Αφού το κράτος έχει λεφτά, γιατί δεν πληρώνει τις οφειλές του;

 Και επειδή συχνά οι σωστές παρατηρήσεις και επισημάνσεις έρχονται από κει που δεν τις περιμένει κανείς, ένα άρθρο του γνωστού (και φιλοκυβερνητικού) δημοσιογράφου Μπάμπη Κούτρα έρχεται να θέσει ένα αυτονόητο ερώτημα. Αφού το κράτος έχει υπερπλεόνασμα, γιατί ταλαιπωρεί εκείνους στους οποίους χρωστάει και δεν τους πληρώνει σ' ένα εύλογο χρονικό διάστημα, ενώ την ίδια στιγμή απαιτεί, και μάλιστα χρεώνει τόκους υπερημερίας, από την πρώτη μέρα, σε όσους του χρωστούν; Όπως σωστά επισημαίνεται στο άρθρο, οι περισσότεροι στους οποίους χρωστάει το κράτος μακροχρόνια είναι μεσαίοι και μικροί προμηθευτές, εργολάβοι καθώς και ιδιώτες στους οποίους χρωστάει το κράτος από συμμετοχή σε προγράμματα εώς και συντάξεις/εφάπαξ. Γι' αυτά προφανώς ο Πρωθυπουργός και οι συν αυτώ, δεν θα κάνουν αναφορές - αλλά θυμίζουν την ιστορία του τραπεζικού σε επαρχιακή συνεταιριστική τράπεζα, στον οποίο ερχόταν κάθε μέρα επί βδομάδες ένας μεγαλοοφειλέτης, ο οποίος του ζητούσε διακανονισμό γιατί δεν είχε "χρήματα για ταϊσει τα παιδιά του". Ο τραπεζικός τον είχε λυπηθεί αλλά πάνω που ετοιμαζόταν να υπογράψει το διακανονισμό, περνώντας σε ψαροταβέρνα της περιοχής τους, πέτυχε τον μεγαλοοφειλέτη να κάνει το τραπέζι σε καμιά 40αριά συγγενείς του. Ο Πρωθυπουργός εν προκειμένω "κάνει το τραπέζι" προσποιούμενος τον ανοιχτοχέρη, ενώ χρωστάει ένα σωρό λεφτά σε χιλιάδες ανθρώπους και επιχειρήσεις:

Οι τελευταίες διαπιστώσεις για τη θετική πορεία της ελληνικής οικονομίας και τα κοινωνικά μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, έρχονται σε αντίφαση με την εντυπωσιακή άνοδο των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου προς τους ιδιώτες Από σχεδόν 2 δισ. ευρώ που ήταν το 2019, αντί να μειωθούν περαιτέρω, ξεπέρασαν τώρα τα 3,5 δισ. ευρώ και συνεχίζουν να διογκώνονται με ανησυχητικό ρυθμό. Πρόκειται για κραυγαλέα αντίφαση, αν μάλιστα θυμηθούμε τη μάχη που έδωσε η τρόικα την περίοδο των μνημονίων να μπει φρένο σε αυτή την παλιά... μπαταχτσίδικη συνήθεια του ελληνικού κράτους και ανώτατο χρονικό όριο στην καταβολή των οφειλών προς τους ιδιώτες. Ενα μέτρο που ανάμεσα στα τόσα δεινά που μας φόρτωσαν οι δανειστές χαρακτηρίστηκε από όλους σωστό και δίκαιο.

Τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου δεν είναι προς μεγάλες επιχειρήσεις (αυτές έχουν τον τρόπο τους να πληρώνονται εγκαίρως), όπως πιστεύουν ορισμένοι. Αφορούν κυρίως μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που συναλλάσσονται με το Δημόσιο, μικροεργολάβους, ιδιώτες που επελέγησαν σε παλαιότερα προγράμματα για το σπίτι, όπως το «Εξοικονομώ» και το «Αναβαθμίζω», επιδοτήσεις για τουριστικά καταλύματα, επιχορηγήσεις του αναπτυξιακού νόμου, αποζημιώσεις προς τους αγρότες, πολύ μικρά φωτοβολταϊκά και φυσικά προμηθευτές νοσοκομείων ή άλλων δημόσιων υπηρεσιών.

Αυτά τα χρήματα δεν είναι... υπερκέρδη, αλλά η αναγκαία ανάσα που λείπει από την αγορά. Κάθε μήνας καθυστέρησης στην εξόφληση μεταφράζεται σε κεφάλαια που δεν κυκλοφορούν, και η «αλυσίδα» όλο και επεκτείνεται. Η κατανάλωση μειώνεται, τα νοικοκυριά περιορίζουν τις καθημερινές δαπάνες και τις «επενδύσεις» στην επισκευή των σπιτιών. Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις αναβάλλουν τις προσλήψεις προσωπικού και την επέκταση των δραστηριοτήτων τους. Η έλλειψη ρευστότητας μειώνει τα φορολογικά έσοδα επόμενων περιόδων δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο. Αν και επισήμως όλοι το αρνούνται, η αγορά βοά ότι οι καθυστερήσεις στις πληρωμές του Δημοσίου οφείλονται στα «φακελάκια» ή τουλάχιστον τα διευκολύνουν. Χωρίς το απαραίτητο... λάδι, εκταμίευση μικρών ή μεγάλων ποσών προς τους προμηθευτές του Δημοσίου, τους παρόχους υπηρεσιών ή τους δικαιούχους επιδοτήσεων δεν είναι εφικτή. Χωρίς διαφανείς, αυτοματοποιημένες διαδικασίες, η αγορά θεωρεί κάθε πληρωμή εμπόρευμα προς διαπραγμάτευση, υποσκάπτεται η εμπιστοσύνη των ιδιωτών και η χώρα μετατρέπεται σε διεφθαρμένη μπανανία.Τα υπερπλεονάσματα και τα ρεκόρ φορολογικών εσόδων χάνουν την αξία τους αν το κράτος δεν αποδεικνύει εμπράκτως ότι σέβεται τις υποχρεώσεις του απέναντι στον πολίτη και την αγορά. Η πρόωρη εξόφληση δανείων είναι σημαντική, αλλά όχι εις βάρος της ρευστότητας των μικροπρομηθευτών και της εμπιστοσύνης των δικαιούχων. Μόνο με πλήρη διαφάνεια και αποτελεσματικότητα στην εξόφληση των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων θα ανακτηθεί η αξιοπιστία και θα ενεργοποιηθεί πραγματικά η ανάπτυξη. Εξάλλου, αφού το κράτος απαιτεί -και πολύ καλά πράττει- να μην του χρωστούν, το ίδιο πρέπει να κάνει και εκείνο απέναντι στους πολίτες και τις επιχειρήσεις.

Αφού τα χρήματα, όπως λέει η κυβέρνηση, υπάρχουν και αν το πρόβλημα δεν έχει άλλες αιτίες, επιβάλλεται να ληφθούν άμεσα μέτρα: Να θεσπισθεί αυστηρό χρονοδιάγραμμα πληρωμών για υποχρεωτική εξόφληση εντός, π.χ., 60 ημερών από την αίτηση, με αυστηρές ποινές σε περίπτωση υπέρβασης του χρόνου. Δημιουργία κεντρικού ταμείου αποπληρωμών με διαχωρισμένες καταβολές για παλαιές και νέες οφειλές, εξασφαλίζοντας πόρους κατά προτεραιότητα για τα ληξιπρόθεσμα. Ψηφιοποίηση με αυστηρή προτεραιότητα και ανάλογα κριτήρια, έλεγχος διαφάνειας και εγκατάσταση ηλεκτρονικών συστημάτων πληρωμών, χωρίς δυνατότητα παραβίασης ή υπέρβασης των κανόνων. Τακτικές εκθέσεις προόδου και δημόσια διαφάνεια μέχρι την εξόφληση των οφειλών..."

Έφτασε η ώρα της απόδοσης ευθυνών για τα Μνημόνια; Η παρέμβαση της Κομισιόν στην υπόθεση Γεωργίου

Η παρέμβαση της Κομισιόν (στις αποφάσεις της οποίας παρεπιπτόντως έχει θεωρητικά λόγο και η χώρα μας) για την "υπόθεση Γεωργίου" είναι σαφέστατα πιο περίπλοκη απ' ότι φαίνεται. Η ενδελεχής διερεύνηση της υπόθεσης (η διερεύνηση της οποίας ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια περίπου) και η οποία απ' ότι φαίνεται θ' αποδώσει επιτέλους ευθύνες για την είσοδο της χώρας μας σε μνημονιακό καθεστώς, δημιούργησε τριγμούς στους δανειστές οι οποίοι βλέπουν την αιτιολόγηση στην οποία στηρίχθηκε η μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο να καταρρέει.

Αυτό βέβαια δεν πρόκειται ν' αλλάξει τα πράγματα για την χώρα μας: ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω στο 2010, ούτε ο τρόπος διαχείρησης της χώρας μας θ' αλλάξει αν καταδικαστεί ο Γεωργίου (το "κύριος" το έχει χάσει εδώ και χρόνια) λόγω "μαγειρέματος" των εθνικών στατιστικών στοιχείων. Η απόδοση όμως ευθυνών και καταδίκες χρειάζονται για να υπάρξει μια ηθική δικαίωση και να δοθεί ένα μήνυμα ότι στην χώρα υπάρχει δικαιοσύνη και ότι όταν υπάρχει "απιστία" κάποια στιγμή η ώρα της απόδοσης ευθυνών θα έρθει. Επίσης θα δοθεί και ένα πάτημα για την κυβέρνηση της χώρας μας ώστε να ζητήσει καλύτερους όρους για το μέλλον πιθανόν λαμβάνοντας υποστήριξη από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Ένα εγχείρημα σχεδόν αδύνατο, αλλά στην κατάσταση που βρισκόμαστε απαραίτητο να επιχειρηθεί.

Γι' αυτό ακριβώς και υπήρξε η παρέμβαση της Κομισιόν, γι' αυτό και οι δανειστές ζητούν δικαστική ασυλία για τους "συμβούλους" των αποκρατικοποιήσεων (διαβάστε αναλυτικά εδώ) και γι' αυτό επίσης υπάρχουν δημοσιογραφικές πληροφορίες ότι οι δανειστές θα επιχειρήσουν να τινάξουν στον αέρα την 2η αξιολόγηση με τον ωμό εκβιασμό να κλείσει η υπόθεση αυτή.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει επίσης το ότι τα πολιτικά κόμματα τα οποία διαχειρίστηκαν αρχικά την κρίση (δηλ. το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ), έσπευσαν να λειτουργήσουν είτε άμεσα (βλ. ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ) είτε έμμεσα (βλ. ΝΔ) ως συνήγοροι υπεράσπισης του Γεωργίου, αδιαφορώντας για τη σημασία που έχει η υπόθεση για την χώρα μας.
Κλασσική ελληνική στάση δηλαδή - "ο σώζων εαυτώ σωθήτω" - όπου ο καθένας κοιτά να προστατέψει το τομάρι του αδιαφορώντας για το κοινό καλό - αφού ο Γεωργίου δε λειτουργούσε αυτόνομα, αλλά σε συννεόηση με το πολιτικό σύστημα. Λεπτομέρεια: στο προσεχές μέλλον οι Γεωργίου αυτού του κόσμου δε θα επηρεάζονται από τον κάθε Παπανδρέου και Σαμαρά αλλά απευθείας από τους δανειστές, οι οποίοι πρώτα θα έχουν εξασφαλίσει ασυλίες για τους υπηρέτες τους...

Για όσους θέλουν να θυμηθούν λεπτομέρειες της υπόθεσης (οι πτυχές της οποίας θυμίζουν αστυνομικό μυθιστόρημα) παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα από την ιστοσελίδα Newsbomb:

"...Να θυμίσουμε ότι αφορμή για τις έρευνες, είχαν σταθεί οι καταγγελίες της κυρίας Ζωής Γεωργαντά, η οποία και ήταν μέλος της ΕΛΣΤΑΤ κατά την περίοδο που ανέλαβε υπουργός Οικονομικών ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, με τον ερχομό του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 2009. Η κυρία Γεωργαντά είχε δημοσίως καταγγείλει πως ο κύριος Γεωργίου (στενός συνεργάτης του Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ανέλαβε πρόεδρος της Αρχής το 2009), είχε σκοπίμως διογκώσει το έλλειμμα, με σκοπό να σπρώξει ο πρώην πρωθυπουργός την Ελλάδα στα νύχια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! 

Στο πλαίσιο της συγκάλυψης του σκανδάλου όλα αυτά τα χρόνια χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι από το Κράτος και το παρακράτος των Σαμαροβενιζέλων, όπως η διάρρηξη του αυτοκινήτου της ανακρίτριας που χειριζόταν την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, από το οποίο είχαν πάρει όλη την δικογραφία, η ανακρίτρια είχε κρατήσει όμως στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή της όλες τις καταθέσεις, με αποτέλεσμα να πηγαίνει προς τα πίσω χρονικά η διαδικασία, αφού ήταν υποχρεωμένη να βάλει τους μάρτυρες να τις ξαναϋπογράψουν. Όπως ήταν φυσικό αυτό δημιούργησε αρκετή καθυστέρηση. Η δράση της παρακρατικής μαφίας όμως δεν σταμάτησε εκεί. Άγνωστοι δράστες διέρρηξαν το σπίτι του Νικόλαου Στρόμπλου, πρώην Διευθυντού Εθνικών Λογαριασμών της Στατιστικής Υπηρεσίας και βασικού μάρτυρα στην υπόθεση της αλλοίωσης των στοιχείων του ελλείμματος! 

Για τον κ. Στρόμπλο να θυμίσουμε ότι ξηλώθηκε από τον κ. Γεωργίου επειδή αρνήθηκε να υπακούσει στις επιταγές της Eurostat η οποία επιθυμούσε να συμπεριληφθούν στο έλλειμμα και συγκεκριμένες ΔΕΚΟ από τον Μάιο του 2010. Εκείνος αντιτάχθηκε με το επιχείρημα ότι οι επιχειρήσεις κατατάσσονται στους πέντε θεσμικούς τομείς της οικονομίας κάθε πέντε χρόνια και συνεπώς (για να υπάρχει αμεροληψία και αντικειμενικότητα) η αναταξινόμηση θα έπρεπε να γίνει βάσει των στοιχείων του 2005 και όχι μεσούσης της πενταετίας όπως ζητούσε η Eurostat!!! «Ενδιαμέσως μπορούσαν να μεταβληθούν τα στοιχεία στις αρχές του 2011 που θα κοινοποιούσαμε στη Eurostat τα αποτελέσματα της αναθεώρησης του 2005», είχε επισημάνει ο κ. Στρόμπλος. Μετά από αυτή την άρνησή του ο κ. Στρόμπλος με απόφαση του κ. Γεωργίου μετατέθηκε αιφνιδίως στις 10 Σεπτεμβρίου του 2010 σε άλλο τομέα. Το μέγεθος του σκανδάλου γύρω από την υπόθεση του ελλείμματος περιγράφτηκε εύστοχα και από την ην απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους: «Όταν ήλθε στην εξουσία η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου στις αρχές Οκτωβρίου του 2009, ο στόχος της οικονομικής πολιτικής της ήταν να δραματοποιηθεί η κατάσταση των Δημόσιων οικονομικών σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνουν αποδεκτά από την Ελληνική κοινωνία νέα σκληρά μέτρα. 

Η οποιαδήποτε δηλαδή εφαρμογή ήπιας προσαρμογής της οικονομίας σε μεταρρυθμίσεις που θα οδηγούσαν στην σταδιακή μείωση των Δημόσιων ελλειμμάτων και του χρέους, απορρίφθηκε από την τότε κυβέρνηση. Αντίθετα επιλέχθηκε η άμεση και βίαιη προσαρμογή της οικονομίας και της κοινωνίας. Στόχος ήταν η μείωση των εισοδημάτων και γενικότερα του κόστους παραγωγής στον Δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να δημιουργηθεί μια κατάσταση εσωτερικής υποτίμησης και άνοδο της ανταγωνιστικότητας, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν είχε αυτόνομη νομισματική πολιτική και δεν μπορούσε να επηρεάσει την ισοτιμία του ευρώ. Την εμπειρία για εφαρμογή μιας τέτοιας συνταγής βέβαια, την είχε το ΔΝΤ». «Στην συνείδηση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, λόγω της Αμερικανικής του κουλτούρας, δεν υπήρχε κανένας ενδοιασμός ότι η λύση του ΔΝΤ ήταν επιβεβλημένη. Πρόβλημα ήταν το κατά πόσον η ΕΕ θα δεχόταν μια τέτοια επιλογή, εφόσον ουδέποτε στο παρελθόν είχαν εκχωρηθεί εξουσίες στο ΔΝΤ προκειμένου να αναμειχθεί στα οικονομικά της Ευρωζώνης. 

Οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρωζώνης επί χρόνια δυσφορούσαν στην πιθανή ανάμειξη του ΔΝΤ στα Ευρωπαϊκά οικονομικά ζητήματα εφόσον θεωρείτο ότι οι συνταγές του δεν ήταν συμβατές σε μια Ευρώπη ώριμων κοινωνών, κοινό νόμισμα και υψηλό βιοτικό επίπεδο. Ο Γ. Παπανδρέου έκανε αρχικά μια βολιδοσκόπηση των διαθέσεων του κ. Ντομινίκ Στρος Σκαν που ηγείτο του ΔΝΤ. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους τέθηκε εκ μέρους του ΔΝΤ ως προαπαιτούμενο να εμπλακεί στο σχέδιο και η ΕΕ, εφόσον ήταν γνωστές οι αντιρρήσεις των ηγετών της. Η μυστική επικοινωνία Παπανδρέου με το ΔΝΤ, ωστόσο, έγινε ευρέως γνωστή αργότερα και καυτηριάστηκε από όλη την τότε αντιπολίτευση, ενώ διατυμπανίστηκε από όλα τα μέσα ενημέρωσης ότι από τον Δεκέμβριο του 2009 ο Παπανδρέου είχε αρχίσει να προσχεδιάζει την ένταξη της χώρας στην «μέγγενη» του ΔΝΤ, ενώ για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης εμφατικά το απέρριπτε».

 Η προτροπή του Στρος Σκαν ότι δεν θα ήταν δυνατή η εμπλοκή του ΔΝΤ στα Δημόσια οικονομικά της Ελλάδας, αν δεν πειθόταν η ΕΕ να το επιτρέψει και παράλληλα να συμμετάσχει, έγινε ο νέος στόχος της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου. Έτσι, από το τελευταίο τρίμηνο του 2009, η νέα κυβέρνηση επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου παραποίηση των στοιχείων του τρέχοντος ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης, αποβλέποντας να το αυξήσει αμφίπλευρα μέσω της μείωσης των εσόδων και αύξησης των δαπανών. Η μεθόδευση παραποίησης των Δημόσιων οικονομικών έγινε κυρίως μέσω της αύξησης των δαπανών του τελευταίου τριμήνου του 2009, της μετακύλισης εσόδων από το 2009 στο 2010, της μεταφοράς δαπανών που έπρεπε να γίνουν το 2010 στο 2009, και πάνω απ’ όλα με την αλλαγή των κανόνων της ΕΛΣΤΑΤ αναφορικά με το οικονομικό αποτέλεσμα των ΟΤΑ, ΟΚΑ, ΝΠΔΔ και ελλειμμάτων των ΔΕΚΟ τα οποία προστέθηκαν στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης." 

Και το δημόσιο χρέος καλά κρατεί...

"Η Ελλάδα βγαίνει από την κρίση", "το Μνημόνιο έφτασε στο τέλος", "η εικόνα της Ελλάδας βελτιώνεται"...Τ' ακούμε καθημερινά από κυβερνητικά χείλη και από μαζοχιστές - ελεγχόμενους δημοσιογράφους. Ακόμα όμως και αν αφήσουμε στην άκρη τις ανακοινώσεις της τρόικας (που στην καλύτερη των περιπτώσεων μιλάνε "για έξοδο από τα Μνημόνια" με 300 επιτηρητές όμως πάνω από την χώρα να ελέγχουν την κάθε μας κίνηση) και αν πιάσουμε τους αριθμούς - που τόσο έχουμε λατρέψει ως λαός από τότε που μπήκαμε στα Μνημόνια - θα δούμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί κατά 17 δις από το 2012 (αν και λιγότερο από 1 δις σε σχέση με πέρσυ) παρά το ότι ξεπουλιούνται τα πάντα (σε χαμηλές τιμές όμως), η ανεργία συνεχίζει να καλπάζει, οι αμοιβές στη Γενική Κυβέρνηση έχουν μειωθεί κατά 0,5 δις (με τους συνταξιούχους όμως να έχουν μια αλματώδη αύξηση), ενώ οι κοινωνικές παροχές έχουν μειωθεί και αυτές 200 εκ. ευρώ σε σχέση με το 2013, ενώ οι ανάγκες έχουν αυξηθεί αλματωδώς. Χρηστή διαχείρηση; Όχι βέβαια. Περικοπές παροχών στα πάντα ακόμα και σε πράγματα αυτονόητα - το οποίο προφανώς δεν είναι επιτυχία: αν σταματήσουν να υπάρχουν τελείως οι υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και κλείσουν τα νοσοκομεία κ.ο.κ. και επομένως το κράτος δεν παρέχει τίποτα θα έχουμε μείωση 100%. Το ίδιο επίσης όφελος θα έχει αν σταματήσει να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους και να τους δίνει μια σούπα και μια φέτα ψωμί κάθε μέρα. Η μείωση δαπανών θα είναι τουλάχιστον 95%.

Από την άλλη έχουμε και κάτι που αυξήθηκε: οι φόροι. Μέσα σε ένα τρίμηνο (Απρίλιος - Ιούνιος 2014) αυξήθηκαν κατά 984 εκατ. ευρώ. Τους φόρους τους πληρώνουν όλοι εκείνοι στους οποίους το ίδιο διάστημα μειώθηκαν οι μισθοί...Με αυτά και με αυτά παραμένει απορίας άξιων που η ΝΔ είναι 6% πίσω στα γκάλοπ. Θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 15%.


Αλλά ας μην στεναχωριόμαστε. Η Ε.Ε. μας συγχαίρει για τις προσπάθειές μας, τρώγωντας στις συνόδους της φιλετάκια. Παράλληλα όμως ζητάει ενιαίο ΦΠΑ 19% ή 21% (σε όλα) και κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά - μια απαίτηση την οποία "εξετάζει" η κυβέρνηση - και ζητάει το να παραμείνουν οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων στα σημερινά επίπεδα, ώστε να μην μειωθούν τα έσοδα από τον ΕΝΦΙΑ.

Κατά τ' άλλα είμαστε μια χαρά - και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να θέσει διλήμματα στον ελληνικό λαό εν' όψη εκλογών..

Αλλάζει η σύνθεση του ελληνικού χρέους; Τι μας επιφυλάσει το άμεσο μέλλον

Γράφει η "Καθημερινή" για τη σύνθεση του ελληνικού χρέους και τις συζητήσεις που έχουν ξεκινήσει όσο αφορά το τι θα γίνει τους επόμενους μήνες. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα, η μη βιωσιμότητα της υπάρχουσας κατάστασης δημιουργούν την αναγκαιότητα εναλλακτικών λύσεων, που θα μπορέσουν: α) να δημιουργήσουν μια συνέχιση ελέγχου της χώρας μέσω ενός "προγράμματος προσαρμογής" και β) να ενισχύσουν την ανάπτυξη της οικονομίας - μέσα στα πλαίσια βέβαια και με τον τρόπο που θέλει η Ε.Ε.
Βέβαια μέχρι να γίνουν οι συζητήσεις πράξεις, θα περάσει καιρός - και στο τέλος θα δούμε το λογαριασμό που θα πρέπει να πληρώσουμε...

"Τρεις μήνες νωρίτερα ξεκίνησε ο πόλεμος του ελληνικού χρέους, με όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις να διαμορφώνουν τη θέση τους από τώρα.
Μπορεί επισήμως η Ευρωζώνη να έχει παραπέμψει τη σχετική συζήτηση για τα τέλη Αυγούστου, όταν είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσει ο νέος έλεγχος της τρόικας, αλλά όλοι σπεύδουν να φτιάξουν μια ατζέντα γύρω από τη συζήτηση προς όφελός τους.
Όπως δημοσιεύει σήμερα η "Καθημερινή", τόσο η ελληνική πλευρά όσο και εκείνη των δανειστών έχουν ήδη επεξεργαστεί σενάρια και προτάσεις. Σχέδια τα οποία έχουν συζητηθεί μεταξύ τους. Εσχάτως, όμως, εισήλθαν στο παρασκηνιακό παιχνίδι και οι τράπεζες. Πρώτη ήταν μία γερμανική (η DZ Bank), η οποία συνέταξε έκθεση που αναδεικνύει το κόστος που θα έχουν για τους Γερμανούς φορολογούμενους τα νέα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους που εξετάζει η Ευρωζώνη.

Σύμφωνα με την έκθεσή της, από τα μέτρα που εξετάζονται, το συνολικό κόστος για την Ευρωζώνη θα είναι 78,2 δισ. ευρώ και ειδικά για τους φορολογούμενους της Γερμανίας θα ανέλθει στα 22 δισ. ευρώ. Ωστόσο, η ίδια τράπεζα τον Σεπτέμβριο του 2013 είχε επίσης καταρτίσει έκθεση για το ελληνικό χρέος καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι μόνο ένα «κούρεμα» των επίσημων δανείων θα διασφάλιζε τη βιωσιμότητά του. Μάλιστα, εκτιμούσε πως από μια τέτοια απόφαση οι επίσημοι δανειστές θα καταγράψουν συνολικό κόστος 100 δισ. ευρώ, αλλά η ελληνική οικονομία θα μπορέσει να ορθοποδήσει. Αν κανείς συγκρίνει τις δύο εκθέσεις της ίδιας τράπεζας θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τη Γερμανία τη συμφέρει να μην «κουρευτούν» τα δάνεια που έχει δώσει στην Ελλάδα, αλλά να επιλεγεί κάποιος άλλος τρόπος διαχείρισης του ελληνικού χρέους. Είναι, λοιπόν, ξεκάθαρο ότι σε αυτή τη φάση οι εκθέσεις αυτού του τύπου μόνο πολιτικά συμφέροντα μπορούν να εξυπηρετούν, στο πλαίσιο της δημιουργίας ατζέντας ενόψει της συζήτησης που θα ξεκινήσει στο τέλος του καλοκαιριού. «Το πλαίσιο αυτή τη στιγμή είναι τόσο ασαφές, που ο καθένας μπορεί να βγάλει το κόστος των πιθανών νέων μέτρων από πολύ μικρό έως τεράστιο», αναφέρει αρμόδιο στέλεχος που συμμετέχει στις συζητήσεις για το ελληνικό χρέος. Με αυτόν τον τρόπο θέλει να δείξει ότι είναι ακόμα νωρίς για ασφαλή αποτίμηση των ενδεχόμενων νέων μέτρων.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι τους επόμενους μήνες ολοένα και περισσότερες τράπεζες θα αρχίσουν να δημοσιεύουν τις δικές τους εκθέσεις για το ελληνικό χρέος, σε μια προσπάθεια να διαμορφώσουν κλίμα υπέρ της μιας ή της άλλης πρότασης. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζεται ότι η Ευρωζώνη -και ιδίως η Γερμανία- έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο «κουρέματος» των επίσημων δανείων, προκρίνοντας τη λύση της επιμήκυνσης των δανείων, χωρίς να αποκλείεται και μια νέα παρέμβαση στα επιτόκια των διμερών δανείων που διατέθηκαν στην Ελλάδα στο πλαίσιο του πρώτου Μνημονίου (GLF). Οι περισσότεροι αναλυτές, πάντως, περιμένουν λίγο ακόμα προτού ξεκινήσουν να τρέχουν σενάρια για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αυτό που αναμένουν είναι η έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στα τέλη του μήνα. Αν και το Ταμείο έχει καταστήσει σαφές ότι στην παρούσα φάση δεν έχει προχωρήσει σε κάποια αναλυτική μελέτη βιωσιμότητας του χρέους, όλοι περιμένουν να δουν εάν θα τοποθετήσει την πρόβλεψή του για το ύψος του χρέους το 2020 σε επίπεδα υψηλότερα του 130% του ΑΕΠ (όπως αναφέρουν πληροφορίες ότι το εκτιμά) ή θα τη διατηρήσει στην περιοχή του 128% του ΑΕΠ (όπως προέβλεπε τον Ιούλιο του 2013).
Πάντως, είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ συνεχίζει να επιμένει στην ανάγκη ενός νέου «κουρέματος» του ελληνικού χρέους και συγκεκριμένα των δανείων που έχει διαθέσει ο επίσημος τομέας. Μάλιστα, αρκετοί μεταφράζουν την πρόβλεψή του ότι το χρέος θα είναι άνω του 130% του ΑΕΠ το 2020 ως μέσο άσκησης πίεσης προς την κατεύθυνση ενός νέου «κουρέματος».
Από την άλλη πλευρά, η Ευρωζώνη, που δεν θέλει ούτε να ακούει το ενδεχόμενο «κουρέματος», τοποθέτησε την εκτίμησή της για το μέγεθος του ελληνικού χρέους το 2020 στο 125% του ΑΕΠ. Δηλαδή, μία μόλις ποσοστιαία μονάδα υψηλότερα από τον στόχο της υποχώρησής του στο 124% του ΑΕΠ. Με αυτόν τον τρόπο, η Κομισιόν έστειλε το μήνυμα ότι το ελληνικό χρέος δεν χρειάζεται δραστικές παρεμβάσεις τύπου «κουρέματος» για να μειωθεί στο 124% του ΑΕΠ το 2020, αλλά με μικροαλλαγές στα επιτόκια και στον χρόνο αποπληρωμής των δανείων μπορεί να διασφαλιστεί η βιωσιμότητά του.

Νέα έκδοση ομολόγων εντός του έτους
Στο παρασκηνιακό παιχνίδι που εκτυλίσσεται γύρω από το ελληνικό χρέος, η Ελλάδα έχει ήδη διατυπώσει τη θέση της. Για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους δεν απαιτείται «κούρεμα», αλλά μια επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής του και κυρίως η μετατροπή των σημερινών κυμαινόμενων επιτοκίων των διμερών δανείων (GLF) σε σταθερά για πολλά έτη.
Πλέον, στο οικονομικό επιτελείο στρέφουν την προσοχή τους στο πώς θα καλύψουν τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας για το διάστημα μεταξύ του Μαΐου 2015 και τα τέλη του 2016. Η κάλυψη αυτού του χρηματοδοτικού κενού θα είναι ένα από τα θέματα που θα απασχολήσουν τις συζητήσεις του επόμενου ελέγχου της τρόικας, στο πλαίσιο της διασφάλισης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Εάν η κυβέρνηση παρουσιάσει εχέγγυα ότι το κενό καλύπτεται, τότε θα είναι πιο εύκολο να αποφασιστούν και τα μέτρα ελάφρυνση του χρέους, αλλά και η χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής από το 2016 και μετά.
Ενας τρόπος για να καλυφθεί το κενό αυτό είναι η άντληση κεφαλαίων από τις αγορές. Το οικονομικό επιτελείο σχεδιάζει να προχωρήσει σε νέα έκδοση ομολόγων εντός του έτους και εάν οι συνθήκες το επιτρέπουν (πολιτική σταθερότητα, πιθανή αναβάθμιση από τον οίκο Moody’s την 1η Αυγούστου), τότε δεν αποκλείεται το νέο ομόλογο να εκδοθεί πριν από την έναρξη του νέου ελέγχου της τρόικας."

Να και μια κρατικοποίηση από την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου...

Γράφει η εφημερίδα "Παρόν" για την υπόθεση του Μεγάρου Μουσικής και των χρεών του - που η κυβέρνηση θέλει να "ξεπληρώσει" με αντάλλαγμα τον "έλεγχο" του ιδρύματος: "Ξέρετε με πόσα χρέη φόρτωσε το Μέγαρο Μουσικής ο Χρήστος Λαμπράκης για να κάνει το κέφι του; Ψιλοπράγματα... Μόλις 245.000.000 ευρώ. Τόσα χρωστάει το Μέγαρο στις τράπεζες.
Και τώρα πάνε να τα φορτώσουν στο Δημόσιο. Δηλαδή, να πληρώσει τη νύφη ο ελληνικός λαός για ένα Συγκρότημα που εξυπηρετεί 2.000 με 3.000 φιλόμουσους, στο οποίο βέβαια δεν έχει πρόσβαση η επαρχία, ο απλός πολίτης. Δεν λέμε ότι δεν κοσμεί τον πολιτισμό μας. Και άλλοι Έλληνες, όμως, έχουν ιδέες που θα κάλυπταν κενά και θα ήθελαν να τις υλοποιήσουν, αλλά δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη για να στέλνουν τον λογαριασμό στο Δημόσιο. Βάζουν το χέρι στην τσέπη, όπως το Ίδρυμα Νιάρχου, που έχει πράγματι εκπλήξει με τα έργα που κάνει, όπως το θαύμα που γίνεται στο Φαληρικό Δέλτα.

Το παράδοξο είναι ότι όλοι εκείνοι που έχουν σηκώσει εδώ και πέντε χρόνια τη σημαία της ιδιωτικοποίησης των πάντων, που θέλουν να περάσουν τα δημόσια αγαθά, ακόμη και το νερό και οι παραλίες μας, στους ιδιώτες-νέους φεουδάρχες, ΑΠΑΙΤΟΥΝ να κρατικοποιηθεί το Μέγαρο Μουσικής, που το έχουν ιδιώτες, οι οποίοι το βούλιαξαν, την ώρα μάλιστα που προτείνουν να ιδιωτικοποιηθούν ακόμα και τα μουσεία. Το κράτος είναι καλό όταν αναλαμβάνει να πληρώσει τα δικά τους θαλασσοδάνεια και να τους απαλλάξει, μάλιστα, από κάθε ευθύνη. Τον εμποράκο, όμως, που χρωστάει 5.000 ευρώ τον τραβάνε στο Αυτόφωρο και του δεσμεύουν κάποια ψίχουλα που έχει για τις δύσκολες στιγμές, ενώ κατάσχουν το σπίτι κάποιου που έχει πάρει δάνειο για να στεγάσει την οικογένειά του. Και ξέρετε ποια θα είναι η συνέχεια; Αφού καθαρίσει το Δημόσιο τα χρέη του Μεγάρου Μουσικής, αυτοί που σήμερα πιέζουν να κρατικοποιηθεί θα φωνάζουν ότι θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί. Αλλά και τώρα η λύση που μαγειρεύουν τα... σαΐνια είναι να συνεχίσουν να διοικούν το Μέγαρο Μουσικής, για να έχουν μαγαζάκι γωνία... Η... Πολιτεία θα έχει στο διοικητικό συμβούλιο έξι μέλη και ο Σύλλογος «Οι φίλοι της Μουσικής», που ευθύνεται για τα χρέη 245.000.000 ευρώ του Μεγάρου, θα έχει πέντε (!), οι οποίοι ασφαλώς και θα αποφασίζουν, αφού θα έχουν ισχυρές πλάτες στα ΜΜΕ, όπως και σήμερα.

Η ανάληψη από το κράτος της πληρωμής των δανείων του Μεγάρου που έχει ήδη συμφωνήσει η κυβέρνηση θα πρέπει να εγκριθεί από τη Βουλή. Εκεί όλα τα κόμματα και οι βουλευτές θα δώσουν εξετάσεις στους νταβατζήδες. Εκεί στην ψηφοφορία θα φανεί ποιοι είναι υπάκουα και καλά παιδιά... Να έχουν, πάντως, στον νου τους πως θα πουν «όχι» για ανάλογη ρύθμιση στον κόσμο που είναι πνιγμένος στα χρέη μόνο και μόνο εξαιτίας της κρίσης.

ΥΓ.: Άραγε, ο κ. Πάγκαλος συμφωνεί με το χάρισμα των 245.000.000 ευρώ που χρωστάει το Μέγαρο; Μαζί τα φάγαμε; Θα ήταν πολύ χρήσιμο να ακούγαμε την άποψή του ."

Μακρυά από μας ο λαϊκισμός. Και ναι - προφανώς είμαστε υπέρ των έργων πολιτισμού. Αλλά όμως...Δεν μπορεί το κράτος να φορτώνεται τέτοια ποσά την ίδια στιγμή που αρνείται να καλύψει με βασικές ιατρικές ειδικότητες μεγάλο μέρος του πληθυσμού (πληθυσμού που παρεπιπτόντως πληρώνει για ν' αναγκάζεται να πληρώνει ΚΑΙ ιδιωτικά αργότερα), ενώ κλείνει μουσικά σύνολα και μειώνει τις εξόδους των κρατικών θεατρικών σκηνών και των ΔΗΠΕΘΕ για λόγους οικονομίας και ενώ το Μέγαρο απευθύνεται ΜΟΝΟ στους κατοίκους του Λεκανοπεδίου.

Μήπως να σοβαρετούν λίγο και ν' αφήσουν τους φίλους τους να κάνουν το κέφι τους με τα χρήματά τους και όχι με τα δικά μας;

Μνημονιακό "bonus" επίτευξης στόχων για τον πρώην γ.γ. Εσόδων Χ. Θεοχάρη

Την υπογραφή μας (και κάτι άλλο) πρέπει να προσέχουμε που τα βάζουμε. Έτσι η παρακάτω είδηση (που αποδεικνύει παράλληλα ότι πολλοί θα πλουτίσουν εις βάρος μας - και όχι μόνο από τους "συμμάχους" μας τους Ευρωπαίους), θα μπορούσε να πέσει σαν "κεραυνός" αλλά στην πραγματικότητα είναι μια φυσιολογική εξέλιξη ενός τρόπου δημόσιας διοίκησης εμπνευσμένο από τον ιδιωτικό τομέα. Έτσι σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Παρόν», η αποπομπή του γενικού γραμματέα Εσόδων, Χάρη Θεοχάρη θα κοστίσει στο Δημόσιο αρκετά εκατομμύρια ευρώ, τα οποία φυσικά θα τα πληρώσει ο ελληνικός λαός.Η σύμβαση που είχε υπογράψει ο Θεοχάρης με την κυβέρνηση είναι χρυσωρυχείο για τον πρώην γενικό γραμματέα, που δέχθηκε να παραιτηθεί ύστερα από πιέσεις, στη συνάντηση με τον μέχρι τότε υπουργό Οικονομικών: σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται η εφημερίδα, πέραν του μισθού που αγγίζει τα 4.700 ευρώ τον μήνα, προβλέπεται και η καταβολή μπόνους από τη στιγμή που θα πιάσει τους στόχους όπως αναλυτικά καταγράφεται στη σύμβαση. Από πλευράς του πρώην γενικού γραμματέα, υποστηρίζεται ότι δικαιούται το μπόνους, αφού το πλεόνασμα είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Το ποσό που πρόκειται να διεκδικήσει με κάθε τρόπο ο κ. Θεοχάρης είναι, όπως λένε οι συνομιλητές του, πάνω από 5.000.000 ευρώ. Και σύμφωνα με έγκυρους νομικούς, το Δημόσιο είναι υποχρεωμένο να καταβάλει τα χρήματα, από τη στιγμή που τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους επιβεβαιώνεται ότι οι στόχοι που καταγράφονται στη σύμβαση έχουν επιτευχθεί.

Δηλαδή με λίγα λόγια δε φτάνει που η κυβέρνηση έφτιαξε ένα πλαστό "πλεόνασμα" (θυμηθείτε τι  σημειώναμε εδώ για τον τρόπο επίτευξής του) που βασίζεται σε ψέμματα και μετακύληση χρεών, αλλά θα πληρώσει από πάνω και "μπόνους" σε κάποιον που τοποθετήθηκε για να διαχειριστεί μια κατάσταση - και απέτυχε. Από κει και πέρα, επιβεβαίώνεται αυτό που έχουμε πει εδώ και καιρό: δε φτάνει που οι "γενικοί" και "ειδικοί" γραμματείς είναι εκτός Μνημονίων και αμείβονται πλουσιοπάροχα, δε φτάνει που τοποθετούνται με πολιτικά κριτήρια και βάση γνωριμιών, δε φτάνει που χρησιμοποιούν τις θέσεις του για να πιάσουν "πόστα" αργότερα στον ιδιωτικό τομέα (έναντι παχυλών αμοιβών) αλλά λαμβάνουν και επιπλέον αμοιβές για κάτι που δεν έκαναν: δηλαδή τη δουλειά τους σωστά.

Και γι' αυτό βέβαια δεν ευθύνονται οι ίδιοι, αλλά αυτοί που τους έβαλαν στις θέσεις που κατείχαν...

Ποια η σημασία της επίσκεψης Μέρκελ στην χώρα μας

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ στο "Έθνος" για την επίσκεψη της Μέρκελ: "Απέραντο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης κυριαρχεί σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα. Η ολιγόωρη επίσκεψη στην Αθήνα της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ υπενθυμίζει με επώδυνο τρόπο σε όλους τους Ελληνες ότι εδώ και τέσσερα χρόνια η πατρίδα μας είναι χώρα υπό οικονομική κατοχή εξαιτίας του επονείδιστου καθεστώτος του Μνημονίου στο οποίο την υπήγαγε συνειδητά και προσχεδιασμένα ο Γιώργος Παπανδρέου. Ως βαθύτατα αμερικανόφιλος αυτός επιδίωκε να μας υπαγάγει υπό τον ζυγό μόνο του ΔΝΤ, το οποίο ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Δεν είχε όμως κανένα πρόβλημα να θέσει την Ελλάδα υπό διπλό κατοχικό ζυγό - τόσο της ΕΕ (δηλαδή της Γερμανίας) όσο και του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ). Μέσα από τα ανομολόγητα δεινά των σκοτεινών χρόνων της μνημονιακής κατοχής οι Ελληνες γνώρισαν το ευρώ ως οικονομική θηλιά στον λαιμό τους. Γνώρισαν επίσης την ΕΕ ως παράγοντα καταβαράθρωσης του βιοτικού τους επιπέδου και υπέστησαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε φτωχή επαρχία του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας. Την υποβάθμισή της από ανεξάρτητο κράτος σε χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας. Οι Γερμανοί και οι ιθαγενείς τοποτηρητές τους μας λένε ότι το 2009 ήμασταν χρεοκοπημένοι και μας έσωσαν. Ημασταν χρεοκοπημένοι δηλαδή το 2009, τελευταία χρονιά πριν από τη μνημονιακή κατοχή, που το ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 231 δισεκατομμύρια ευρώ και είμαστε «σωσμένοι» το 2013 που το ΑΕΠ καταποντίστηκε στα... 183 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ - δηλαδή μόλις χάσαμε σχεδόν 50 δισεκατομμύρια από το ΑΕΠ μας, πάνω από το 20%, ποσοστό πρωτοφανές για ειρηνική περίοδο, έχουμε... «σωθεί»! Τα 50 δισ. ΑΕΠ παραπάνω ήταν που μας έπνιγαν!

Μας έλεγαν ότι είμαστε χρεοκοπημένοι το 2009 επειδή χρωστούσαμε 299 δισ. ευρώ (ποσοστό 129% του ΑΕΠ), αλλά έχουμε σωθεί πλέον το 2013 που χρωστάμε ως χώρα... 321 δισεκατομμύρια (ποσοστό 175% του ΑΕΠ)! Με το δημόσιο χρέος στο 129% του ΑΕΠ ήμασταν δυστυχώς χρεοκοπημένοι, ενώ με το δημόσιο χρέος να έχει εκτιναχθεί στο 175% του ΑΕΠ είμαστε ευτυχώς σωσμένοι! Εκτός από δουλόφρονες, πρέπει να μας θεωρούν και απερίγραπτα ηλίθιους πολιτικά για να νομίζουν ότι πιστεύουμε τέτοιους ανόητους ισχυρισμούς. Το 2009 οι άνεργοι στην Ελλάδα ήταν 470.620 άτομα, ποσοστό 9,5%, ενώ το 2013 απογειώθηκαν στο 1.374.054 άτομα, ποσοστό 27,6%. Για να «σωθούμε» δηλαδή έστειλαν στο σύγχρονο κρεματόριο της ανεργίας περίπου 900.000 Ελληνες - τον έναν από κάθε τέσσερις εργαζόμενους! Την εξαετία 2007-2012 το πραγματικό ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 35,4% -πραγματικά ανατριχιαστικό ποσοστό- λόγω της μνημονιακής κατοχής της πατρίδας μας. Μόνο που τα ίδια χρόνια, στην επίσης υπό μνημονιακό καθεστώς Ιρλανδία η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών ήταν σχεδόν... έξι (!) φορές μικρότερη, μόνο 6,2%. Αλλά και στην επίσης υπό μνημονιακό καθεστώς Πορτογαλία, η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος ήταν 5,3% - σχεδόν επτά φορές μικρότερη!

Αρκεί και μόνο αυτό το στοιχείο για να κατανοήσει κανείς και να συμμεριστεί πλήρως τη βαθύτατη οργή των Ελλήνων τόσο εναντίον των Γερμανών όσο και εναντίον των ελληνικών πολιτικών κομμάτων που συγκρότησαν τις μνημονιακές κυβερνήσεις και υπηρέτησαν πιστά τα σχέδια οικονομικής εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού. Ο λόγος που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θα θεωρήσουν θαύμα αν πάρουν στις επικείμενες εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο το 30% των ψήφων και τα δύο κόμματα μαζί, ενώ και στις επτά προηγούμενες ευρωεκλογές που έχουν γίνει μέχρι τώρα στην Ελλάδα από το 1981 ως το 2009 είχαν πάρει από 70% έως 80% (από 68,92% το 1999 έως 79,63% το 1984), είναι απλούστατος: επειδή έριξαν αδίστακτα στον οικονομικό Καιάδα εκατομμύρια Ελληνες!

Οι πάντες έχουν πια πειστεί ότι το αποτέλεσμα των επικείμενων ευρωεκλογών θα διαλύσει εντελώς το μνημονιακό κομματικό σύστημα. Δεν θα επισφραγίσει μόνο τον τελειωτικό ενταφιασμό του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος-πυλώνα του συστήματος. Θα αποσαθρώσει και τη ΝΔ ως κόμμα τέτοιου χαρακτήρα, γι' αυτό και έχουν ήδη αρχίσει οι σπασμωδικές κινήσεις εξεύρεσης αντικαταστατών για τα δύο αυτά κόμματα. Η τύχη του ευρώ και της ΕΕ δεν θα κριθεί όμως στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα στις ευρωεκλογές των κομμάτων στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αγγλία, την Ολλανδία που κατεβαίνουν με καθαρά αντιγερμανική γραμμή και με συνθήματα «Εξω από το ευρώ» και «Εξω από την ΕΕ» θα είναι αυτά που θα καθορίσουν τις εξελίξεις."

Τι σημαίνει η έκδοση 5-ετούς ομολόγου για την Ελλάδα

Διαβάζουμε την παρακάτω είδηση σε διάφορους ιστοτόπους του ΔΟΛ (και όχι μόνο): "την επιστροφή στις αγορές με έκδοση 5ετούς ομολόγου επιβεβαίωσε το υπουργείο Οικονομικών, ανακοινώνοντας ότι δόθηκε η σχετική εντολή σε διεθνείς τράπεζες. Το ομόλογο, που θα τελεί υπό το αγγλικό δίκαιο, αναμένεται να τιμολογηθεί και να εκδοθεί στο άμεσο μέλλον, αναφέρει το υπουργείο.  Ωστόσο, σύμφωνα με έναν από τους βασικούς αναδόχους, το ελληνικό Δημόσιο άρχισε ήδη να συγκεντρώνει ενδεικτικές προσφορές από τους επενδυτές για την σχεδιαζόμενη έκδοση 5ετούς ομολόγου.

Ειδικότερα, η ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών αναφέρει ότι: «η Ελληνική Δημοκρατία ανακοινώνει σήμερα ότι έδωσε εντολή σε διεθνείς τράπεζες για επικείμενη 5-ετη ομολογιακή έκδοση 'αναφοράς-benchmarking' σε ευρώ και υπό το αγγλικό δίκαιο. Η συναλλαγή αναμένεται να τιμολογηθεί και να λάβει χώρα στο άμεσο μέλλον».

Το Δημόσιο διόρισε τις Bank of America Merrill Lynch, Deutsche Bank, Goldman Sachs, HSBC, JP Morgan και Morgan Stanley ως αναδόχους για το ομόλογο, που αναμένεται να τιμολογηθεί την Πέμπτη, δήλωσε ένας από τους βασικούς αναδόχους, αναφέρει το Reuters. Στόχος της έκδοσης η άντληση 2,5 δισ. ευρώ με την απόδοση να κινείται στο 5% ή αν είναι δυνατόν και χαμηλότερα, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές."

Η είδηση θα μπορούσε και υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να μας γεμίσει ανακούφιση. Η Ελλάδα γυρίζει στις αγορές, που είναι βασική προϋπόθεση για την απεμπλοκή μας από τα Μνημόνια...Είναι όμως τα πράγματα ως έχουν, αιτία για χαρές και πανηγύρια; Μάλλον όχι και οι λόγοι είναι τρεις:

α) Το μεσοσταθμικό κόστος των δανείων που λαμβάνει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ είναι γύρω στο 2-2,5%. Με τη νέα έκδοση του 5ετούς η χώρα θα δανειστεί 2,5 δισ. με ένα επιπλέον κόστος περίπου 3%, οπότε η επιβάρυνση θα είναι περίπου 75 εκατ. ευρώ κατ' έτος. Ποσό αρκετό και σοβαρό για μια χώρα που δημιουργεί πλαστά πλεονάσματα για να δημιουργήσει ένα αίσθημα επίπλαστης χαράς στους πολίτες της. Το κόστος δανεισμού είναι σαφέστατα μεγαλύτερο (ούτως ή άλλως) από το αντίστοιχου της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας (και μη πούμε για της Ιταλίας) που δανείζονται με επιτόκια που βρίσκονται μεταξύ των 1,5 - 3%. Το πως μπορεί να χαρακτηριστεί το 5% "επιτυχία" είναι μάλλον ανεξήγητο και βρίσκεται στο μυαλό των μάγων της παρέας του Στουρνάρα.

β) Το ομόλογο θα εκδοθεί στο αγγλικό δίκαιο. Αυτό σημαίνει ότι αν η Ελλάδα χρεοκωπήσει (πρακτικά ή ουσιαστικά) δεν θα μπορεί να κάνει κάτι για ν' απεμπλακεί απ' αυτό, αφού θα κριθεί σε ξένα δικαστήρια, που δεν εξετάζουν Συντάγματα, ειδικές συνθήκες κ.λπ. Το γιατί κάποιος που αγαπά την χώρα θα προχωρούσε σε τέτοια έκδοση γνωρίζοντας κάτι τέτοιο, είναι επίσης ανεξήγητο.

γ) Ο δανεισμός είναι μικρός σχετικά (2,5 δις ευρώ) και δεν καλύπτει τις ανάγκες της χώρας όσο αφορά το "χρηματοδοτικό κενό" που θα υπάρξει. Άρα θα πρέπει να βρεθούν περαιτέρω έσοδα (μάλλον από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης) τα οποία χρήματα θα έρθουν με καινούργια ανταλλάγματα. Επίσης ο μεγάλος αριθμός αναδόχων για το ομόλογο θα εισπράξουν ένα σημαντικότατο ποσοστό - σε απόλυτα νούμερα - που θα μειώσει το εισπραχθέν ποσό.

Κλείνοντας να πούμε το εξής: η Ελλάδα θα πρέπει να βγει κάποια στιγμή στις αγορές. Αυτό όμως πρέπει να γίνει με τρόπο που το χρέος που θα προστεθεί να είναι βιώσιμο και με τρόπο που να ωφελήσει την χώρα. Ο δρόμος που ακολουθείται έχουμε την αίσθηση ότι δεν πληρεί καμία προϋπόθεση από αυτές...

Μια ακόμα πρωτότυπη ιδέα για το πως θα βρει χρήματα η κυβέρνηση...

Είδηση: Να «στραγγίξει» τη ρευστότητα από οργανισμούς και φορείς του Δημοσίου που έχουν περισσότερα έσοδα παρά έξοδα, θα επιχειρήσει το υπουργείο Οικονομικών, για να μειώσει το χρηματοδοτικό κενό της χώρας για την προσεχή διετία τουλάχιστον, ώστε να αντιμετωπίσει  τις πιέσεις της Τρόικα για νέα μέτρα.

Στο Γενικό Λογιστήριο υπολογίζουν ότι τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων αυτών μπορούν να ξεπεράσουν και τα 4 δισ. ευρώ το χρόνο.

Από τους 1.506 φορείς γενικής κυβέρνησης, το 2013 καταγράφηκε πλεόνασμα 4,147 δισ. ευρώ. Τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου είχαν πλεόνασμα 2,518 δισ. ευρώ, τα Ασφαλιστικά Ταμεία και Νοσοκομεία είχαν περίσσευμα 1,409 δισ. ευρώ και οι ΟΤΑ 235 εκατομμύρια.

Από τον «κουμπαρά» αυτό, ο ΟΔΔΗΧ και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους μπορούν να αντλήσουν τουλάχιστον τρία δισ. ευρώ ετησίως, αφήνοντας στους φορείς και 1.000.000.000 ευρώ, για να «πορεύονται».

Από τις εκατοντάδες των μικρών και μεγάλων φορέων, όπου «κρύβονταν» διάσπαρτα τα πλεονάσματα αυτά, ξεχωρίζουν -ενδεικτικά- φορείς, όπως:

- Το Πράσινο Ταμείο με πλεόνασμα 365 εκατ. ευρώ για το 2013

-H Eθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων με ρευστά διαθέσιμα 200 εκατ. ευρώ

- Ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων με 14,5 εκατ. ευρώ

- Το Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας (ΕΤΕΑΝ ΑΕ) με 4,5 εκατ. ευρώ

- Το Ασφαλιστικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) με 500 εκατ. ευρώ.

- Ο Ειδικός Λογαριασμός του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με 13 εκατ. ευρώ.

Αν και πρόκειται εμμέσως για εσωτερικό δανεισμό μεταξύ στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέως, στο οικονομικό επιτελείο θεωρούν ότι «δεν μπορεί η Τρόικα να έχει επιβάλει να προστεθούν στο δημόσιο χρέος του Κράτους τα χρέη του ΟΣΕ και άλλων φορέων και οργανισμών, αλλά να μην δεχτεί ότι τα διαθέσιμα από φορείς που έχουν πλεονάσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κάλυψη αναγκών του Δημοσίου».

Σχόλιο:  Αλήθεια ποια η διαφορά με την τακτική τόσων χρόνων όπου οι ελληνικές κυβερνήσεις εξέδιδαν ομόλογα και μετά υποχρέωναν τους φορείς του Δημοσίου να τ' αγοράζουν; Ποια η διαφορά από την υποχρέωση που έχουν (ακόμα και σήμερα) ν' αφήνουν την Τράπεζα της να διαχείριζεται, αγοράζοντας ομόλογα μικρού χρονικού ορίου; Είναι η ίδια τακτική χρόνων, την οποία εφάρμοζαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, χωρίς όμως να φροντίζουν τους "δανειστές" τους (δηλ. το ίδιο το Δημόσιο). Το αποτέλεσμα γνωστό: το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που αποτελεί μια παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού είναι πρώτη φορά που σε κούρεμα χρέους, ο δανειζόμενος είναι αυτός που ζημιώνεται περισσότερο.

Εδώ βέβαια η κλοπή περνάει σε άλλο επίπεδο, δείγμα της ξεδιαντροπιάς που έχει κατακυριεύσει την κυβέρνηση (αποτέλεσμα των μηδαμινών αντιδράσεων της κοινωνίας):  αντί να "δανείζεται" έντοκα τα χρήματα των φορέων και των οργανισμών, θα τα χρησιμοποιεί άνευ τόκου, για να καλύπτει ανάγκες και να τα "επιστρέφει" όταν και αν έχει χρήματα. Στο ενδιάμεσο βέβαια όταν οι οργανισμοί αυτοί θα χρειάζονται χρήματα θα τα δανείζονται (έντοκα βέβαια) από τις (κρατικοδίαιτες αν και "ιδιωτικές") τράπεζες με υψηλό επιτόκιο. Έτσι συμβαίνει με το ΙΚΑ και τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία, με την ΕΥΔΑΠ, παλιότερα την Ολυμπιακή και σειρά άλλους οργανισμούς στους οποίους το κράτος χρωστάει χρήματα, καθυστερεί να πληρώσει με αποτέλεσμα αυτοί να ξεπουλούν περουσιακά στοιχεία ή να δανείζονται για να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Βέβαια εδώ η κυβέρνηση παρουσιάζεται και γαλαντόμα αφού προτίθεται ν' αφήσει και κάτιτις στους οργανισμούς για να "πορεύονται"...Ε, ρε βούρδουλας που χρειάζεται σε ορισμένους...

Η "εξυπνακίστικη" κατακλείδα βέβαια τα λέει όλα - η κυβέρνηση αυτή την "πονηριά" θα προσπαθήσει να την περάσει στην τρόικα με "ψευτοτσαμπουκά", λειτουργώντας με το "μία σου και μία μου" που εφαρμόζουν τα παιδιά του Δημοτικού. Μηδέν επιχειρήματα, μηδέν βαρύτητα. Όπως έκανε δηλαδή σε όλες τις εκφάνσεις της "διαπραγμάτευσης" μέχρι σήμερα.

Αλήθεια ο κύριος Θεοδωράκης θα βγει να μιλήσει γι' αυτό το θέμα ή μήπως είναι πολύ "ζεστό" για το "ποτάμι" του;

Πηγή είδησης: "Πρώτο Θέμα"

Αλήθειες και ψέμματα για την έξοδο από την κρίση

Μελετώντας για την οικονομία και για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι, έχουμε διαβάσει πολλά ενδιαφέροντα (και μη) άρθρα, με κάποιες απόψεις να φαντάζουν (και είναι ουτοπικές) και άλλες εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και (ίσως) πραγματοποιήσιμες. Ένα άρθρο που κατά τη γνώμη μας ανήκει στα εξαιρετικά ενδιαφέροντα προέρχεται από την "Αυγή" και είναι του "Μακμακ". Σε κάποια διαφωνούμε, σε άλλα αναρωτιόμαστε αλλά υπάρχουν και ορισμένα που φαντάζουν πραγματοποιήσιμα και θα περιμέναμε -τουλάχιστον- να συζητηθούν την επόμενη μέρα...

 "Πολλοί πιστεύουν ότι το κούρεμα του χρέους δημιουργεί αυτομάτως περίσσευμα για την καταπολέμηση της φτώχειας και την ανάπτυξη. Αν δηλαδή αντί για 48 δις χρεωλύσια πάμε στα 24 δις δεν μας περισσευουν 24 δις ;

Δυστυχώς όχι!

Το χρέος αποπληρώνεται όχι από τη χώρα, αλλά από μια τριγωνική λογιστική συναλλαγή, το περίφημο ‘σωληνάκι’ της εντατικής. Χοντρικά, χρωστάμε 48 δις, μας δανείζουν 50 δις ( 2 για το έλλειμμα) και μετά χρωστάμε για την άλλη χρονιά 55 δις. Δηλαδή τα χρεωλύσια αποπληρώνονται λογιστικά από τους δανειστές και το συνολικό χρέος διογκώνεται. Μολονότι δεν πληρώνουμε, οι δανειστές μας κρατάνε οικονομικά ζωντανούς τεχνητά, με απεχθείς όρους και έχοντας άλλες παράπλευρες ωφέλειες. Ανά πάσα στιγμή μπορούν να τραβήξουν την πρίζα. Εννοείται ότι οποιαδήποτε προσπάθεια εξορθολογισμού της οικονομικής κατάστασης της χώρας, είτε σε αριστερή είτε και σε δεξιά εκδοχή,  προϋποθέτει το γενναίο κούρεμα του χρέους. Εννοείται ότι το κούρεμα του χρέους είναι απαραίτητο για να βγούμε από το οικονομικό σπιράλ του θανάτου. Όμως δυστυχώς, το κούρεμα του χρέους ενώ κανονικοποιεί την οικονομία και επιτρέπει μελλοντικά αναπτυξιακή πολιτική δεν δημιουργεί πλεόνασμα από μόνο του...

Οι κρατικοποίηση των τράπεζών που είναι στον έλεγχο του ΤΧΣ δημιουργεί συνθήκες ρευστότητας και χρηματοδότησης της οικονομίας;

Δυστυχώς όχι!

Οι τράπεζες, παρά τα δεκάδες δισεκατομμύρια που έχουν πάρει, είναι ακόμη σε αρκετά κακή κατάσταση! H Eurobank ετοιμάζεται για νέα ανακεφαλαιοποίηση. Δεν θα είναι η μόνη που θα χρειαστεί επιπλέον κεφάλαια. Οι καταθέσεις έχουν γίνει ομόλογα και κόκκινα δάνεια. Οι τράπεζες δεν δανείζουν γιατί απλά είναι μέσα! Κοινώς, αν οι τράπεζες ήταν άλλου τύπου επιχειρήσεις και δεν είχαν ‘τις καταθέσεις του κοσμάκη’ θα έμπαινε ο κλητήρας και θα έπαιρνε τα PC. Άρα ψαξτε αλλού για λεφτά...

Η πάταξη της φοροδιαφυγής μέσω του περιουσιολογίου δεν θα αποφέρει έσοδα για το κράτος;

Δυστυχώς όχι!

Οποιοσδήποτε έχει κάποια σχέση με την πληροφορική είναι σε θέση να καταλάβει ότι το περιουσιολόγιο, μέρος του οποίου είναι το κτηματολόγιο, δεν υπάρχει περίπτωση να είναι μηχανογραφικά έτοιμο την πρώτη τετραετία της αριστεράς. Η συντριπτική πλειοψηφία των βεβαιωμένων οφειλών που περίμενε να βρει και ο ΓΑΠ είναι μη εισπρακτέες. Η πάταξη της φοροδιαφυγής είναι η καραμέλλα του κάθε πολιτικού απατεώνα που δεν έχει να πει κάτι σοβαρό. Η μόνη σίγουρη αύξηση φορολογικών εσόδων –από τον επόμενο χρόνο- είναι αυτή που θα προκύψει από την αυξημένη φορολόγηση των ιδιωτικών υπαλλήλων μόλις ο βασικός μισθός του ιδιωτικού τομέα επανέλθει στα 751 και επανέλθουν σε ισχύ οι συλλογικές συμβάσεις του ιδιωτικού τομέα.

Αν τους διαολοστείλουμε και βγούμε από το ευρώ μόνοι μας δεν θα έχουμε ρευστότητα κόβοντας λεφτά;

Δυστυχώς όχι!

Το νόμισμα μιας χώρας έχει αξία στο βαθμό που η οικονομία της και το ΑΕΠ της το εγγυάται. Για την Ιταλία η έξοδος είναι πιθανώς λύση. Η Ελλάδα παράγει φόρους, διόδια, άντε και δημοσίους υπαλληλους και εισαγωγικές εταιρίες. Είμαστε ελλειμματικοί μεχρι και σε τρόφιμα, ο τουρισμός δεν αρκεί. Το νέο δραχμόευρο που θα κόψουμε θα είναι υποτιμημένο περίπου 80% για αρχή και βλέπουμε.

Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας πριν φύγουμε από το ευρώ και ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο αντιμετώπισης των συνεπειών εξόδου είναι προαπαιτούμενα για σκέψεις αποχώρησης.

Τι λένε οι ειδικοί για την κατάσταση; Τι γίνεται με ένα σχέδιο Μάρσαλ;

Οι πιο ειδικοί των ειδικών έχουν αρχίσει να τα γυρνάνε για το ‘success story’. Όλοι έχουν καταλάβει ότι δεν υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα. Είμαστε περίπου στα 2 δις έλειμμα ασχέτως που θα κλειδώσει το λογιστικό μαγείρεμα.

Η τρόικα αναθεώρησε πάλι προβλέψεις και μετέθεσε την ανάπτυξη για το 2014. Το ΔΝΤ που είναι πιο έγκυρο θέλει ένα κουρεματάκι για να δει αναπτυξη το 2015. Το ινστιτούτο Levy, γνωστό αμερικάνικο think tank, τα βλέπει με την ισχύουσα πορεία πιο μαύρα: Η κατηφόρα συνεχίζεται μέχρι τέλος 2016 και κάπου εκεί με κάποιο κούρεμα το 2017 μπορεί και να αρχίσει η ανάκαμψη. Έχει βρει όμως και τη λύση για άμεση ανάκαμψη το 2014!

Με βάση το ινστούτο Levy, σε μία πολύ καλά τεκμηριωμένη μελέτη, η ανάπτυξη και ανοδική πορεία της Ελλάδας είναι δυνατή άμεσα με ένα κούρεμα περίπου 50% και ταυτόχρονα ένα νέο σχέδιο Marshal για τη χρηματοδότηση δημοσίων επενδύσεων 1 δις το τρίμηνο επί μια δεκαετία. Αυτό το σχέδιο, σας ορκίζομαι στο φάντασμα του Λένιν ότι οικονομικοτεχνικά δουλεύει. Και είναι πολύ κοντά σε αυτά που θέλει να υλοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχει μόνο μια σημαντική αδυναμία την εξής: Ποιος και γιατί θα δεχτεί εκτός από το κούρεμα να βάζει ένα δις το τρίμηνο για μια δεκαετία (όλα μαζί 40) για να βγει η Ελλάδα από την κρίση; Ποιος εκτός από τον Άγιο Βασίλη ο οποίος από ότι λέει ο γιος μου δεν υπάρχει; Δηλαδή πιστεύουμε ότι θα πείσουμε επικοινωνιακά την κ. Μέρκελ να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη της Ελλάδας με ένα σκασμό λεφτά επειδή θα της εξηγήσουμε το δίκαιο της αριστεράς και την αναγκαιότητα να σταματήσει η ανθρωπιστική καταστροφή όταν δεν το κάνει για το σύντροφο Σαμαρά; Αν κάποιος καταφέρει με κάποιο μαγικό τρόπο να βρει χρηματοδότη καλώς. Αλλιώς ούτε και αυτό δουλεύει!

Αν πουλάγαμε τρέλλα, κάναμε διορισμούς για να αυξήσουμε την κατανάλωση, μοιράζαμε λεφτά που βρίσκαμε από έχοντες αδιακρίτως. Θα δούλευαν τέτοια παρανοϊκά κόλπα;

Δυστυχώς όχι!

Μερικοί απελπισμένοι, ψάχνοντας λύσεις στα αδιέξοδα, φαντάζονται παρανοϊκές λύσεις που δεν είναι λύσεις. Η δημιουργία κοινωνικού πλούτου βρίσκεται στην παραγωγή αγαθών και όχι στην κατανάλωση τους. Ακόμα και αν δημεύαμε την περιουσία των 100 πιο πλουσίων Ελλήνων, την μοιράζαμε και την καταναλώναμε, αμέσως μετά από μία προσωρινη τόνωση της ζήτησης που θα διοχετευόταν σε κατανάλωση κυρίως εισαγομένων προϊόντων και υπηρεσιών, θα είμασταν σε χειρότερη μοίρα αφού δεν θα είχαμε πλέον ούτε τι να δημεύσουμε...

Έτσι όπως τα λες δεν υπάρχει ελπίδα. Μήπως είμαστε καταδικασμένοι;

Ελπίζω όχι!

Το πρώτο και βασικό που πρέπει να γίνει είναι να σταματήσει η αριστερά να χαϊδεύει τα αυτιά των πολιτών και να μιλήσει με ειλικρίνεια. Δεν είναι δυνατόν να κλείσουν οι πληγές του μνημονίου και να αποκατασταθούν οι πληγέντες σε εύλογο χρονικό διάστημα. Προτεραιότητα πρέπει να έχουν οι εξαθλιωμένοι συμπολίτες μας και όχι η υπεράσπιση της μεσαίας περιουσίας.

Δεν θα κοπεί σε κανέναν το ρεύμα και το νερό, δεν θα γίνουν πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, θα επανέλθει ο βασικός μισθός στον ιδωτικό τομεα αλλά δεν υπάρχει μαγική επαναφορά στο 2009 με χρονοδιακόπτη!  Ο κόσμος μπορεί να ανεχτεί τις δυσκολίες αλλά όχι την κοροϊδία!

Η προσπάθεια ανάκαμψης θα γίνει κατά κύριο λόγο με ίδιους πόρους. Επειδή λεφτά δεν υπάρχουν, τα ελάχιστα διαθέσιμα θα πρέπει να διοχετευτούν κατά κύριο λόγω υπέρ των ανέργων και για την αντιμετώπιση της φτώχειας. Ότι άλλο κερδιθεί από την ΕΕ καλοδεχούμενο. Όμως ο κεντρικός σχεδιασμός της αριστεράς –το εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης- δεν μπορεί να στηρίζεται σε δώρα από τους δανειστές που πιθανότατα δεν θα έρθουν ποτέ. Θα πρέπει να γίνουν μεταβολές θεσμικού τύπου που να απελευθερώνουν παραγωγικές δυνάμεις. Θα πρέπει να ενισχυθεί –κυρίως θεσμικά αφού δεν υπάρχουν λεφτά- η κοινωνική και συνεταιριστική οικονομία. Αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις όπως η ΒΙΟΜΕ θα πρέπει να βρεθούν με θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας και ΑΦΜ την πρώτη εβδομάδα διακυβέρνησης της αριστεράς. Οι όποιες ενισχύσεις πρέπει να γίνονται σε είδος ή με τη μορφή τεχνικής υποστήριξης από το κράτος γιατί η διαχείριση πιστώσεων είναι πονεμένη ιστορία.

Πρέπει να απλοποιηθεί θεσμικά η δυνατότητα για αυτοαπασχόληση που θα επιτρέπει μικρής κλίμακας οικονομική δραστηριότητα χωρίς ο άνεργος να χάνει τυχόν επιδόματα και ΟΑΕΔ. Ιδιαίτερα μάλιστα στον αγροτικό τομέα αυτό μπορεί να γίνει πιο εύκολα με τη δημιουργία πανελλαδικού δικτύου αλληλεγγύης - καταπολέμησης της φτώχειας και κοινωνικών παντοπωλείων υπό των έλεγχο του κράτους και των δήμων. Αυτό το δίκτυο θα λειτουργεί και ως πάροχος βοήθειας και ως αγοραστής προϊόντων σε τιμές κάτω από αυτές της αγοράς. Να διοχετευθεί εκεί το πλεονάζον προσωπικό από τους δήμους και άλλες υπηρεσίες.

Το δημόσιο να λειτουργεί σε κατάσταση μεγιστοποίησης της κοινωνικής ωφελιμότητας. Να εγγυηθούμε τις θέσεις των ΔΥ απαιτώντας όμως τις απαραίτητες μεταβολές και μετατάξεις στην κατεύθυνση της κοινωνικής ωφέλειας. Να εμπιστευτούμε τους ΔΥ βάζοντας κάθε υπάλληλο κάθε υπηρεσίας να προτείνει τρόπους βελτίωσης του αποτελέσματος και μείωσης του λειτουργικού κόστους αντί να μειώνουμε τους μισθούς τους κάθε μήνα.

Οι τράπεζες – υπό δημόσιο ελεγχο – να δημιουργήσουν λογαριασμούς μικρής ανακυκλούμενης πίστωσης για μικρομεσαίες επιχειρήσεις χωρίς προσημειώσεις με κριτήριο την υγιή συμπεριφορά της επιχείρησης πριν το 2010. Αυτοί οι λογαριασμοί πρέπει να δίνουν πίστωση με συμβολικό επιτόκιο, να έχουν περιορισμούς στην ανάληψη αν είναι πλεονασματικοί, να κινουνται μόνο με τιμολόγια, και να επικοινωνούν μόνο μεταξύ τους και για οφειλές προς το κράτος. 

Για την αντιμετώπιση του ελείμματος σε συνθήκες ρήξης, αναγκαστικά θα πρέπει να μελετηθούν και αντισυμβατικά μέτρα. Ισως χρειαστεί να μπει προσωρινή έκτακτη εισφορά στους τόκους των καταθεσεων. Θα πρέπει να εξεταστεί στοχευμένη πληρωμή μέρους των υποχρεώσεων του κράτους σε ομολογίες που θα έχουν αντίκρυσμα. Για να έχουν αντίκρυσμα θα πρέπει να είναι είναι αποδεκτές στο 100% της αξίας τους από το κράτος και την εφορία και να είναι μεταβιβάσιμες. Το ποσό που θα εκδοθεί πρέπει να είναι όσο και το πρωτογενές έλειμμα.

Θα πρέπει οι ομολογίες να διοχετευθούν σε στοχευμενες κοινωνικές ομάδες π.χ. σε δημοσίους υπαλλήλους για το ποσό άνω των 2000 ευρώ ξεκινώντας από τους βουλευτές. Κάτι τέτοιο λειτουργεί επί της ουσίας ως δεύτερο νόμισμα εντός ευρώ και δίνει χρόνο διαπραγμάτευσης ανταλλαγμάτων  και προετοιμασίας σε ενδεχόμενο εξόδου από την ευρωζώνη.

Πάνω από όλα όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ακόμη και εξαθλιωμενος ο ελληνικός λαός διψάει για δικαιοσύνη. Η υπόσχεση μιας δίκαιης δίκης των πρωταιτίων του μνημονίου ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα και δεν έχει δημοσιονομικό κόστος. Και αυτό θα πρέπει άφοβα να το υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ..."

Αύξηση συμμετοχής στα φάρμακα και αύξηση δημοσίου χρέους

Οι τελευταίες μέρες είναι καταιγιστικές από πλευράς εξελίξεων. Όχι, δε ζούμε μεγάλα γεγονότα. Ζούμε όμως αρκετά μικρά - τόσα πολλά που όμως αρκούν για ν' αλλάξουν το σκηνικό. Αξίζει να δούμε δύο από αυτά: καταρχήν, όπως μετέδωσε το Mega, στο εξής οι ασφαλισμένοι του ΕΟΠΥΥ θα πληρώνουν από την τσέπη τους ολόκληρη τη διαφορά πάνω από την ασφαλιστική τιμή για εκατοντάδες φάρμακα που δεν είναι γενόσημα και είναι ακριβότερα, καθώς καταργείται η κάλυψη της διαφοράς του 50% από τον Οργανισμό. Παράλληλα, αναμένεται να δοθούν κίνητρα στους φαρμακοποιούς για τη χορήγηση γενοσήμων φαρμάκων. Για κάθε γενόσημο που θα πωλούν δεν θα πληρώνουν rebate, ενώ σε όποιο φάρμακο ο τζίρος αγγίξει το 60%, στα γενόσημα θα εξαιρεθεί τελείως από την καταβολή rebate. Αυτό βέβαια ως λύση φαντάζει απαράδεκτη: τα γενόσημα ως φάρμακα γενικά δεν είναι πρόβλημα - πολλά (όχι όλα - αλλά αρκετά) κάνουν την ίδια δουλειά με τα "κανονικά". Το θέμα είναι ΠΟΥ κατασκευάζονται αυτά, αν υπάρχουν ελέγχοι ποιότητας ή αν κυκλοφορούν στην χώρα μας απλώς με μια άδεια που δόθηκε σε κάποια χώρα που αποδεδειγμένα γίνονται πλημμελείς έλεγχοι, γιατί η χώρα μας δεν μπορεί να κάνει τους δικούς της. Επίσης (και εδώ είναι το σοβαρότερο) σε κάποιες (πολλές) περιπτώσεις ασθενειών χρειαζόμαστε φάρμακα τελευταίας γενιάς και όχι ένα γενόσημο που η πατέντα του έχει λήξει χρόνια. Δεν είναι όλες οι ασθένειες, ιώσεις.

Η δεύτερη είδηση μας αφορά πραγματικά όλους. Σύμφωνα με την εφημερίδα "Το Βήμα", το χρέος αυξήθηκε κατά 16 δις ευρώ εντός του 2013, υψηλότερο κατά 18 δις ευρώ από τον Ιούνιο του 2012 (οπότε και ήταν 303 δις ευρώ), γεγονός το οποίο φέρεται να προκαλεί προβληματισμό στους κόλπους της κυβέρνησης, εν μέσω διχασμού εμπειρογνωμόνων γύρω από την προοπτική ενός νέου «κουρέματος». Αν παρόλα αυτά η κυβέρνηση συνεχίσει να μιλάει για "success story", προφανώς το κάνει γιατί θεωρεί ως "επιτυχία" τo γεγονός ότι το χρέος αυξήθηκε παρά τις τόσες οικονομικές θυσίες των Ελλήνων...

Τα πράγματα δε δείχνουν καλά - καθόλου καλά. Αλλά παρόλα αυτά η κυβέρνηση συνεχίζει στο ίδιο τέμπο. "Σεισμόσημα" (διαβάστε εδώ τι προτείνεται), θανάτοι για ένα εισιτήριο λεωφορείου, σκάνδαλα επί σκανδάλων, κατάργηση Κυριακάτικης αργίας...Και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Όλα αυτά μπορεί να μην επηρεάζουν μαζικά (προς το παρόν) όλους μας - η εκτέλεση κοινωνικών ομάδων εξάλλου είναι στοχευμένη και συμβαίνει σταδιακά, πιάνοντας κομμάτι - κομμάτι την ελληνική κοινωνία, αλλά παγιώνουν την αγανάκτηση των πολιτών και ωθούν στ' άκρα τους Έλληνες. Το 13-14% της Χ.Α. δεν είναι μακρυά από το 18% της Ν.Δ: το παιχνίδι των δήθεν άκρων με την ταυτοποίηση από πλευράς κυβερνητικών ΜΜΕ της Χ.Α. με τον ΣΥΡΙΖΑ και η διεμβόληση Καρατζαφέρη, απενεχοποίησαν την άκρα Δεξιά και έστρεψάν προς τα εκεί ένα κομμάτι του κόσμου που μπορεί να μη ταυτίζεται ιδεολογικά μαζί της, αλλά πλέον τη θεωρεί ως μέρος της λύσης. Και δυστυχώς το λογαριασμό για αυτή την άστοχη ταύτιση θα την πληρώσουμε όλοι μας και όχι μόνο αυτοί που την εμπνεύστηκαν.

Και για να μην ξεχνιόμαστε...Γράφει το "Ποντίκι": "Φαίνεται ότι τον παραλογισμό της ασυδοσίας τον διαδέχεται ο παραλογισμός της προσπάθειας για συμμάζεμα. Αυτό το κράτος, με άλλα λόγια, αδυνατεί να λειτουργήσει λογικά. Είτε έτσι είτε αλλιώς, παραλογίζεται. Τον τελευταίο καιρό οι επαγγελματίες της εστίασης έριξαν όλα τους τα δεινά στον ΦΠΑ. Πράγματι, το 23% ήταν υπερβολικό και απαγορευτικό για την πραγματική δυνατότητα της οικονομίας μας. Κατόπιν, η μείωση του ΦΠΑ έγινε εθνικό - πατριωτικό ζήτημα. Από τη μείωσή του έμοιαζε μερικές φορές να εξαρτάται η επιβίωση του έθνους. Τόσο μεγάλη σημασία δόθηκε από ΜΜΕ και κυβέρνηση! Έπειτα από αγωνιώδεις και κοπιώδεις προσπάθειες, ο ΦΠΑ τελικά μειώθηκε. Ωστόσο, τώρα έχουμε άλλο πρόβλημα, γιατί στην Ελλάδα η οποιαδήποτε λύση δημιουργεί ένα νέο πρόβλημα. Το αν η μείωση του ΦΠΑ περάσει στον καταναλωτή. Όχι μονό δεν περνά, αλλά όλοι εκείνοι που ισχυρίζονταν στα χαρακώματα ότι η αύξηση ήταν ταφόπλακα για τις επιχειρήσεις τους, τώρα λένε ότι είναι ταφόπλακα να περάσουν τη μείωση στους καταναλωτές γιατί δεν βγαίνουν και είχαν απορροφήσει οι ίδιοι τον ΦΠΑ. Εδώ εδράζεται και αρχίζει ο νεοελληνικός παραλογισμός και η πηγή κάθε μας κακοδαιμονίας. Να προσθέσουμε εδώ ότι το βασικό πρόβλημα του Έλληνα καταναλωτή δεν είναι το αν, αντί για 2,40 ευρώ, πληρώσει 2,20, αλλά το ότι δεν έχει μαντήλι για να κλάψει."

Σύγκριση οικονομικών μεγεθών - μια διδακτική ιστορία / Μείωση εργοδοτικών εισφορών = αύξηση φόρων

Το σημερινό κύριο θέμα μας προέρχεται από το αγγλικό περιοδικό "New Internationalist" και είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον - περιλαμβάνει πίνακες σύγκρισης διαφόρων οικονομικών μεγεθών - μια μελέτη τους είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το πως είχε η κατάσταση μέχρι το 2011, και για το πόσο "σχετικά" ήταν τελικά όλα εκείνα που μας οδήγησαν στη λαίλαπα των Μνημονίων...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Είτε το ασφαλιστικό μας σύστημα πάει πρίμα ή αυτοί που σχεδιάζουν αλλαγές σ' αυτό, δεν έχουν συναίσθηση για το τι συμβαίνει στην χώρα μας. Γιατί το λέμε αυτό: Γιατί σύμφωνα με την εφημερίδα "Ελεύθερο Τύπο" στις σχεδιαζόμενες παρεμβάσεις του ασφαλιστικού συμπεριλαμβάνεται και η κατάργηση των ασφαλιστικών εργοδοτικών εισφορών μέχρι ενός ορίου μισθού - να θυμήσουμε ότι σύμφωνα με το Μνημόνιο που κάποιοι ψήφιζαν χωρίς να διαβάσουν, ζητείται η μείωση των εισφορών κατά 3,9 ποσοστιαίες μονάδες ως το 2016.

Στο σχέδιο αυτό, προτείνεται να καταργηθούν οι ασφαλιστικές εργοδοτικές εισφορές μέχρι του τμήματος του μισθού ως τα 200 ή τα 400 ευρώ και να διατηρηθεί η υποχρέωση πληρωμής εισφορών για το τμήμα του μισθού άνω των 200 ή 400 ευρώ. Επειδή όμως η μαύρη τρύπα που θα δημιουργηθεί δεν θα μπορεί να καλυφθεί διαφορετικά,προτείνεται να καλυφθεί η απώλεια των εσόδων για το ασφαλιστικό σύστημα, με αύξηση της φορολογίας, είτε στα εισοδήματα είτε στην ακίνητη περιουσία.

Πιο συγκεκριμένα η πρόταση του ΔΝΤ για την αναδιάρθρωση των Εισφορών Κοινωνικής Ασφάλισης περιλαμβάνει:

1. Οι εργοδότες που καταβάλλουν εισφορές στο ΙΚΑ θα απαλλάσσονται από την καταβολή του δικού τους ποσοστού (28%) για κάθε εργαζόμενο μέχρι ενός καθορισμένου ύψους μισθού, που θα μπορούσε να είναι 100, 200, 300 ή 400 ευρώ.
2. Η βάση για τις εργοδοτικές εισφορές θα μπορούσε να περιοριστεί στους μισθούς που υπερβαίνουν αυτό το όριο. Δηλαδή, σε έναν μισθωτό των 1.200 ευρώ ο εργοδότης να έχει απαλλαγή εισφορών μέχρι τα 300 ή τα 400 ευρώ και να πληρώνει εισφορές μόνο για τα υπόλοιπα 900 ή τα 800 ευρώ. Αντίστοιχα, εργαζόμενος των 800 ευρώ θα ασφαλίζεται μόνο για τα 500 ή τα 400 ευρώ.
3. Το ανώτατο όριο θα μπορούσε να αυξηθεί κατά το ίδιο ποσό, ούτως ώστε οι εργαζόμενοι που λαμβάνουν μισθό υψηλότερο από το ανώτατο όριο να μην επωφελούνται  από την ελάφρυνση αυτή. Σήμερα, το ανώτατο όριο μισθού μέχρι του οποίου εισπράττονται εισφορές είναι 5.435 ευρώ. Το ΔΝΤ λέει ότι αυτό το όριο θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 200, 300 ή 400 ευρώ.
4. Η απαλλαγή αυτή θα επιφέρει απώλεια εσόδων που μπορεί να καλυφθεί είτε με τη μετατόπιση του βάρους στην έμμεση φορολογία, είτε στη φορολογία της ακίνητης περιουσίας.

Και επισήμως στις τσέπες των δανειστών τα μνημονιακά δάνεια / κατασχέσεις από τις τραπεζικές καταθέσεις εντός ολίγων ημερών

Το φανταζόμαστε, το κουβεντιάζαμε μεταξύ μας, κάποιοι από μας το έγραφαν ή το φώναζαν... Το κυριακάτικο ρεπορτάζ όμως της "Ελευθεροτυπίας" το παρουσίασε και στην πράξη. Τα χρήματα που δανειστήκαμε από την τρόικα, δεν τα παίρνουμε εμείς, ούτε πάνε "στην Ελλάδα". Οι δανειστές μας τα βγάζουν από την μία τσέπη και τα βάζουν στην άλλη:

Γράφει το ρεπορτάζ της εφημερίδας, εξηγώντας και το πως δημιουργήθηκε το χρηματοδοτικό κενό, το οποίο θα οδηγήσει σε νέα μέτρα ή επέκταση των παλιών που υποτίθεται να έπρεπε να "εξαφανιστούν" (βλ. εισφορά "αλληλεγγύης" - προς ποιους άραγε; προς τους δανειστές μας απ' ότι φαίνεται): "Πράγματι, από τα 212 δισ. ευρώ που έχουν δοθεί ώς σήμερα (Ιούλιος 2013) στην Ελλάδα ως δάνειο από την τρόικα, μόνο τα περίπου 18,6 δισ. (δηλαδή το 8,8%) πήγαν για την κάλυψη του πρωτογενούς ελλείμματος (μισθοί-συντάξεις κ.λπ.) και άλλα 4,9 δισ. (2,3% του ΑΕΠ) για τα ληξιπρόθεσμα κατέληξαν στην πραγματική οικονομία, δηλαδή μόλις το 11% του συνόλου.


Ομως κι αυτό ουσιαστικά το ποσοστό είναι εικονικό, αφού τα 212 δισ. της βοήθειας που έχουμε λάβει ώς σήμερα δεν αρκούν να καλύψουν τις ακαθάριστες δανειακές ανάγκες των 239 δισ. της ίδιας περιόδου, ή ακόμη και τις καθαρές δανειακές ανάγκες των 216,5 δισ. που προκύπτουν μετά την αφαίρεση της ιδιωτικής χρηματοδότησης των 22,4 δισ. (από ιδιωτικοποιήσεις και επιστροφή κερδών των κεντρικών τραπεζών) που είχε η Ελλάδα ώς σήμερα.
Θα μπορούσε, δηλαδή, κάλλιστα να ισχυριστεί κανείς πως τα πρωτογενή ελλείμματα και τα ληξιπρόθεσμα χρηματοδοτήθηκαν εξ ολοκλήρου από την ιδιωτική χρηματοδότηση (κατά τα 5/6 από την πώληση δημόσιας περιουσίας), αφού η δανειακή βοήθεια δεν επαρκούσε για το σκοπό αυτό.
Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει αν εξετάσουμε τι προβλέπει το πρόγραμμα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας (βλ. επικείμενη έκθεση Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διέρρευσε στο Ρόιτερς) για τη συνολική διάρκεια της δανειακής σύμβασης (2010-2014): ακόμη κι αν στα 236,8 δισ., που τελικά θα έχει λάβει ως βοήθεια η Ελλάδα, προσθέσουμε τα προβλεπόμενα 25,5 δισ. της ιδιωτικής χρηματοδότησης (ιδιωτικοποιήσεις και επιστροφές κερδών), μόλις το 1,6% προβλέπεται να ωφελήσει το κράτος και την οικονομία με την ευρεία έννοια (στα ληξιπρόθεσμα προσθέτουμε τις λοιπές κυβερνητικές ανάγκες σε ρευστό). Γιατί από το σύνολο των έτσι διαθέσιμων κεφαλαίων ύψους 262,3 δισ. θα πρέπει να καλυφθεί πρωτίστως η αποπληρωμή χρεών (116,9 δισ.), το κόστος του PSI και της επαναγοράς ομολόγων (94,1 δισ.) και οι οφειλόμενοι τόκοι (47,1 δισ.).


Με άλλα λόγια ώς και το 2014 το 98,4% των χορηγηθέντων κεφαλαίων -επίσημων δανείων και ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων- θα έχει διατεθεί για υποχρεώσεις προς τους πιστωτές. Δεδομένου ότι τα 25,5 δισ. ιδιωτικής χρηματοδότησης αναλογούν στο 9,7% των συνολικών κεφαλαίων χρηματοδότησης, γίνεται αντιληπτό πως από την επίσημη δανειακή βοήθεια δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και των Ελλήνων πολιτών. Εξ ου και το χρηματοδοτικό κενό που παρουσιάζεται για τη διετία 2013-14.

Συγκεκριμένα, από τα 236,8 δισ. επίσημης βοήθειας που θα έχει λάβει την περίοδο 2010-2014 η Ελλάδα, τα 89,7 δισ. θα έχουν απορροφηθεί σε αποπληρωμές ομολόγων και μακροχρόνιων δανείων, τα 48,2 δισ. θα έχουν πάει στην ανακεφαλαίωση των τραπεζών, 47,1 δισ. θα έχουν πάει για πληρωμές τόκων, τα 34,6 δισ. αφορούν το κόστος του PSI, τα 18 δισ. καλύπτουν βραχυχρόνιο δανεισμό (έντοκα γραμμάτια), τα 15,8 δισ. καλύπτουν το πρωτογενές έλλειμμα και τα 11 δισ. την επαναγορά ομολόγων.
Από τα παραπάνω βασικά κονδύλια (δεν είναι όλα) παρατηρούμε πως το άθροισμα των 4 πρώτων (237,6 δισ.) υπερκαλύπτει το ποσόν της επίσημης βοήθειας, ενώ ακόμη και η ιδιωτική χρηματοδότηση των 25,5 δισ. δεν επαρκεί για να καλύψει το σύνολο των δύο υπολοίπων κονδυλίων (πρωτογενές έλλειμμα και επαναγορά χρέους)."

Τι να προσθέσει κανείς σ' αυτά; Απλώς ότι όπως έχουν τα πράγματα η Ελλάδα δεν έχει καμία ελπίδα να ξεφύγει από την μέγγενη των δανείων. Με την ακολουθούμενη πολιτική (και με δεδομένο ότι οι αποκρατικοποιήσεις δεν καλύπτουν παρά επιπλέον τόκους), δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να υπάρξει "αλλαγή". Προς το καλύτερο δηλαδή...Γιατί προς το χειρότερο, υπάρχει ελπίδα...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Το ρεπορτάζ της "Ημερησίας" είναι αποκαλυπτικό. Στην άμεση κατάσχεση καταθέσεων από ειδικά διαβαθμισμένους υπαλλήλους θα προχωρά η Εφορία -με τις πρώτες κινήσεις να γίνονται εντός του έτους.Το νέο μητρώο καταθετών επιτρέπει στους εφοριακούς να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή το ύψος των καταθέσεων και έτσι ύστερα από την έκδοση της εντολής ανοίγματος λογαρισμού οφειλέτη προς το Δημόσιο θα μπορεί με μία απλή κίνηση να εισπράττει την οφειλή από την κατάθεση. Το αν ο οφειλέτης μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά τα χρήματα αποτελεί μάλλον μια μικρή λεπτομέρεια για τους κηφήνες του Υπουργείου Οικονομικών που έχουν πολλές φαεινές ιδέες, όλες εις βάρος μας. Πάντως, η προοπτική αυτή προκαλεί στις τράπεζες φόβους για εκροή καταθέσεων, αφού οι πολίτες που χρωστούν στο Δημόσιο ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια. Ποιός θα χρωστάει και θ' αφήσει χρήματα στην τράπεζα μετά από τέτοιες ειδήσεις;

Πώληση μέσω κρατικοποίησης για την Eurobank / Πρωτοσέλιδα ερωτήματα εφημερίδων...

Είδηση: «Έπεσε» η Εurobank. Δεν θα είναι πια ιδιωτική. Πάει προς «κρατικοποίηση», διατηρώντας βέβαια τα «ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια» λειτουργίας και στόχο να πουληθεί από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Με πιθανή «προίκα» το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, λένε πληροφορίες. Η Eurobank πάει, λοιπόν, στο ΤΧΣ για να ανακεφαλαιοποιηθεί, καθώς φαίνεται δεν καταφέρνει να εξασφαλίσει τα απαραίτητα κεφάλαια του 10% από ιδιώτες, που ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση(!) για να παραμείνει ο έλεγχος της τράπεζας σε ιδιωτικά χέρια. Υπενθυμίζεται ότι τα κεφάλαια του ΤΧΣ για την ανακεφαλαιοποίηση των τεσσάρων «συστημικών» τραπεζών, υπολογίζονται στα 27,5 δισ. ευρώ: Εθνική Τράπεζα (9,756 δισ.), Τράπεζα Πειραιώς (7,335 δισ.), Eurobank (5,839 δισ.), Alpha Bank (4,571 δισ.). Χρήματα που φορτώνονται, βέβαια, στο δημόσιο χρέος, όπως όλα τα προηγούμενα. Οπως τα 50 δισ. ευρώ συνολικά για το τραπεζικό σύστημα που έχει "κλείσει" η συγκυβέρνηση με την τρόικα για να... καλυφθούν οι τραπεζικές "τρύπες".

Αλλά απ' ό,τι φαίνεται ο αγώνας δρόμου για να εξασφαλιστούν ιδιωτικά κεφάλαια 10% (επί του συνόλου της ανακεφαλαιοποίησης) στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (ΑΜΚ), έμεινε από... καύσιμα για τη Eurobank. Κι αυτό, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να βρεθούν ιδιωτικά κεφάλαια για να μην χαθεί ο ιδιωτικός χαρακτήρας των τραπεζών, όπως μια σειρά ρεπορτάζ έδειξαν (με αιχμή την Εθνική) ακόμα και με την προσωπική συμβολή του Αντ. Σαμαρά. Η «πλευρά Λάτση», έχει εκδηλώσει πρόθεσης για εισφορά περίπου 200 εκατ. ευρώ στην Εθνική Τράπεζα, με αποτέλεσμα την έντονη δυσφορία μεγαλομετόχων της Eurobank. Τα 200 εκατ. ευρώ αντιστοιχούν μόλις στο 10% των κεφαλαίων που γλίτωσε ο Σπ. Λάτσης όταν πέρυσι τον Ιούλιο αποχώρησε από τη Eurobank.
Μεταβίβασε το ποσοστό του σε εννέα μέλη της οικογένειας, αποφεύγοντας πρακτικά τη διαδικασία αποχώρησης των Γάλλων (από Εμπορική και Γενική), που τους κόστισε σχεδόν 2 δισ. ευρώ.

Για τη συνέχεια, τα σενάρια κάνουν λόγο για πακέτο πώλησης της Εurobank από το ΤΧΣ μετά την ανακεφαλαιοποίηση, με πιθανή «προίκα» το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο...! 

Σχόλιο: Να λοιπόν που στο ρεπορτάζ της "Ελευθεροτυπίας" υπάρχει άλλη μια απόδειξη ότι στον ιδιωτικό τομέα (που στην Ελλάδα "θα σώσει τα πάντα" κατά την κυβέρνηση) "στο φαγητό (δηλ. στην μάσα) είναι ο καθένας μόνος του, αλλά στο λογαριασμό όλοι μαζί (δηλ. το κράτος)". Τόσα και τόσα χρήματα στον τραπεζικό τομέα, που καταλήγει - αργά αλλά σταθερά - να κρατικοποιείται, με το κράτος να "φορτώνεται" τις ζημιές και μετά αφού τις "καθαρίσει" πληρώνοντας και το λογαριασμό βέβαια, να τις παραδίδει "καινούργιες" σε "επενδυτές" που θα μπορέσουν έτσι να ξεκινήσουν ένα καινούργιο κύκλο: "φτηνό" χρήμα από την Ε.Κ.Τ., υψηλά επιτόκια σε επιχειρήσεις και ιδιώτες, μεγάλα bonus στα υψηλόβαθμα στελέχη και μερίσματα στους μετόχους, μέχρι την επόμενη φούσκα...

Παράλληλα δε έχουμε και τους "επαγγελματίες επενδυτές" (όπως ο κύριος Λάτσης) ο οποίος αφού οδήγησε την Eurobank στα χέρια του ΤΧΣ, προχωράει στο να "σώσει" και την Εθνική - αποκτώντας ένα σημαντικό ποσοστό πιθανότατα στο μεγαλύτερο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα της χώρας, έναντι χαμηλού τιμήματος, πράγμα που σίγουρα είναι μια επένδυση με μέλλον, αφού στην εποχή των συγχωνεύσεων, οι τράπεζες που θα μείνουν θα είναι λίγες και συγκεκριμένες.

Για την προβλεπόμενη πακετοποίηση της Eurobank με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, δεν θα πούμε πολλά - θα σας παραπέμψουμε στην παλαιότερη ανάρτησή μας που βρίσκεται εδώ και που αναφέρεται στο γιατί το Τ.Τ. δεν θα έπρεπε να πωληθεί γενικά πόσο μάλλον σε τιμή δώρου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε...Διαβάζοντας την εφημερίδα "Χωνί" μεταφέρουμε κι εμείς τα πρωτοσέλιδα ερωτήματά του - χωρίς να περιμένουμε απαντήσεις: Καταρχήν, γιατί δεν ανακοινώνονται τα οικονομικά στοιχεία του Μαρτίου; Μήπως γιατί το πρώτο δίμηνο του έτους δημιουργήθηκε νέο ληξιπρόθεσμο χρέος 1,32 δις ευρώ και τα έσοδα του κράτους ήταν 7,2% λιγότερα του στόχου και ότι ακόμα και τα χρήματα που εισπράχθηκαν αφορούσαν ληξιπρόθεσμα του 2012 τα οποία πήγαν καλύτερα απ' όσο υπολογιζόταν; Θα μας πουν επίσης τι συμβαίνει με το εμπόριο του οποίου ο δείκτης κύκλου παρουσιάζεται μειωμένος κατά 15,7% σε σχέση με πέρσυ και με τα έσοδα από το φόρο πετρελαίου, του οποίου η κατανάλωση είναι πεσμένη κατά 63%;

Μήπως δεν είναι τα πράγματα όσο όμορφα τα παρουσιάζουν; Λέμε μήπως...

"Ρίξε λάσπη, κάτι θα μείνει" - υπόθεση Διαμαντόπουλου - Δένδια / Δίωξη για τεχνητή διόγκωση ελλείμματος προς πρώην στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ...

Όταν ξεκινάει κανείς να κατρακυλά, τελικά ή θα πέσει σε τοίχο ή στο γκρεμό. Έτσι λοιπόν και η ΝΔ, ζηλεύοντας την πολιτική συγγένεια του 3ου Ράιχ με την Χρυσή Αυγή, αποφάσισε να κλέψει λίγο από αυτήν και να εφαρμόσει πολιτικές Γκαίμπελς - θέτοντας καινούργιο ιστορικό χαμηλό στην πολιτική αξιοπρέπεια.

Αφορμή η πρόσφατη βομβιστική επίθεση στο "The Mall" (ναι του αυθαίρετου, παράνομου και εκείνου που δεν πληρώνει χαράτσι), για την οποία θεώρησε ως πολιτικό καθοδηγητή τον βουλευτή Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ κ. Διαμαντόπουλο. Η δικαιολογία; Η "αναρχική" (κατά δήλωση του ίδιου) ιδεολογία του και μια ομιλία του σε πρόσφατη εκδήλωση στην οποία καταδείκνυε το γεγονός ότι το "The Mall" όχι μόνο είναι αυθαίρετο, αλλά έχει χτιστεί παράνομα σε οικόπεδο που ανήκει σε δημόσιο οργανισμό. Η αφορμή είναι το βίντεο που παραθέτουμε, και το οποίο η ΝΔ φρόντισε να "μοντάρει" παρουσιάζοντας τον βουλευτή να "στοχοποιεί" το Mall και να ωθεί στη βία. Αυτό αρκούσε στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που άρχισαν να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ (πάλι), όχι για την κατάσταση της Ελλάδας σήμερα (και ευτυχώς όχι ακόμα για την καταστροφή των Μάγια και την εξαφάνιση των δεινοσαύρων), αλλά για την τρομοκρατική επίθεση. Βέβαια, επειδή "το ψέμα έχει κοντά ποδάρια", ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε, έβγαλε στη φόρα ολόκληρο το βίντεο (που έχουμε παρακάτω) και το οποίο δείχνει καθαρά ότι κάθε άλλο παρά βίαιες πρακτικές προτείνονται... Βέβαια ο κύριος Δένδιας (χουντικός ή μη στο παρελθόν δεν έχει σημασία - σημασία έχουν οι χουντικές πρακτικές του σήμερα) συνέχισε, επιμένοντας, ποντάροντας μάλλον στο γεγονός ότι οι φανατικοί οπαδοί του κόμματός του, βολεύονται με τα όσα ανακοινώθηκαν από την πλευρά του, και δε θ' ασχοληθούν να μάθουν την αλήθεια ή νομίζοντας ότι έχουμε μείνει στην εποχή της ΥΕΝΕΔ. Με χαρακτηριστική καθυστέρηση, μπήκαν στο παιχνίδι και οι συνοδοιπόροι της κυβέρνησης με την μεν ΔΗΜΑΡ να καταδικάζει το μοντάζ, ενώ το δε ΠΑΣΟΚ δια στόματος της κυρίας Γεννηματά να γενικολογεί χωρίς να καταδικάζει τη λάσπη: "η κλιμάκωση της βίας και η προκλητική επανεμφάνιση της τρομοκρατίας απαιτεί εθνική ενότητα, πολιτική υπευθυνότητα, επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα των αρμοδίων υπηρεσιών, ισχυρή κοινωνική συναίνεση, σαφές μέτωπο. Δεν συγχωρούνται ούτε υπερβολές και προχειρότητες, ούτε μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Το ΠΑΣΟΚ καλεί τις δυνάμεις που τοποθετούνται στο συνταγματικό τόξο της Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου να αρθούν στο ύψος της εθνικής τους ευθύνης και να σταθούν με ενιαία και καθαρή θέση απέναντι στη βία και την τρομοκρατία. Πολιτικοί αντίπαλοι στη Δημοκρατία υπάρχουν. Κοινός εχθρός όμως είναι ο εχθρός της Δημοκρατίας". Καμία καταδίκη δηλαδή, βάζοντας στο κάδρο βιαστές και θύματα, θεωρώντας μάλλον ότι η συκοφάντηση θα έπρεπε να μείνει αναπάντητη.

 Στη συνέχεια οι ανακοινώσεις συνεχίστηκαν, με τον Γ.Ραγκούση να ζητάει να παραιτηθεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αφού θεωρείται υπεύθυνος του βίντεο και των ανακοινώσεων, με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να απειλεί με προσφυγή στη δικαιοσύνη - πράγμα που κατά την ταπεινή μας άποψη επιβάλλεται, εφόσον στοχοποιείται ως "τρομοκράτης" και "υποκινητής" και τους κυρίους Κεδίκογλου και Δένδια να επιμένουν στις θέσεις τους. Βέβαια ενδιαφέρον έχει ότι ακόμα και τα πλεόν φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ (βλ. "Πρώτο Θέμα", "Τα Νέα" κ.ά.) μεταστράφηκαν ελαφρά ρίχνοντας ευθύνες στους κυρίους Δένδια και Κεδίκογλου για την υπόθεση, ενώ και πολλοί "λαλίστατοι" βουλευτές παρέμειναν σιωπηλοί στην υπόθεση αυτή...

Εμείς θα θέλαμε να που θα πούμε τούτο: η ανεργία, η φτώχεια και η ανέχεια που έχει καταδικάσει σε μια ζωή δίχως αύριο εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας είναι εκείνη που δημιουργεί τη βία και την τρομοκρατία. Αν τα πράγματα πήγαιναν καλά στην χώρα μας, διαπλοκή και ατιμωρησία δεν υπήρχαν και οι θεσμοί λειτουργούσαν κανείς δε θα έβαζε βόμβες με χύτρες ταχύτητας. Όσο υπάρχουν και οι αριθμοί των ανέργων και των νεό-φτωχων αυξάνονται, θα υπάρχει και αύξηση της εγκληματικότητας και των τρομοκρατικών επιθέσεων. Αυτό είναι δυστυχώς μια αλήθεια που θα πρέπει όλοι μας να κατανοήσουμε για να μπορέσουμε να την αντιμετωπίσουμε.

Την ΝΔ μπορεί σε μικρό χρονικό ορίζοντα να τη "βολεύει" να στοχοποιεί την αξιωματική αντιπολίτευση και να τη "θεωρεί" άκρο και προσπαθώντας να επιρρίψει ευθύνες σε άλλους εκτός του εαυτού της. Δημοσκοπικά έχει ωφεληθεί, έστω και οριακά. Από την άλλη όμως παίζει με τη φωτιά, αφού δεν καρπώνεται μεγάλα οφέλη - η τακτική της επίρριψης ευθυνών σε άλλους έχει κι ένα όριο όπως λέει και το παλιό ανέκδοτο με τον Πρωθυπουργό και τους τρεις φακέλους - ενώ αντίθετα ενισχύει (μετά την αποδυνάμωση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων που λειτουργούσαν ως κυματοθραύστες) την Χρυσή Αυγή. Στα γραφεία της ΝΔ θεωρούν ότι η υποστήριξη προς την τελευταία είναι ευκαιριακή και όχι θα μπορέσει εν όψη εκλογών (όποτε αυτές γίνουν) να φέρει ψηφοφόρους προς το μέρος της.

 Όμως κάτι τέτοιο είναι αμφίβολο: η εποχή του διπόλου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ έχει παρέλθει προ πολλού. Επομένως - και αν πραγματικά στα γραφεία της ΝΔ νοιάζονται για την δημοκρατία - θα πρέπει να σταματήσουν οι επιθέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και αν επικεντρωθούν στη λύση των προβλημάτων, όσο τους το επιτρέπει η τρόικα. Δε συμφέρει ούτε την ΝΔ, ούτε τη δημοκρατια, εκτός βέβαια και αν ο κύριος Σαμαράς προκειμένου να παραμείνει Πρωθυπουργός θα είναι έτοιμος να συζητήσει κυβερνητικά ακόμα και με τον κύριο Μιχαλολιάκο...


Και για να μην ξεχνιόμαστε... Και επειδή κάποια στιγμή όλα εδώ πληρώνονται...Θυμάστε που μιλούσαμε για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος; (Αν όχι διαβάστε εδώ τις λεπτομέρειες). Η υπόθεση προχώρησε δικαστικά... Κατηγορία σε βαθμό κακουργήματος, ζητούν οι οικονομικοί εισαγγελείς να απαγγελθεί σε βάρος του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ και στελεχών της Αρχής με το πέρας της προκαταρκτικής έρευνας, που διενήργησαν για καταγγελλόμενη τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009.

Οι εισαγγελείς ζητούν την άσκηση ποινικής δίωξης από την εισαγγελία Πρωτοδικών για το κακούργημα της ψευδούς βεβαίωσης, σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές περιπτώσεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου (1608/50) σε βάρος του πρώην προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ καθηγητή Ανδρέα Γεωργίου, του προϊσταμένου Διεύθυνσης Εθνικών Λογαριασμών Κωνσταντίνου Μορφέτα, και της Ασπασίας Ξενάκη, προϊσταμένης της Ειδικής Διεύθυνσης Στατιστικών Ερευνών. Σε βάρος του κ. Γεωργίου ζητείται να ασκηθεί δίωξη και για την επιπλέον κατηγορία, σε βαθμό πλημμελήματος, της παράβασης καθήκοντος.

Η έρευνα των οικονομικών εισαγγελέων, Γρηγόρη Πεπόνη και Σπύρου Μουζακίτη, αφορούσε στις καταγγελίες του πρώην μέλους του ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ, καθηγήτριας Οικονομετρίας Ζωής Γεωργαντά, περί σκόπιμης εμφάνισης διογκωμένου του αναθεωρημένου χρέους της χώρας για το 2009 με απώτερο σκοπό την ένταξή της σε ευρωπαϊκό μηχανισμό με τη συμμετοχή του ΔΝΤ.

Η κ. Γεωργαντά, που στο πλαίσιο της έρευνας έδωσε πολύωρη κατάθεση στους εισαγγελείς, ισχυρίστηκε ότι με μη αποδεκτή μεθοδολογία το αναθεωρημένο έλλειμμα του 2009 διογκώθηκε τεχνητά, ώστε να αποτυπωθεί από το 12% του ΑΕΠ στο 15,4%, προκειμένου να ληφθούν αυστηρότερα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Μάλιστα, η καθηγήτρια υποστηρίζει ότι η επίμαχη, μη αποδεκτή επιστημονικά, μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε έγινε σε γνώση και με προτροπή ουσιαστικά της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής.

Οι εισαγγελείς ζητούν να διαβιβαστεί η τεράστιου όγκου δικογραφία που σχηματίστηκε για την υπόθεση σε ειδικό ανακριτή αρμόδιο για θέματα διαφθοράς στο Δημόσιο.

Ζητούν, επίσης, κατά τη διάρκεια της κύριας ανάκρισης ο δικαστικός λειτουργός να διαπιστώσει αν προκύπτουν ηθικοί αυτουργοί της πράξης που βαρύνει τα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ και να εντοπίσει τα πρόσωπα αυτά καθώς και να αναζητήσει αν προκύπτει η διάπραξη και άλλων αδικημάτων, αλλά και συμμετοχή και άλλων προσώπων.

Σημειώνεται ότι η δικογραφία που σχηματίστηκε για την υπόθεση εστάλη πριν από περίπου έναν χρόνο από τους εισαγγελείς στη Βουλή, προκειμένου να διερευνηθεί το ενδεχόμενο ποινικών ευθυνών τού τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και του αρμόδιου υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Από την κοινοβουλευτική διαδικασία δεν προέκυψαν στοιχεία πολιτικών ευθυνών και έτσι η δικογραφία με το συνοδευτικό πόρισμα επιστράφηκε στο Εφετείο για τη συνέχιση της έρευνας ως προς ενδεχόμενες ευθύνες μη πολιτικών προσώπων...

Βέβαια το ερώτημα είναι γιατί η διερεύνηση δεν προχώρησε νωρίτερα και γιατί δεν αφορά όλους τους πιθανούς εμπλεκομένους...Πάντως μια αρχή είναι καλύτερη από το τίποτα...

Πηγή: "Επίκαιρα"

Πρωτοχρονιάτικα μηνύματα και ερωτήματα για τη νέα χρονιά / Αλλαγές και στα εργασιακά και την φορολόγηση των ναυτικών / Δυσμενείς αλλαγές για τη χώρα μας στη λειτουργία της Ε.Ε.

Ακούγοντας τα Πρωτοχρονιάτικα μηνύματα του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας, νόμιζε κανείς ότι οι αναφορές που έκαναν ήταν για κάποια άλλη, μακρινή χώρα και όχι για τη δική μας. Είναι λογικό και σωστό βέβαια να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον, πόσο μάλλον στην αρχή μιας χρονιάς, αλλά σε μια χώρα που οι άστεγοι και οι άποροι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, που οι φόροι πλέον καλύπτουν οποιαδήποτε δραστηριότητα - εξαιρουμένης της αναπνοής - και τα μόνα πράγματα που δεν μειώνονται είναι τα όρια συνταξιοδότησης και οι φόροι, είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι τα κούφια λόγια που ακούσαμε λέχθηκαν για να "δημιουργηθεί κλίμα" και μόνο.

Παράλληλα άφησαν αναπάντητα σειρά ερωτημάτων όπως το πως θα έρθει και θα χρηματοδοτηθεί η ανάπτυξη όταν το μεγαλύτερο μέρος των δόσεων θα πάει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ώστε αυτές να λειτουργήσει και σε εξόφληση ομολόγων του Δημοσίου, το μήπως είναι ντροπή να πανηγυρίζουμε που το κράτος θα εξοφλήσει τα χρωστούμενα σε ιδιώτες και επιχειρήσεις (σε βάθος χρόνου) λειτουργώντας βέβαια προς όφελός του αφού εκτός από οφειλέτης παράλληλα έχει λαμβάνειν μεγάλο μέρος αυτών, το πως θα μπορέσει η μέση Ελληνική οικογένεια να επιβιώσει με τις νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων (και με την παράλληλη αύξηση της παρακράτησης φόρου) και κυρίως το πως οραματίζονται μια χώρα που η δημιουργία οικογένειας θα αποτελεί σε λίγο "ποινικό αδίκημα"...

Εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν η αντίδραση των κομμάτων για την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ (για την οποία έχουμε αναφερθεί διεξοδικά εδώ). Η προσπάθεια των γνωστών και μη εξαιρετέων κύκλων για να πέσει όλο το βάρος στον ανεκδιήγητο Γ. Παπακωνσταντίνου είναι συγκινητική, αλλά δε νομίζουμε ότι πείθει γενικά: όπως σωστά αναφέρει και ο ίδιος, δεν είναι δυνατόν να έχουν περάσει 3 υπουργοί από τη θέση που βρισκόταν αυτός (μεταξύ των οποίων και οι κ. Βενιζέλος και Στουρνάρας) και να μην έχει γίνει απολύτως τίποτα και να χρειαστεί τα πράγματα να φτάσουν στα όρια για να υπάρξει διερεύνηση, με συγκεκριμένο στόχο - τον πρώην υπουργό. Οι απορίες που εκφράζουν πολλοί (το άρθρο του Κ. Βαξεβάνη είναι χαρακτηριστικό) για το εύρος των ευθυνών είναι εύλογες και ο τρόπος της πρότασης από το "Τρίο Στούτζες" για διενέργεια εξεταστικής μάλλον αποτελεί προσπάθεια συγκάλυψης παρά διερεύνησης, αφού ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ περαιτέρω ενόχους.

Παράλληλα μ' όλα αυτά, αξίζει να θυμηθεί κανείς το πως μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα και εφημερίδες (π.χ. η εφημερίδα "Έθνος") εξέφραζαν τη δυσφορία τους για το πως "ήταν δυνατόν"(!!!) να βγαίνει βουλευτής στο Υπόλοιπο Αττικής ο Γ. Πάντζας και όχι ένας από τους "πλέον αξιόλογους Υπουργούς Οικονομικών" (δηλ. ο Γ. Παπακωνσταντίνου). Τώρα βέβαια ζητάνε την κεφαλή του επί πίνακι (και δίκαια), παραβλέποντας όμως τους "διαδόχους" του όπως και τη στήριξή που έδωσαν "στο έργο του". Αλλά είπαμε, η ζωή είναι τροχός και γυρίζει - για όλους...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Στην Ελλάδα του Μνημονίου, ήταν σχεδόν αδύνατον οι αλλαγές στα εργασιακά να μην ακουμπήσουν και αυτά των ναυτεργατών - οι αλλαγές τεράστιες και η αντίδραση αυτών αναμενόμενη. Έτσι αυτοί, μέσω της ΠΝΟ, εξέφρασαν τη ριζική αντίθεσή τους στην αύξηση των συντελεστών φορολόγησης των Ελλήνων ναυτικών, αλλά και στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Ναυτιλίας, το οποίο -όπως λέει- καταργεί για πρώτη φορά μετά το 1944 τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας για τα κατώτερα πληρώματα στα ποντοπόρα και τα ιδιωτικά σκάφη αναψυχής και ανοίγει το δρόμο για σύνθλιψη εργασιακών δικαιωμάτων ναυτεργατών και στις υπόλοιπες κατηγορίες πλοίων. Παράλληλα ζητείται από τις ακτοπλοϊκές εταιρείες, η πλήρης εξόφληση δεδουλευμένων των ναυτικών αφού πολλές ακτοπλοϊκές εταιρείες οφείλουν δεδουλευμένα σε πληρώματα τρεις και τέσσερις μήνες.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή, από 1/1/2013 ο φόρος στις αμοιβές που αποκτούν οι αξιωματικοί και το κατώτερο πλήρωμα του εμπορικού ναυτικού από την παροχή υπηρεσιών σε εμπορικά πλοία θα υπολογίζεται με αναλογικό συντελεστή 15% για τους αξιωματικούς και 10% για το κατώτερο πλήρωμα. Έως σήμερα ο συντελεστής φορολόγησης για τους αξιωματικούς ήταν 6% και για τα πληρώματα 3%. Συνδικαλιστικά στελέχη της ΠΝΟ επισήμαναν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι οι αλλαγές στη φορολόγηση των ναυτικών θα επιφέρουν ένα ισχυρό πλήγμα στο ήδη σκληρά δοκιμαζόμενο εισόδημα των Ελλήνων ναυτικών που ήδη έχει υποστεί σοβαρότατες μειώσεις.

Σε ό,τι αφορά το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Ναυτιλίας εκπρόσωποι ναυτεργατικών σωματείων ανέφεραν ότι για πρώτη φορά μετά το 1944 καταργούνται οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας για τα κατώτερα πληρώματα στα ποντοπόρα και τα ιδιωτικά σκάφη αναψυχής, καθώς επίσης ότι ανοίγει ο δρόμος και για τις υπόλοιπες κατηγορίες πλοίων συνθλίβοντας εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα των ναυτεργατών εργαζομένων.

Στο πολυνοσχέδιο με τίτλο «Ανασυγκρότηση του υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου και άλλες διατάξεις» δίνεται, για πρώτη φορά, η δυνατότητα υπογραφής ατομικών συμβάσεων εργασίας στα κατώτερα πληρώματα της ποντοπόρου ναυτιλίας για πλοία άνω των 3.000 κόρων και για σκάφη αναψυχής. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), Αντώνη Νταλακογιώργο, «το υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου με το σχετικό άρθρο του νομοσχεδίου αποσκοπεί στην πλήρη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας στις συγκεκριμένες κατηγορίες πληρωμάτων», ενώ «δίνεται πλέον η δυνατότητα διευκόλυνσης στις εφοπλιστικές εταιρείες να προσλαμβάνουν Έλληνες ναυτικούς ως κατώτερα πληρώματα με μισθούς πολύ χαμηλότερους από τις υπάρχουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας». 

Κατά τ' άλλα οι εφοπλιστές ζητούν "την ευκαιρία" να "συμμετάσχουν με το μερίδιο που τους αναλογεί" στην προσπάθεια της χώρας...Το πως το βλέπουμε παραπάνω..

Και κάτι ακόμα... Η καινούργια χρονιά μαζί με τις μειώσεις μισθών, τις αλλαγές στα εργασιακά και το ασφαλιστικό έφερε και αλλαγές στην σχέση μας ως χώρα με την Ε.Ε. Έτσι από την 1η του Γενάρη, τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλούνται να εφαρμόσουν πολύ αυστηρότερα δημοσιονομικά κριτήρια, καθώς τίθενται σε ισχύ οι νέοι κανόνες για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης που προβλέπει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο. 

Το Σύμφωνο, το οποίο εισάγει τον «χρυσό κανόνα» και προβλέπει κυρώσεις στην περίπτωση δημοσιονομικού εκτροχιασμού, υπεγράφη στις 2 Μαρτίου στις Βρυξέλλες από 25 κράτη μέλη της ΕΕ -η Βρετανία και η Τσεχική Δημοκρατία αποφάσισαν να μην το υπογράψουν.

Το Δημοσιονομικό Σύμφωνο είναι, ούτως ή άλλως, νομικά δεσμευτικό για τις χώρες που ανήκουν στην Ευρωζώνη. Μόνον οι χώρες που έχουν επικυρώσει το Σύμφωνο θα μπορούν να ζητήσουν κεφάλαια από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), το μόνιμο ταμείο διάσωσης της ΕΕ.

Το Σύμφωνο -την υπογραφή του οποίου απαίτησε το Βερολίνο για να συνεχίσει να στηρίζει τις υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης- προβλέπει την καθιέρωση «χρυσού δημοσιονομικού κανόνα» (balanced budget rule) για τη δημοσιονομική ισορροπία και την επιβολή κυρώσεων εναντίον των χωρών που θα ξεπεράσουν το όριο του 3% του ΑΕΠ στο ετήσιο δημοσιονομικό τους έλλειμμα. 

Οι εθνικοί προϋπολογισμοί θα θεωρείται ότι είναι ισοσκελισμένοι ή πλεονασματικοί μόνο εάν το ετήσιο διαρθρωτικό έλλειμμα (το δημοσιονομικό έλλειμμα αν εξαιρεθούν οι επιπτώσεις του οικονομικού κύκλου) δεν ξεπερνά το 0,50% του ΑΕΠ.  Οι χώρες το δημόσιο χρέος των οποίων υπερβαίνει το όριο που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (60% του ΑΕΠ) καλούνται να το μειώνουν κατά 5% ανά έτος. Αντιστρόφως, οι χώρες που τηρούν το όριο μπορούν να έχουν υψηλότερα διαρθρωτικά ελλείμματα, έως και 1% του ΑΕΠ τους.

Οι κανόνες αυτοί είναι επιθυμητό, αλλά όχι υποχρεωτικό, να ενταχθούν στα συντάγματα των ευρωπαϊκών χωρών μέσα σε ένα έτος από την υπογραφή του Συμφώνου.  Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα επιβλέπει την εφαρμογή της υλοποίησης του «χρυσού κανόνα» σε εθνικό επίπεδο. Οι αποφάσεις του θα είναι δεσμευτικές και μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμα και την επιβολή προστίμου, ύψους έως 0,10% του ΑΕΠ. Πολλές χώρες απέχουν πολύ από αυτούς τους στόχους, όπως η Γαλλία, η οποία θα κληθεί να καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες το 2013 για να φθάσει το όριο του 3%.

Μήπως η Ολλανδία είναι μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ευρωζώνη από την Ελλάδα;

Παραθέτουμε την έρευνα της "Ημερησίας" για το πρόβλημα που δημιουργεί στην Ευρωζώνη η "φούσκα" των ακινήτων στην Ολλανδία - τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά... Όλα εδώ πληρώνονται τελικά; Μήπως θα πρέπει να "κουνήσουμε" το δάχτυλο στους Ολλανδούς, όπως έκαναν κι αυτοί πριν από λίγο καιρό σε μας; 

 «Βραδυφλεγή βόμβα» στα θεμέλια της Ευρωζώνης συνιστά η Ολλανδία, μία από τις λίγες χώρες του ευρώ που διατηρούν την κορυφαία αξιολόγηση ΑΑΑ.
Το υπέρογκο ιδιωτικό χρέος της χώρας, η τρομακτική «φούσκα» ακινήτων και οι τεράστιες τραπεζικές επισφάλειες προκαλούν... ταχυκαρδίες στις Βρυξέλλες που αποφάσισαν να ερευνήσουν τις επιπτώσεις πιθανών κινδύνων που προκύπτουν από το εκρηκτικό αυτό «κοκτέιλ».
Οπως επίσημα ανακοινώθηκε, η ολλανδική οικονομία μπαίνει εφεξής στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προκειμένου να διερευνηθεί αν υπάρχουν μακροοικονομικές ανισορροπίες που χρειάζονται περαιτέρω έλεγχο.
Το κατά κεφαλήν χρέος για στεγαστικά δάνεια στην Ολλανδία είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη και προσεγγίζει το 130% του ΑΕΠ, ενώ η πτώση 15% που έχουν σημειώσει οι τιμές των κατοικιών από το 2008 έχει επηρεάσει την ιδιωτική κατανάλωση και την ανάπτυξη.
Και όλα αυτά την ώρα που το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα δεν ξεπερνά το 65% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να καταρρίπτεται ο μύθος που θέλει τους Ελληνες να ζουν επί σειρά ετών πάνω από τις δυνάμεις τους!
Και όμως οι Ολλανδοί πολιτικοί, αγκιστρωμένοι στο άρμα του Βερολίνου, τάσσονταν μέχρι πρότινος «υπέρ» μιας Grexit, ενώ μόλις χθες ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε υποχώρησε από τη σκληρή γραμμή και κατέβασε τους τόνους έναντι της Αθήνας δηλώνοντας ότι η Ελλάδα ίσως χρειαστεί περαιτέρω βοήθεια.

Η Ολλανδία σήμερα παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με την Ιρλανδία και την Ισπανία, τις άλλες δύο χώρες που βρέθηκαν στο «μάτι του κυκλώνα», ενώ αρκετοί αναλυτές εκφράζουν πλέον ανοιχτά φόβους για μια «φούσκα» ακινήτων αλά... ισπανικά, τονίζοντας ότι η κρίση χρέους θα χτυπήσει με σφοδρότητα και τα κράτη του Βορρά.
Τα προς πώληση ακίνητα στη χώρα της τουλίπας υπολογίζονται σήμερα στα 221.000, όταν μερικά χρόνια πριν ήταν μόλις 150.000 - με τις τιμές σε ορισμένες περιοχές να έχουν μειωθεί πάνω από 20%. Είναι μάλιστα δύο φορές περισσότερα ανά κάτοικο, απ' ό,τι στις ΗΠΑ, οι οποίες αντιμετωπίζουν από πολύ καιρό τώρα μία μεγάλη κρίση ακινήτων.
Το γεγονός αυτό οδηγεί πολλούς στο συμπέρασμα ότι η Ολλανδία θα αντιμετωπίσει σύντομα μία κρίση ακινήτων. Σύμφωνα με αναλυτές, 1 στους 5 Ολλανδούς μένει σε σπίτι, το οποίο έχει χάσει σε τέτοιο βαθμό την τιμή του, ώστε να μην μπορεί να πληρωθεί η υποθήκη.
Τα προβλήματα για τις τράπεζες είναι πλέον τεράστια. Είναι ενδεικτικό πως οι επισφάλειες της Rabobank αυξήθηκαν στο πρώτο εξάμηνο του 2012 κατά 75%!
Συνολικά ο ενυπόθηκος δανεισμός των Ολλανδών φτάνει στα 640 δισ., όταν το ΑΕΠ της χώρας ανέρχεται στα 840 δισ. και οι ιδιωτικές καταθέσεις είναι μόλις 332 δισ. ευρώ. Αυτό δείχνει ότι οι ολλανδικές τράπεζες πρέπει να χρηματοδοτούν τη διαφορά από το εξωτερικό. Η εξάρτησή τους δηλαδή από τις διεθνείς χρηματαγορές είναι τεράστια.
Εάν λοιπόν σκάσει η «φούσκα» ακινήτων, θα έχει μεγάλες επιπτώσεις στο δημόσιο χρέος, αφού τέσσερα στα πέντε ενυπόθηκα δάνεια είναι εγγυημένα από ένα κρατικό εργαλείο ανάπτυξης, βάσει του οποίου εάν οι πολίτες δεν πληρώνουν τις δόσεις των δανείων τους, τότε είναι υποχρεωμένο το κράτος να τις αναλάβει!


Η στρέβλωση της ολλανδικής αγοράς ακινήτων ξεκίνησε ουσιαστικά το 2001, όταν με νέο νόμο επιτρεπόταν οι τόκοι των Ολλανδών από τις υποθήκες να εκπίπτουν από τις φορολογικές τους δηλώσεις.
Ο στόχος της κυβέρνησης ήταν η πιστωτική διευκόλυνση για την ανέγερση νέων κατοικιών, η οποία λειτούργησε τελικά ως κίνητρο για τη δημιουργία συνεχώς αυξανομένων χρεών - εκ μέρους των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών.
Οι τιμές ακολούθησαν έκτοτε έντονα ανοδική πορεία και άρχισαν να υποχωρούν με το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Από το 2008 έχουν πέσει 15%, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις μέχρι τα τέλη του 2013 θα έχουν υποχωρήσει συνολικά 25% με 30%, πτώση ανάλογη με αυτήν που καταγράφηκε και στην περίπτωση της Ισπανίας.

Τα ολλανδικά νοικοκυριά, που στις αρχές της δεκαετίας του '90 δανείζονταν έως και 12 φορές το μεικτό τους εισόδημα, χρωστούν σήμερα ποσό τριπλάσιο από το γερμανικό ή και το μέσο νοικοκυριό της Ευρωζώνης.
Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ολλανδοί δεν δανείζονταν μόνο για να αγοράζουν δική τους κατοικία. Χρεώνονταν επίσης για να καταναλώνουν με τα δανεικά χρήματα, τα οποία αποκτούσαν με εγγύηση τα σπίτια τους - έτσι ώστε να επωφελούνται από τις κρατικές επιδοτήσεις (φοροαπαλλαγές) ακόμη και εκείνοι οι οποίοι είχαν δική τους κατοικία.
Σήμερα, λοιπόν, καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης δεν έχει τόσο χρεωμένα νοικοκυριά, σε σχέση με τα εισοδήματα τους, όσο η Ολλανδία. Ακόμη περισσότερο, τα ενυπόθηκα δάνεια των Ολλανδών, σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας, είναι τα υψηλότερα όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως.