ήρθε η πανδημία να δώσει μια "χρυσή" ευκαιρία στην κυβέρνηση να ολοκληρώσει το έργο των μνημονίων και "τελειώσει" μια και καλή με συνδικαλισμό, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και 8ωρο. 

Βέβαια αν διαβάσει κανείς τις δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών θα νομίζει κανείς ότι τα πράγματα θα γίνουν ιδανικά για τους εργαζομένους, σε σημείο που σε κάνει να σκέφτεσαι: "βρε τους μπαγάσηδες, τέτοιο νομοσχέδιο ούτε το ΚΚΕ δε θα το σκεφτόταν". Τι "ψηφιακή κάρτα εργασίας" ακούμε, τι servers που μετά από μια ορισμένη ώρα θα "πέφτουν", τι ευελιξία ωραρίου που θα δίνει το δικαιώμα στον εργαζόμενο "να δουλεύει 4ήμερο" -μέχρι που διαβάσαμε και για "τις ελιές" που θα μπορούμε να τις μαζεύουμε χωρίς να παίρνουμε άδεια "άνευ αποδοχών". Μόνο που το όνειρο τελειώνει γρήγορα και το όλο θέμα φαντάζει αυτό που πραγματικά είναι: μια φαντασίωση, η οποία θα περιορίσει τις πληρωμένες υπερωρίες, θα οδηγήσει σε πλήρη επικράτηση των ατομικών συμβάσεων (και άρα θα μηδενίσει τον ελάχιστο μισθό και τις ετήσιες αυξήσεις/επιδόματα), ενώ προφανώς τα ανεφάρμοστα μέτρα των "servers που θα πέφτουν" και της "ψηφιακής κάρτας εργασίας", θα λειτουργήσουν ως δικαιολογία για το τελειωτικό ξεχαρβάλωμα στον εργασιακό τομέα.

Τα όσα γράφει ο Γ. Διαμαντής στο (μη αριστερό) in.gr είναι νομίζουμε εύλογα: "Σε κάθε είδους σχέση η ευελιξία μπορεί να είναι ευεργετική. Δίνει, ανάμεσα στα δύο μέρη, χώρο για ελευθερία, και εντός ορίων ανεξαρτησία και εν τέλει τη δυνατότητα για μεγαλύτερη ικανοποίηση και των αμοιβαίων και των ατομικών αναγκών.Όλα αυτά όμως συμβαίνουν όταν τα δύο μέρη είναι ισότιμα. Αν κάποιος από τους δύο έχει το πάνω χέρι, πολύ γρήγορα η ευελιξία θα αποτελέσει προνόμιο του ισχυρού και ένας ακόμα τρόπος καταπίεσης του ανίσχυρου.Μοιραία, αυτός που έχει περισσότερο ανάγκη τον άλλον θα υποχωρεί σε όλο και περισσότερες προτάσεις ευέλικτης μεν, άνισης δε, συνύπαρξης και συνεργασίας.

Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι, έτσι κι αλλιώς, ανησυχητικά μεγάλος αριθμός εργοδοτών παρουσιάζει ιδιαίτερη ευρηματικότητα στη δημιουργία ενός ευέλικτου εργασιακού περιβάλλοντος που ικανοποιεί απόλυτα τα συμφέροντά τους ακόμα και εκεί που, στα χαρτιά τουλάχιστον, ο νόμος δεν επιτρέπει την παραμικρή παρέκκλιση.Για παράδειγμα, επειδή, ως γνωστόν, η μη καταβολή δώρου προς τους εργαζόμενους συνιστά για τον εργοδότη ποινικό αδίκημα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αφού καταθέσουν κανονικά το προβλεπόμενο ποσό στους τραπεζικούς λογαριασμούς των υπαλλήλων τους, δίνουν μαζί τους ραντεβού έξω από τα ΑΤΜ και παίρνουν τα λεφτά πίσω. Κόλλησαν στον κρόταφο του εργαζόμενου περίστροφο; Ασφαλώς και όχι. Ποιος όμως είπε ότι κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο; Η πίεση, που ασκείται στους εργαζόμενους προκειμένου να σώσουν τη θέση τους, φτάνει και περισσεύει ώστε να αποδεχτούν οποιονδήποτε όρο σκαρφιστεί ο εργοδότης, πάντα φυσικά υπό την ιερή σκέπη του «Βάζουμε πλάτη».

Ο Κωστής Χατηδάκης τόνισε ότι προϋπόθεση για να εφαρμοστεί το ευέλικτο 4ημερο, η «διευθέτηση χρόνου» όπως την αποκάλεσε, είναι η ύπαρξη συλλογικής συμφωνίας ή σχετικού αιτήματος του εργαζομένου. Όταν λοιπόν έρθει το τέλος της τέταρτης ημέρας, που ο εργαζόμενος έχει συμφωνήσει να δουλέψει για 10 ώρες προκειμένου να πάρει ρεπό τις επόμενες τρεις ημέρες, και ο εργοδότης του τελικά τον «παρακαλέσει» να βάλει πλάτη και να δουλέψει και 5η ημέρα, γιατί προέκυψε μια σωτήρια παραγγελία, πόσο πραγματική είναι η δυνατότητα του εργαζόμενου να αρνηθεί, επικαλούμενος τη συμφωνία για 4ημέρη – 10ωρη εργασία;"

Η απάντηση νομίζουμε ότι είναι εύλογη - ακόμα και για το οποιοδήποτε κυβερνητικό στέλεχος...(Μια επιπλέον ενδιαφέρουσα και τεκμηριωμένη άποψη για το θέμα μπορείτε να βρείτε εδώ).

"Black Friday" για τους εργαζομένους στα Public

Πριν λίγο καιρό είχαμε αναφέρει για τις συνθήκες εργασίας στα Jumbo, στα H&M και τα καταστήματα Μουστάκας. Σ' αυτή τη λίστα των εκμεταλλευτών έρχεται να προστεθεί και η αλυσίδα των Public, στην οποία καταμαρτυρούνται απαράδεκτες εργασιακές πρακτικές, καθώς και άρνηση πληρωμής δεδουλευμένων - για ποσά που έχουν κατοχυρωθεί με δικαστικές αποφάσεις. Το ρεπορτάζ είναι από το The PressProject αλλά το αναπαράγουμε γιατί τέτοια περιστατικά επιβάλλεται να δημοσιοποιούνται ώστε η κοινή γνώμη ν' ασκεί πιέσεις σε όποιες εταιρείες καταχράζονται την εμπιστοσύνη των πελατών τους και εκμεταλλεύονται τους εργαζομένους τους...

Η μαρτυρία του Γ.Ζ.
"Εργαζόμουν οκτώ χρόνια ως τεχνικός (στο service), αρχικά στα Multirama Καλαμάτας και έπειτα στα Public αφότου μετονομάστηκαν -πρόκειται για τον ίδιο όμιλο. Οι εργασιακές συνθήκες δεν ανταποκρίνονταν ποτέ σε αυτό που είχαμε υπογράψει. Όταν ξεκίνησα στα Multirama, το 2005, η εταιρεία είχε προσλάβει αρκετό προσωπικό. Μόλις ένα-δυο χρόνια μετά, ξεκίνησαν οι απολύσεις παρόλο που πηγαίναμε καλά και πιάναμε τους στόχους. Στο service, ο στόχος μας ήταν συνήθως 3-4 χιλιάδες ευρώ τζίρο τον μήνα. Μείναμε, έτσι, πολύ λιγότεροι άνθρωποι για ένα κατάστημα 1.000 τετραγωνικών μέτρων που άνοιγε 9 το πρωί και έκλεινε 9 το βράδυ. Τότε μας ζήτησαν να δουλεύουμε κάποια δωδεκάωρα. Δωδεκάωρα που δε δηλωνόντουσαν πουθενά. Υπήρχε ένα πρόγραμμα εργασίας που δηλωνόταν στην Επιθεώρηση Εργασίας και μας έδειχνε κανονικά με το ρεπό μας και το οκτάωρό μας και ένα διαφορετικό πρόγραμμα που το έβαζαν στον πίνακα ανακοίνωσης, το οποίο μας έδειχνε όλους να δουλεύουμε δωδεκάωρο. Στην αρχή ήταν μικρό το κακό, δηλαδή 2-3 δωδεκάωρα τη βδομάδα. Μετά, όμως, κατόπιν εντολής του Περιφερειακού (υπεύθυνος κάποιων καταστημάτων μαζί), αρχίσαμε τα φουλ δωδεκάωρα, τα οποία όσο περίεργο και να σου φανεί, κράτησαν τρία χρόνια. Τρία χρόνια εργαζόμασταν έξι μέρες, από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ με ένα ρεπό τη βδομάδα, ενώ πληρωνόμασταν για οκτάωρο. Τότε πληρωνόμασταν γύρω στα 850 ευρώ και όταν πιάναμε τον στόχο, ο κάθε τεχνικός έπαιρνε ως bonus το 10% του εκάστοτε στόχου. Η δικαιολογία για τα δωδεκάωρα ήταν ότι υπάρχει πρόβλημα και ότι πρέπει να βάλουμε πλάτη οι εργαζόμενοι για να μη χάσουμε τη δουλειά μας. Και από πλάτη έγινε απειλή: «Τι; Δεν πιάσατε τον στόχο σας; Όλοι δωδεκάωρα λοιπόν». Μια φορά μπήκαν κλέφτες και έκλεψαν μερικά Mac μέσα σε αλουμινόχαρτα για να μην χτυπήσει το αλάρμ. Εμείς το δηλώσαμε στον υπεύθυνο και του είπαμε να φωνάξει την αστυνομία γιατί την κλοπή την είχαν καταγράψει οι κάμερες του καταστήματος και υπήρχαν αποδείξεις. Η απάντηση που πήραμε ήταν «Δε θα φωνάξουμε κανέναν. Να προσέχατε. Από αύριο όλοι πάλι δωδεκάωρα» για τιμωρία. Κάποια στιγμή διαμαρτυρηθήκαμε. Πηγαίναμε στον διευθυντή και ρωτάγαμε «Τι θα γίνει;». Η υπόσχεση που παίρναμε για να μας καλμάρουν λίγο, ήταν ότι κάποια στιγμή σαν bonus, θα μας μπουν τα χρήματα για τα δωδεκάωρα. Είχαμε λιώσει. Έπαιρνα έναν μισθό, δεν προλάβαινα όμως να πηγαίνω σπίτι μου ούτε να φάω, έτρωγα μόνο φαγητό απ' έξω μέσα στο service, γυρνούσα να κοιμηθώ και την επόμενη μέρα τα ίδια από την αρχή. Αυτά ίσχυαν σχεδόν σε όλα τα καταστήματα της αλυσίδας. Ψέματα δε θα σου πω.

Τρώγαμε όταν θέλαμε και πηγαίναμε ελεύθερα τουαλέτα όποτε χρειαζόμασταν. Αν μας περιόριζαν και αυτά, νομίζω θα καιγόταν το μαγαζί στο τέλος. Πώς αντέξαμε; Μας κράταγε η καλή πίστη ότι θα τα πληρωθούμε σε μορφή bonus και το ότι μας ζήταγαν να κάνουμε υπομονή γιατί θα προσλαμβάνονταν κι άλλοι εργαζόμενοι.

Μετά για 3-4 μέρες θα σταματούσαν τα δωδεκάωρα, αλλά μετά πάλι φουλ δωδεκάωρα. Η ελπίδα μάς κράταγε και η ανάγκη για να πληρώνουμε τα ενοίκια, το φως, το νερό, να έχουμε να φάμε. Εγώ κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να πάω σε ψυχολόγο γιατί ανέβαζα πίεση και με είχαν πιάσει διάφορα ψυχοσωματικά. Μια μέρα ήρθε η Επιθεώρηση Εργασίας στο μαγαζί. Όταν ρώτησαν τον συνάδελφο τεχνικό Π.Δ. πόσες ώρες δουλεύει, εκείνος απάντησε: «Δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ δωδεκάωρο». Μετά από λίγες μέρες κατέβηκε ο Περιφερειακός και τον απέλυσε. Κάποια στιγμή άλλαξε ένα μέρος της διοίκησης στο κατάστημα. Τότε κληθήκαμε να υπογράψουμε νέες συμβάσεις υπό το μότο «Ή υπογράφεις ή σπίτι σου» και «παραγράφησαν» τα δωδεκάωρα. Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι δε μας τα αναγνώριζαν πια ώστε να τα πληρωθούμε έστω αναδρομικά. Τρία χρόνια τέσσερις ώρες υπερωρίες σχεδόν καθημερινά και μας είπαν έτσι απλά: «Ξεχάστε τα». Aν δε με απατά η μνήμη μου, υπογράψαμε όλοι τις συμβάσεις. Τα δωδεκάωρα συνέχισαν, αλλά όχι κάθε μέρα.

 Λίγο αργότερα, το 2012, μεταφερθήκαμε στην κεντρική πλατεία Αριστομένους και μετονομαστήκαμε σε Public. Στα Public ξεκίνησε το καινούριο σύστημα: Αν έπιανες τον στόχο που σου έθεταν ή αν έκανες υπερωρίες, τα πληρωνόσουν με κουπόνια για το σούπερ μάρκετ.
Επίτρεψέ μου να κάνω μια παρένθεση εδώ. Τα Public μάς έλεγαν ότι αυτόν τον μήνα, ό,τι και να γίνει, στόχος σας είναι να πουλάτε την μάρκα Α. Ερχόταν ο καταναλωτής να αγοράσει ένα λάπτοπ και ενώ εγώ ως τεχνικός ήξερα ότι η καλύτερη μάρκα είναι η Β, είχα εντολή πως εσύ πρέπει να φύγεις με προϊόν της μάρκας Α στη σακούλα σου. Δεν είχαμε καν το δικαίωμα να προτείνουμε το σωστό στον πελάτη. Μέσα στα Public είναι και η Wind και είχαμε εντολή, πάση θυσία ο πελάτης να φύγει έχοντας υπογράψει συμβόλαιο στη Wind. Λίγο καιρό μετά, εγώ είπα στον διευθυντή μου ότι δεν αντέχω άλλο και απολύθηκα μετά από κοινή μας συμφωνία ώστε να πάρω την αποζημίωση.

Μερικούς μήνες πριν την απόλυσή μου είχα χάσει τον πατέρα μου και ζήτησα δύο μισθούς που δικαιούμουν για να καλυφθούν τα έξοδα της κηδείας του. Αυτά τα χρήματα μετά τα κράτησαν από την αποζημίωσή μου κατά την απόλυση. Και όταν πια μπήκαμε σε δικαστική διαμάχη, σε μία συνομιλία με τη δικηγόρο μας της το χτύπησαν. Της είπαν, «εμείς όταν χρειάστηκε χρήματα για τον πατέρα του, δεν του τα δώσαμε;». Λες και μου τα χάρισαν, λες και δεν τα είχα δουλέψει. Φεύγοντας, τους ενημέρωσα ότι θα κινηθώ δικαστικά για τα απλήρωτα δωδεκάωρα χρόνων. Στο δικαστήριο Πράγματι, ο Γ.Ζ. και άλλοι δύο εργαζόμενοι των Public Καλαμάτας και Πάτρας αποφάσισαν τελικά το 2014 να κινηθούν δικαστικά, διεκδικώντας με ομαδική αγωγή τα δεδουλευμένα τους από την εταιρεία. Στην πορεία τούς ακολούθησαν κι άλλοι τρεις συνάδελφοί τους. Το πρώτο τους μέλημα, εύλογα ήταν να μαζέψουν στοιχεία που να αποδεικνύουν τα λεγόμενά τους. «Το πρώτο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να φέρουμε μάρτυρες, πρώην συναδέλφους, που ναι μεν δεν ήταν στην αγωγή, αλλά δε θα είχαν πρόβλημα να καταθέσουν. Αυτό έγινε. Το δεύτερο που χρειαζόμασταν ήταν τα προγράμματα από τον πίνακα ανακοινώσεων με τις δωδεκάωρες βάρδιές μας. Δεν είχαμε προνοήσει να τα κρατήσουμε, αλλά όλως τυχαίως ένα παιδί τα είχε βγάλει φωτογραφία οπότε λύθηκε και αυτό. Το τρίτο και βασικότερο ήταν τα αποδεικτικά από τις 5-6 επισκέψεις της Επιθεώρησης Εργασίας. Εκεί είχαμε πρόβλημα γιατί επικαλέστηκαν "προσωπικά δεδομένα". Χρειάστηκε να βγει εισαγγελική παραγγελία για να μας παραδώσει τελικά η Επιθεώρηση τα έγγραφα"
περιγράφει στην τηλεφωνική μας συνομιλία ο πρώην εργαζόμενος των Public, Γ.Ζ. Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 30 Μαΐου 2017 στο τμήμα εργατικών διαφορών του Πρωτοδικείου Αθηνών. Στις 8 Νοεμβρίου 2017, οι εργαζόμενοι κέρδισαν τον αγώνα τους. Με την απόφαση 1761/2017, το δικαστήριο τους δικαίωσε, υποχρεώνοντας την εταιρεία να καταβάλει το σύνολο των δεδουλευμένων συν τους τόκους. Αυτό που διεκδικούσαν οι εργαζόμενοι, αλλά δεν τους το αναγνώρισε το δικαστήριο ήταν η αποζημίωση για οδοιπορικά για εκπαιδευτικά ταξίδια στην Αθήνα.
«Χάρηκα πάρα πολύ γιατί είδα ότι έπιασαν τόπο οι κόποι μας και ότι οποιοσδήποτε δουλεύει παραπάνω από όσο έχει συμφωνήσει, έχει τη δυνατότητα να βρει το δίκιο του και αυτό πρέπει να το ξέρουν κι άλλοι εργαζόμενοι» μου λέει ο Γ.Ζ. για την πρώτη του σκέψη μετά το άκουσμα της ετυμηγορίας.

«Η εταιρεία θέλει να τους ρίξει το ηθικό» - «Μοχθήσαμε και δε θα τους τα χαρίσουμε»

Ένα μέρος του ποσού κρίθηκε προσωρινά εκτελεστό, δηλαδή με απλά λόγια, η εταιρεία κλήθηκε να το καταβάλει αμέσως στους πρώην εργαζομένους της που κέρδισαν το δικαστήριο. Μέχρι τη στιγμή που γράφεται το ρεπορτάζ, αυτό δεν έχει συμβεί καθώς η εταιρεία «αρνείται να δώσει τα χρήματα, ενώ αναμένεται να ασκήσει έφεση». Σύμφωνα με τον Γ.Ζ., «Μας πρότειναν προφορικά έναν συμβιβασμό που τον κρίναμε εξευτελιστικό για εμάς και δεν τον δεχτήκαμε. Αντιπροτείναμε να μας δώσουν τα δεδουλευμένα μας και να τους χαρίσουμε τους τόκους, αλλά οι δικηγόροι τής εταιρείας δεν το δέχτηκαν. Ήμασταν ψύχραιμοι και με όλη την καλή διάθεση να έρθουμε σε συμφωνία με την εταιρεία για το πότε θα μας δοθούν τα χρήματα, αλλά δεν αντέχουμε άλλο και αποφασίσαμε να μιλήσουμε για ό,τι συμβαίνει, προς τα έξω».
Σύμφωνα με τη δικηγόρο των πρώην εργαζομένων των Public, Λαμπρινή Κυρίτση, «Η εταιρεία (ως Multirama) έχει καταδικαστεί και το 2013 για απλήρωτα δεδουλευμένα και υπερωριακή απασχόληση, καθώς και το 2014, ενώ εκκρεμούν κι άλλες παρεμφερείς υποθέσεις εις βάρος των Public αυτή τη στιγμή». «Θεωρώ ότι η απόφαση του δικαστηρίου δικαιώνει τους πρώην εργαζομένους και είμαι ικανοποιημένη. Ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας γιατί είναι μεγάλα καταστήματα και μεγάλος όμιλος και ήθελε πολύ κόπο για να βρούμε τους μάρτυρες και τα έγγραφα που αποτέλεσαν το αποδεικτικό υλικό. Ασκήθηκαν μεγάλες πιέσεις στους μάρτυρες από την εταιρεία. Τώρα περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει με την καθυστέρηση της πληρωμής ως προς τα προσωρινώς εκτελεστά ποσά των απολυμένων. Η εταιρεία θέλει να τους αναγκάσει να προβούν σε κατάσχεση. Αυτό συνεπάγεται μεγαλύτερα έξοδα και μεγαλύτερη ταλαιπωρία και έτσι θεωρεί ότι θα τους ρίξει το ηθικό και θα τους αποθαρρύνει» εξηγεί η δικηγόρος. «Μοχθήσαμε και δε θα τους τα χαρίσουμε σε καμία περίπτωση» λέει με σιγουριά ο Γ.Ζ. «Κάποιοι μου έγραψαν στο Facebook, "Μα δεχόσασταν τέτοια πράγματα; Αναξιόπιστο μου ακούγεται." Μα, φοβάσαι να φύγεις, γιατί θα χάσεις και ό,τι σου χρωστάνε. Πώς θα γεμίσεις το ψυγείο σου και πώς θα πας στον γιατρό τα παιδιά σου;» απαντάει ο τεχνικός, που σήμερα έχει το δικό του μαγαζί και όπως τονίζει από μόνος του, φροντίζει να είναι τύπος και υπογραμμός απέναντι στους δικούς του εργαζομένους ως προς την ασφάλιση, τους μισθούς και τα ρεπό τους..."

Η&Μ, Jumbo, Μουστάκας - και η λίστα των εκμεταλλευτών όλων και μεγαλώνει...

Διαβάζουμε ότι - στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης πάντα - οι δανειστές επιμένουν για την απελευθέρωση των απολύσεων, επίδοση του δικαιώματος της ανταπεργίας στους εργοδότες, μη γενίκευση των συλλογικών συμβάσεων σε όσους κλάδους δεν έχουν κλαδική σύμβαση και γενικώς συνέχιση του μπάχαλου που επικρατεί σήμερα και αποτελεί αποτέλεσμα των προηγούμενων τριών μνημονίων.
Διατείνονται ότι έτσι "θα έρθουν επενδύσεις" στην χώρα. Βέβαια το ότι σοβαροί επενδυτές δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ, όσο ο Σόιμπλε και η παρέα του αφήνουν να εννοηθεί ότι υπάρχει πιθανότητα Brexit, δεν το αναφέρει κανείς.
Όπως κανείς - και ιδιαίτερα οι δανειστές - δεν ενδιαφέρεται ότι σε μια χώρα που η μερική απασχόληση (στα χαρτιά και μισθολογικά είναι μερική - γιατί στις απαιτήσεις είναι πλήρης και απόλυτη) είναι πλέον καθεστώς, οι απαιτήσεις των εργοδοτών θυμίζουν μεσαίωνα.
Έχουμε διαβάσει πολλά τα τελευταία χρόνια (ΜΚΟ ν' αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους την ίδια ώρα που εισπράττουν παχυλές εθνικές και εργοδοτικές επιδοτήσεις, την Sergio Tacchini να πληρώνει 4ωρα αλλά ν' απαιτεί 8ωρη εργασία, τα Jumbo να προσλαμβάνουν εποχιακούς ημιαπασχολούμενους που θα πρέπει να είναι 1 ώρα πριν και να φεύγουν 2 ώρες μετά τη λήξη του ωραρίου), αλλά είναι η πρώτη φορά που σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, βγαίνουν τόσες πολλές υποθέσεις στη φόρα.
Καταρχήν είχαμε την υπόθεση της αλυσίδας καταστημάτων παιχνιδιών "Μουστάκας", στην οποία η δικτατορικές πρακτικές και οι παραβιάσεις ωραρίου είναι καθεστώς - αν και βέβαια ωχριούν μπροστά στα όσα γίνονται στα Jumbo. Εκεί η υπόθεση βγήκε στη φόρα χάρις μια ανακοίνωση προς τους εργαζομένους που υπενθύμιζε μεταξύ των άλλων ότι  "πρέπει να παίρνετε άδεια για το οτιδήποτε" (αλίμονο δηλαδή σε όποιον τον πιάσει κόψιμο και ο προϊστάμενος λείπει σε διάλλειμμα) και πως "αν συνδυάσετε το γεγονός ότι έξω υπάρχει μεγάλη ανεργία, οι εποχές είναι δύσκολες και σίγουρα ένα σταθερό εισόδημα είναι καλύτερο από το τίποτα ή το ταμείο ανεργίας. Οσοι έχουν υποχρεώσεις το γνωρίζουν καλύτερα... Και αν μάθετε τη δουλειά σωστά, αφήσετε τις προστριβές, τότε δουλεύοντας κάθε μέρα τους προαναφερόμενους βασικούς κανόνες θα είμαστε μία δεμένη και λειτουργική ομάδα". Η ανακοίνωση έκανε μια μεγάλη βόλτα στο διαδίκτυο, το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) έκανε ντου και βρήκε διάφορα ενδιαφέροντα (με τα πρόστιμα ν' αναμένονται).
Μετά είχαμε την H&M. Μια πολυεθνική εταιρεία που έχει υπογράψει συμφωνία με τη διεθνή συνδικαλιστική οργάνωση στον κλάδο του Εμπορίου (UNI Commerce), η οποία μάλλον όμως εξαιρεί την χώρα μας, αφού η εταιρεία προσπάθησε να τροποποιήσει - προς το χειρότερο - τις συμβάσεις εργασίας όπως καταγγέλθηκε και έγινε θέμα στα ΜΜΕ. Ευτυχώς και εδώ ο ΣΕΠΕ επενέβει και ανέστειλε της διαδικασίας νέας τροποποίησης των ατομικών συμβάσεων ζητώντας από την H&M να δώσει αναλυτικές εξηγήσεις για τις παραβιάσεις στην εργατική νομοθεσία. Συγκεκριμένα, το ΣΕΠΕ εντόπισε παραβιάσεις που αφορούν σε υπερεντατικοποίηση της εργασίας, μετακίνηση υπαλλήλων σε όλη την Ελλάδα χωρίς αποζημίωση εξόδων, τροποποίηση του χαρακτήρα συμφωνημένου επιδόματος προς τους εργαζόμενους και υποχρέωση κάλυψης των εξόδων εκπαίδευσης υπαλλήλων από τους ίδιους.
Αν νομίζετε όμως ότι το "πανηγύρι" τελειώνει στις μεγάλες αλυσίδες κάνετε λάθος. Επεκτείνετε δυστυχώς και στην περιφέρεια, εκεί που θεωρητικά οι σχέσεις "εργοδοτών-εργαζομένων" είναι πιο "ανθρώπινες". Το ρεπορτάζ της σελίδας patratimes "φωτογραφίζει" επιχείρηση ενδύματος της Πάτρας που έχει εκδόσει δεκάλογο σύμφωνα με τον οποίο η 3λεπτη καθυστέρηση προσέλευσης χρεώνεται ένα μεροκάματο και οι πληρωμές για τις υπερωρίες που γίνονται για δεδουλευμένες Κυριακές και αργίες επιστρέφονται στον εργοδότη!
Βέβαια το τελευταίο αποτελεί κοινό τόπο εδώ και καιρό σε όλη την Ελλάδα, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάποιος εργοδότης έχει αποθρασυνθεί τόσο πολύ ώστε να κυκλοφορεί "δεκάλογο" χωρίς να φοβάται μήπως πέσει στα χέρια του ΣΕΠΕ ή γίνει αγωγή εις βάρος του για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας.
Το συμπέρασμα λοιπόν απλό: μήπως η "Ευρώπη των λαών" που δήθεν αγωνίζεται για τους Ευρωπαίους πολίτες να ζητήσει προστασία των εργαζομένων στην χώρα μας, αντί για περαιτέρω ξεγύμνωμα των λίγων δικαιωμάτων που τους έχουν απομείνει;

"Χαμένη γενιά" στην Ευρώπη που θα "σωθεί" με απολύσεις!

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προσπαθεί να μας τρελάνει. Η μάλλον προσπαθεί να μας εξοργίσει, υποστηρίζοντας ότι ενδιαφέρεται "για τους νέους", ζητώντας μεταρρυθμίσεις που αποβαίνουν σε βάρος των εργαζομένων.
Και εξηγούμαστε. Το μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου της ΕΚΤ Μπενουά Κερέ, σε ομιλία του στο Βερολίνο τόνισε: «Η ανεργία των νέων ξεπερνά (σε ποσοστό) τη συνολική ανεργία σε όλες τις χώρες [...] Αυτό ταλανίζει ήδη την οικονομία γιατί οι νέοι που θέλουν να εργαστουν αλλά δεν βρίσκουν δουλειά εμποδίζονται να αναπτύξουν τις ικανότητές τους», Μέχρι εδώ καλά. «Για να αποφύγουμε την εμφάνιση μιας χαμένης γενιάς πρέπει να δράσουμε γρήγορα», πρόσθεσε ο Κερέ. Διαφωνεί κανείς; Όχι βέβαια...Η συνέχεια όμως έχει ενδιαφέρον αφού ο Γάλλος οικονομολόγος χαιρέτισε την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας σε πολλές χώρες όπου «η ακαμψία θεωρείτο ιδιαίτερα σοβαρή», κάνοντας λόγο για την Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, ακόμη και τη Γερμανία πριν από μια δεκαετία και πλέον. Όμως η Γαλλία, η δεύτερη σε μέγεθος οικονομία της ΕΕ «έχει μείνει πίσω και μολονότι συζητείται αυτήν την περιόδο μια μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, θα πρέπει να δούμε αν είναι αρκετά φιλόδοξη» για να δώσει ώθηση στην απασχόληση, σημείωσε.

Τι μας λέει δηλαδή ο κύριος Κερέ που εκφράζει τις απόψεις του συμβουλίου της ΕΚΤ, το οποίο πληρώνουμε όλοι μας από τους φόρους μας ως Ευρωπαίοι πολίτες; Ότι για "σωθεί" η γενιά των χαμηλών μισθών, της υπό-απασχόλησης, της ετερο-απασχόλησης, των αβέβαιων συντάξεων και των συνεχώς καταπατούμενων δικαιωμάτων, πρέπει οι μισθοί να πάνε ακόμα παρακάτω, να απελευθερωθούν οι απολύσεις, να εισηχθούν σε όσες χώρες ΔΕΝ υπάρχουν οι "mini-jobs" και τα συμβόλαια "μηδενικού ωραρίου", να αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησεις και να μειωθεί η προστασία των εργαζομένων απέναντι στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες, με παράλληλη αφαίρεση του δικαιώματος στην απεργία.
Από που το συμπεραίνουμε αυτό; Μα αυτού του είδους οι "αλλαγές" προωθούνται στην Γαλλία και στην χώρα μας, ενώ έχουν συντελεστεί σε σημαντικό βαθμό στην Πορτογαλία και την Ισπανία. Για να μη μιλήσουμε για την Μ. Βρετανία που η έννοια "προστασία στην εργασία" αποτελεί σύντομο ανέκδοτο.
"Άκαμπτο" το παρόν σύστημα, "εύκταμπτο" το προτεινόμενο. Οι πολλοί, θα δουλεύουν περισσότερο, θα εισπράττουν λιγότερα - για να επιβιώνουν οριακά - για μπορούν λίγοι να ζουν καλύτερα. Ξαναγυρίζουμε δηλαδή σε μεσαιωνικές καταστάσεις, για το καλό μας πάντα.
Ευτυχώς που ανησυχούν οι κύριοι της ΕΚΤ. Γιατί αλίμονό μας αν δεν ανησυχούσαν και δεν έδειχναν ενδιαφέρον...

Γελοιογραφίες για καλή χρονιά & χαρτογράφηση του εργατικού δυναμικού της χώρας

Παραμονή Πρωτοχρονιάς - και λίγο πριν αποχαιρετήσουμε τον καινούργιο χρόνο αξίζει να δούμε την εργασιακή "ακτινογραφία" της χώρας μας. Δεν το κάνουμε για να μελαγχολήσουμε. Απλά θέλουμε να χαρτογραφήσουμε με λίγα λόγια την πραγματική κατάσταση που βρισκόμαστε ως χώρα, όσο αφορά τα εργασιακά, για να μην επιτρέψουμε την επικράτηση μιας επίπλαστης αισιοδοξίας που δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα: μπορεί οι ξενοδοχοϋπάλληλοι να υπέγραψαν κλαδικές συμβάσεις με 1% αύξηση (από το 2015 πάντα), αλλά παραμένουν ο κλάδος με τεράστια "μαύρη" εργασία και με σχετικά πρόσφατα υπογεγραμμένες μειώσεις 19%...

  

Και για να κλείσουμε την χρονιά με χιούμορ - σας αποχαιρετούμε με μερικές γελοιογραφίες. Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους!

"Μηνιαίος" μισθός εντός τριμήνου και επισήμως...

Είδηση: Προσπάθειες για όλο και πιο «ευέλικτη» αγορά εργασίας. Δύο εταιρίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ασφάλειας και φύλαξης (security) κατάρτισαν επιχειρησιακές συμβάσεις, οι οποίες προβλέπουν ότι η μηνιαία καταβολή μισθού μπορεί να γίνεται μετά την πάροδο μέχρι τριών μηνών. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, η μία εκ των δύο επιχειρησιακών συμβάσεων είχε  εγκριθεί από το υπουργείο Εργασίας. Ωστόσο, όπως φαίνεται, μετά τις αντιδράσεις που υπήρξαν από τη δημοσιοποίηση του θέματος, το υπουργείο Εργασίας έσπευσε να παρέμβει.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες από το υπουργείο Εργασίας, ζητήθηκαν από τις δύο εταιρίες αλλαγές στις συμβάσεις και κατόπιν αυτού καταργήθηκε η σχετική αναφορά για την καταβολή μισθών εντός τριμήνου. Βάσει των αρχικών συμβάσεων, ο εργοδότης είχε τη νομιμοποίηση να καθυστερήσει την καταβολή του μισθού έως τρεις μήνες.  Παράλληλα, με τις συμβάσεις ανατρεπόταν το 5θήμερο με εξαήμερη εργασία, όποτε αυτή κρίνεται αναγκαία. Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, οι εν λόγω εταιρίες έχουν συμβάσεις με το Δημόσιο για τη φύλαξη δημοσίων κτιρίων και υπηρεσιών.

Σχόλιο: Για όποιον "κυκλοφορεί" στην πιάτσα το φαινόμενο της καθυστερημένης καταβολής μισθών, δεν είναι κάτι το καινούργιο. Υπάρχουν εταιρείες (μερικές εκ των οποίων με βεβαιωμένα αποθεματικά και άρα με δυνατότητα κανονικής καταβολής της μισθοδοσίας τους) που χρωστούν δεδουλευμένα μέχρι και 6 μηνών στους εργαζομένους τους ενώ άλλες που πληρώνουν έναντι από την αρχή της κρίσης.

Βέβαια άλλο να συμβαίνει αυτό "άτυπα" και άλλο να συμβαίνει επισήμως και με τη βούλα του Υπουργείου Εργασίας. Το τραγικό βέβαια είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση οι εταιρείες αυτές είχαν συμβάσεις με το Δημόσιο (από αυτές που πληρώνονται) και επομένως δεν είχαν καμία δικαιολογία για να ζητούν τέτοιες "διευκολύνσεις" από τους εργαζομένους τους...Βέβαια μετά την "ζουγκλοποίηση" της αγοράς εργασίας (άλλη μια μεγάλη επιτυχία του διδύμου Παπανδρέου - Παπαδήμου), η δικαιολογία της μη ύπαρξης ρευστού δεν αποτελεί καν ανάγκη. Απλώς γίνεται...

Το ερώτημα βέβαια είναι άλλο: πως κατήντησε το Υπουργείο Εργασίας να γίνει τόσο ανάλγητο ώστε να εγκρίνει τέτοιες επιχειρησιακές συμβάσεις και να αποδέχεται με τέτοια ευκολία την καταπάτηση της ΕΓΣΣΕ; Πως φτάσαμε ως χώρα η εργασία να παρουσιάζεται ως μια χάρη του εργοδότη προς τον εργαζόμενο με τον τελευταίο ν' αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλοπάροικου;

Άλλη μια ψηφίδα στην Ελλάδα που ονειρεύονται ο Κυριάκος με τον Αντώνη; Στα σίγουρα... Όσο για την κατάργηση της 5ήμερης εργασίας και επισήμως; Έχουμε γράψει εδώ και καιρό ότι το νομικό πλαίσιο που ψήφισε πρόσφατα η κυβέρνηση (διαβάστε εδώ σχετικά - μας αφορά όλους), ενθαρρύνει τέτοιες πρακτικές. Και που είστε ακόμα...

6ήμερη εργασία με μισθό 5ήμερης και "mini-jobs" / Σχόλιο για τον αγωγό φυσικού αερίου που θα περάσει από την Ελλάδα

Είδηση: Έγγραφο του υπουργείου Εργασίας καταργεί την πενθήμερη εργασία στις ατομικές συμβάσεις για τις οποίες έχει παρέλθει η μετενέργεια, ενώ οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα θα υποστούν μειώσεις έως και 20%. Η συγκεκριμένη εγκύκλιος του υπουργείου Εργασίας αφορά 600.000 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, που έμειναν φέτος χωρίς κλαδική σύμβαση.
Από το υπουργείο Εργασίας διευκρινίζεται πως "με βάση το νόμο του 2ου Μνημονίου (4046/2012), «μετά την πάροδο του τριμήνου και εφόσον εν τω μεταξύ δεν έχει συναφθεί νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, εξακολουθούν να ισχύουν μόνο οι όροι εκείνοι που αφορούν α) τον βασικό μισθό ή το βασικό ημερομίσθιο και β) τα επιδόματα ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών και επικινδύνου εργασίας, εφόσον τα επιδόματα αυτά προβλέπονταν στις συλλογικές συμβάσεις που έληξαν ή καταγγέλθηκαν, ενώ παύει αμέσως να ισχύει κάθε άλλο προβλεπόμενο σε αυτές επίδομα».

Κατά συνέπεια, «οι μη μισθολογικοί όροι των συμβάσεων που έχουν λήξει και έχει παρέλθει και η παράταση ισχύος τους μπορούν να μεταβληθούν με νέα συλλογική σύμβαση καθώς και με ατομική σύμβαση εργασίας με τη σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου».

Ειδικότερα, για τον κλάδο των επισιτιστικών καταστημάτων, από τον οποίο υποβλήθηκε και το σχετικό ερώτημα το υπουργείο Εργασίας αναφέρει ότι η ισχύς της κλαδικής σύμβασης έχει λήξει από τις 14/8/2012 και για τους νεοπροσλαμβανόμενους με ατομική σύμβαση μπορεί να συμφωνηθεί η εξαήμερη εβδομαδιαία εργασία. Για τους παλαιούς εργαζομένους ισχύουν οι ρυθμίσεις της κλαδικής σύμβασης για πενθήμερη εργασία, με δύο συνεχόμενες ημέρες ανάπαυσης".

Την ίδια στιγμή, στόχος της τρόικας σύμφωνα με πληροφορίες είναι να υιοθετηθεί ένα μοντέλο ελαστικής εργασίας, χαμηλής αμοιβής, μηδενικής απόδοσης φόρου και ανάλογης πληρωμής εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία. Μάλιστα οι απαιτήσεις των δανειστών αναμένεται να ενταθούν αυτή την εβδομάδα και στόχος είναι, όπως ισχυρίζονται, ο δείκτης της ανεργίας να μειωθεί άμεσα κατά 2%-4%.Η μικροεργασία, εφαρμόζεται ευρέως στην Γερμανία και το Βέλγιο, με το αιτιολογικό της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και της αντιμετώπισης της ανεργίας των νέων.

Σχόλιο: Στην "επιτυχημένη" Ελλάδα λοιπόν, η 5ημερη εργασία καταργείται για όσους δεν καλύπτονται από την ΕΓΣΣΕ και τις κλαδικές συμβάσεις. Υπάρχει άνετα πλέον η δυνατότητα για τους εργοδότες που δεν έχουν συνάψει κλαδικές συμβάσεις, να προσλαμβάνουν νέους εργαζομένους (ή ν' απολύουν τους παλιούς) τους οποίους θα υποχρεώνουν να δουλεύουν 6ήμερο, για τον ίδιο μισθό, αντί 5ημέρου που ίσχυε μέχρι σήμερα.

Αυτό βέβαια ξεκαθαρίζει απόλυτα τη στάση του ΣΕΒ (θυμηθείτε τι γράφαμε εδώ) που αρνήθηκε να υπογράψει την ΕΓΣΣΕ θεωρώντας την ως "πολυκαιρισμένο" θεσμό. Αφού είχε τη στήριξη του υπουργείου σε θέματα απολύσεων, ωραρίου κ.λπ - δεν είχε λόγω να υπογράψει. Και μετά την "ερμηνεία" του υπουργείου Εργασίας, δικαιούται να επιβάλλει στις νέες προσλήψεις 6ήμερη εργασία, αμοιβόμενη για 5ήμερη, καταργώντας ουσιαστικά τις υπερωρίες. 

Αυτό πάντως που ενοχλεί περισσότερο είναι η στάση της κυβέρνησης: όχι μόνο δεν πίεσε τους κοινωνικούς εταίρους (και κυρίως τον ΣΕΒ) να συμμετάσχει στο διάλογο, όχι μόνο επιβάλλει κατώτατους μισθούς πείνας, αλλά καταργεί βασικά δικαιώματα όπως η 5ήμερη εργασία και το 8ωρο. Γυρίζουμε δηλαδή όσο αφορά τα εργασιακά δικαιώματα σε καθεστώς του 19ου αιώνα... Και με την επερχόμενη προσπάθεια για 7ήμερο άνοιγμα των καταστημάτων, φαναστείτε τι έχουμε  ακόμα να δούμε στο μέλλον...

Όσο για την μικροεργασία τι να πει κανείς; Αφού ξεπεράσαμε ως αποτυχημένο την εργασία μερικής απασχόλησης (που σε άλλες χώρες με καλύτερες εργασιακές συνθήκες, ικανοποιητικότερους μισθούς και υπαρκτό κοινωνικό κράτος έχει νόημα - στην Ελλάδα όχι), προωθείται μια ακόμα, χειρότερη μορφή εργασίας, που οδηγεί στην ανέχεια (και την εξάρτηση) τους "μικροαπασχολούμενους" (αφού θα εξαρτώνται από τις ορέξεις των κρατούντων για να έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά), τ' ασφαλιστικά ταμεία σε κατάρρευση (αφού οι ασφαλιστικές εισφορές θα είναι μηδενικές) και τα κρατικά ταμεία στην απόλυτη ένδεια (αφού οι εν δυνάμει φορολογούμενοι θα είναι στην πράξη ελάχιστοι). Το ποιοι θα ευνοηθούν μπορούμε να το φανταστούμε - εμείς πάντως ως λαός δε θα είμαστε. Αλλά θα υπάρχει ένα καλό: η ανεργία θα φαίνεται στα χαρτιά μικρότεροι.

Και για να μην ξεχνιόμαστε...Η συμφωνία για το πέρασμα του αγωγού του αζέρικου φυσικού αερίου από την χώρα μας είναι πραγματικά μια πολύ καλή είδηση από στρατηγικής πλευράς. Όμως, θα πρέπει αφενός μεν να δούμε τις εργασίες για τον αγωγό να ξεκινούν (θυμηθείτε δυστυχώς τι έγινε με τον South Stream) και αφετέρου να σχολιάσουμε ότι η κυβερνητική θριαμβολογία είναι υπερβολική. Καταρχήν - και εκτός αν έχει γίνει ειδική τιμολογιακή συμφωνία - οι νέες προμήθειες πιθανόν δεν θα ασκήσουν πίεση προς τα κάτω στις τιμές του φυσικού αερίου στην Ευρώπη και στην χώρα μας (σύμφωνα με εκτιμήσεις του οίκου Fitch) και δεύτερον όπως σημειώνει η αντιπολίτευση «στον TAP δεν υπάρχει  κρατική ή ιδιωτική Ελληνική συμμετοχή (στον South Stream να θυμήσουμε ότι υπήρχε), αντίθετα θα υπάρχει τουρκική και μάλιστα κρατική. Από τη σύμβαση προβλέπεται η θέσπιση ειδικού νομικού καθεστώτος για τη συγκεκριμένη εταιρεία-επενδυτή. O φορέας του έργου θα μπορεί να αποφύγει την εφαρμογή του ελληνικού δικαίου επικαλούμενος το άρθρο 5 της σύμβασης, προνόμιο που κανείς άλλος ημεδαπός ή αλλοδαπός δεν απολαμβάνει στη χώρα. Οι αποφάσεις της Επιτροπής Υλοποίησης είναι υπεράνω κάθε εσωτερικής νομοθεσίας. Για 25 έτη δεν θα επιβάλλεται οιαδήποτε νέα φορολογία, ακόμη και αν συντρέχουν λόγοι εθνικής σημασίας!».

Πηγή ειδήσεων: "Ελευθεροτυπία", "Πρώτο Θέμα"

Εργατικό ατύχημα η απόπειρα αυτοκτονίας λόγω εργοδοτικής πίεσης / Νέες μειώσεις στο εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων

Μια απόφαση σταθμός εκδόθηκε από τον Άρειο Πάγο, σύμφωνα με την οποία αποτελεί εργατικό ατύχημα η απόπειρα αυτοκτονίας, εφόσον είναι αποτέλεσμα συνεχούς σφοδρής πιέσεως του εργοδότη για πρόσθετη εργασία.  Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας μας, επιδίκασε σε εργαζομένη το ποσό των 60.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη. Παράλληλα, κρίθηκε από την Δικαιοσύνη ότι η καταγγελία της σύμβασης που ακολούθησε έγινε από λόγους εμπάθειας και εκδίκησης, με αποτέλεσμα να είναι παράνομη και καταχρηστική.

Ειδικότερα, πενηντάχρονη εργάτρια αλλαντοποιίας στη Βόρεια Ελλάδα προσελήφθη το 1993 στο τμήμα παραγωγής και εν συνεχεία απασχολήθηκε σε διάφορες θέσεις μέσα στην ίδια επιχείρηση. Τον Απρίλιο του 2008 ζητήθηκε από την εργαζομένη να απασχοληθεί επιπρόσθετα και παράλληλα με τον καθαρισμό των χώρων άλλης επιχείρησης του ιδίου ομίλου μέχρι να προσληφθεί καθαρίστρια. Η εργαζομένη αντέδρασε έντονα και αρνήθηκε την παράλληλη απασχόληση. Όμως οι πιέσεις από την εργοδοτική πλευρά συνεχίστηκαν. Τον Ιούνιο του 2008 ο νόμιμος εκπρόσωπος της επιχείρησης την κάλεσε στο γραφείο του και της ζήτησε πάλι να εργάζεται παράλληλα στην δεύτερη επιχείρηση του ομίλου. Μάλιστα, ο εκπρόσωπος της επιχείρησης της ζήτησε επιτακτικά να συμμορφωθεί, την απείλησε ότι αν δεν υπακούσει θα απολυθεί και την εξύβρισε. Λόγω της εντάσεως υπό την οποία έγινε η παραπάνω συνάντηση, η εργαζομένη, μετά την αποχώρησή της από το γραφείο του νόμιμου εκπροσώπου, πήγε στην κουζίνα και αφού πήρε ένα μαχαίρι αυτοτραυματίσθηκε με αυτό στο αριστερό της χέρι, κόβοντας, στο εσωτερικό του βραχίονα, τις φλέβες της, στο ύψος αμέσως μετά τον καρπό. Μετά τον τραυματισμό της μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου έγινε συρραφή του τραύματός της και εξήλθε, ενώ έλαβε αναρρωτική άδεια δύο μηνών.

Μετά την δίμηνη αναρρωτική άδεια, τον Αύγουστο του 2008 η εργαζομένη επέστρεψε στην επιχείρηση και τρεις μήνες μετά καταγγέλθηκε η εργασιακή της σύμβαση. Ο Άρειος Πάγος επικύρωσε εφετειακή απόφαση που είχε δεχθεί ότι οι συνθήκες εργασίας ήταν εκτάκτως δυσχερείς και ασυνήθιστες και είχαν προκαλέσει υπέρμετρη καταπόνηση του οργανισμού αυτής, η οποία είχε πολλές φορές διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες αυτές, χωρίς όμως να δίνεται λύση στο πρόβλημά της. «Η συνεχής δε πίεση για την εκτέλεση των καθηκόντων της, η απαίτηση του εργοδότη για αύξηση του όγκου της εργασίας της, με την ανάθεση και άλλης εργασίας σε διαφορετικό μάλιστα εργοδότη, η επιμονή του προς τούτο και η απειλητική και εξυβριστική συμπεριφορά του, προκάλεσαν την ψυχολογική και νευρική κατάπτωση της εργαζομένης, εν όψει μάλιστα και του κινδύνου που αντιμετώπιζε να απολέσει την εργασία της σε περίπτωση πραγματοποιήσεως της απειλής, αφού ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να αντεπεξέλθει στην εκτέλεση όλων των καθηκόντων της, της οικονομικής ανάγκης που είχε για την εργασία της και τις εξ αυτής αποδοχές και της αδυναμίας της ή τουλάχιστον της μεγάλης δυσχέρειας εξευρέσεως άλλης εργασίας λόγω του ότι ήταν 50 ετών, με αποτέλεσμα, μη έχοντας την ικανότητα να αποφασίσει λογικά, να δημιουργηθούν σε αυτήν τάσεις αυτοκαταστροφής και να προβεί στον αυτοτραυματισμό της».

Κατόπιν αυτών το Εφετείο, όπως και ο Άρειος Πάγος, έκρινε ότι το ατύχημα της εργαζομένης, ανεξάρτητα αν οφειλόταν σε εκούσια πράξη της, αποτελεί εργατικό ατύχημα. Και αυτό γιατί επήλθε από αιφνίδιο και βίαιο συμβάν κατά την εκτέλεση της εργασίας της εργαζομένης και εξ αφορμής αυτής, το οποίο δεν θα ελάμβανε χώρα χωρίς την εργασία της και την εκτέλεσή της υπό τις δεδομένες συνθήκες και περιστάσεις. Επομένως, σύμφωνα με τους δικαστές, η εργαζομένη δικαιούται χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από το εργατικό ατύχημα. Τέλος, η απόλυσή της κρίθηκε άκυρη ως καταχρηστική, καθώς έγινε από λόγους εκδίκησης, οφειλομένους στην μη αρεστή συμπεριφορά της.

Επιτέλους δηλαδή, δίνεται βάρος σ' αυτό που λέμε "εργασιακό περιβάλλον" (τη σημασία του οποίου είχαμε αναλύσει εδώ με αφορμή σχετικά βραβεία στο εξωτερικό), και για πρώτη φορά υπάρχει σαφής συσχετισμός της εργοδοτικής συμπεριφοράς στην καθημερινότητα του εργαζομένου. Σε μια Ελλάδα που η εργασία από δικαίωμα έχει καταντήσει προνόμιο και που επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, τέτοιες αποφάσεις μας δίνουν κουράγιο...Και το χρειαζόμαστε...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Επειδή το ψέμα έχει "κοντά ποδάρια" που λέει και ο θυμόσοφος λαός, να λοιπόν που για μια ακόμα φορά ανατρέπονται οι υποσχέσεις για "μη πραγματοποίηση νέων μειώσεων σε μισθούς, συντάξεις και εφάπαξ". Η αρχή γίνεται με το εφάπαξ 670.000 δημοσίων υπαλλήλων με το νέο σχέδιο που προωθεί το οικονομικό επιτελείο. Σύμφωνα με τον «Ελεύθερο Τύπο» από το επόμενο έτος το εφάπαξ κόβεται στα δύο και έρχεται νέο οριζόντιο κούρεμα ως 15%! Όπως έγινε γνωστό, στο ανεπίσημο έγγραφο του υπουργείου Εργασίας αναφέρεται ότι δεν μπορεί να αναζητηθεί ο ασφαλιστικός βίος κάθε υπαλλήλου και δεν μπορούν να δημιουργηθούν οι ατομικές μερίδες με τις εισφορές κάθε υπαλλήλου, ώστε στη συνέχεια να εφαρμοστεί ο νέος τύπος υπολογισμού του εφάπαξ πάνω σε αυτές τις εισφορές.
Για να μπορούσε να γίνει πράξη το σχέδιο των ατομικών μερίδων θα έπρεπε κάθε υπηρεσία να αναζητήσει τη μισθοδοσία κάθε υπαλλήλου άλλα και την υπηρεσιακή του εξέλιξη.
Αυτή η διαδικασία όμως είναι… αδύνατη, οπότε το οικονομικό επιτελείο προσανατολίζεται σε νέο μοντέλο. Ο υπολογισμός του εφάπαξ θα πιάνει δύο περιόδους, ενώ θα διαχωρίζει τους δημοσίους υπαλλήλους σε δύο κατηγορίες: τους ασφαλισμένους μέχρι το 2000 και τους ασφαλισμένους από το 2001 και μετά. Με την εξέλιξη αυτή μελετάται ακόμα και ο διπλός υπολογισμός του εφάπαξ για τους ασφαλισμένους μέχρι το 2000, οι οποίοι συνταξιοδοτούνται μετά την 1η/1/2014 ενώ οι ασφαλισμένοι από το 2001 θα παίρνουν εφάπαξ βάσει ατομικών εισφορών.
Το σχέδιο προβλέπει τον υπολογισμό του εφάπαξ από το 2014 να αποτελείται από το άθροισμα δύο τμημάτων: το τμήμα που αντιστοιχεί στο χρόνο ασφάλισης έως 31/12/2013 και το τμήμα που αντιστοιχεί στο χρόνο ασφάλισης από 1η/1/2014 και εφεξής. Το νέο σύστημα θα έχει εξαρχής καθορισμένο ποσοστό μείωσης και όπως είναι γνωστό, γίνεται λόγος για νέο κούρεμα 10% με 15%.

Και όλα αυτά σε εισφορές που ΗΔΗ έχουν πληρωθεί από τους ασφαλισμένους και στις οποίες δεν έχει ΚΑΜΙΑ συμμετοχή ο εργοδότης. Κοινώς "πληρώνεται κορόιδα, κι εμείς θα σας τα κόψουμε (τα εφάπαξ)..."

Πηγή ειδήσεων: "Ελεύθερος Τύπος", "Πρώτο Θέμα"

Αδιέξοδο το πλαίσιο διαπραγμάτευσης με την τρόικα ή όχι; / Υπουργείο Ανάπτυξης, Κινεζοποίηση του Πειραιά και Γερμανοποίηση του Θριασίου

Εν αναμονή εξελίξεων και επίσημων ανακοινώσεων των μέτρων, θα θέλαμε να συνεισφέρουμε στη συζήτηση που έχει ανακύψει για πολλοστή φορά περί διαπραγμάτευσης με την τρόικα και το κατά πόσο αυτή ήταν δυνατό να γίνει ή έγινε, αναδημοσιεύοντας ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην εφημερίδα "Βήμα" και έχει ως θέμα το κατά πόσο το διαπραγματευτικό πλαίσιο ήταν αδιέξοδο ή όχι.  Στην ουσία μεγενθύνει τα ερωτηματικά ως προς την προσέγγιση του θέματος από την ελληνική πλευρά, εγείροντας επιπλέον ερωτήματα για τις καλές προθέσεις, των "εκπροσώπων" (σε εισαγωγικά) της χώρας μας:

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Ένα δημοσίευμα της “Frankfurter Allgemeine” για τις ελεύθερες οικονομικές ζώνες και τις δηλώσεις του κ. Κωστή Χατζηδάκη ήταν αρκετό για να σηκωθεί θόρυβος σχετικώς με όσα είχε στην ατζέντα του από την εποχή πρωθυπουργίας του κ. Κώστα Καραμανλή ο υπουργός Ανάπτυξης.

Επιχειρηματικοί κύκλοι αναφέρουν ότι ο κ. Κωστής Χατζηδάκης προωθεί άμεσα ένα έργο που έπρεπε να έχει παραδοθεί από το 2007. Πρόκειται για το Εμπορευματικό Κέντρο του ΟΣΕ στο Θριάσιο Πεδίο, το οποίο θεωρείται πλέον ξεπερασμένη λύση για την αποθήκευση και διαμετακόμιση φορτίων από την Κίνα προς τις αγορές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Εκπρόσωποι ελληνικών επιχειρήσεων ψέγουν τον κ. Χατζηδάκη λέγοντας ότι τώρα θέλει να δημιουργήσει «ελεύθερες οικονομικές ζώνες» για να προχωρήσει στην «κινεζοποίηση» του Πειραιά και την πιθανώς τη «γερμανοποίηση» του Θριασίου.

Οι ίδιοι λένε μάλιστα ότι σε κάποιο συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Logistics είχε επισημανθεί τότε στον κ. Χατζηδάκη η επιτάχυνση των διαδικασιών λειτουργίας του Εμπορευματικού Κέντρου στο Θριάσιο και η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΘ. Εξηγούν μάλιστα ότι οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί λόγω των δραστηριοτήτων logistics στους λιμένες του Αμβούργου και του Άμστερνταμ δεν θα ήθελαν να συγκεντρωθεί διαμετακομιστικό έργο στον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη προς ολόκληρη την Ευρώπη διότι θα έχαναν χρυσοφόρες δουλειές. Τώρα που δεν έχει γίνει τίποτε και η χώρα βρίσκεται σε κρίση μπορούν να το παίξουν επενδυτές, να μη χάσουν συμβόλαια και να κάνουν τις δουλειές τους με συνθήκες Βαλκανίων. Καμία επίσημη τοποθέτηση από κάποιον υπεύθυνο θα έχουμε;

Πως η Ελλάδα μένει εκτός εξελίξεων στην Ευρώπη / Επαναφορά εξαήμερης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα;

Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι το μείγμα πολιτικής που ακολουθείται από την κυβέρνηση είναι ανακόλουθο των προγραμματικών δηλώσεων (διαβάστε εδώ την ανάλυσή τους) και βασίζεται στις ορέξεις της τρόικας (δείτε εδώ την σχετική ανάρτηση για το αλησμόνητο "να ρωτήσουμε την τρόικα"). Έχει επίσης επισημανθεί ότι η απουσία σοβαρής ελληνικής εκπροσώπησης στην σύνοδο κορυφής του Ιουνίου είχε τραγικά αποτελέσματα για την ελληνική υπόθεση (σχετική αναφορά εδώ). Την καθυστέρηση όμως της κυβέρνησής μας ν' ακολουθήσει τις εξελίξεις τις επισημαίνει στο παρακάτω άρθρο η εφημερίδα το "Βήμα", πράγμα που αναδεικνύει τελικά ότι δεν είμαστε μόνο εμείς που βλέπουμε λάθη στις κυβερνητικές επιλογές:

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Και τα παπαγαλάκια (τα οποία λειτουργούν με το δόγμα "πετάμε κάτι άσχημο και κάτι χειρότερο και μετά εφαρμόζουμε το άσχημο ώστε ο λαουτζίκος να μένει στο τέλος ευχαριστημένος") λειτούργησαν εντατικά τις τελευταίες μέρες - και πέρα από την εντυπωσιακή δημοσκόπηση του "Πρώτου Θέματος" που βγάζει την ΝΔ πρώτο κόμμα (η οποία αξίζει ανάλυσης). Έτσι λοιπόν αναφέρουν τα εξής σύμφωνα με δημοσίευμα της "Ημερησίας": "Ο ιδιωτικός τομέας δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τις ανατροπές που θα επέλθουν με στόχο την εκταμίευση της επόμενης δόσης. Έτσι, οι εργασιακές σχέσεις μπαίνουν ξανά στο στόχαστρο της τρόικας που τώρα ζητά (με e-mail που έστειλε στους υπουργούς Οικονομικών Γ.Στουρνάρα και Εργασίας Γ.Βρούτση) μεγαλύτερη ευελιξία στο ωράριο εργασίας, κάτι που φέρνει στο τραπέζι την επιστροφή στην εξαήμερη εργασία, καθώς και νέες περικοπές στις αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης ή συνταξιοδότησης. H τρόικα ζητά μεγαλύτερη ευελιξία στις προσλήψεις και τις απολύσεις. Έτσι, θέτει στο τραπέζι της συζήτησης το χρόνο της προειδοποίησης για την απόλυση υπαλλήλου και το κόστος της απόλυσης. Επιπλέον, ζητά να δοθεί η δυνατότητα στους επιχειρηματίες να ζητούν διαφορετικό ωράριο εργασίας μέσα στην ημέρα και την εβδομάδα (αντί της διευθέτησης του χρόνου εργασίας σε 4μηνη ή και 9μηνη βάση, που προβλέπει ο νόμος). Ακόμη, ζητείται η κατάργηση του πενθημέρου, με αύξηση των ημερών εργασίας στις 6, με ελάχιστο χρόνο ανάπαυσης τις 11 ώρες την ημέρα και κατάργηση των περιορισμών που υπάρχουν στην εναλλαγή μεταξύ της πρωινής και της απογευματινής βάρδιας." Αυτά διαδίδουν κύκλοι του Υπουργείου Οικονομικών. Εμείς γνωρίζουμε βέβαια ότι πρόσφατα τέθηκε θέμα μισθών (διαβάστε εδώ) και διαφοροποίηση στις εργασιακές σχέσεις (όπως έγινε με την Αγροτική Τράπεζα). Αλλά ότι τις απαιτήσεις τις στέλνουν πλέον με e-mail και περιμένουν άμεσες αλλαγές δεν το γνωρίζαμε...To πλήρες ρεπορτάζ στο οποίο αναφέρονται πραγματικά εξοργιστικά πράγματα, βρίσκεται εδώ.

Πηγές ειδήσεων: "Ημερησία", "Βήμα"

Αύξηση της μερικής απασχόλησης και της ανασφάλιστης εργασίας στην χώρα μας / Σχόλια για τις προτεινόμενες Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις της ΝΔ

Διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο για την υπάρχουσα κατάσταση στην αγορά εργασίας και τα γεγονότα απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι μας γνωρίζουμε εμπειρικά ή από κουβέντες φίλων και γνωστών: oι μισές από τις νέες προσλήψεις, σύμφωνα με τα στοιχεία τριμήνου του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας, γίνονται πλέον με ελαστικές μορφές εργασίας.
Το ποσοστό των συμβάσεων μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης στις νέες προσλήψεις, αντιστοιχεί πια στο 50,1% του συνόλου των συμβάσεων, πράγμα που απλώς καταδεικνύει την εργασιακή ζούγκλα στην οποία έχουμε οδηγηθεί - με κοινή ευθύνη δική μας (ως κοινωνίας) και της πολιτείας.

Για να καταλάβουμε τη διαφορά, ενώ το 2009 οι συμβάσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης αντιπροσώπευαν το 79% των νέων συμβάσεων, το 2011 αντιπροσώπευαν το 58,92% και το α' τρίμηνο του έτους 2012 το 49,9%.
Παράλληλα, η αναλογία των συμβάσεων μερικής απασχόλησης στο σύνολο των νέων συμβάσεων αυξήθηκε από 16,7% το 2009 σε 30,65% για το έτος 2011 και σε 38,1% για το α' τρίμηνο του 2012.
Οι συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας αντιπροσώπευαν το 4,3% του συνόλου των νέων συμβάσεων το 2009, το 8,95% των νέων συμβάσεων εργασίας κατά το έτος 2011 και το 12% για το α' τρίμηνο του 2012.
Επίσης, οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης που μετατράπηκαν σε εκ περιτροπής, με μονομερή απόφαση του εργοδότη ήταν αυξημένες κατά 156,62% σε σχέση με τις αντίστοιχες του 2011.
Ακόμη, το α’ τρίμηνο του 2012 προχώρησαν στη σύναψη νέων συμβάσεων οποιασδήποτε μορφής 11,04% λιγότερες επιχειρήσεις σε σχέση με το 2011.


Είναι χαρακτηριστικά τα λεγόμενα του Ειδικού Γραμματέα του ΣΕΠΕ, Μιχάλη Χάλαρη, που τονίζει ότι τα στοιχεία "αντικατοπτρίζουν την αστάθεια της αγοράς και την έως τώρα αδυναμία της να φιλτράρει τις δυνατότητες και να κάνει χρήση αυτών με βάση τις πραγματικές ανάγκες και όχι το εφήμερο κέρδος".
Εμφανής είναι και η αύξηση κατά την ίδια χρονική περίοδο των ατομικών συμβάσεων εργασίας με μειώσεις έως και κατά 22%, κατά μέσο όρο, σε σχέση με την κλαδική σύμβαση, καθώς και η σύναψη επιχειρησιακών με ανάλογες μειώσεις.
Από την 1η Ιανουαρίου έως τις 31 Μαρτίου, 171 επιχειρήσεις που απασχολούν 4.533 εργαζομένους, προχώρησαν στη σύναψη επιχειρησιακών συμβάσεων με μειώσεις από 13,3% έως 31,36%.
Πρακτικά αυτό σημαίνει λιγότερη εργασιακή ασφάλεια και εργασιακά δικαιώματα και μπλέξιμο σ' ένα κυκαιώνα μειώσεων από τον οποίο δύσκολα κανείς ξεφεύγει.
Οι μεγαλύτερες μειώσεις εμφανίζονται στις περιοχές του Βορείου Αιγαίου, 35%, της Ηπείρου, 31,36%, της Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας, 22% και 26,36%, αντίστοιχα.

Και για να μην ξεχάσουμε το πως φτάσαμε ως εδώ, να πούμε ότι οι επιχειρησιακές συμβάσεις υπερδιπλασιάστηκαν μετά τη ψήφιση του νέου νόμου τον περασμένο Φεβρουάριο και είναι χαρακτηριστικό ότι τον Ιανουάριο είχαν συναφθεί 52 επιχειρησιακές συμβάσεις οι 8 με επιχειρησιακό σωματείο και οι 44 με ενώσεις προσώπων, ενώ υπήρξε και μία διαιτητική απόφαση.
Στη σύναψη ατομικών συμβάσεων προχώρησαν την ίδια χρονική περίοδο 7.825 επιχειρήσεις που απασχολούν 33.133 εργαζόμενους με μειώσεις από 17,50% έως 26,65%. Οι μεγαλύτερες μειώσεις εμφανίζονται στη Δυτική Ελλάδα, 30%, στη Θεσσαλία, 27,62%, και στη Δυτική Μακεδονία, 25,65%.

Και παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησεις για καταπολέμηση της μαύρης εργασίας, σε σταθερά υψηλά επίπεδα, παραμένουν και τα ποσοστά της: ο ΣΕΠΕ έλεγξε συνολικά 17.583 επιχειρήσεις και εντοπίσθηκαν 6.166 ανασφάλιστοι εργαζόμενοι.
Παράλληλα επιβλήθηκαν πρόστιμα της τάξης των 3.289.500 ευρώ, στα οποία δεν περιλαμβάνονται πρόστιμα για άλλες παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας.
Τα περισσότερα κρούσματα ανασφάλιστης εργασίας εντοπίζονται στον κατασκευαστικό κλάδο και στον επισιτισμό, στα βιοτεχνικά πάρκα και τις βιομηχανικές ζώνες, στα κομμωτήρια, στα πρατήρια βενζίνης, στα συνεργεία αυτοκινήτων, στις μεταφορικές επιχειρήσεις, στο λιανικό εμπόριο, στην καθαριότητα, στον τουρισμό, στις εταιρείες security και στις επιχειρήσεις φασόν.
Τα ποσοστά "μαύρης εργασίας" είναι υψηλότερα στους αλλοδαπούς.
Ανασφάλιστοι είναι το 45,9% των αλλοδαπών και το 30,8% των Ελλήνων.
Στα θέματα υγείας και ασφάλειας, κατά το α' τρίμηνο του 2012 οι περιφερειακές Υπηρεσίες Επιθεώρησης Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία σ' όλη τη χώρα πραγματοποίησαν 6.498 ελέγχους και επέβαλαν 594 κυρώσεις, οι οποίες χωρίζονται σε 185 μηνύσεις, 239 πρόστιμα συνολικού ύψους 904.674 ευρώ και 170 διακοπές εργασιών.
Στην ίδια περίοδο, διερευνήθηκαν οι αιτίες 1.097 εργατικών ατυχημάτων τα οποία αναγγέλθηκαν στο ΣΕΠΕ, εκ των οποίων τα 13 ήταν θανατηφόρα. Λιγότερα μεν από προηγούμενα χρόνια, αλλά αυτό είναι μάλλον αντίκτυπο της αυξημένης ανεργίας παρά της βελτίωσης των συνθηκών εργασίας. Και ο Ιούνιος πλησιάζει...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Δεκαπέντε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις πρότεινε ο κύριος Σαμαράς ανάμεσα στα τόσα που προβάλει ως μέρος του προγράμματός του, χαρακτηρίζοντας τις ως "αναγκαίες". Αν και σε πολλά από αυτά δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς (π.χ. η ενίσχυση του ελεγκτικού ρόλου του Προέδρου της Δημοκρατίας. εξορθολογισμό της λειτουργίας των ανεξάρτητων αρχών), υπάρχουν και ορισμένα τα οποία δείχνουν μια λαϊκίστικη λογική όπως π.χ. η μείωση του αριθμού των βουλευτών, ενώ άλλα είναι απλώς "στρατηγική τοποθέτηση" πάγιων θέσεων της Ν.Δ. όπως η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων (λες και η χώρα αυτή τη στιγμή θέλει ιδιωτικά πανεπιστήμια και όχι αξιόλογες θέσεις εργασίας για τους αποφοίτους των κρατικών).
Για το θέμα της μείωσης του αριθμού των βουλευτών (και το πως αυτό ΔΕΝ εξυπηρετεί τη πραγματική δημοκρατία αλλά τα σχέδια των κομμάτων που θα μπορούν έτσι να προωθούν μόνο τους απόλυτα ελεγχόμενους τους στην Βουλή) θα τα πούμε εν καιρώ - μέχρι τότε αξίζει να πούμε το εξής: όταν αναφέρεται ο αρχηγός του πρώτου δημοσκοπικά κόμματος για "ενίσχυση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης" κάτι που είναι ρητά και κατηγορηματικά κατοχυρωμένο στο Σύνταγμα και μιλάει για "εκδημοκρατισμό των κομμάτων" και "προστασία της ελληνικής γλώσσας και ταυτότητας" για τα οποία υπάρχει ρητή δέσμευση στο Σύνταγμα, τότε συμβαίνουν δύο τινά. Είτε δε γνωρίζει το Σύνταγμα, είτε παραδέχεται πως κάποιοι (ο ίδιος δηλαδή και όσοι κυβερνούν και άρχουν) δεν το σέβονται. Στην πρώτη περίπτωση μια ανάγνωση του σχετικού βιβλίου που διδάσκεται στα σχολεία αρκεί. Στην δεύτερη η λύση είναι να πάει σπίτι του και να έρθουν άνθρωποι που θα το κάνουν.
Εκτός βέβαια και αν στην πραγματικότητα απλώς χρησιμοποιεί μεγαλόσχημες κουβέντες για να δημιουργήσει εντύπωση, οπότε εμείς απλώς θα το προσπεράσουμε...

Και κάτι τελευταίο...Δύο χρόνια "Νέα Μέτρα" σήμερα! Χρόνια μας πολλά! Σας ευχαριστούμε όλους για τη συνεχή υποστήριξη - να είστε καλά!

Ιστορική αναδρομή στους ληστρικούς δανεισμούς της χώρας μας / Μηνύσεις για τον εργασιακό μεσαίωνα στο Ηράκλειο

Επ' ευκαιρία της χθεσινής εθνικής μας επετείου, αξίζει να κάνουμε μια αναδρομή στο χρόνο στα δάνεια που έχει πάρει η χώρα μας κάνοντας μια στάση στην περίοδο 1915-1924 (για τις χρεοκοπίες έχουμε αναφερθεί εδώ). Το τι συνέβει τότε αξίζει να το δούμε (όπως το περιγράφει ο Λευτέρης Σκιαδάς, εκδότης της εφημερίδας "Μικρός Ρωμιός") γιατί όπως θα δείτε κάποια περιστατικά έχουν πολλά κοινά με το σήμερα...Να πούμε επίσης δε και κάτι που αξίζει αναφοράς: οι τότε νεοσύστατη ΕΣΣΔ (ή τέλος πάντων ο προπομπός της) συμμετείχε ως συνεχιστής της τσαρικής Ρωσίας στην επιτροπή του "Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου". Σε μια κίνηση που έκανε πάταγο τότε, χάρισε τα χρωστούμενα της Ελλάδας που της αναλογούσαν, τονίζοντας το "ληστρικό τρόπο" με τον οποίο είχε δανειστεί η Ελλάδα...

"Βρισκόμαστε στη δεκαετία 1915-1925, μια περίοδο κρίσιμη και από τις χειρότερες στην ιστορία της χώρας μας, με αποκορύφωμα τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Η χώρα βρίσκεται καταχρεωμένη στους διεθνείς τοκογλύφους και ενώ το Ελληνικό Δημόσιο σεβόταν τις υποχρεώσεις του απέναντι στους δανειστές μας, η τότε τρόικα, η επονομαζόμενη Διεθνής Οικονομική Επιτροπή, κατέκλεβε στην κυριολεξία την Ελλάδα! Εκμεταλλευόμενη τις περιστάσεις και με μια λαμογιά που είχε να κάνει με τις νομισματικές ισοτιμίες άρπαξε – κυριολεκτικά – εξακόσια εκατομμύρια δραχμές (ποσό τεράστιο για την εποχή) μέσα σ’ αυτή την κρίσιμη δεκαετία.

Είναι μια από τις άγνωστες πτυχές της σύγχρονης ελληνικής οικονομικής ιστορίας που αποκαλύπτει τους τρόπους με τους οποίους οι τραπεζικοί μηχανισμοί κατορθώνουν να απομυζούν ακόμη και τους ελάχιστους πόρους της χώρας μας, η οποία, ενώ δεν είχε καν συμπληρώσει εκατό χρόνια ζωής, γνώριζε το πιο σκληρό πρόσωπο των διεθνών δανειστών και ελεγκτών της.

Η μεγάλη κλοπή

Σύμφωνα με το Μνημόνιο (Νόμο) που έφερε για πρώτη φορά (1898) στην Ελλάδα τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο – με τη μορφή που τον γνωρίζουμε και στις ημέρες μας –, δόθηκε το δικαίωμα της εκμετάλλευσης των μονοπωλίων (καπνός, αλάτι, σπίρτα, οινόπνευμα, χαρτόσημο κ.ά.). Σε περίπτωση που τα έσοδα ξεπερνούσαν ένα συγκεκριμένο ποσόν – λιγότερα από τριάντα εκατομμύρια δραχμές –, το πλεόνασμα θα μοιραζόταν ως εξής: 60% για την εξυπηρέτηση των δανείων (30% για βελτίωση των τόκων και 30% για βελτίωση των χρεολυσίων) και το 40% θα επιστρεφόταν στο ελληνικό κράτος. Το σύστημα αυτό λειτούργησε κανονικά μέχρι το 1916.

Μετά την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αυθαίρετα ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος άλλαξε τον τρόπο του υπολογισμού. Παίζοντας με τις τιμές των νομισμάτων μετέτρεπε τις δραχμές πρώτα σε χάρτινα γαλλικά φράγκα, στη συνέχεια σε χρυσά φράγκα, μετά σε αγγλικές λίρες, οι οποίες στο τέλος μετατρέπονταν πάλι σε δραχμές! Με τον περίπλοκο αυτό τρόπο και τις μετατροπές αντί 600 δραχμών οι δανειστές μας έφθαναν να παίρνουν 2.800 δραχμές. Έτσι, με τη «φραγκοποίηση» – όπως αποκλήθηκε – της δραχμής όχι μόνο κατόρθωναν να καταβροχθίζουν το μερίδιο του ελληνικού κράτους, αλλά το υποχρέωναν να πληρώνει παράνομα περίπου πέντε φορές περισσότερα!!!

Αυτό συνέβαινε επί μία ολόκληρη δεκαετία, στη διάρκεια της οποίας οι δανειστές μας εισέπραξαν 619.493 λίρες Αγγλίας και – με τη φραγκοποίηση – πήραν παράνομα από το Ελληνικό Δημόσιο 737.659 λίρες Αγγλίας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις πλήρωναν χωρίς αντιρρήσεις και δεν διαμαρτύρονταν, αφού αγνοούσαν την πολύπλοκη λογιστική παραχάραξη. Μόνο το 1921 εγέρθησαν σοβαρές υπόνοιες για λογιστική απάτη. Τότε και ύστερα από έλεγχο οι αρμόδιες υπηρεσίες ανακάλυψαν την απάτη και άρχισαν να διαμαρτύρονται οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Η κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή φαινόταν δυσχερής. Το δίκιο της ελληνικής πλευράς ήταν εμφανές, γεγονός που άρχισε έντονα να συζητιέται στους διεθνείς τραπεζικούς κύκλους. Τότε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή πέρασε στην «αντεπίθεση». Κατηγόρησε την Ελλάδα ότι δεν εφάρμοζε το Μνημόνιο του 1898 και δεν δεχόταν τις γνωμοδοτήσεις και το πλήθος των αναλύσεων που γινόταν από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας οικονομίας. Επέμενε μέχρι τέλους προκειμένου να καρπωθεί τα τεράστια ποσά που είχαν αφαιρεθεί από τα ελληνικά ταμεία.

Όπως και σήμερα

Η Ελλάδα εκείνη την περίοδο (Α’ Παγκόσμιος, βαλκανικοί πόλεμοι, Μικρασιατική Καταστροφή, στρατιωτικά κινήματα) προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της και τις ανάγκες 1,5 εκατομμυρίου προσφύγων. Όπως έγραφε ο Μιχ. Γρηγορίου το 1924 ο έλεγχος που είχε επιβληθεί αποτελούσε «βαρύτατον περιορισμόν εις τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού και κόλαφον κατά της αξιοπρεπείας του έθνους»! Ωστόσο είχε και τότε η Διεθνής Οικονομική Επιτροπή βρει συμμάχους και συνεργάτες από τον πολιτικό κόσμο της χώρας. Τουλάχιστον δύο υπουργοί Οικονομικών είχαν παραχωρήσει προσόδους του Δημοσίου στη ΔΟΕ – δήθεν έναντι της ζημιάς που είχε πάθει από το «κόψιμο» χρήματος –, παραβλέποντας τις ελληνικές απαιτήσεις. Δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους δανειστές να συνεχίσουν το έργο της «φραγκοποίησης»!

Διεθνής Διαιτησία

Τον Δεκέμβριο του 1926 η Ελλάδα, τραυματισμένη από τη Μικρασιατική Καταστροφή, σκληρά δοκιμαζόμενη θα οδηγηθεί στον σχηματισμό της οικουμενικής κυβέρνησης υπό την προεδρία του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Υπουργική θέση θα αναλάβει και ο 70χρονος οικονομολόγος, πολλές φορές βουλευτής Αττικής Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος (1856-1947), που είχε διατελέσει και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Με την τελευταία ιδιότητά του είχε αποκαλύψει το μέγεθος της απάτης. Όταν επανεκλέχθηκε βουλευτής και αφού λοιδορήθηκε ως γραφικός, εξασφάλισε τις απαραίτητες συμμαχίες και πέτυχε την προσφυγή της Ελλάδας στη Διεθνή Διαιτησία.

Η τελική πράξη του δράματος ξετυλίχτηκε στα μέσα Νοεμβρίου 1928 και αφού είχε αναλάβει την εξουσία ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Στο ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας είχε καταλύσει ο Ελβετός επιδιαιτητής Αλεξ Μοριό (Alex Moriaud), ενώ τόσο ήταν το ενδιαφέρον της Διεθνούς Οικονομικής Επιτροπής ώστε βρέθηκε στην Αθήνα και ο πρόεδρός της Ρουσέλ για να παρακολουθήσει από κοντά τις εξελίξεις. Βεβαίως ο Ελβετός επιθεωρητής στην απόφασή του αναγνώρισε ότι παρανόμως γινόταν η «φραγκοποίηση», αλλά δεν αποφάσισε την επιστροφή των κλεμμένων στην Ελλάδα!

Ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να ανακινηθεί ζήτημα για τη μέχρι το 1921 περίοδο, αφού η Ελλάδα - έστω κακώς - πλήρωνε τα ποσά. Παρέβλεψε δε πως τα επόμενα πέντε χρόνια (1921-1926) η ελληνική κυβέρνηση διαμαρτυρόταν εντόνως για τις παράνομες μετατροπές. Και για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις αποφάσισε πως από τα 93 εκατομμύρια δραχμές που ζητούσε ετησίως ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος το ελληνικό κράτος θα πλήρωνε για μια δεκαετία μόνο 64 εκατομμύρια… Διεθνής διαιτησία σκοπιμοτήτων… Μας δικαίωσε, αλλά δεν μας επέστρεψαν τα λεφτά που ήδη είχαν πάρει!!!"

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Σημεία των καιρών: η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου, για τον εργασιακό μεσαίωνα που επικρατεί στο Ηράκλειο, αλλά και την απουσία ελεγκτικών μηχανισμών, που επιτρέπουν την "ασυδοσία εκ μέρους των εργοδοτών"...Στη μηνυτήρια αναφορά αναφέρεται μεταξύ άλλων: "Είναι γενικώς παραδεκτό ότι τη μεγαλύτερη οικονομική επιβάρυνση από την κρίση που διέρχεται η χώρα μας τα τελευταία χρόνια την βιώνουν οι εργαζόμενοι και μάλιστα οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και οι άνεργοι πρώην εργαζόμενοι στον τομέα αυτό... Ένα από αυτά τα σοβαρά προβλήματα στο Νομό Ηρακλείου είναι και το θέμα των ελέγχων στις επιχειρήσεις από την αρμόδια Υπηρεσία του ΙΚΑ Ηρακλείου για την ανασφάλιστη εργασία. Από έρευνα που έκανε το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου έχει διαπιστωθεί ότι η ανασφάλιστη και παράνομη απασχόληση υπολογίζεται σε ποσοστό που υπερβαίνει το 30%. Για το λόγο αυτό έχομε επιδοθεί τον τελευταίο χρόνο σε σειρά διαμαρτυριών προς το αρμόδιο Υπουργείο Εργασίας, τη Διοίκηση του ΙΚΑ αλλά παρά τις υποσχέσεις εδώ και 1 χρόνο περίπου η ειδική υπηρεσία ελέγχων ασφάλισης ΙΚΑ ( ΕΥΠΕΑ - ΙΚΑ) παραμένει ανενεργή με αποτέλεσμα να βιώνουμε εργασιακή ζούγκλα"...

Στην αναφορά, γράφει πως είναι φανερή η αναγκαιότητα: ενεργοποίησης και άμεσης στελέχωση της υπηρεσίας ελεγκτικού μηχανισμού ΕΥΠΕΑ του ΙΚΑ. Εκσυγχρονισμός της Επιθεώρησης Εργασίας και πρόβλεψη στο νόμο για στελέχωση της με προσλήψεις ή μετατάξεις. Λειτουργία ελεγκτικού μηχανισμού μικτών κλιμακίων (Σ. ΕΠ.Ε - ΙΚΑ ) σε εικοσιτετράωρη βάση. "Ενέργειες για τις οποίες ουδείς εκ των όσων οφείλουν να τις πράξουν δεν ενδιαφέρεται", όπως γράφει η μηνυτήρια αναφορά.

Απολύσεις και στο στενό Δημόσιο τομέα - Τουλάχιστον 15000 και η τοπική αυτοδιοίκηση θυσία στο βωμό της τρόικας - σχόλια και απόψεις

Είδηση: Απολύσεις στο Δημόσιο προαννήγγειλε ο Δ.Ρέππας. Οι απολύσεις τουλάχιστον 15.000 υπαλλήλων που θα πραγματοποιηθούν μέχρι το Πάσχα αναμένεται να προέλθουν:

- Κατ' αρχάς από καταργήσεις ζημιογόνων οργανισμών του Δημοσίου που θα γίνουν με διαδικασίες-εξπρές. Η κατάργηση ενός ΝΠΙΔ ή μίας Ανώνυμης Εταιρείας του Δημοσίου αυτόματα θα οδηγεί στην απόλυση του προσωπικού που απασχολούν, αφού -όπως αναφέρουν πηγές του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης- δεν υπάρχει περίπτωση να δοθεί η δυνατότητα μετάταξης των υπαλλήλων στον στενό δημόσιο τομέα. Κυβερνητικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι η κυβέρνηση μετά από απαίτηση της τρόικας εξετάζει το ενδεχόμενο να καταργήσει ή να αναδιαρθρώσει άμεσα 2-3 «μεγάλους» δημόσιους οργανισμούς.
-Από τους 50.000 υπαλλήλους αορίστου χρόνου που απασχολούνται στον «στενό» δημόσιο τομέα. Η κατάργηση των θέσεων που καλύπτουν οι υπάλληλοι αορίστου χρόνου οδηγεί σε άμεσες απολύσεις, χωρίς να υπάρχουν συνταγματικά «κολλήματα» όπως ισχύει με τους μόνιμους υπαλλήλους.
-Από τις υπηρεσίες του στενού δημόσιου τομέα που θα καταργηθούν ή θα «παραχωρηθούν» στον ιδιωτικό τομέα, όπως για παράδειγμα πολεοδομίες, καθαριότητα στους ΟΤΑ κ.τ.λ.
Το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης επιδιώκει να επιταχύνει τη διαδικασία της αξιολόγησης του προσωπικού στον στενό δημόσιο τομέα με στόχο να μην εφαρμοστούν «οριζόντια» κριτήρια όπως έγινε στην «εφεδρεία».

Παράλληλα περικοπές κατά 440 εκατ. ευρώ θα επιβληθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, όπως έχουν ζητήσει οι εκπρόσωποι των δανειστών. Επίσης από τον Μάρτιο θα ξεκινήσει η διαδικασία απόδοσης τμήματος της καθαριότητας σε ιδιώτες (ώστε να βγάλουν και αυτοί το κατιτίς τους). Στελέχη της ηγεσίας του υπουργείου Εσωτερικών επεξεργάζονταν τα σενάρια για την περικοπή των δαπανών στους ΟΤΑ, μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν και η ένταξη σε ένα ιδιότυπο καθεστώς εφεδρείας μόνο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση περίπου 10.000 πλεοναζόντων υπαλλήλων.

Οπως αναφέρουν πηγές του υπ. Εσωτερικών, ο σχεδιασμός περιλαμβάνει εντός του Απριλίου την ένταξη στην «εφεδρεία» περίπου 10.000 υπαλλήλων από αστικούς δήμους. Σε περίπτωση που αρνηθούν τη μετακίνησή τους, θα απολύονται. Τα μέτρα που θα οδηγήσουν στις περικοπές των 440 εκατ. ευρώ αφορούν:
Τον περιορισμό των προνοιακών επιδομάτων κατά 100 εκατ. ευρώ.
Τον περιορισμό των δαπανών για τις αποζημιώσεις των αιρετών κατά 50 εκατ. ευρώ.
Μειώσεις κατά 50 εκατ.στους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους.
Μείωση των συμβασιούχων από 18.000 σε 6-7.000 εποχικούς, που θα αποφέρει εξοικονόμηση περίπου 100 εκατ. ευρώ.
Περίπου 120-140 εκατ. ευρώ από την «εφεδρεία» 10.000 υπαλλήλων.

Και μην ξεχνάτε...Αναμένεται η συγκεκριμενοποίηση και των υπολοίπων μέτρων, σχετικών με μισθούς, συντάξεις κ.ο.κ.

Σχόλιο: Κάποια στιγμή όταν μετά από χρόνια θα κατακαθίσει ο κουρνιαχτός της σκόνης και θα μπορέσουμε να σκέφτουμε ήρεμα και νηφάλια τι έγινε στην χώρα μας μεταξύ του 2009-2012, θα μπορέσουμε να κάνουμε μια σωστή αξιολόγηση του αν "όλα τα μέτρα πάρθηκαν για να μας σώσουν" ή απλώς για να ξεπουληθεί η χώρα και να διαλυθεί ο κοινωνικός της ιστός.

Μέχρι τότε αυτό που ζούμε και βλέπουμε γύρω μας, είναι το τέλος - οριστικό ή μη, ο χρόνος θα δείξει - μιας Ελλάδας που πάλεψε να σταθεί εισαχθεί στο "κλάμπ" του αναπτυγμένου, δυτικού κόσμου αλλά κατέληξε να βρεθεί στις παρυφές του τρίτου. Μέχρι τότε αυτό που θα βλέπουμε θα είναι πρώην μαγαζάτορες να κοιμούνται άστεγοι πλέον στα παγκάκια, πρώην αξιοπρεπείς συνταξιούχοι να συνωστίζονται για ένα κιλό πατάτες στην Αριστοτέλους, ανθρώπους να συνωστίζονται στα πρωϊνά εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων περιμένοντας 5 και 6 ώρες γιατί δεν μπορούν να καταφύγουν σε ιδιώτες γιατρούς, γυναίκες να ξεπουλάνε όσο-όσο τα χρυσαφικά τους για να εξασφαλίσουν το βδομαδιάτικο φαϊ της οικογένειας και οικογένειες να αποχαιρετούν τα παιδιά τους που φεύγουν από την Ελλάδα για να πάνε να δουλέψουν (ανεξάρτητα με το αν έχουν σπουδάσει ή όχι) στο εξωτερικό σε μπαρ και λάντζες, γιατί κάποιοι έβαλαν την υπογραφή τους σε κατώτατους μισθούς 580 ευρώ το μήνα.

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Μα ναι...Αν βγει ο εμφύλιος από την μέση (του οποίου μια μίνι-έκδοση βλέπουμε μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων) είναι όλα όσα περάσαμε και ζήσαμε ως χώρα στα τέλη του '40, μέχρι τη δεκαετία του '60, με την χώρα μας να χρειάζεται να περάσει ένα κύμα αστυφιλίας, μια μετανάστευση, αποστασίες, χούντες και την μισή Κύπρο στα χέρια των Τούρκων για να τα ξεπεράσει...

Κάποια στιγμή βέβαια θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και ίσως μάθουμε: α) γιατί ο κύριος Παπανδρέου δε φρόντισε να καλύψει τις δανειακές ανάγκες του 2010 και 2011 όταν μπορούσε είτε μέσω αγορών είτε με απευθείας διαπραγμάτευση όπως μπορούσε (πράγμα που θα του έδινε χρόνο να κάνει όποιες μεταρρυθμίσεις θεωρούσε αναγκαίες), και προτίμησε να καταφύγει στο ΔΝΤ, β) γιατί δεν διαπραγματεύτηκε σε κανένα σημείο τη δανειακή σύμβαση αποδεχόμενος όρους που και επαχθείς ήταν και αδύνατοι στην εκτέλεσή τους, γ) ποιος ή ποιοι ήταν αυτοί που "σφύριζαν" συνταγματικά παραθυράκια και "κονταρίδες" στους κυρίους της τρόικας και κυρίως με τι ανταλλάγματα, δ) γιατί οι Έλληνες αξιωματούχοι σε καμία χρονική στιγμή δεν έθεσαν κόκκινες γραμμές, καθιστώντας την τρόικα προ των ευθυνών της απέναντι στους Έλληνες και την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά αντιθέτως δήλωναν ότι "πρέπει να μας δώσετε χρόνο για να περάσουμε τα μέτρα στο λαό" και τέλος ε) αν πραγματικά πίστευαν ότι μετά τόσα "τελευταία" μέτρα θα μπορούσαν να πάρουν άλλες ευκαιρίες από τον ελληνικό λαό...

Για τα μέτρα καθεαυτά δε νομίζουμε να χρειάζεται να σχολιάσουμε κάτι. Ήδη με την παρούσα κατάσταση η επιβίωση ήταν δύσκολη. Με τις μειώσεις (ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΘΙΜΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ) καθίσταται πλέον αδύνατη. Οι φόροι (άμεσοι και έμμεσοι), το κόστος της καθημερινής επιβίωσης, τα έξοδα, οι αυξημένες εισφορές για παροχές υγείας που όλο και μειώνονται, οι αβάσταχτες ασφαλιστικές εισφορές για συντάξεις που είναι στα όρια της εξαφάνισης, οι μαζικές απολύσεις ανθρώπων ("εντός 90 ημερών") και η δημιουργία ειδικών ζωνών στις οποίες θα επικρατεί ο νόμος τους ζούγκλας, δημιουργούν ένα πλέγμα στο οποίο οι όροι "ανεπτυγμένος κόσμος" και "ευνομούμενη πολιτεία", φαντάζουν τραγικοί ευφημισμοί...

Κλείνοντας, σας μεταφέρουμε ένα απόσπασμα από τα όσα γράφει ο Γ.Δελαστίκ στο σημερινό "Έθνος" και σε αντιδιαστολή της θριαμβολογίας της υπόλοιπης εφημερίδας:
"Αν οι Γερμανοί πετύχουν να πετάξουν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους μισόν αιώνα πίσω, δεν θα είναι και τόσο δύσκολο ακόμη ένα πηδηματάκι προς τα πίσω: προς μια οικονομική επανέκδοση της δεκαετίας του 1940, όταν το Τρίτο Ράιχ προσπαθούσε και αποτύγχανε να επιβάλει μέσω της στρατιωτικής βίας τη γερμανική ηγεμονία σε όλη την Ευρώπη... Τώρα που βρισκόμαστε ακόμη σε σχετικά αρχικά στάδια της γερμανικής οικονομικής επέλασης, τα σχέδια του Βερολίνου μπορούν να αποκρουστούν - και μάλιστα με λιγότερα εκατομμύρια οικονομικά θύματα.

Η χώρα μας καλείται να παίξει ιδιαίτερο ρόλο σε αυτήν την υπόθεση που αφορά ολόκληρη την Ευρώπη. Αν αυτός ο ρόλος θα είναι θετικός ή αρνητικός θα εξαρτηθεί από τη στάση της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, η οποία μέχρι τώρα κάθε άλλο παρά δείχνει να έχει το πολιτικό ανάστημα και το σθένος που απαιτείται για να σηκώσει τέτοιο βάρος.

Οι ευθύνες τους απέναντι στον λαό μας και στην ιστορία είναι πολύ μεγάλες. Οι Γερμανοί απαιτούν μέσω τρόικας όχι μόνο να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων τόσο ώστε να γυρίσουμε συγκριτικά μισόν αιώνα πίσω, αλλά και να περικοπούν δραστικά οι δαπάνες για την υγεία, την παιδεία και την άμυνα της χώρας. Να ξαναγίνουν δηλαδή άθλια τα νοσοκομεία, να συρρικνωθεί η προληπτική ιατρική, να πεθαίνουν χωρίς φάρμακα οι βαριά ασθενείς. Να κλείσουν χιλιάδες σχολεία, να ξαναγίνουν οι τάξεις των γυμνασίων με 40 και 50 παιδιά, να κλείσουν πανεπιστημιακές σχολές και ΤΕΙ κατά δεκάδες.

Οσο για την άμυνα, όταν λένε να μειωθούν οι αμυντικές δαπάνες, δεν εννοούν βεβαίως να αγοράζουμε λιγότερα γερμανικά τανκς ή πολεμικά αεροπλάνα και πολεμοφόδια ή πυραύλους και φρεγάτες. Εννοούν απλούστατα να μην πληρώνονται επαρκώς οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, να μην υπάρχουν σε επαρκή αριθμό αξιωματικοί για τη στελέχωση των μονάδων, να μην είναι σε θέση εν κατακλείδι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να αντισταθούν ούτε καν υποτυπωδώς σε τουρκική επίθεση.

Στο πλαίσιο αυτό οι ρυθμίσεις στο Αιγαίο, στα νησιά, στο Κυπριακό, στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη κ.λπ. θα γίνουν υπό το πρίσμα μιας εκ των προτέρων ηττημένης Ελλάδας, η οποία δεν θα έχει άλλη επιλογή από την απεμπόλιση των δικαιωμάτων της και τη δουλόφρονα υποταγή στις απαιτήσεις του Ράιχ και οποιουδήποτε επιβουλεύεται ελληνικά εδάφη, φυσικό πλούτο, κυριαρχικά ή διαχειριστικά δικαιώματα της χώρας μας.

Κάποτε οι Ελληνες πολιτικοί ηγέτες έλεγαν στον κόσμο -αμφιβάλλουμε, πάντως, αν το πίστευαν ποτέ οι ίδιοι- ότι η ΕΕ θα διασφάλιζε την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Η ζωή αποδεικνύει το εντελώς αντίθετο - ότι οι σημερινές απαιτήσεις της ΕΕ όχι μόνο εξαθλιώνουν τον ελληνικό λαό, αλλά και ενισχύουν τις επιβουλές εναντίον της χώρας μας."

Πηγή ειδήσεων: "Έθνος"