Να το πως έφτασε στο κλείσιμο η "Γιούλα", η τελευταία μεγάλη ελληνική υαλουργία.

Tο κλείσιμο της εταιρείας "Γιούλα", της τελευταίας υαλουργίας στην Ελλάδα, φαίνεται πως δεν έχει επιστροφή. Τόσο η ανακοίνωση της πορτογαλικής εταιρείας μητρικής εταιρείας BA Glass (που αναφέρεται σε δυσθεώρητο ενεργειακό κόστος) όσο και η αδυναμία της κυβέρνησης να παρέμβει για να κρατήσει το εργοστάσιο στο Αιγάλεω ανοιχτό (πράγμα καθόλου παράδοξο δεδομένου ότι παραδοσιακά οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία 20 χρόνια ΔΕΝ παρεμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις όπως εξάλλου συνέβη και με τις εταιρείες "Πίτσος" και "Sprider"), επιβεβαιώνουν το οριστικό λουκέτο. Η δε "Ελαϊς" τελευταία στιγμή γλύτωσε το "φούντο", λόγω εξαγοράς.

Το παράδοξο με την ξαφνική απόφαση του μητρικού ομίλου είναι ότι στο τελευταίο δημοσιευμένο οικονομικό report επισημαίνεται πως το 2022 υπήρξε «σημαντική βελτίωση» στη λειτουργία του ελληνικού εργοστασίου, ενώ δεν γίνεται καμιά αναφορά σε ζημιές. Με βάση τον ισολογισμό της Γιούλα, επισήμως ΒΑ Υαλουργία Ελλάδας Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία, η εταιρεία είχε το 2022 κύκλο εργασιών 60,795 εκατ. ευρώ, αυξημένο κατά 45,5% σε σχέση το 2021 (41,768 εκατ. ευρώ), ενώ στην τελευταία γραμμή «έγραψε» ζημιές προ φόρων 239 χιλ. ευρώ, από ζημιές 2,163 εκατ. ευρώ. Οι συσσωρευμένες της ζημιές στις 7 χρήσεις από τη σύστασή της, δηλαδή από το 2016 που άλλαξε χέρια, είχαν φτάσει τα 7,47 εκατ. ευρώ. Παράλληλα η εταιρεία εμφάνιζε αρνητικά ίδια κεφάλαια ύψους 562 χιλ. ευρώ. Κάτι που επισημαίνει και ο ορκωτός ελεγκτής (ΕΥ). Ωστόσο, σύμφωνα πάντα με όσα αναφέρονται στις οικονομικές καταστάσεις, η διοίκηση της ΒΑ Υαλουργία Ελλάδας διαβεβαίωνε ότι είχε λάβει δέσμευση από τον μητρικό για οικονομική ενίσχυση μέσα στους επόμενους 12 μήνες, ενώ δήλωνε συγκρατημένα αισιόδοξη για το 2023. Προφανώς ο πορτογαλικός κολοσσός - ιδιοκτήτης της εταιρείας προτίμησε να ΜΗΝ πληρώσει και να κλείσει την εταιρεία. 

«Μάλιστα, για να προχωρήσει γρήγορα στην εκκαθάριση, πρότεινε στους εργαζομένους τη διπλάσια αποζημίωση από τη νόμιμη, ώστε να υπογράψουν οικειοθελείς αποχωρήσεις, μένοντας όμως εκτός ταμείου ανεργίας» αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΓΣΕΕ.

Η "Γιούλα" πάντως εξαφανίζεται, παίρνοντας μαζί της μια μεγάλη ιστορία... Ενας μικρός φούρνος και η παραδοσιακή «μαστοριά» δύο αδελφών, του Κυριάκου και του Γιάννη Βουλγαράκη, αυτό ήταν η "Γιούλα" πριν από 77 χρόνια όταν ιδρύθηκε στη Νίκαια, παίρνοντας το όνομα της μητέρας των δύο ιδιοκτητών. Τότε η "Γιούλα" ήταν μια από τις 50 (!!!) συνολικά επιχειρήσεις που ασχολούνταν με την παραγωγή χειροποίητου φυσητού γυαλιού στην Ελλάδα. Για να εξελιχθεί σε ένα από τα βαριά ονόματα της παραδοσιακής ελληνικής βιομηχανίας χρειάστηκαν περίπου 40 χρόνια και αρκετές επενδύσεις σε τεχνολογικό εξοπλισμό. Ακριβώς μισό αιώνα από την ίδρυση της εταιρείας και αφού η οικογένεια Βουλγαράκη είχε εξαγοράσει την υαλουργία Κρόνος, γνωστή για τα ποτήρια και τα τασάκια της, η "Γιούλα" επεκτείνεται στα Βαλκάνια. Πρώτα εξαγοράζει τη βουλγαρική εταιρεία STIND AD το 1997 και έναν χρόνο μετά το εργοστάσιο DRUJBA AD που εδρεύει στη Φιλιππούπολη. Το 2000 στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας εισέρχεται η Global Finance, ενώ το 2003 πραγματοποιείται η εξαγορά της STIROM SA στη Ρουμανία, με ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής γυαλιού στην περιοχή. Το 2005 εξαγοράζεται η ουκρανική BIOMEDSKLO που ειδικεύεται στην παραγωγή γυάλινων περιεκτών αλλά και φαρμακευτικού γυαλιού, ενώ λίγους μήνες μετά αποκτάται η επίσης ουκρανική BUCHA GLASSWORKS. Λίγο πριν από την πώλησή της το 2016 στους Πορτογάλους, η "Γιούλα" διέθετε 6 εταιρείες σε Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία και Ουκρανία, 7 μονάδες παραγωγής με 15 κλιβάνους τήξεως γυαλιού και 49 γραμμές σχηματοδότησης προϊόντων οι οποίες παρήγαγαν ετησίως πάνω από 2 δισ. τεμάχια προϊόντων συσκευασίας, 125 εκατ. τεμάχια επιτραπέζιων προϊόντων, 52.000 τόνους φαρμακευτικό γυαλί και 650.000 τ.μ. διακοσμητικό γυαλί. 

Εκεί κάπου άρχισαν τα προβλήματα με τους ιδιοκτήτες να κρατούν το εργοστάσιο της Ουκρανίας και να συνεχίζουν να δραστηριοποίηση τους εκεί και τους Πορτογάλους να συνεχίζουν (με τα σημερινά αποτελέσματα)...

Είναι κρίμα που η εταιρεία δεν τα κατάφερε, σε αντίθεση με τις παρακάτω εταιρείες στις οποίες δόθηκε, έστω και την τελευταία στιγμή, μια δεύτερη ευκαιρία: 

Creta Farms 

H Creta Farms βρέθηκε να κλυδωνίζεται το 2019 από σοβαρά οικονομικά προβλήματα αλλά και τη σφοδρή διαμάχη μεταξύ των δύο τότε μεγαλομετόχων της, των αδελφών Κωνσταντίνου και Μάνου Δομαζάκη. Με τον ενδοοικογενειακό εμφύλιο να μαίνεται, η Creta Farms βρέθηκε πολύ κοντά στο σημείο μηδέν. Η παραγωγή συρρικνωνόταν κάθε εβδομάδα που περνούσε  και τα αποθέματα τελείωναν. Σε συνέντευξη τύπου τότε, ο Κωνσταντίνος Δομαζάκης είχε εκτιμήσει  μάλιστα ότι «η Creta Farms δεν θα μπορούσε να αντέξει για περισσότερο από 15 ημέρες καθώς ήδη γινόταν ορατή η έλλειψη επώνυμων προϊόντων στα σούπερ μάρκετ αλλά και κρέατος που προμήθευε η εταιρεία στις τουριστικές περιοχές της Κρήτης. To 2020, η Creta Farms περνάει στα χέρια του Δημήτρη Βιτζηλαίου μέσω του oμίλου Bella Bulgaria και της Ιmpala  Invest σε μια προσπάθεια η κρητική βιομηχανία  να γλιτώσει από τον αλληλοσπαραγμό των αδελφών Δομαζάκη. Στη νέα εποχή που ξεκίνησε τότε, η εταιρεία όχι μόνο κατάφερε να ξαναβρεί τον βηματισμό της αλλά σήμερα να έχει επιστρέψει στις πρώτες θέσεις της αγοράς αλλαντικών.

Η ΗΒΗ

Το εργοστάσιο της Pepsico HBH στο Λουτράκι κατέβασε ρολά τον Ιανουάριο του 2013, λόγω των σημαντικών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπισε η αμερικανική πολυεθνική στην ελληνική αγορά, απολύοντας και τους τελευταίους εργαζομένους. Mετά το λουκέτο είχαν κατατεθεί διάφορες επενδυτικές προτάσεις που αφορούσαν κυρίως την μετατροπή του κτιρίου σε εμπορικό κέντρο. Το εργοστάσιο στο Λουτράκι Κορινθίας εμφιάλωνε το φυσικό μεταλλικό νερό ΗΒΗ-Λουτράκι και θεωρούνταν μια από τις πιο σύγχρονες μονάδες εμφιάλωσης στην Ελλάδα. Πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια αδράνειας, για να πάρουν  ξανά μπρος οι μηχανές του εμβληματικού εργοστασίου εμφιάλωσης της PepsiCo στο Λουτράκι. Η παραγωγική μονάδα στο Λουτράκι, απέκτησε ξανά ζωή μετά τη στρατηγική συνεργασία της PepsiCo Hellas με τη N.U. AQUA. Βασικός πυρήνας της συνεργασίας ήταν η επαναλειτουργία της μονάδας παραγωγής και εμφιάλωσης φυσικού μεταλλικού νερού Λουτρακίου Κορινθίας, σε μια επένδυση ύψους 20 εκατ. ευρώ, η οποία στην πλήρη ανάπτυξή της θα ξεπεράσει τα 55 εκατ. ευρώ.

Το οινοποιείο Μπουτάρης 

Η οινοποιία Μπουτάρη  ταλαιπωρούνταν την προηγούμενη δεκαετία από τα ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα.Δεν ήταν λίγες οι φορές, που περιουσιακά στοιχεία της βορειοελλαδίτικης εταιρείας με την ιστορία των 140 ετών βρέθηκαν στη πόρτα του πλειστηριασμού και σώθηκαν την τελευταία στιγμή.  Το 2022 ήρθε η διάσωση της ιστορικής οινοποιίας Μπουτάρης Α.Ε., η οποία μέχρι την εμφάνιση  των Ελληνοσουηδών επιχειρηματιών του Ηλία και Θωμά Γεωργιάδη, βρισκόταν μεταξύ σφύρας και άκμονος. Ο οινοποιός – επιχειρηματίας Κωνσταντίνος Μπουτάρης έχει πλέον την τιμητική θέση συμβούλου στη νέα εταιρεία και την επιχείρηση την τρέχει ο Θωμάς Γεωργιάδης, ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος. Υπενθυμίζεται πως σε υλοποίηση της από 22/8/2022 δικαστικής απόφασης επικύρωσης συμφωνίας εξυγίανσης για την Μπουτάρης καθώς και για την θυγατρική της «Ι. Μπουτάρης & Υιός Οινοποιητκή Α.Ε.» η ιδιοκτησία των πέντε οινοποιείων εμβαδού 15.660 τ.μ., καθώς και των πέντε αμπελώνων, έκτασης 633 στρεμμάτων έχει περάσει στην Premia Properties, η οποία εκμισθώνει τις εγκαταστάσεις στη νεοϊδρυθείσα εταιρεία Μπουτάρη Οινοποιητική.

Η ΑΓΝΟ 

Από το 1950 στη Θεσσαλονίκη έως και το 1999, οπότε και τέθηκε υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης – η Αγνό ήταν μια από τις εταιρείες που κατείχε σημαντική θέση στον κλάδο του γάλακτος Το 1997 η εταιρεία  είχε πωλήσεις 19 δισ. δραχμών και χρέη ύψους 23 δισ. δραχμών προς την Αγροτική Τράπεζα. Έτσι, δύο χρόνια μετά μπήκε υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης. Η εταιρεία περνά στα χέρια της Αγροτικής Τράπεζας το 2000 και το 2003 ύστερα από έναν περιπετειώδη διαγωνισμό, η εταιρεία έρχεται στα χέρια  της εταιρείας Κολιός  Α.Ε. Η διάσωση της ΑΓΝΟ όμως δεν είχε την πορεία που αναμενόταν .Από τον Αύγουστο του 2012 η ΑΓΝΟ άρχισε να μην ανταποκρίνεται στις οικονομικές της υποχρεώσεις έναντι των πιστωτών της. Ήταν Δεκέμβριος του 2014, όταν η ΑΓΝΟ έβαλε τελικά λουκέτο. Έκτοτε επιχειρήθηκε αρκετές φορές η εκποίηση των εγκαταστάσεων και των σημάτων της. Στην τελευταία προσπάθεια, οι εγκαταστάσεις της ΑΓΝΟ καθώς και το σύνολο των εμπορικών σημάτων της αποκτήθηκαν από τον Όμιλο Ελληνικά Γαλακτοκομεία με το τίμημα να φτάνει περίπου τα 7,7 εκατ. ευρώ.

Αλήθειες και ψέμματα για την Ελληνική αμυντική βιομηχανία

Η ελληνική αμυντική βιομηχανία (δηλ. τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΛΒΟ - ΠΥΡΚΑΛ), αποτέλεσαν έναν από τους πρώτους στόχους-"Ιφιγένειες" ώστε να ικανοποιηθεί η τρόικα και ο στόχος των απολύσεων από το Δημόσιο, στην αρχή των Μνημονίων. Παρά το ότι η αρχική υπόσχεση της κυβέρνησης Σαμαρά ήταν να βρεθεί μια λύση ώστε να συνεχίσουν να λειτουργούν (κυρίως το καθαρά στρατιωτικό τους σκέλος) και ν' αποφευχθεί μια λύση "ΕΡΤ" (που επέφερε πολλά προβλήματα στην κυβέρνηση και μια μη-αναμενόμενη αντίδραση από πλευράς κοινής γνώμης), τελικά στην πορεία (και για πολλοστή φορά) η "κόκκινη γραμμή" μετακινήθηκε μερικά χιλιόμετρα πιο πίσω και έγινε προσπάθεια πώλησής τους (αν και στην πορεία η προσπάθεια ατόνισε)...

Παίζοντας το "συνήγορο του διαβόλου" θα μπορούσαμε να πούμε "και τι έγινε;". Τα ΕΑΣ και η (κρατική) ελληνική βιομηχανία όπλων δεν είναι ΕΡΤ και η χώρα μας μπορεί να ζήσει χωρίς αυτές. Η μήπως όχι;

Η αλήθεια είναι πιο περίπλοκη. Πέραν από το αυτονόητο (δηλ. ότι δεν μπορείς να ρίξεις στο δρόμο πάνω από 900 εργαζομένους - και μάλιστα χωρίς αποζημιώσεις όπως ήταν το αρχικό σχέδιο), υπάρχει και η άλλη πλευρά: o όμιλος των ΕΑΣ ΑΒΕΕ αποτελεί σήμερα τη μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία στον κλάδο της κατασκευής όπλων και πυρομαχικών με κύκλο εργασιών, που ξεπέρασε τα 30 εκ. ευρώ το 2011 και έφτασε τα 38 εκ. ευρώ το 2019. Παράλληλα, κατέχει σημαντική τεχνογνωσία, εξελιγμένο μηχανολογικό εξοπλισμό και μεγάλες κατασκευαστικές δυνατότητες.

Όμως στην Βουλή η αναφορά που γίνεται κατά καιρούς, είναι για μια "χρεωμένη" εταιρεία που προσφέρει λίγα και απομυζεί πολλά...Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική:

(α) το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη αρνείται να καταβάλει στην εταιρεία ποσό 600.000 ευρώ, το οποίο οφείλει στον όμιλο ως φύλακτρα για τη φύλαξη των πυρομαχικών του BALTIC SKY, τα οποία κατασχέθηκαν στον Αστακό πριν από σχεδόν δέκα (10) χρόνια

(β) το υπουργείο Εθνικής Άμυνας επέβαλε σε μια εταιρεία της οποίας είναι ο μοναδικός μέτοχος ποινικές ρήτρες 600.000 ευρώ!

(γ) η εταιρεία εισπράττει με τεράστιες καθυστερήσεις ποσά για προϊόντα, που έχει ήδη παραδώσει στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας

(δ) η τέως ΕΒΟ είχε απαίτηση 360.398.052, 31 δολάρια (περιλαμβανομένων τόκων) σε βάρος του Ιράκ και η τέως ΠΥΡΚΑΛ 101.138.246 δολάρια (με υπολογισμό τόκων μέχρι 15/12/2007). Πρόσφατα με τον Νόμο 4160/2013 Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν ότι από το τεράστιο αυτό ποσό η εταιρεία δεν πρόκειται να εισπράξει τίποτα, αφού τελικά το Ιράκ θα καταβάλει όχι στην εταιρεία, αλλά στο υπουργείο Οικονομικών 126 εκατ. δολάρια ΗΠΑ σε 44 εξαμηνιαίες, ίσες και διαδοχικές δόσεις, αρχίζοντας από την 1η Μαρτίου 2019, χωρίς καμία δέσμευση χρηματοδότησης από το ποσό αυτό των αναγκών των ΕΑΣ ΑΒΕΕ.

(ε) σήμερα η αδράνεια κοστίζει στον όμιλο ΕΑΣ ΑΒΕΕ το 50% των εξόδων του! H δε αξία των ανεκτέλεστων συμβάσεων του ομίλου αποτιμήθηκε το έτος 2011 σε 114 εκατομμύρια ευρώ. Η υλοποίηση αυτών των παραγγελιών αρκεί για να κρατήσει σε πλήρη λειτουργία τον όμιλο για σχεδόν πέντε (5) χρόνια, αν και σήμερα πια το ποσό αυτό βαίνει συνεχώς μειούμενο αφού οι παραγγελίες ακυρώνονται.

(στ) η εμπορική αξία ακινήτων στα οποία δεν υπάρχει καμία εργοστασιακή δραστηριότητα αποτιμήθηκε το έτος 2010 σε 50 εκ. ευρώ, ενώ σύμφωνα με το μητρώο ακινήτων της εταιρείας η αξία των ακινήτων του ομίλου συνολικά εκτιμήθηκε σε 324.254.877 ευρώ. Η επωφελής αξιοποίηση των ακινήτων αυτών θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει ένα πραγματικά βιώσιμο επενδυτικό σχέδιο.

(ζ) τον Νοέμβριο του 2011 η Διοίκηση του Ομίλου ενημέρωσε εγγράφως την Πολιτική Ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας ότι η εταιρεία με χρηματοδότηση αγοράς πρώτων υλών 4,2 εκατ. ευρώ αναμένεται να εμφανίσει εισροές της τάξης των 25-30 εκατ. ευρώ μέσα σε μόλις 6 μήνες

(η) Η εταιρεία έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει γραμμή παραγωγής πυρομαχικών αρμάτων μάχης 120 χιλ., για την οποία απαιτούνται επενδύσεις υποδομής, που κατά προσέγγιση εκτιμώνται σε 10% της αξίας του συγκεκριμένου εξοπλιστικού προγράμματος. Δυστυχώς ο κ. Ευαγγ. Βενιζέλος, αν και ο όμιλος είχε υπογράψει ήδη από το έτος 2003 συμφωνητικά συνεργασίας με τις εταιρείες ATK, RWM και ΙΜΙ, τα οποία εξασφάλιζαν ότι τα ΕΑΣ ΑΒΕΕ θα ήταν ο κύριος υποκατασκευαστής των πυρομαχικών αρμάτων μάχης 120 χιλ., εισηγήθηκε στο ΚΥΣΕΑ στις 13.10.2010 να προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό για προμήθεια 30.360 βλημάτων και να συνάψει διακρατική συμφωνία με τη Γερμανία για την προμήθεια 12.000 βλημάτων.

Με λίγα λόγια, έχουμε (όπως παλαιότερα στην Ολυμπιακή, στον ΟΤΕ, στην ΔΕΠΑ κ.ο.κ.) μια συστηματική απαξίωση της εταιρείας - και λυπούμαστε που επαναλαμβάνουμε μια θεωρία συνωμοσίας αλλά ναι - και σ' αυτήν την περίπτωση αυτοί που θα ωφεληθούν είναι Γερμανοί, και εξηγούμε το πως:

Τα ΕΑΣ ΑΒΕΕ έχουν σήμερα την τεχνική δυνατότητα να συνεχίσουν να παράγουν πυρομαχικά και όπλα για τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και να υποστηρίζουν σημαντικό αριθμό υλικών και μέσων (πυρ-κα 40 Χ 53, πυρ-κα 105 ΜΜ, Velos, πυρ-κα 80 ΜΜ / 5,56 ΜΜ / 30 ΜΜ ΑΡ., όλμοι 81 ΜΜ, ΜΙΝΙΜΙ, διόπτρες, πυρ-κα ΑΠΑΤΣΙ, συντήρηση PATRIOT).

Οι θυγατρικές εταιρείες του Ομίλου (ΗΜΚ, ΔΕΡΑΣΕΝ Α.Ε.) έχουν τη δυνατότητα να προβούν άμεσα σε ραφή σύγχρονων στολών και την κατασκευή κρανών και αλεξίσφαιρων γιλέκων για τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Από κει και πέρα:
Η αξία των παραγγελιών σε πυρομαχικά και οπλικά συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων εκτιμάται σε 300 - 350 εκατ. ευρώ για την επόμενη 15ετία. Πρόκειται για χρήματα τα οποία θα καταβληθούν για πυρομαχικά και οπλικά συστήματα, είτε τα ΕΑΣ λειτουργούν, είτε κλείσουν. Μόνο που εάν παραμείνουν ανοιχτά τα χρήματα αυτά θα συμβάλουν στην αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ και την δημιουργία θέσεων εργασίας, ενώ εάν κλείσουν θα καταβληθούν σε ξένους κατασκευαστές πυρομαχικών -σ' αφήνουμε να μαντέψετε που είναι εγκατεστημένες οι εταιρείες αυτές...

Για την ΕΛΒΟ ΑΒΕ (με 400 εργαζομένους στην Σίνδο της Θεσσαλονίκης) έχουμε να πούμε ότι παραμένει σε λειτουργία και υπό κρατικό έλεγχο με ανάλωση ποσοστού μόλις 5% του εξοπλιστικού προγράμματος της χώρας. Το ποσό αυτό, το οποίο οι Ένοπλες Δυνάμεις ούτως ή άλλως, θα καταβάλουν για την αγορά ανταλλακτικών και τη συντήρηση των οχημάτων, μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία θέσεων εργασίας στην Βιομηχανική Ζώνη Θεσσαλονίκης και την αύξηση του ΑΕΠ. Μετά το κλείσιμο της εταιρείας, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την καταβολή του ίδιου ή υψηλότερου τιμήματος στους κατασκευαστές των οχημάτων, που και πάλι στην πλειοψηφία τους είναι Γερμανοί (KMW, MERCEDES, MAN κ.ά.)

Παράλληλα δε, υπάρχει και κάτι άλλο ενδιαφέρον... Οι περισσότερες αγορές πολεμικών συστημάτων από το εξωτερικό (εξαιρώντας τα πυρομαχικά) έχουν συνδεδεμένα "ανταποδοτικά οφέλη". Αυτά εκτελούνται από την ελληνική πολεμική βιομηχανία - και θα συνεχίσουν να δίνονται, είτε κλείσουν οι εταιρείες αυτές ή όχι. Το ερώτημα όμως είναι...Ποιός θα εκτελεί τις παραγγελίες; Και εδώ σας αφήνουμε να σκεφτείται το ποιοί, μόνοι σας...

Από την άλλη βέβαια υπάρχει και η νεοφιλελεύθερη προσέγγιση της κατάστασης: Αυτή που μιλάει για καταπτώσεις εγγυήσεων, δανείων κ.λπ. Αυτό δεν είναι βέβαια ψευδές. Αλλά αποτελεί επανάληψη της ιστορίας που επαναλήφθηκε σε δεκάδες περιπτώσεις στο παρελθόν: μια κρατική εταιρεία υπολειτουργεί για χρόνια, έχοντας αφεθεί στη δίνη κομματικών εξυπηρετήσεων, αναλαμβάνει συμβόλαια που κανείς άλλος δε θα ήθελέ, δεν πληρώνεται στο κράτος στην ώρα του για να καλύψει τις υποχρεώσεις της, με στόχο να ξεπουληθεί τελικά και το κρατικό "μονοπώλιο" να γίνει ιδιωτικό. Το είδαμε στην περίπτωση της Ολυμπιακής που εξαγοράστηκε από την Aegean (για να χρηματοδοτηθεί κανονικά και με το νόμο τελικά από το κράτος) και βλέπουμε να ετοιμάζεται να συμβεί και εδώ... 

(Με πληροφορίες από την "Αυγή")

Βιομηχανίες χωρίς ανάγκη άδειας και με απλή υπεύθυνη δήλωση

Πρέπει κάποια στιγμή να μας πει την αλήθεια η δικομματική κυβέρνηση: πρέπει να ομολογήσει ότι αφού τα έκαναν μπάχαλο (με την ανοχή μας πάντα), ότι αφού ξεπούλησουν τα πάντα έναντι χαμηλού τιμήματος, θα εφαρμόσουν τριτοκοσμικές πρακτικές σε ότι αφορά τις "επενδύσεις" που θα γίνονται στην χώρα μας (εις βάρος των εργασιακών μας δικαιωμάτων και όχι μόνο). Ένα ξεχαρβάλωμα στο οποίο το ήδη υπάρχον "fast-track" (για το οποίο αξίζει να διαβάσετε εδώ) θα ωχριά και θα φαντάζει "υπερβολικά" προστατευτικό. Όπου περιβαλλοντικά προστατευμένες περιοχές θα είναι (κατά παράβαση των διεθνών και ευρωπαϊκών συνθηκών και πρακτικών) στο μάτι του κυκλώνα - κάτι βέβαια που έχει αρχίσει να γίνεται ήδη (όπως σημειώνεται εδώ σχετικά). Έτσι λοιπόν θα περάσουμε από την απόλυτη γραφειοκρατία στην απόλυτη απελευθέρωση - ακολουθώντας το παράδειγμα χωρών της υποσαχάριας Αφρικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Τα όσα γράφονται στο άρθρο της "Εφημερίδας των Συνακτών" είναι χαρακτηριστικά για τα όσα προετοιμάζονται - και μακάρι να διαψευστούν...

Kορόιδα οι Έλληνες θα πληρώνουν μεγαλύτερο ΦΠΑ στα τουριστικά πακέτα / Ναυπηγική δραστηριότητα στην Ελλάδα - προβλήματα και διαπιστώσεις

Είδηση: Στην «εντατική» βρίσκεται η ναυπηγική και ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία στη χώρα, αφού παρά τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει, εδώ και αρκετά χρόνια, παρατηρείται πλήρης στασιμότητα σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη βιώσιμων πολιτικών.

Σε μία περίοδο που όλοι αναζητούν τρόπους για να επιτευχθεί η πολυπόθητη ανάπτυξη, ένας κλάδος με τεράστιες δυνατότητες, αφού υπό προϋποθέσεις υπάρχει η δυνατότητα να έχει τη στήριξη της μεγαλύτερης ναυτιλίας του κόσμου, της ελληνόκτητης, συνεχίζει να «αιμορραγεί». Μάλιστα από πλευράς κυβέρνησης φαίνεται ότι η υπόθεση αναζήτησης και εφαρμογής σχεδίου διάσωσης του κλάδου φαίνεται ότι έχει «παγώσει». Σύμφωνα με πληροφορίες την προηγούμενη εβδομάδα στη συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής, όπου ήταν προγραμματισμένο να συζητηθεί διεξοδικά το θέμα και να ληφθούν αποφάσεις, τελικά δεν συζητήθηκε.

Επίσης σε άλλη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο υπουργείο Ανάπτυξης Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας με φορείς της ναυπηγοεπισκευής, στελέχη του Υπουργείου αποκάλυψαν ότι ένα από τα σενάρια που υπάρχουν στο τραπέζι είναι «να ξεκινήσουν από το μηδέν». Αυτή τη στιγμή το εμπορικό τμήμα του ναυπηγείου Σκαραμαγκά με απόφαση της Ε.Ε. παραμένει κλειστό, με αποτέλεσμα η μεγάλη δεξαμενή που αποτελεί «κράχτη», για μεγάλα και μικρά πλοία να μη λειτουργεί.

Ταυτόχρονα τα ναυπηγεία Ελευσίνας έχουν μπει στο άρθρο 99, ενώ μέσα στο καλοκαίρι η μεγάλη τους δεξαμενή «βούλιαξε» και δεν έχει ακόμα επιδιορθωθεί. Αυτό επηρεάζει άμεσα και τη ναυπηγοεπισκευή, η οποία βρίσκεται σε διαρκή ύφεση και εξαρτάται άμεσα από τη λειτουργία των μεγάλων ναυπηγείων. Παράλληλα και τα σχέδια για αναβάθμιση της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος έχουν «μπει σε βαθιά κατάψυξη», όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν παράγοντες του κλάδου. Η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, όπου Ελληνες εφοπλιστές που θέλουν να φέρουν τα πλοία τους στη χώρα για επισκευές να μην μπορούν να βρουν δεξαμενή για να τα «ανεβάσουν».

Σύμφωνα με πληροφορίες το φαινόμενο αυτό έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα στη διάρκεια του οποίου έχει παρατηρηθεί ταυτόχρονα αύξηση του ενδιαφέροντος του ελληνικού εφοπλισμού να φέρει πλοία στη χώρα για επισκευές. Αποτέλεσμα όλων αυτών ο μεγάλος κερδισμένος να είναι τα ανταγωνιστικά ναυπηγεία της Τουρκίας τα οποία εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του ελληνικού συστήματος.

Η πλειονότητα των εμπλεκομένων με το μέλλον της ναυπηγικής βιομηχανίας της χώρας φορέων συμφωνεί ότι μοναδική λύση για να καταστεί εφικτή η σωτηρία του κλάδου είναι η δημιουργία ενός ενιαίου φορέα που θα περιλαμβάνει τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα ναυπηγεία Ελευσίνας και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη και, αφού πρώτα ξεπερασθούν όμως τα προβλήματα που υπάρχουν, να συμφωνήσουν όλες οι πλευρές για το πώς θα λειτουργήσει ο ενιαίος φορέας.

Επίσης να υπάρξει μέριμνα σε συμφωνία με την Ε.Ε. για την επαναλειτουργία του εμπορικού τμήματος του Σκαραμαγκά, για τη βιωσιμότητα των ναυπηγείων Ελευσίνας, αλλά και για επενδύσεις στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, σε εξοπλισμό και κυρίως σε πλωτές δεξαμενές, και για τη μετατροπή της σε Βιομηχανικό Πάρκο στα πρότυπα του ΒΙΠΑΣ Σχιστού στο οποίο έχει μεταφερθεί ένα μεγάλο ποσοστό των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στο κλάδο.

Χαρακτηριστική της κατάστασης είναι και οι πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Εθνικής Αμύνης, Πάνου Μπεγλίτη, που ανέφερε ότι «Δεν μπορούμε να στηρίξουμε -και το λέω αυτό με απόλυτη ειλικρίνεια- μόνο με τις προμήθειες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων τις βιομηχανίες και τα ναυπηγεία», τόνισε.

Για την υποστήριξη της ναυπηγικής βιομηχανίας ώστε να καταστεί ανταγωνιστική και να ξανακατασκευαστούν πλοία στη χώρα μας χρειάζονται πέραν της αναδιοργάνωσης του κλάδου και πολιτικές ενίσχυσης. Πολιτικές όπως η στήριξη με κρατικές εγγυήσεις των δανείων υπέρ των ναυπηγείων, όπως γίνεται νόμιμα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με ναυπηγική βιομηχανία.

Χαρακτηριστικές της άποψης του ελληνικού εφοπλισμού ήταν και οι δηλώσεις που έκανε ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος όταν έγινε η τελετή ονοματαδοσίας του πλοίου του ομίλου «Ian M» στο λιμάνι του Πειραιά.

«Στα 30 μου ναυπηγούσαμε βαπόρια στην Ελλάδα. Ας ξανακάνουμε όραμά μας να μας αξιώσει ο Θεός σύντομα να βαφτίζουμε και να υψώνουμε τη σημαία μας σε πλοία που να χτίζονται πάλι από Έλληνες σε ελληνικά ναυπηγεία. Η πραγματοποίηση του ονείρου αυτού είναι χρέος μας εθνικό και επαφίεται στη συναίνεση και τον πατριωτισμό μας. Το οφείλουμε και πιστεύω απόλυτα, πως το μπορούμε», είχε τονίσει.

Σχόλιο: Μπορεί ο τρόπος που αντιμετώπισαν τα ναυπηγεία της χώρας μας οι κατά καιρούς κυβερνήσεις να ήταν ευκαιριακός (αφού αντιμετώπιζαν τα προβλήματα με πρόχειρες λύσεις χωρίς όραμα ανάπτυξης), αλλά η ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση πέφτει σε όλους. Καταρχήν στους ίδιους τους εφοπλιστές οι οποίοι βασισμένοι στις σχέσεις τους με την κυβερνητική εξουσία, "φέσωναν" με χαρακτηριστική ευκολία τα ναυπηγεία στα οποία επισκεύαζαν τα πλοία τους και κατασκεύαζαν τα κότερά τους σπρώχνοντάς τα προς τον επαχθή δανεισμό και την απαξίωση. Έτσι οι δηλώσεις του κυρίου Τσάκου μπορεί ν' απηχούν την αλήθεια αλλά όμως μοιάζουν με κροκοδείλια δάκρυα, αφού δε γίνεται από την μια να ζητούν καλύτερους όρους (για δεδομένα ανώτερη ποιότητα, η οποία προσφέρεται στην Ελλάδα) πληρωμών, παράδοσης κ.λπ. και από την άλλη να εξοφλούν όποτε και όπως θέλουν. Πέφτει και στους διαχειριστές και μετέπειτα ιδιοκτήτες των ναυπηγείων, οι οποίοι βασίζονταν στο Δημόσιο για να λειτουργήσουν (σχεδόν μονοπωλιακά) χωρίς ποτέ να κάνουν μια προσπάθεια εξωστρέφειας για να προσεγγίσουν πελάτες από το εξωτερικό, όποτε αυτό ήταν δυνατόν. Πέφτει επίσης και στους συνδικαλιστές που σε δεδομένες περιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι πιο ελαστικοί και να δώσουν "ανάσες" στο χώρο που τους δίνει δουλειά -αυτές βέβαια θα έπρεπε να γίνονται με μέτρο αλλά και με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Οι τελευταίοι μπορεί να έχουν αναλογιστικά τις λιγότερες ευθύνες αλλά έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τον έλεγχο που το νομικό πλαίσιο του δίνει στην εταιρεία για να κινηθούν τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Τέλος το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχει το κράτος. Απέτυχε να κεφαλοποιήσει τη δυναμική των ναυπηγείων, να λάβει σοβαρά αντισταθμιστικά οφέλη (όπως και στις υπόλοιπες αμυντικές δαπάνες), δεν προστάτεψε εργαζομένους και ναυπηγεία και κινήθηκε πάντα με γνώμονα το συμφέρον των ιδιοκτητών και των εφοπλιστών, επιλέγοντας την ευκολότερη και όχι την μακροχρόνια καλύτερη λύση. Έτσι φτάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο.

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Άλλα θα πληρώνει ο τουρίστας του εξωτερικού και άλλο ο Έλληνας, όσον αφορά τα τουριστικά πακέτα, σύμφωνα με δηλώσεις του κυρίου Βενιζέλου. Τα πακέτα all Inclusive και η ημιδιατροφή από τουρίστες του εξωτερικού θα επιβαρύνονται με ΦΠΑ 13% και όχι 23%, κάτι που δεν θα ισχύει για τους Έλληνες που θα κλείνουν το ίδιο πακέτο από το εσωτερικό. "θα ληφθεί ειδική μέριμνα για το ενιαίο πακέτο εξαγωγικού τουρισμού. Η αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση δεν θα θίξει τη φορολογική επιβάρυνση του ενιαίου πακέτου των τουριστικών επιχειρήσεων που λειτουργούν προς το εξωτερικό, λειτουργούν δηλαδή εξαγωγικά. Δεν θα επιβαρυνθεί το πακέτο αυτό, ώστε να παραμείνει ανταγωνιστικό το ελληνικό τουριστικό προϊόν που έχει τεράστια σημασία για την οικονομία, για τη φορολογία, για την απασχόληση" τόνισε ο κ. Βενιζέλος.

Καταπληκτική η δήλωση του κυρίου Βενιζέλου, που θα έπρεπε να τον πάρουν με τα γιαούρτια μετά απ' αυτό (αλλά βέβαια και προ αυτού γι' άλλους λόγους). Είναι δυνατόν οι Έλληνες ν' αντιμετωπίζονται ως "παιδιά ενός κατώτερου Θεού" μέσα στην ίδια τους την χώρα; Και στο κάτω-κάτω δεν είναι το "all-inclusive" εκείνο το πακέτο που όλοι οι φορείς (πλην των ξενοδόχων) καταδικάζουν ως "ταφόπλακα" για την τουριστική ανάπτυξη αφού συγκεντρώνει σ' ένα σημείο (δηλ. το ξενοδοχείο) την τουριστική δραστηριότητα; Η ίδια η κυβέρνηση μάλιστα δεν είναι εκείνη που δήλωνε προ ολίγου καιρού ότι θα εξαιρεί από τους αναπτυξιακούς νόμους τις τουριστικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν τέτοια πακέτα; Αντ' αυτού τώρα τα επιβραβεύει; Το τουριστικό πακέτο στην χώρα μας πάσχει γι' άλλους λόγους και κυρίως λόγω της λάθος κατεύθυνσης του, που στηρίζεται στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες, για εκείνους που βαυκαλίζονται την ανάπτυξη, αλλά λειτουργούν με παρωχημένες μεθόδους...

Πηγές ειδήσεων: "Ναυτεμπορική", "Ημερησία".

Η μπανανία του Μνημονίου - βιομηχανία και βιοτεχνίες / Πολιτισμός. Μνημόνιο και ηλεκτρονική διακυβέρνηση /

Επιστρέφουμε μετά το εορταστικό τριήμερο με 3 δημοσιεύματα που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον όσο αφορά τρεις τομείς που έχουν επηρεαστεί σοβαρά από τις αλλαγές που επέφερε το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο στη ζωή μας - και τα τρία τα παρουσιάζουμε άνευ σχολίων - όπως θα διαπιστώσετε τα λόγια είναι περιττά. Ξεκινάμε με τον πολιτισμό, την μείωση στις επιχορηγήσεις στα θέατρα και το πως η "ηλεκτρονική διακυβέρνηση" χρησιμοποιείται με αμφίβολα αποτελέσματα:

Η δεύτερη ασχολείται με την αδειοδότηση βιοτεχνιών και βιομηχανιών, το καθεστώς των οποίων έχει χαλαρώσει επικίνδυνα:


Τέλος σας παρουσιάζουμε ένα άρθρο από την αγγλική (και βαθιά συντηρητική) "Evening Standard" που εξηγεί το γιατί στην παρούσα κατάσταση η ενίσχυση του κρατικού ελέγχου στην οικονομία ίσως αποτελεί την σωστότερη λύση:



Πηγές: "Αυγή", "Evening Standard", "Πριν"