Όλη η Ελλάδα, μια τεράστια Μύκονος...

 Η πραγματικότητα είναι μία: η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως. Η καταπάτηση των βασικών μας δικαιωμάτων όσο αφορά την πρόσβαση στις παραλίες (λεπτομέρειες για το τι περιλαμβάνουν μπορείτε να δείτε εδώ) συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς, παρά τα applications του κράτους για την ενημέρωση των αρχών - οι οποίες όμως τις περισσότερες φορές δεν κάνουν απολύτως τίποτα. Πριν μερικά χρόνια το πρόβλημα ήταν η Μύκονος και τα ακριβά ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Μετά επεκτάθηκε με καταπατήσεις του αιγιαλού και το ξεπούλημα των παραλιών - με παραχωρήσεις που "επεκτείνονταν" καθώς η σεζόν προχωρούσε. Στην αρχή σε απομακρυσμένες περιοχές και μικρά νησιά - μετά σιγά-σιγά και σε μεγαλύτερα. Αποκλεισμοί δρόμων, μπάρες και εμπόδια - όλα στο βωμό της δημιουργίας του αποκλειστικού, εις βάρος όλων μας. Έντεκα χρόνια πριν γράφαμε ότι "δεν πρέπει να τους περάσει", γιατί αν συνέβαινε αυτό, το κακό θα επεκτεινόταν...Και να που συνέβει.

Όπως αναφέρει η γνωστή (και καθόλου αντιπολιτευόμενη) εφημερίδα "Πρώτο Θέμα
", το μπάνιο στη θάλασσα στην Αττική κοστίζει πλέον όσο ένα αεροπορικό εισιτήριο. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι σε γνωστό ξενοδοχειακό συγκρότημα στο Καβούρι, το κόστος για ένα κρεβάτι και μια ομπρέλα φτάνει τα 320 ευρώ την ημέρα. Χωρίς σπα, χωρίς προσωπικό σερβιτόρο, χωρίς exclusive παροχές. Μόνο μία ξαπλώστρα – δίπλα σε νερά που δεν έχουν αλλάξει ούτε στο ελάχιστο. Η ίδια παραλία, η ίδια άμμος, το ίδιο τοπίο. Το μόνο που άλλαξε είναι οι πελάτες – και μαζί τους, η τιμή. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο. Η μεταμόρφωση του παραλιακού μετώπου της Αττικής, ιδίως στα νότια προάστια, είναι πλέον εμφανής. Η έλευση ξένων με Golden Visa, η αγορά παραθαλάσσιων ακινήτων από εύπορους Λιβανέζους, Τούρκους, Ουκρανούς και Άραβες, αλλά και η δημιουργία μιας νέας τουριστικής τάσης τύπου “Mykonos lifestyle in Athens” έχουν φέρει αλυσιδωτές αλλαγές. Οι τιμές στα beach bar και στα ξενοδοχεία έχουν εκτοξευθεί, η αισθητική έχει αλλάξει και η θάλασσα, αυτή που κάποτε «ανήκε σε όλους» μετατράπηκε σε πολυτελές προϊόν. 

Και αυτό δε συμβαίνει μόνο στο Καβούρι. Στη Γλυφάδα, σε παραλία που επί δεκαετίες δεν θεωρούνταν ιδανική για μπάνιο, σήμερα λειτουργεί beach bar που χρεώνει 140 ευρώ το σετ ξαπλώστρας με ομπρέλα. Και όχι μόνο αυτό. Ο χώρος ζητάει dress code.  Όπως δηλώνεται ρητά στην ανακοίνωση του καταστήματος: «Beach casual dress code. Swimwear and beach attire are highly encouraged». Ή αλλιώς, αν δεν φοράς παρεό που εγκρίνει το Instagram ή δεν έχεις φορέσει το μαγιό που επιτάσσει η σεζόν, ίσως και να μην ταιριάζεις με το περιβάλλον. Και δεν τελειώνει εκεί. Σε πολλά από αυτά τα μαγαζιά, ειδικά τα Σαββατοκύριακα, απαιτείται κράτηση. Δεν μπορείς απλώς να εμφανιστείς με την πετσέτα στον ώμο. Πρέπει να έχεις «κλείσει θέση». Και φυσικά, οι χαμηλότερες τιμές αφορούν τις πίσω σειρές, εκεί που το μόνο που βλέπεις είναι η πλάτη της ξαπλώστρας του μπροστινού σου. Αν θες να καθίσεις πρώτη σειρά, «κύμα», εκεί όπου το νερό σε ακουμπά χωρίς να σηκωθείς, το κόστος ανεβαίνει στα ύψη και η ζήτηση είναι τέτοια που οι κρατήσεις θυμίζουν διαδικασία fine dining.

Για τον μέσο πολίτη, για μια τετραμελή οικογένεια, η εξίσωση είναι αποθαρρυντική. Ας υποθέσουμε ότι βρίσκεις μία από τις «φθηνές» ξαπλώστρες των 40 ευρώ.  Αν προστεθούν δύο καφέδες, δύο παιδικά snacks, τέσσερα εμφιαλωμένα νερά και δύο club sandwich, ο λογαριασμός φτάνει με ευκολία τα 103 ευρώ. Δηλαδή, πάνω από το 12% του καθαρού βασικού μισθού. Και όλα αυτά, για ένα απλό μπάνιο. Τέρμα λοιπόν τα τάπερ με τα κεφτεδάκια, τα παιδιά με τα μπρατσάκια και τις μπάλες - στις περισσότερες παραλίες.

Η μοναδική εναλλακτική για όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν είναι οι δημόσιες πλαζ, όπως, για παράδειγμα η πλαζ της Βουλιαγμένης. Μόνο που τώρα αυτό σημαίνει 15 ευρώ είσοδο το άτομο. Χωρίς καμία εγγύηση για σκιά ή άνεση. Τα Σαββατοκύριακα επικρατεί κυριολεκτικά μάχη για λίγη σκιά, με τον κόσμο να κουβαλάει φορητές καρέκλες, ομπρέλες από το σπίτι και ψυγειάκια για να γλιτώσει τα έξοδα. Οι εικόνες θυμίζουν κάμπινγκ ανάγκης. Άλλοι στήνονται από τις 8:00 το πρωί για να πιάσουν ένα σημείο με δέντρο, άλλοι κάθονται πάνω σε βράχια. Μόνο η θάλασσα είναι δωρεάν - προς το παρόν. Το καλοκαίρι του 2025 αποτυπώνει ανάγλυφα τη νέα κοινωνική πραγματικότητα της παραλίας. Αυτοί που «τα έχουν» πληρώνουν για μια πολυτέλεια που στην ουσία δεν διαφέρει από την απλότητα του παρελθόντος – απλώς φοράει μάρκες, παίζει μουσική με επιμέλεια DJ και χρειάζεται κράτηση από την Τετάρτη. Οι υπόλοιποι στριμώχνονται όπου βρουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η παραλία δεν είναι πια δικαίωμα. Είναι πολυτέλεια. Όχι γιατί έγινε καλύτερη. Αλλά γιατί άλλαξε το κοινό. Και μαζί του, άλλαξαν και οι τιμές.

Και αυτά μόνο στην Αττική (όπου η ιστορία ετοιμάζεται να επαναληφθεί και στο Ελληνικό) - το ίδιο συμβαίνει και στην Χαλκιδική, στην Κρήτη, στην Ρόδο...Και το κακό επεκτείνεται.

Προφανώς κάτι πρέπει να γίνει: Δε χρειάζεται να είσαι "φασέος", "εναλλακτικός", "τσιγκούνης" ή "φτωχός" για ν' αντιδράσεις. Οι παραλίες, μαζί με τις παιδικές χαρές και τα πάρκα, είναι το τελευταίο πράγμα στο οποίο μπορούμε να πάμε όλοι, χωρίς να πληρώσουμε. Ας το κρατήσουμε...

Χριστουγεννιάτικες σπατάλες για την (κρατική) ΣΤΑΣΥ

Η ΣΤΑΣΥ (Σταθερές Συγκοινωνίες ΑΕ) δημιουργήθηκε τα χρόνια των Μνημονίων, στην προσπάθεια να "συμπτυχθούν" οι οργανισμοί του Δημοσίου, μέσα από τη συνένωση του ΗΣΑΠ (ο παλιός "Ηλεκτρικός"), της ΤΡΑΜ Α.Ε. (που ξαναήρθαν στην χώρα μας πριν τους Ολυμπιακούς) και της Αττικό Μετρό ΑΕ. Παρότι ήταν ένας ένας καινούργιος οργανισμός, πήρε μαζί του όλες τις κακές συνήθειες των παλιών - και δε θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς αφού οι διορισμοί στις υψηλόμισθες θέσεις έγιναν καθαρά με κομματικά κριτήρια. 

Κι έτσι, ενώ στα ρετιρέ οι μισθοί είναι καλοί και οι διορισμοί δε καθυστερούν, στα "υπόγεια" του οργανισμού και στις ανάγκες τους επιβάλλεται μεγάλη οικονομία. 

Πιο συγκεκριμένα, τον περασμένο Σεπτέμβριο η ΣΤΑΣΥ παραδέχονταν πως σε μια γραμμή 24 Σταθμών στην Γραμμή 1 του Μετρό υπάρχουν, εν έτει 2024, μόλις 9 ράμπες για χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου. 

Στα τέλη Οκτωβρίου προκλήθηκε χάος στον Σταθμό του Συντάγματος όταν το πρωί δημιουργήθηκε ακραίος και αποπνικτικός συνωστισμός εξαιτίας «τεχνικής βλάβης σε δυο διαδοχικούς συρμούς». 

Στις αρχές Νοεμβρίου, ο πρόεδρος του Συνδικάτου Σταθμαρχών της ΣΤΑΣΥ τόνιζε, με αφορμή δημοσίευμα για ρωγμές σε ράγες, πως «η κρίση έχει επηρεάσει πάρα πολύ και το Μετρό, υπάρχει έλλειψη προσωπικού, άρα και συντήρησης, υπάρχει έλλειψη τροχαίου υλικού κ.ο.κ., τα οποία δημιουργούν όλο και συχνότερα  προβλήματα». 

Αυτές οι ειδήσεις της πρόσφατης επικαιρότητας έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά από παλαιότερα γεγονότα, που προκαλούν εύλογο προβληματισμό. 

Η ΣΤΑΣΥ, όμως, φαίνεται να έχει ήδη μπει σε άλλους, χριστουγεννιάτικους, ρυθμούς. 

Η αλληλουχία από απευθείας αναθέσεις του τελευταίου διαστήματος δημιουργεί απορίες για την χρησιμότητα των αποφάσεων, σε συνδυασμό με το κόστος. 

Στις 26 Νοεμβρίου δημοσιοποιήθηκε εντολή ανάθεσης από την ΣΤΑΣΥ «για την προμήθεια διακοσμητικών ειδών για τον χριστουγεννιάτικο στολισμό του δικτύου της ΣΤΑΣΥ 2024». Η τελική αξία της σύμβασης είναι ύψους  27.552 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ και την υπογράφει ο διευθύνων σύμβουλος Αθανάσιος Κοτταράς. 

Είχε προηγηθεί η από 21η Νοεμβρίου σχετική πρόσκληση υποβολής προσφοράς για την προμήθεια «Διακοσμητικών ειδών για τον χριστουγεννιάτικο στολισμό του δικτύου της ΣΤΑΣΥ 2024». Ανάδοχος είναι η εταιρεία Eurolamp ΑΒΕΕ. 

Την επόμενη μέρα, 27 Νοεμβρίου, η ΣΤΑΣΥ αναρτά «πρόσκληση υποβολής προσφοράς για υπηρεσίες τοποθέτησης – αποξήλωσης και μεταφοράς σε αποθηκευτικό χώρο του εορταστικού στολισμού του δικτύου της ΣΤΑΣΥ». Αποδέκτης είναι μια εταιρεία του Βόλου (Καλαμπόκας Κωνσταντίνος και ΣΙΑ ΟΕ). Η προϋπολογιζόμενη δαπάνη ανέρχεται σε 18.100 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ. Στην περιγραφή του έργου αναφέρονται μεταξύ άλλων «η τοποθέτηση ενός Χριστουγεννιάτικου Δέντρου με λαμπάκια ύψους 1,40μ.» στο Σύνταγμα, η «τοποθέτηση επιδαπέδιου φωτιζόμενου 3D καραβιού διαστάσεων 350cmx400cm» στον Πειραιά, «η τοποθέτηση διακοσμητικής γιρλάντας κομήτη στον τερματικό σταθμό Κηφισιά (ΗΣΑΠ)» κ.α. Την ίδια μέρα (27.11.24) η ΣΤΑΣΗ δημοσιοποιεί μια ακόμα «πρόσκληση υποβολής προσφοράς». Και συγκεκριμένα «για υπηρεσίες ψυχαγωγίας του επιβατικού κοινού στο πλαίσιο των χριστουγεννιάτικων εορταστικών εκδηλώσεων». Η πρόσκληση αφορά την εταιρεία «Μαθαίνοντας ΜΟΝ. ΙΚΕ» από την Ανάβυσσο και είναι ύψους 6.200 ευρώ, με ΦΠΑ: «Η ΣΤΑΣΥ σάς καλεί να υποβάλετε προσφορά για υπηρεσίες ψυχαγωγίας του επιβατικού κοινού στο πλαίσιο των χριστουγεννιάτικων εορταστικών εκδηλώσεων που θα λάβουν χώρα στο δίκτυο της ΣΤΑΣΥ». 

Δεν υπάρχει κάποια αναλυτική περιγραφή του έργου σ’ αυτή την περίπτωση. Είχε προηγηθεί η σχετική απόφαση της 21ης Νοεμβρίου για την έγκριση δέσμευσης «πίστωσης ύψους 5.000 ευρώ, πλέον ΦΠΑ 1.200 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 6.200 ευρώ σε βάρος της πίστωσης του προϋπολογισμού εξόδων της ΣΤΑΣΥ, που αφορά έξοδα Προβολής και Διαφήμισης (Χριστουγεννιάτικα events στο δίκτυο της ΣΤΑΣΥ)».Το ποσό αυτών των τριών «χριστουγεννιάτικων» αποφάσεων περί στολισμών στο δίκτυο φτάνει ήδη στα 51.852 ευρώ, ενώ υπάρχει ακόμα χρονικό περιθώριο και για άλλες σχετικές αποφάσεις. 

Το κόστος αναμένεται να ανέβει σημαντικά περισσότερο όταν ληφθούν οι αποφάσεις για την ετήσια προγραμματισμένη γιορτή της ΣΤΑΣΥ. Να σημειωθεί πως ήδη έχει εγκριθεί το ποσό των 5.200 ευρώ ως έξοδα Προβολής και Διαφήμισης για το ετήσιο «Εταιρικό Αφιέρωμα στη ΣΤΑΣΥ» (με απόφαση της 26ης Νοεμβρίου). Στις 2 Δεκεμβρίου εκδόθηκε και απόφαση για 6.800 ευρώ χωρίς ΦΠΑ (8.432 ευρώ με ΦΠΑ) «για την Προμήθεια Παιχνιδιών για τα παιδιά εργαζομένων της ΣΤΑΣΥ».Όπως αναφέρεται πρόκειται για 1.000 «κομμάτια» από ασύρματα ηχεία αξίας 4.700 ευρώ (άνευ ΦΠΑ) και 1.000 αδιάβροχες θήκες για κινητά τηλέφωνα ύψους 2.100 ευρώ (πλην ΦΠΑ).

Συνυπολογίζοντας και τα τελευταία κόστη που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την εορταστική περίοδο το ύψος των δαπανών ανέρχεται σε 65.484 ευρώ, δίχως να υπολογίζονται τα έξοδα για την ετήσια γιορτή της ΣΤΑΣΥ.

Αλλά θα μου πείτε...Να μη γιορτάσει η ΣΤΑΣΥ; Τσιγκουνιές να κάνουν τα Χριστούγεννα; Δεν χρειάζονται και εκεί Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα; Και η απάντηση είναι απλή. Φυσικά και χρειάζονται αλλά με μέτρο, αλλά όταν η αντιπολίτευση έχει γίνει 300 κομμάτια, τέτοιες καταστάσεις περνούν απαρατήρητες...Ακόμα και όταν αφορούν καθημερινή σπατάλη (όπως αυτή που γινόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον ΕΟΦ).

(Με στοιχεία από το militaire.gr)

"Εδώ τα καλά κορόιδα" ή το πως άρχισαν να συνωστίζονται στην πόρτα του Άδωνι "επενδυτές" της κακιάς ώρας

Ας σηκώσουν ψηλά το χέρι όσοι ΔΕ θέλουν να έρθουν επενδύσεις στην χώρα. Κανείς; Ακριβώς έτσι. Όλοι οι σώφρονες πολίτες της Ελλάδας που θέλουν την πρόοδο, θέλουν επενδύσεις. Το θέμα όμως - και εκεί κάπου αρχίζει να υπάρχει διαφοροποίηση ανάμεσά μας. Κάποιοι θέλουν μόνο "πράσινες" επενδύσεις, κάποιοι άλλοι θέλουν από συγκεκριμένες χώρες κ.ο.κ. Κανείς όμως δε θέλει: α) επενδύσεις που να στηρίζονται σε συντριπτικό ποσοστό σε χρήματα του κράτους, β) να δημιουργηθούν δουλειές που οι εργαζόμενοι να πεινάνε και γ) επενδύσεις που να προέρχονται από "δήθεν" εταιρείες, οι οποίες θα μαζέψουν το χρήμα από κορόιδα και θα εξαφανιστούν μετά από λίγο καιρό...

Η κυβέρνηση της ΝΔ - όπως - και για να είμαστε δίκαιοι - και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ πριν λίγο καιρό, προσπαθεί από την αρχή της θητείας της ν' αποδείξει ότι επανήλθαμε στην κανονικότητα. Γι' αυτό και οι φοροαπαλλαγές, γι' αυτό και τα μερίσματα καθώς και το κλίμα αισιοδοξίας που καλλιεργείται από ΜΜΕ από την μέρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός. Το υπουργικό συμβούλιο εγκρίνει ότι έρχεται προς έγκριση (πράγμα που έκανε βέβαια και το αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ από τον Νοέμβριο του 2015 και ύστερα), είναι έτοιμη να αναθεωρήσει συμβάσεις προς το χειρότερο προκειμένου να "ξεκολλήσει" δουλειές, ενώ και ο αγαπητός σε όλους μας Άδωνις, υποδέχεται για συνάντηση οποιονδήποτε επενδυτή, περνάει από την είσοδο του υπουργείου του και χτυπάει το κουδούνι, "για να πει μια καλησπέρα". Κλασσική απόδειξη το τελευταίο περιστατικό με πρωταγωνιστές τον υπουργό και μια εταιρεία με τίτλο Parkpine Capital, με την οποία μπλέχτηκε (χωρίς να γνωρίζει το ποιόν της ελπίζουμε) και ο γνωστός ελληνο-αμερικανός ηθοποιός Billy Zane.
Για το περιστατικό μας ενημερώνει ο Σωτήρης Μητραλέξης και το blog ΕΛ.Λ.Α.Σ: 
"Στις 25 Νοεμβρίου ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνις Γεωργιάδης συναντήθηκε με τους εκπροσώπους της Parkpine Capital. «Πριν λίγο στο γραφείο μου συνάντησα, από το Λος Άντζελες, τους εκπροσώπους της Parkpine Capital μεταξύ των οποίων και ο δικός μας Billy Zane για να διοργανώσουμε πολλά ωραία πράγματα εδώ», έγραψε στο twitter.

Ο Υπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας φρόντισε να διαχύσει την πληροφορία της συνάντησής του με τους εξέχοντες εκπροσώπους του επενδυτικού κεφαλαίου και της καινοτομίας urbi et orbi. Είναι μάλλον βέβαιο ότι οι θιασώτες του υπουργού αγαλλίασαν με την επικοινωνία της Ελληνικής Δημοκρατίας με venture capital funds και τις μελλοντικές συνεργασίες, τα «πολλά ωραία πράγματα που θα διοργανώσουμε», αφού η κανονικότητα, η ανάπτυξη και η προκοπή —όλα αυτά που μισούσαν οι απαίσιοι αριστεροί— επιστρέφουν επιταχυνόμενα. Καλώς να ορίσει το δολλάριο.

Είναι όμως έτσι; Ταχύτατα άρχισαν να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο πληροφορίες και τεκμήρια ότι η εταιρεία, με την οποία η Ελληνική Δημοκρατία θα συνάψει συμφωνίες για «πολλά ωραία πράγματα», δεν είναι απλώς απάτη, αλλά εξόχως κακοστημένη και πρόχειρη απάτη.

Η Parkpine Capital αυτοπροσδιορίζεται με τη φράση “Leveraging Big Data with Proven Business Models”, ο λογαριασμός twitter της όμως έχει 3 tweets και 29 ακολούθους — πού να μην ήταν και Big Data δηλαδή.

Όπως δύναται να κάνει κάθε χρήστης με σύνδεση στο διαδίκτυο (όχι όμως και το ελληνικό κράτος, απ’ ό,τι φαίνεται), μπήκαμε στην ιστοσελίδα του “venture capital” στο διαδίκτυο: Στο ανθρώπινο δυναμικό (Team) βλέπουμε… δύο νοματαίους, έναν ηθοποιό του Hollywood και έναν φαρμακοποιό που «φέρνει χρήματα από τη Μέση Ανατολή και τα διοχετεύει σε start-ups της νοτιοανατολικής Ασίας» (;). Το Portfolio θα μας ενημερώσει για τους πρώην πελάτες της Parkpine, πριν από την επικείμενη συνεργασία της με το ελληνικό κράτος: πρόκειται για δύο οντότητες/εταιρείες (με ή χωρίς εισαγωγικά, ερωτηματικό κ.ο.κ.), instapill και Global Ventures Summit, οι οποίες απ’ ότι προκύπτει έχουν δημιουργηθεί από τον ίδιο κύκλο προσώπων με την Parkpine —και άρα ουσιαστικά δεν είναι πελάτες της.

Επίσης, μία μάλλον αποτυχημένη start-up και την απάτη “Silicon Valley Institute of Technology” —όπως λέμε ABIBAS, Dolce Kabbana ή All Ftar— ένα «ίδρυμα» με… κενή τη σελίδα Projects  και Universities, και μόνη προσφερόμενη σπουδή ένα ΜΒΑ, φυσικά, με επίσης κενή τη σελίδα του. Δηλαδή, από τους τέσσερις όλους κι όλους παρουσιαζόμενους πελάτες της εταιρείας με την οποία προτίθεται να συνάψει «πολλά ωραία πράγματα» η Ελληνική Δημοκρατία, οι μισοί είναι η ίδια η εταιρεία και οι άλλοι μισοί απάτες ή αρπαχτές με αμφίβολης επιτυχίας αρπακτικότητα.

Το ελληνικό διαδίκτυο φρόντισε επίσης να μας ενημερώσει για διεθνείς καταγγελίες ενάντια στην εταιρεία για απάτη. Χοντρές καταγγελίες.

Αλλά πέραν των σχολίων-αναρτήσεων στο διαδίκτυο, όπως άλλωστε και αυτής εδώ (που, τέλος πάντων, δεν έχουν πάντοτε ποταμούς εγκυρότητας), βλέπουμε την εταιρεία Parkpine Company να καταγγέλεται και από τις ιστοσελίδες RipOffReport και RipOffScams, εξειδικευμένες στο ξεμπρόστιασμα απατεώνων. Κάπου εκεί, νομίζω, εξαντλείται και το τεκμήριο της αθωότητας.

Υπενθυμίζοντας για άλλη μια φορά πως πρόκειται για την εταιρεία με την οποία προτίθεται να συνάψει «πολλά ωραία πράγματα» η Ελληνική Δημοκρατία, κάτι το οποίο διαφήμισε όσο ήταν δυνατόν ο Υπουργός Ανάπτυξης υπονοώντας πως η οικονομική ελπίδα έρχεται, η αντίδραση του γράφοντος, διαπιστώνοντας τα παραπάνω, ταυτίζεται με την αντίδραση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου στην κάμερα του ελβετικού καναλιού SRF κατά τις παραμονές του δημοψηφίσματος. Η χώρα είναι αδύνατον να επιστρέψει στην κανονικότητα με αυτήν την κυβέρνηση."

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τον ΣΥΡΙΖΑ - Ευκαιρία για την ακύρωση της παραχώρησης των περιφερειακών αεροδρομίων στην Fraport

Δε συνηθίζουμε ν' ασχολούμαστε με ανακοινώσεις τοπικών πολιτικών οργανώσεων. Οι λόγοι προφανείς: συνήθως προσπαθούν να δικαιολογήσουν τ' αδικαιολόγητα για τις κεντρικές αποφάσεις των πολιτικών κομμάτων στα οποία ανήκουν ή αναλώνονται σε επαινετικά σχόλια για τις ηγεσίες τους. Στην περίπτωση όμως της Ν.Ε. Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουμε μια εξαίρεση. Ο λόγος είναι απλός: Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει "σημαία" το θέμα της ιδιωτικοποίησης των περιφερειακών αεροδρομίων και ειδικά του αεροδρομίου Χανίων (λόγω του χαρακτήρα του και των μεγάλων εν εξελίξη έργων τα οποία είναι συγχρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε.) με τους κυρίους Σταθάκη και Πολάκη (τοπικούς βουλευτές) να προβαίνουν κατά καιρούς σε δηλώσεις που φρόντισαν να ξεχάσουν μετεκλογικά (διαβάστε χαρακτηριστικά εδώ και εδώ - ενώ το κορυφαίο βρίσκεται είναι εδώ και εδώ).

Τα προβλήματα της Fraport είναι γνωστά. Δεν έχει εξειδικευμένο προσωπικό να στελεχώσει τα αεροδρόμια που απέκτησε, δεν έχει τα χρήματα για να πληρώσει και ζητάει πολλαπλές διευκολύνσεις για να "τρέξει" την ιδιωτικοποίηση. Το πρώτο δεν την απασχολεί - θα πάρει τους φτηνότερους που θα βρει για να μεγιστοποιήσει το κέρδος της. Τα χρήματα προσπαθεί να τα βρει μέσω ελληνικών τραπεζών και ευρωπαϊκών επενδυτικών σχημάτων (στα οποία η χώρα μας επίσης συμμετέχει), ζητώντας την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Προσπαθεί δηλαδή να χρηματοδοτήσει μια αγορά παίρνοντας δάνειο (χαμηλότοκο) από τον ίδιο τον πωλητή, βάζοντας τον πωλητή να εγγυηθεί για τα δάνεια! Οι δε διευκολύνσεις που ζητάει είναι πολλές και διάφορες: δωρεάν αποκομιδή σκουπιδιών (!), μειωμένα τέλη από τις Υπηρεσίες Πολιτικής Αεροπορίας και ταυτόχρονη παραχώρηση προσωπικού από την τελευταία (!!), κατασκευή καινούργιων δρόμων προς τ' αεροδρόμια (!!!) και μειωμένα εώς μηδενικά δημοτικά τέλη (!!!!).

Δεν πάμε καθόλου καλά δηλαδή.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην τοπική Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ που είναι και το θέμα μας: Τον τελευταίο καιρό, στα Χανιά - και σε αντίθεση με άλλες περιοχές που ο αγώνας τελείωσε άδοξα - η τοπική επιτροπή των αντιδρούντων στην παραχώρηση έχει προχωρήσει σε σειρά κινητοποιήσεων. Μπορεί πλέον οι τοπικοί βουλευτές να κάνουν αυτό που λέμε λαϊκά "τουμπεκί ψιλοκομμένο", αλλά υπάρχει ένα κομμάτι του κόσμου που φωνάζει και αντιδράει ακόμα. Η αντίδραση και οι φωνές βασίζονται στο εξής επιχείρημα: η Fraport έπρεπε να είχε πληρώσει μέχρι μια ορισμένη ημερομηνία. Δεν το έκανε γιατί δεν είχε τα χρήματα. Επομένως η συμφωνία είναι άκυρη - πράγμα που ακούγεται λογικό. Άρα (δια της ατόπου απαγωγής) η κυβέρνηση - που υποτίθεται "πονούσε" για την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων - μπορεί να καταγγείλει τη συμφωνία.

Εδώ έρχεται ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ Χανίων. Επειδή τα στελέχη του έχουν φάει "κράξιμο" για το θέμα της ιδιωτικοποίησης, και τους τέθηκε πρόσφατα το θέμα "μέχρι τώρα κλαίγατε, τώρα μπορείτε να ακυρώσετε τη συμφωνία και δεν το κάνετε", αποφασίστηκε να βγει μια ανακοίνωση, για να μπουν "τα πράγματα στη θέση τους". Ολόκληρη η ανακοίνωση λέει:

"Ο όμιλος FRAPORT ήλθε στην Ελλάδα με τον διεθνή διαγωνισμό για την παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων που οργάνωσε και εκτέλεσε η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Ο διαγωνισμός έγινε στο τέλος Νοεμβρίου του (2014). Συνεπώς, όταν τον Ιανουάριο 2015 ήλθε η Κυβέρνηση με κορμό τοv ΣΥΡΙΖΑ, η υλοποίηση της υποχρέωσης της κύρωσης μιας αποικιακού τύπου συμφωνίας που είχε αναλάβει η χώρα μέσω του διεθνούς διαγωνισμού είχε ήδη μεταβληθεί σε κρατική δέσμευση. Τον Ιούλιο 2015 ένας από τους όρους του γνωστού επώδυνου συμβιβασμού ήταν να υλοποιηθεί ο διαγωνισμός της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που έδινε στην FRAPORT τα αεροδρόμια. Για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της από τη σύμβαση παραχώρησης, η FRAPORT πρέπει άμεσα και εφ’ άπαξ να καταβάλει στο ελληνικό Δημόσιο 1,23 δις ευρώ. Χωρίς την καταβολή δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί η συμφωνία. Πρόσφατες πληροφορίες ανέφεραν ότι η εταιρία, αφού απέτυχε να αντλήσει το ποσόν αυτό από το χρηματιστήριο, όπου σύμφωνα με δικές της ανακοινώσεις προσέβλεπε, στράφηκε στον τραπεζικό δανεισμό. Στις 9/2/2017 ανακοινώθηκε από την εταιρία ότι υπάρχουν «προχωρημένες συνεννοήσεις» με τράπεζες για το δανεισμό της, χωρίς να γίνει αναφορά στην υπογραφή δανειακών συμβάσεων. Από την ελληνική πλευρά διευκρινίστηκε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εγγυηθεί το δημόσιο για τα δάνεια της FRAPORT. 
Ο χρόνος τρέχει και οι υποχρεώσεις εκάστης πλευράς έχουν οριοθετηθεί με τρόπο που δεν επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις και γενικά, τηρείται η Αρχή ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται («pacta sunt servanda»). 
Η υποχρέωση τήρησης των συμφωνημένων όμως, δεν μπορεί να έχει μια όψη μόνο. Την ίδια υποχρέωση έχουν όλα τα συμβαλλόμενα μέρη. Εάν την Ημερομηνία Έναρξης Παραχώρησης η παραχωρησιούχος FRAPORT δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει, τηρώντας τις οικονομικές της υποχρεώσεις, παρέχεται στο Δημόσιο συμβατική δυνατότητα καταγγελίας. 
Ως Νομαρχιακή Επιτροπή Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουμε, ότι κάθε συμβαλλόμενος οφείλει να τηρεί τους όρους μιας συμφωνίας. Όποιος δεν το κάνει αναλαμβάνει την ευθύνη. Όπως η χώρα οφείλει να τηρεί τις διεθνείς υποχρεώσεις και συμφωνίες, ομοίως και κάθε εταιρεία οφείλει να κάνει το ίδιο."

Με απλές κουβέντες: "Δε φταίμε εμείς, φταίνε οι άλλοι" - "Μας υποχρέωσαν να την προχωρήσουμε αλλά δε θέλαμε" - "Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται" (αυτό το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε όλη του την πολιτική ύπαρξη στο σκίσιμο των Μνημονίων, μέχρι να υπογράψει το 3ο και χειρότερο) - "Η Fraport έχει υποχρέωση να πληρώσει" - "Μπορούμε να καταγγείλουμε τη σύμβαση ως άκυρη" κ.λπ.

Λέει πουθενά ότι πρέπει η σύμβαση να καταγγελθεί; Όχι. Καλεί η Νομαρχιακή τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να κινητοποιηθούν; Όχι. Στηλιτεύεται πουθενά το γεγονός ότι η Fraport συζητάει χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά επενδυτικά σχήματα (χρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε.) και την Alpha Bank; Φυσικά και όχι. Γίνεται αναφορά στο ότι το ΤΑΙΠΕΔ (του ΣΥΡΙΖΑ πλέον - για να μην ξεχνιόμαστε) κάνει ταξίδια στο εξωτερικό μαζί με την Fraport και με έξοδα του ελληνικού λαού για να βρει χρηματοδότες για τον "επενδυτή"; Αλίμονο - φυσικά όχι!

Επομένως τι μας λέει; "Φληναφήματα και πομφόλυγες" που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Επί της ουσίας τίποτα. Έτσι η καζούρα και το κράξιμο από τους υπόλοιπους Χανιώτες θα συνεχιστεί προς τους ΣΥΡΙΖΑίους - παρά την ανακοίνωση.

Εμείς θα πούμε κάτι άλλο - "Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν" κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ. Δε θέλατε την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων. "Σας τη φόρτωσαν" όπως υποστήριζαν σε κομματικούς κύκλους (με σκληρές εκφράσεις) και μη κύκλους, οι κύριοι Σταθάκης και Πολάκης. Ε, ευκαιρία να την ακυρώσετε...Θα το κάνετε όμως; 

Πωλείται το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στον Ολυμπιακό ή όχι; Αλήθεια ή παραπληροφόρηση;

Διαβάζουμε στο ρεπορτάζ αθλητικών ιστοσελίδων: "Οι Αγγελόπουλοι είναι γνωστό ότι λατρεύουν το ΣΕΦ, αλλά πιστεύουν ότι θέλει ανακαίνιση και αναζητούν μια πιο καυτή έδρα. Ένα πιο "στενό" γήπεδο με σύγχρονες προδιαγραφές που θα μπορεί να γίνει πραγματική έδρα για τον Ολυμπιακό...Σήμερα το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ανήκει στην εταιρεία Παράκτιο Αττικό Μέτωπο ΑΕ. Μάλιστα, σύμφωνα με τον προγραμματισμό την άνοιξη θα γίνει ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ενιαία μελέτη του χώρου ώστε να πουληθεί όλο μαζί στον ανοικτό διαγωνισμό που θα γίνει στις αρχές του φθινοπώρου. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, το ΣΕΦ, όπως και άλλα γήπεδα, δεν πρόκειται να μείνουν στον κρατικό έλεγχο. Θα περάσουν μέσω ανοικτών διαγωνισμών σε ιδιώτες γιατί αυτή είναι η μνημονιακή υποχρέωση που έχουμε υπογράψει στην τελευταία συμφωνία. Οι πληροφορίες μας αναφέρουν ότι οι Αγγελόπουλοι θέλουν να αγοράσουν και να κάνουν ιδιόκτητο γήπεδο το ΣΕΦ. Να το αγοράσουν μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο και με ευνοϊκούς όρους που θα συμπεριλαμβάνει μόλις το 30% προκαταβολή και εξόφληση σε πολλά χρόνια...Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι Αγγελόπουλοι θέλουν να εκμεταλλευτούν τις διατάξεις της τελευταίας συμφωνίας και να αγοράσουν το φιλέτο του ΣΕΦ όπως συνέβη με το Ελληνικό. Στόχος, ο Ολυμπιακός να έχει το δικό του γήπεδο και να το αξιοποιήσει εμπορικά αποφέροντας έσοδα εκατομμυρίων ευρώ..." (το πλήρες δημοσίευμα βρίσκεται εδώ).
 Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση τηρεί σιγή ιχθύος - γιατί επισήμως το ΣΕΦ, όπως και οι υπόλοιπες αθλητικές εγκαταστάσεις, "δεν πωλούνται", αν και υπάρχει η διάθεση "αξιοποίησής" τους. Μάλιστα πολλοί υπενθυμίζουν τις περσινές δηλώσεις του κυρίου Κοντονή που τόνιζε: "Το ΣΕΦ αποτελεί μία από τις βασικότερες, στρατηγικής σημασίας, εγκαταστάσεις του ελληνικού αθλητισμού. Με μεγάλη χαρά διαπιστώσαμε ότι η καινούρια διοίκηση του Σταδίου έχει δρομολογήσει τη συγκρότηση ενός προσχεδίου για την αξιοποίηση του περιβάλλοντος χώρου. Αυτή η εξέλιξη θα μας δώσει τη δυνατότητα μίας εμπεριστατωμένης συζήτησης με το ΤΑΙΠΕΔ, ώστε με βάση αυτό το πλάνο να παραχωρηθεί η χρήση του περιβάλλοντος χώρου προς αξιοποίηση." 
Το θέμα βέβαια είναι αρκετά σοβαρό...Το ΣΕΦ αποτελεί περιουσία του ελληνικού λαού. Κόστισε πολλά για να κατασκευαστεί, η συντήρησή του ναι μεν είναι ακριβή αλλά από την άλλη η ύπαρξή του επιτρέπει στο να έχουν στέγη αθλήματα και διοργανώσεις. Το στάδιο δεν "μπαίνει" μέσα και έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι, αφού τα έξοδά του βγαίνουν από τις εκθέσεις, τις συναυλίες και τα ποσοστά από τους αγώνες που που γίνονται εκεί.
Οι Αγγελόπουλοι βέβαια καλά κάνουν και σκέφτονται έτσι από την πλευρά τους. Είναι επιχειρηματίες - η κοινωνική ευαισθησία είναι μάλλον μεγάλη απαίτηση στις εποχές που ζούμε, ενώ και αυτή η πλευρά της οικογένειας ποτέ δεν έδειξε στοιχεία κοινωνικής ευθύνης - και κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν μια κατάσταση, με τη δικαιολογία "γιατί οι άλλοι και όχι εμείς"; Είναι όμως χρέος της πολιτείας - ακόμα και σε καιρούς μνημονίου - να υπερασπίζεται την δημόσια περιουσία και ιδιαίτερα μιας ακριβής αθλητικής εγκατάστασης. Επίσης σε αντίθεση με το Ελληνικό - που ο Λάτσης (το δικαίωμα να τον αποκαλούν κύριο το έχει χάσει εδώ και χρόνια) το πήρε κοψοχρονιά γιατί ήταν "μνημονιακή υποχρέωση" - δεν υφίσταται ζήτημα "πώλησης" για να ξεμπλοκάρει δόση. Πέραν αυτού, πρέπει να τονιστεί ότι άλλο "ο περιβάλλον χώρος" (που απαξιώθηκε συνειδητά ώστε να πέσει η αξία του) και άλλο το στάδιο. Το μεν μπορεί να "σουλουπωθεί" (μέσω προγραμμάτων) και να αξιοποιηθεί προς όφελος του Δημοσίου ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, και το δε μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ως αθλητικός χώρος, ανοιχτός σε αθλητικές εκδηλώσεις και ημερίδες. 
Τα όσα - απόλυτα ειλικρινή - γράφονται από αθλητικούς συντάκτες προσκείμενους στον Ολυμπιακό και στους αδερφούς Αγγελόπουλους, είναι εξοργιστικά αφού όχι μόνο καταδεικνύουν προθέσεις ("αγορά") αλλά και τρόπους εκμετάλλευσης της κατάστασης ("χαμηλό τίμημα", "30% μπροστά και σε πολλές δόσεις"). Αποκλείεται να έχουν βγει από το κεφάλι ανθρώπων με χαμηλό πολιτικό ΙQ και περιορισμένων γνώσεων των πολιτικών προθέσεων της κυβέρνησης.
Μένει επομένως να δούμε του τι θα γίνει τον επόμενο καιρό. Λύση βέβαια υπάρχει: Η κυβέρνηση από την μία να προστατέψει την δημόσια περιουσία, λειτουργώντας παράλληλα ως καλός "ιδιοκτήτης" και ο Ολυμπιακός (και οι Αγγελόπουλοι) αν δεν τους αρέσει να βρουν ένα χώρο και να χτίσουν ένα γήπεδο, αντί να περιμένουν να πάρουν κοψοχρονιά έναν χώρο που έχει πληρωθεί απ' όλους μας...

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η γιγάντωση του "αμαρτωλού" ΤΑΙΠΕΔ

Θα περίμενε κανείς ότι σ' ένα από τα πρώτα νομοσχέδια της κυβέρνησης θα υπήρχε ένας νόμος που θα καταργούσε το αμαρτωλό ΤΑΙΠΕΔ. Τι άλλο θα περίμενε κανείς να γίνει αφού το εν λόγω "ταμείο" είχε βρεθεί στο στόχαστρο του ΣΥΡΙΖΑ τον καιρό που αυτός ήταν αντιπολίτευση, με το ΤΑΙΠΕΔ να προσπαθεί να πουλήσει ως και την περιοχή των Θερμοπυλών (!!!) σε ιδιώτες. Το ερώτημα "σε ποιον ανήκει η δημόσια περιουσία;" είχε τεθεί πολλαπλώς από πλειάδα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και είχε προαναγγελθεί σε πολλές περιπτώσεις ότι οι υψηλόμισθοι του ΤΑΙΠΕΔ "θα έψαχναν να βρουν δουλειά" από πολύ νωρίς σε περίπτωση αλλαγής της κατάστασης στην χώρα μας.

Και να λοιπόν που ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε - μέσα στις πολλές εκπλήξεις που μας περίμεναν ήταν όχι η διάλυση του ΤΑΙΠΕΔ αλλά αντίθετα η γιγάντωσή του αφού στο πρώτο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης αναφέρονταν αρχικά τα εξής:
"Η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Ανώνυμη Εταιρεία» (ΕΤΑΔ Α.Ε.) που συστάθηκε με την ΚΥΑ με αρ. Δ6Α 162069 ΕΞ 2011 (Β’ 2779), δυνάμει του άρ. 14Β ν. 3429/2005 (Α’314), όπως ισχύει, απορροφάται από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε. (Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ. Α.Ε.)".
Για να καταλάβει κανείς τη σημασία αυτής της κίνησης πρέπει να εξηγήσουμε ότι η ΕΤΑΔ είχε στα κιτάπια της όλα τα τουριστικά και ολυμπιακά ακίνητα, τις περισσότερες παραλίες της χώρας, τα σπήλαια κ.ά. και διαχειριζόταν ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος της "εκτός ΤΑΙΠΕΔ" ακίνητης δημόσιας περιουσίας. Να επισημάνουμε επίσης ότι η κίνηση αυτή είναι χωρίς επιστροφή αφού ο συστατικός νόμος του ΤΑΙΠΕΔ (ο οποίος παραμένει σε ισχύ, αφού το ΤΑΙΠΕΔ παραμένει ενεργό) ορίζει ότι αυτά που μεταβιβάζονται στο ταμείο δεν μπορούν να επιστρέψουν στο δημόσιο και ότι τα ποσά από την εκποίησή τους πηγαίνουν κατ’ ευθείαν για εξυπηρέτηση του χρέους.

Το αρχικό μούδιασμα για τη διάταξη αυτή ακολούθησαν κάποιες "αχνές" φωνές που μιλούν για επικείμενη "κατάργηση" του ΤΑΙΠΕΔ. Ακόμα και αν αυτό είναι αληθές (που πιθανότατα ΔΕΝ είναι αφού δεν έχουν υπάρξει σχετικές επίσημες και ξεκάθαρες ανακοινώσεις) το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: μήπως η κίνηση αυτή στοχεύει στη δημιουργία ενός "νέου" ταμείου στο οποίο θα συμπεριλαμβάνεται ολόκληρη η Δημόσια περιουσία όπου θα τιτλοποιηθεί και θ' «αξιοποιηθεί» ως ενέχυρο για νέο δανεισμό με κίνδυνο να βρεθεί, δι' αυτού του δρόμου, στα χέρια των δανειστών;

Μπορεί στο τέλος η διάταξη να αποσύρθηκε αλλά καταδεικνύει τις τάσεις που υπάρχουν - τουλάχιστον όσο αφορά τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας. Αναμένουμε τις εξελίξεις για τη συνέχεια...(Για τα όσα τραγελαφικά εξελίσσονται όσο αφορά το ΤΑΙΠΕΔ μπορείτε να διαβάσετε το πρόσφατο ρεπορτάζ εδώ).

Η άγνωστη πλευρά του σκανδάλου της πώλησης των δημοσίων ακινήτων

Για όσους δεν το ήξεραν και είχαν χάσει τον ύπνο τους, ευκαιρία να τους βοηθήσουμε να τον ξαναβρουν: H Eurobank Properties μετονομάστηκε σε Grivalia Properties, λόγω αλλαγής στη μετοχική της σύνθεση. Η θυγατρική του ομίλου Λάτση κατέχει το 20,48% στο νέο σχήμα, που θα συνεχίσει να δραστηριοποιείται στον τομέα των ακινήτων, αλλά βασικός μέτοχος με 41% είναι η καναδική Fairfax, ενώ σημαντικά μερίδια διαθέτουν ξένοι και Ελληνες θεσμικοί. Δηλαδή ο κύριος Λάτσης αφού πήρε κρατικό χρήμα ν' αγοράσει κρατικά ακίνητα, πούλησε στη συνέχεια μεγάλο μερίδιο της εταιρείας σε ξένους "επενδυτές". Το ρεζουμέ της φιλοσοφίας της εταιρείας το ανέπτυξε ο κ.Μπέρτζιος μεγαλοστέλεχος της εταιρείας: "Δεν ανησυχούμε. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση. Οτιδήποτε την ταλαιπωρεί μοιάζει με επενδυτική ευκαιρία. Δεν είμαστε βιαστικοί". Άρα μη στεναχωριέστε...Οι άνθρωποι περιμένουν να πέσουν κι άλλο οι τιμές για να "ψωνίσουν".

Το πραγματικά ενδιαφέρον της είδησης βρίσκεται στο τέλος του ρεπορτάζ της "Εφημερίδας των Συντακτών": "Μέσω της Eurobank, η νέα εταιρεία διαθέτει 14 ακίνητα του Δημοσίου, που πωλήθηκαν και αμέσως μισθώθηκαν από τις υπηρεσίες που στέγαζαν. Προανήγγειλαν πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης, με επενδύσεις 10 εκατ. ευρώ, που θα ξεκινήσουν από τα κτίρια της ΓΑΔΑ, του Γενικού Χημείου του Κράτους και το υπουργείο Υγείας. Τόνισαν ότι με τις παρεμβάσεις αυτές το κόστος των κοινοχρήστων μειώνεται από 5 σε 1-1,5 ευρώ ανά τετραγωνικό και πρόσθεσαν ότι είναι δίκαιο να επιμεριστεί το όφελος, προαναγγέλλοντας εμμέσως επαναδιαπραγμάτευση των μισθωμάτων που καταβάλλει το Δημόσιο."

Για να το κάνουμε λιανά δηλαδή: η εταιρεία αγόρασε πριν από κανένα 4μηνο τ' ακίνητα από το Δημόσιο, το Δημόσιο δεσμεύτηκε και τα επανοίκιασε, υπογράφηκαν τα συμβόλαια και τώρα σε μια πονηρή κίνηση, ετοιμάζει πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης - προφανώς θα χρηματοδοτηθούν από κάποιο ευρωπαϊκό ή εθνικό πρόγραμμα - και θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση (προς τα πάνω) στα μισθώματα που μόλις πρόσφατα είχαν συμφωνήσει (και τα οποία θα της έδιναν κάλυψη της επένδυσης σε μερικά χρόνια). Το γιατί το κράτος δεν είχε φροντίσει ν' αναβαθμίσει ενεργειακά τα ακίνητα ώστε να βγάλει παραπάνω χρήματα παραμένει άγνωστο...

Αυτά για να καταλάβετε ποιον συμφέρουν τέτοιες κινήσεις.

Αγροτικές φυλακές...χωρίς χωράφια...

Η τρέλα δεν πάει στα βουνά...Και ο λόγος απλός: έχει πάει όλη στην κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ, που συνεχίζουν να προκαλούν και να προσπαθούν να ξεπουλήσουν οτιδήποτε βρίσκεται υπό κρατικό έλεγχο. Τελευταίο θύμα τους οι αγροτικές φυλακές της χώρας...

Ευτυχώς - αν και δεν αποκλείουμε να γίνεται κάτι τέτοιο σύντομα και στην χώρα μας - δεν αναφερόμαστε σε ξεπούλημα των αγροτικών φυλακών ή στην μεταφορά του ελέγχου τους σε ιδιώτες. Αλλά σε κάτι που είναι ιδιαίτερα παράδοξο: σύμφωνα με τον πρόεδρο των σωφρονιστικών υπαλλήλων, Σπύρο Καρακίτσο (σε δηλώσεις του στην ertopen), οι αγροτικές εκτάσεις που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των αγροτικών φυλακών της χώρας, είναι έτοιμες να περάσουν (αν δεν έχουν περάσει ήδη) στο "περουσιολόγιο" του ΤΑΙΠΕΔ, με προφανή στόχο την εκποίησή τους.

Πρακτικά αυτή η κίνηση σημαίνει δύο πράγματα: α) είτε οι αγροτικές φυλακές καταργούνται ή μετατρέπονται σε κανονικές φυλακές, β) είτε πλέον η εργασία των εγκλείστων θα γίνεται προς όφελος των ιδιωτών που θ' αγοράσουν τις εκτάσεις, είτε έμμεσα (αν δηλ. τις νοικιάζουν οι φυλακές ανάλογα με τα στρέμματα), είτε άμεσα (δηλ. θα χρησιμοποιούνται ως φτηνό εργατικό δυναμικό).

Και τα δύο ενδεχόμενα είναι ιδιαίτερα αρνητικά. Καταρχήν, η κατάργηση των αγροτικών φυλακών σημαίνει ότι σε μικρές ποινές δε θα δίνεται πλέον η δυνατότητα γρηγορότερης απελευθέρωσης, μέσω μιας σχετικά τίμιας συναλλαγής (δηλ. μέσω της παροχής σκληρής εργασίας από πλευράς των κρατουμένων προς όφελος του κράτους). Μπορεί η μεταγωγή σ' αυτές να ήταν σε αρκετές περιπτώσεις αποτέλεσμα παρανόμων συμφωνιών αλλά αυτό δε παύει να σημαίνει ότι η ύπαρξή τους δίνει μια δεύτερη ευκαιρία σε ανθρώπους που την έχουν ανάγκη. Ο κολασμός και ο σωφρονισμός είναι αναγκαίοι σε κοινωνίες ανθρώπων, αλλά υπάρχουν τιμωρίες και τιμωρίες. Οι αγροτικές φυλακές είναι αναγκαίες για εκείνες τις περιπτώσεις που η παράβαση του νόμου δεν μπορεί να τιμωρείται εξοντωτικά.

Αν πάλι συμβαίνει το 2ο ενδεχόμενο, έχουμε μια ακόμα ένδειξη επιστροφής στον Μεσαίωνα: οι πλούσιοι γαιοκτήμονες (που θ' αγοράσουν έναντι πινακίων φακής τις εκτάσεις), είτε θα έχουν σύγχρονους "σκλάβους" για τις καλλιέργειές τους και τη φροντίδα της γης τους ή είτε θα νοικιάζουν τα χωράφια που αγόρασουν, πίσω στον αρχικό ιδιοκτήτη, λαμβάνοντας ενοίκια μέσω των οποίων θα αποπληρώσουν την αρχική επένδυση γρήγορα και άκοπα...

Πολύ θα θέλαμε να ξέρουμε ποιος φωστήρας το σκέφτηκε αυτό. Του αξίζουν συγχαρητήρια...

Θα πουλήσουν και τις Θερμοπύλες...Και τι έγινε;

H "Ελευθεροτυπία" το έκανε πρωτοσέλιδο - "Ξεπουλάνε και τις Θερμοπύλες" σημειώνει και φυσικά δεν έχει άδικο που το επισημαίνει. Την ίδια στιγμή το "Πρώτο Θέμα" έχει στην ιστοσελίδα του ανάμεσα στα κύρια θέματά του το "Ποπ σταρ ανταλλάσσει την παρθενία της με την ελευθερία των μαθητριών" και "Τζίμι Σάβιλ: Εκτός από παιδόφιλος ήταν και νεκρόφιλος!" ενώ το πρωτοσέλιδο του "Έθνους" αναφέρεται στο Βατερλώ των μαθητών της Α' Λυκείου στην Άλγεβρα, χωρίς να κάνει αναφορές στο ΤΑΙΠΕΔ. Δηλαδή οι μεν ασχολούνται με το "lifestyle" και οι δε με τις καταστροφικές επιδόσεις των μαθητών, που προήλθαν από την εισαγωγή της τράπεζας θεμάτων στις εξετάσεις των σχολείων, χωρίς οι μαθητές να έχουν προετοιμαστεί για τον καινούργιο τρόπο εξετάσεων (λεπτομέρεια που διαφεύγει από την εφημερίδα).

Βέβαια θα μας πείτε "μήπως υπερβάλει η εφημερίδα; Σιγά μην πουλήσουν τις Θερμοπύλες...Είναι βλάκες αλλά όχι και τόσο" ή ακόμα "ε, και τι έγινε; Θα το πάρουν οι ξένοι να το αξιοποιήσουν, αφού εμείς δεν μπορούμε".

Για την πρώτη εκδοχή δεν θα πούμε τίποτα - θα σας παραπέμψουμε στη σχετικά πρόσφατη δημοσίευσή μας για την επικείμενη ιδιωτικοποίηση του Τύμβου της Σαλαμίνας, όπου το ιστορικό αυτό μνημείο είναι έτοιμο να περάσει στα χέρια ιδιωτών αφού βρίσκεται σε ένα κομμάτι γης που πάει "προς αξιοποίηση". Άρα, υπάρχουν αποδείξεις ότι η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει από τέτοια... Και στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο συμβαίνει και σ' αυτήν την περίπτωση: μπορεί να μην πωλείται το σημείο ακριβώς στο οποίο φέρεται να έγινε η μάχη, αλλά ετοιμάζει στα χέρια ιδιωτών ένα μεγάλο κομμάτι της ευρύτερης περιοχής με τις ιαματικές πηγές, ενώ η ιστορικότητα της περιοχής που βρίσκονται αυτές, χρησιμοποιείται ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες πώλησής της.

Θα συμφωνήσουμε με τη 2η εκδοχή: όντως δεν έγινε κάτι που θα πωληθεί η περιοχή. Και δεν θα γίνει και τίποτα αν πωληθεί και ο Τύμβος του Μαραθώνα, οι Πλαταιές και γιατί η γέφυρα του Γοργοποτάμου, το οχυρό του Ρούπελ... Η ιστορία μας είναι "πανανθρώπινη" και ανήκει "σε όλον το κόσμο". Έτσι δε μας έμαθαν σχολείο; Επομένως τι και αν τα έχουμε εμείς - στην κυριότητά μας - τι και αν περάσουν στα χέρια άλλων. Και γιατί όχι να μην το προχωρήσουμε... Να περάσουμε το μάνατζμεντ των μουσείων σε ιδιώτες, να κανονίσουμε μια "καλή τιμή" με τους Άγγλους ώστε να κρατήσουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Και ας αφήσουμε τον Κλούνεϊ να τρέχει μόνος του. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε άξιοι να τα προστατεύσουμε έτσι δεν είναι; Και σιγά τώρα...Ποιος πάει σε μουσεία και αρχαιότητες. Ποιος έχει πάει στον Τύμβο του Μαραθώνα, έχει επισκεφτεί έστω κι ένα από αυτά τα μνημεία. Αφού δεν πάμε έτσι κι αλλιώς - ας τα πουλήσουμε για να μπορεί ο κύριος Σαμαράς να δίνει 500άρικα και να ξεπληρώνει τους υπέρογκους (συγκριτικά με τις άλλες "μνημονευόμενες χώρες" τόκους) των καινούργιων δανείων που πήραμε...

Και τι έγινε... Ποιος χρειάζεται την ιστορία του. Εμείς όταν φτιάχναμε πολιτισμό (δηλαδή κάτι φιλοσοφήματα, κάτι θεωρήματα στη Γεωμετρία, κάτι ναούς και κάτι τραγωδίες που τις βλέπει κανείς και βαριέται) οι άλλοι "έτρωγαν βελανίδια". Αλλά εμείς τους δώσαμε τα φώτα και τους κάναμε ανθρώπους... Έ, καθαρίσαμε και μπορούμε να τα πουλήσουμε. Στο κάτω - κάτω δεν είμαστε αγράμματοι. Το Λύκειο το βγάλαμε και στο πανεπιστήμιο πήγαμε, άσχετα αν κάναμε χοντρά λάθη στο συντακτικό και δεν μπορούμε να χωρίσουμε "δυο γαϊδάρων άχυρα".

Γιατί αν ήμασταν, μπορεί να ήμασταν και Μακρυγιάννηδες. Και τότε ίσως παλεύαμε να μην πωληθούν οι Θερμοπύλες. Και ο τύμβος της Σαλαμίνας. Και ίσως τότε αντιδρούσαμε για την παραχώρηση του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΟΥ αιγιαλού σε ιδώτες. Και ίσως μιλούσαμε όταν βλέπαμε το κράτος να κάνει τα στραβά μάτια όσο αφορά την εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων που ΔΕΝ το συμφέρουν και να επιβάλει τις απόψεις του στο ΣτΕ.

Τότε... Ίσως τότε να ήμασταν άξιοι των αρχαίων προγόνων μας. Και τότε θα μπορούσαμε να πούμε..."Και τι έγινε;"...

Το Συμβούλιο της Επικρατείας, οι ανατροπές στα εργασιακά και τα 1800 ευρώ του Πάγκαλου

Έχουμε γράψει κατ` επανάληψη ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας και ο Άρειος Πάγος δε αποφασίζουν με βάση τις επιταγές του Συντάγματος. Αποφασίζουν με βάση τη θέληση και τη βούληση της κυβέρνησης - τις περισσότερες φορές, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Οι εξαιρέσεις αυτές τυγχάνει να έχουν σχέση είτε με μισθολογικά θέματα που αφορούν τους ίδιους τους δικαστές, ζητήματα δευτερευούσης σημασίας για τις μνημονιακές πολιτικές και ορισμένες - ελάχιστες - υποθέσεις όπου απλά δε γίνεται διαφορετικά.

Αφορμή για όσα γράφουμε είναι σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, που εκδόθηκαν τις τελευταίες ημέρες. Έτσι πέραν της σκανδαλώδους απόφασης για την ΜΗ μείωση στους ένστολους (με το αιτιολογικό ότι πρέπει να "ζουν αξιοπρεπώς" λες και οι γιατροί, οι δάσκαλοι, οι πανεπιστημιακοί ή οι καθαρίστριες είναι ζώα και δεν χρειάζεται να ζουν μ' ένα αξιοπρεπή μισθό και επομένως τους "πρέπουν" οι μειώσεις), είχαμε ανατροπές στις περικοπές των συντάξεων των δικαστικών, στη φορολόγηση σειράς επιδομάτων και τον χαρακτηρισμό ως "αντισυνταγματικής" της κατάργησης του μονομερούς δικαιώματος προσφυγής στη διαιτησία για εργασιακά θέματα και της ιδιωτικοποίησης των εταιρειών ύδρευσης.

Η κυβέρνηση - με εξαίρεση τις περικοπές στους ένστολους - αποφάσισε να λειτουργήσει με το γνωστό της τρόπο: παρελκυστική τακτική με καθυστερήσεις και δηλώσεις του τύπου "όσες αποφάσεις λαμβάνονται θα μελετώνται" και "οι αποφάσεις θ' αφορούν μόνο εκείνους για τους οποίους εκδόθηκαν", ξεχνώντας ότι ότι ο νόμος επιβάλλει στα διοικητικά όργανα, να ασκούν τις αρμοδιότητές τους σύμφωνα με την αρχή της χρηστής και καλόπιστης διοίκησης, ώστε κατά την εφαρμογή των σχετικών διατάξεων να αποφεύγονται οι ανεπιεικείς ή και δογματικές ερμηνείες. Με απλά λόγια παραβλέπουν ότι δεν επιτρέπεται στη Δημόσια Διοίκηση να ταλαιπωρεί χωρίς λόγο τον πολίτη. Αντιθέτως, ιδίως όταν η Διοίκηση δρα στο πλαίσιο της ευχέρειάς της, οφείλει να διαφυλάσσει τα έννομα συμφέροντα του πολίτη και να τον διευκολύνει στην άσκηση των δικαιωμάτων του. Με λίγα λόγια όπως εφαρμόζει τις αποφάσεις υπέρ του άμεσα, πρέπει να εφαρμόζει και εκείνες ενάντια και να τις "περνάει" και στις παρεμφερείς περιπτώσεις.

Για το Συμβούλιο της Επικράτείας δεν αξίζει να πούμε κάτι παραπάνω. Όταν ένα δικαστικό όργανο ταγμένο στην προστασία του Συντάγματος λειτουργεί πολιτικά έχει χάσει το στόχο του πλήρως και δεν αξίζει ούτε του σεβασμού μας, ούτε μπορεί να θεωρείται "θεματοφύλακας" του πολιτεύματος.

Γι' αυτόν όμως που αξίζει πούμε δύο κουβέντες είναι ο κύριος Πάγκαλος, ο οποίος με αφορμή τις ανατροπές στις περικοπές των συντάξεων των δικαστικών, ανέφερε ότι "υποφέρει με τη σύνταξη του" που κατά τον ίδιο είναι 1800 ευρώ. Ο κύριος Πάγκαλος είναι έξυπνος άνθρωπος - και γνωρίζει ότι τέτοιες δηλώσεις θα ξεσηκώσουν την κοινή γνώμη δεδομένου ότι χιλιάδες οικογένειες ζουν με λιγότερα από 1800 ευρώ τον μήνα και θα ήταν πολύ χαρούμενες αν είχαν ακόμα και αυτά τα "ολίγα" χρήματα. Επομένως η ατάκα του είχε σκοπό να βάλει στο στόχαστρο τους δικαστικούς - που θα ζουν με περισσότερα. Το πρόβλημα όμως είναι άλλο: αν ο κύριος Πάγκαλος και οι δικαστικοί, μπορούν ν' αντιδρούν στις μειώσεις και να δικαιώνονται στις προσφυγές τους, αυτό δε συμβαίνει με τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού που είναι ανυπεράσπιστος - και τρώει και ξύλο απ' τα ΜΑΤ. Έτσι έχουμε τη δημιουργία μιας νέας μεσαίας τάξης που αποτελείται από μια ιδιότυπη ελίτ πρώην κυβερνητικών στελεχών και δικαστικών που παραπονιούνται για τα 1800 ευρώ που παίρνουν, ενώ την ίδια ώρα οι "από κάτω" δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Δυστυχώς για τους τελευταίους τα 500 του μερίσματος δεν λένε κάτι. Και το μέλλον παραμένει ζοφερό...

Δεν πρέπει να τους περάσει!

Μερικές φορές η αντίσταση έρχεται και από μέρη που δεν το περιμένει κανείς... Διαβάστε το παρακάτω άρθρο - και θα σας πούμε από που προέρχεται στο τέλος...

" Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε νησιά. Κως, Άνδρος, Σύρος. Μια αλληλουχία του μπλε. Μέχρι δεκαπέντε ετών ζούσα πλάι στη θάλασσα. Οι «αποσκευές» μου είναι η αλμύρα, τα χρώματα του μελτεμιού, η άμμος που τρύπωνε στα αυτιά. Θυμάμαι τα πλοία που έμπαιναν στο λιμάνι, την προσμονή του καινούριου. Αυτή τη λαχτάρα να μάθεις νέα, καθώς οι μπουκαπόρτες άνοιγαν σαν παράθυρα στον κόσμο φέρνοντας ανθρώπους, ιδέες, ιστορίες και μαζί εφημερίδες, βιβλία, τα πρώτα μου κόμικ... Στην αμμουδιά του Αγίου Πέτρου στο Γαύριο έμαθα τι σημαίνει ανοιχτός ορίζοντας. Ελευθερία. Εκεί γυρνάω πάντα, όσο μακριά κι αν φτάσω, γιατί ο κύκλος της αθωότητας δεν κλείνει ποτέ. Αυτή η παραλία είναι ο δικός μου τρόπος να επιστρέφω στο φως. Όλοι αυτό δεν κάνουμε; Σ' αυτό το ταξίδι που είναι η ύπαρξη, σαν τον Κοντορεβιθούλη του παραμυθιού αφήνουμε πίσω μας ψιχουλάκια -μουσικές, στίχους, μυθιστορήματα, χρώματα, φαντασίες, ιδέες, φευγαλέες εικόνες, θραύσματα της μνήμης και άλλα μικρά θαύματα του νου-, ψιχουλάκια μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, που μας βοηθούν να βρίσκουμε πάντα το δρόμο μας. 

Καταλαβαίνω πολύ καλά, λοιπόν, γιατί ο Έλληνας αντιδρά στο σχέδιο παράδοσης των αιγιαλών. Όλοι έχουμε το δικό μας μερίδιο στο καλοκαίρι, είτε είμαστε γεννημένοι στην ηπειρωτική είτε στη νησιωτική Ελλάδα, γιατί η χώρα μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια χούφτα δαντελένια ακρογιάλια. Και η ζωή μας, η ζωή που έζησαν οι γονείς μας, οι παππούδες μας, αυτή που θα ζήσουν τα παιδιά, τα εγγόνια μας, δεν είναι παρά μια ατέρμονη διαδρομή από καλοκαίρι σε καλοκαίρι. Ένα πηγαινέλα από λιμάνι σε λιμάνι, από βραχάκι σε βραχάκι, μια βόλτα σε χωματόδρομους ανάμεσα σε ξερολιθιές με φραγκοσυκιές, σε μικρά πευκόφυτα μονοπάτια που ίσως οδηγούν στο απάτητο, στο ανέγγιχτο. Όλη η ιστορία μας συνοψίζεται στην αέναη επιστροφή μας σ' εκείνη την ερημική παραλία όπου μάθαμε τα πρώτα μας ροκ τραγούδια και γύρω από μια φωτιά ανακαλύψαμε τον έρωτα και τη μυθολογία του.  Όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων ανεχτήκαμε πολλά και στερηθήκαμε ακόμα περισσότερα. Τους αφήσαμε, κακώς, να ρημάξουν το δημόσιο σύστημα υγείας, να απαξιώσουν την παιδεία, να εξευτελίσουν τους γονείς μας περικόπτοντας τις συντάξεις και τα ασφαλιστικά τους κεκτημένα, να οδηγήσουν παιδιά στην πείνα και απελπισμένους άνεργους στην αυτοκτονία. Νομίζω ήρθε η στιγμή να πούμε: Μέχρι εδώ. Ό,τι άρπαξαν, άρπαξαν. Υπομείναμε αρκετά, δεν θα τους αφήσουμε να βιάσουν το συλλογικό μας ασυνείδητο. Είναι λες και ένα βρόμικο χέρι μπαίνει βαθιά μέσα μας, εκεί όπου φυλάσσουμε τα άχραντά μας, και ξεριζώνει την ίδια μας την ταυτότητα. Το κατάπτυστο νομοσχέδιο που θα ξεπουλήσει τις ακτές της χώρας μας, δηλαδή την ανεκτίμητη και χιλιοτραγουδισμένη στα πέρατα του κόσμου μοναδικότητά της, δεν πρέπει να περάσει.

Γιατί η συζήτηση δεν περιορίζεται μονάχα σε ένα κομμάτι, π.χ. στη δημιουργία της περίφημης -εδώ γελάμε!- Ριβιέρας στο Ελληνικό, αφορά ολόκληρη την Ελλάδα απ' ακρη σ' άκρη. Η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, σε διεθνές συνέδριο του Economist με θέμα «Ευρώπη και Αραβικός Κόσμος», μίλησε για τεράστια τουριστικά συγκροτήματα με χιλιάδες κατοικίες, γήπεδα, μαρίνες, παραθαλάσσια οικήματα με σουίτες, στην Κεντρική Ελλάδα, στο Λασίθι της Κρήτης και στην Ιθάκη. Η ίδια είπε επίσης ότι το νέο θεσμικό πλαίσιο που έχει καταρτιστεί στη χώρα βάζει τέλος σε χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες που αποτελούν τροχοπέδη στις επενδύσεις.

Προφανώς ένα από τα εμπόδια είμαστε όλοι εμείς που αντιδρούμε στο άγριο ξεπούλημα. Φιλοδοξούν, βέβαια, όσοι έχουν συμφέροντα, το νέο νομοσχέδιο να τους λύσει τα χέρια ώστε να αισχροκερδήσουν καταστρέφοντας έναν τόπο μοναδικού κάλλους που φημίζεται για την αγνότητά του.  Όπως πολύ εύστοχα αναφέρει ο Παναγιώτης Χατζηστεφάνου σε πρόσφατο άρθρο του, «η Ελλάδα, χωρίς τις ειδυλλιακές, ανέγγιχτες παραλίες της χάνει και το τελευταίο ίχνος αυθεντικότητάς της και, αντί να διεκδικεί αυτό που της αξίζει, δηλαδή να είναι μια αριστορατική οικοδέσποινα για κοινό υψηλών προδιαγραφών, επιλέγει, ή μάλλον αναγκάζεται από ένα πραξικοπηματικό καθεστώς να κατέβει στις πιο ξεφτιλισμένες πιάτσες διεθνούς ανταγωνισμού διεκδικώντας την πελατεία της χαμηλότερης στάθμης ή τον προνομιούχο της πλέον αντικοινωνικής ελίτ που έχει ποτέ γνωρίσει η ανθρωπότητα, αυτήν του 1% του παγκοσμιοποιημένου, κληρονομικού, ολιγαρχικού πλούτου. (...) Οι παραλίες της Ελλάδας είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας τουριστικός προορισμός – είναι κάτι σαν το Grand Canyon, σαν τους κοραλλιογενείς υφάλους, σαν το Μέλανα Δρυμό. Είναι ένα θαύμα της φύσης και πρέπει να παραμείνει ανέγγιχτο, επειδή είναι ιεροσυλία το να στερήσεις αυτή την εμπειρία και κληρονομιά από τις επόμενες γενιές στο βωμό του κέρδους».

Η πρόταση του Υπουργείου Οικονομικών παραβιάζει το σύνταγμα, το εθνικό και το κοινοτικό δίκαιο, αφού νομιμοποιεί τα αυθαίρετα στον αιγιαλό και τις καταπατημένες εκτάσεις, επιτρέπει στις ξενοδοχειακές μονάδες να μπαζώσουν ακτές, περιορίζει την πρόσβαση των πολιτών στις ελεύθερες και ανοιχτές παραλίες και καταστρέφει καθολικά την εικόνα της χώρας, όπως έκανε κάποτε και η αντιπαροχή στην ωραία Αθήνα. Σύμφωνα με τη WWF, πρόκειται για ένα οικολογικό έγκλημα με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η περιβαλλοντική οργάνωση κάλεσε τους πολιτικούς να ασκήσουν πιέσεις ώστε να μη φτάσει το νομοσχέδιο στη Βουλή.

Ήδη πολλοί βουλευτές -ακόμα και κυβερνητικοί, όπως η Φωτεινή Πιπιλή και η Ντόρα Μπακογιάννη- δήλωσαν ότι θα αρνηθούν να το ψηφίσουν, ενώ ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών Γιάννης Φ. Ιωαννίδης, με άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών (13/5), επισημαίνει στην κυβέρνηση τους μεγάλους κινδύνους που προκύπτουν από αυτό. «Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη εποχή, όπου η προστασία του αιγιαλού και της παραλίας διεθνώς αυξάνεται (βλ. π.χ. την περίφημη αδόμητη ζώνη 100 μέτρων από τον αιγιαλό στη Γαλλία), είναι παράδοξο στη χώρα μας να προτείνονται διατάξεις που υποβαθμίζουν ποιοτικά και ποσοτικά τη μέχρι σήμερα προστασία» αναφέρει χαρακτηριστικά.  Βασικό ρόλο, καθώς φαίνεται, έπαιξαν οι αντιδράσεις των πολιτών.

Παρακολουθώντας όλο αυτό το κύμα που έχει ξεσπάσει κατά του κατάπτυστου νομοσχεδίου, νιώθω ότι υπάρχει ελπίδα. Μετά από τέσσερα χρόνια μνημονίων οι Έλληνες δείχνουμε επιτέλους να ξυπνάμε. Οι τελευταίες εξελίξεις, όσο ακόμα γράφεται αυτό το σημείωμα, μιλούν για ένα τσουνάμι οργής, που ελπίζω να βάλει φρένο στην τσιμεντοποίηση των αιγιαλών. Οι υπογραφές που συγκεντρώνονται ηλεκτρονικά έχουν ξεπεράσει τις 100.000 και το θέμα θα εισαχθεί στο Ευρωκοινοβούλιο (πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών). Παράλληλα οι πολίτες οργανώνονται με όποιον τρόπο μπορούν: Συμμετέχοντας σε ανοιχτές συζητήσεις, όπως αυτή που έγινε στην Τεχνόπολη στις 9/5 με σύνθημα «STOP στην καταστροφή των ελληνικών αιγιαλών». Mε την εγγραφή τους σε γκρουπ στο Facebook (π.χ. η ομάδα https://www.facebook.com/aigialoi, που έχει ως περιγραφή «Δρούμε άμεσα για να σταματήσει το νομοθετικό έγκλημα για την καταστροφή των ελληνικών αιγιαλών», έχει συγκεντρώσει 34.760 υποστηρικτές). Υπογράφοντας σε πλατφόρμες κατά του νομοσχεδίου (στον ιστότοπο avaaz.org έχουν συγκεντρωθεί 132.089, ενώ στο change.org 30.251).

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργού Επικρατείας Δημήτρη Σταμάτη (13/5, Τα Νέα), η κυβέρνηση παγώνει προς το παρόν το θέμα του αιγιαλού, ύστερα και από την κατακραυγή τόσο των περιβαλλοντικών οργανώσεων όσο και βουλευτών της αντιπολίτευσης αλλά και της συμπολίτευσης. Έτσι η συζήτηση θα ανοίξει ξανά μετά τις ευρωεκλογές.  Αν κάτι έχει να μας διδάξει αυτή η ιστορία είναι ότι οι πολίτες, όταν είναι ενωμένοι μπροστά σε έναν κοινό στόχο, μπορούν να κάνουν θαύματα. Η οργάνωση στις μικρές κοινωνίες, είτε σε τοπικό επίπεδο στους δήμους και τις κοινότητες είτε σε ομάδες στο διαδίκτυο, μπορεί να ανοίξει το δρόμο στο λαό για να διεκδικήσει το δίκιο του και να προστατεύσει τη χώρα του ή το σύνταγμά της όταν αυτό καταπατείται. Το έχουμε δει να συμβαίνει ξανά, στην Κερατέα. Ελπίζω να το δούμε σε όλη την Ελλάδα, σε κάθε παράκτια περιοχή την οποία σκοπεύουν να θυσιάσουν στα ξένα συμφέροντα. Βλέποντας το χάρτη με τις περιοχές-στόχο του νομοσχεδίου είπα σε ένα φίλο από την Κερατέα: «Θα έρθουν κι από τα μέρη σας». «Ας τολμήσουν, μου απάντησε, τώρα ξέρουμε πώς να τους αντιμετωπίσουμε». Και το εννοούσε! Τους πιστεύω. Πάντα αυτές οι μάχες, όταν δίνονται με πάθος, κερδίζονται. Γιατί μια τοπική κοινωνία που βρίσκεται σε κίνδυνο είναι πιο ισχυρή από όλα τα ΜΑΤ του κόσμου. Το να παλεύεις για το σπίτι σου, τη γειτονιά, τον τόπο σου ή για την ίδια σου την επιβίωση έχει τέτοια δύναμη που μπορεί να κινήσει βουνά.

 Μια πρόσφατη έρευνα φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, οι οποίοι παρακολούθησαν στενά τον τρίμηνο απεργιακό αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων Ανώτατων Ιδρυμάτων, έδειξε ότι οι αγώνες διευρύνουν τους ορίζοντες ενός ανθρώπου, χτίζοντας σχέσεις αλληλεγγύης και επιφέροντας ψυχική ισορροπία. Να τι αναφέρουν οι φοιτητές Δανάη Λαζάρου και Νίκος Χριστοδουλάκης του Τμήματος Ψυχολογίας του εν λόγω πανεπιστημίου: «Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η καλύτερη ψυχοθεραπεία είναι να αγωνίζεται κάποιος για τη διεκδίκηση της ζωής που του στερούν. Στην πράξη ατσαλώνεται ο νέος άνθρωπος της συλλογικότητας, παραμερίζοντας στο διάβα του τον ατομικισμό και τα διάφορα προβλήματα που δημιουργεί στις σχέσεις του με την κοινωνία. Αν διδαχθούμε από τον αγώνα των διοικητικών, έχουμε πολλά να μάθουμε. Αν τον αφήσουμε πίσω, είμαστε καταδικασμένοι να χάσουμε τον καινούριο κόσμο που είναι έτοιμος να γεννηθεί». Κι εγώ αισθάνομαι ότι κάτι καινούριο γεννιέται. Οι αντιδράσεις για τις παραλίες ήταν μονάχα η αφορμή. Τώρα αρχίζουν όλα.

YΓ.Διαβάζω σήμερα (21/05/14) ότι ο επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν Σιμ Κάλας, αντικαταστάτης του Όλι Ρεν, απάντησε σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιου στις ευρωεκλογές Νίκου Χουντή ότι «ο νόμος για τον αιγιαλό είναι μνημονιακή δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης και πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα». Θεωρώ ότι, τώρα περισσότερο από πριν, πρέπει άμεσα να ενεργοποιηθούμε όλοι. Ο καθένας όπως μπορεί και από το μετερίζι στο οποίο βρίσκεται. Δεν πρέπει να τους περάσει. Αυτές οι παραλίες είναι δικές μας. Κανένας δεν μας ρώτησε όταν υπέγραφαν το ξεπούλημά τους."

Το παραπάνω άρθρο είναι της Φλώρας Τζημάκα και είναι το editorial του πιο πρόσφατου γνωστού γυναικείου περιοδικού "Εlle"... Θα το πίστευε αυτό ποτέ κανείς;

(Παρεπιπτόντως ο κύριος Θεοδωράκης, θα βρει λίγο χρόνο να πάρει θέση για το συγκεκριμένο θέμα; Οι υποψήφιοι και εκλεγέντες ευρωβουλευτές του ίσως;)

Η Ελαφόνησος, η Χαλκιδική και οι υπόλοιπες περιοχές που πωλούνται παραλίες

Η πρόσφατη είδηση ότι η Ελαφόνησος στην Πελοπόννησο βρίσκεται ουσιαστικά προς πώληση, έκανε το γύρο του διαδικτύου και έγινε πρώτο θέμα σε σειρά εφημερίδων μετά τις σφοδρές και γενικευμένες αντιδράσεις των κατοίκων. Αποτέλεσμα της αντίδρασης αυτής (ας μην ξεχνάμε τι συνέβει στις Σκουριές όπου οι "30 οικολόγοι" έβγαλαν δήμαρχο) ήταν η αναδίπλωση του ΤΑΙΠΕΔ. Προς το παρόν όμως...

Στην πραγματικότητα όμως η Ελαφόνησος δεν είναι ο μόνος στόχος "αξιοποίησης". Εδώ μπορείτε να δείτε σειρά άλλων παραλιών, οι οποίες είναι έτοιμες να βγουν στο σφυρί και είναι εξάλλου και ο λόγος (μαζί με το ακίνητο του Ελληνικού) που βγήκε προς διαβούλευση το γνωστό νομοσχέδιο περί "αξιοποίησης του αιγιαλού" (και είναι σχεδόν έτοιμο να περάσει και από την Βουλή μόλις βγουν από την μέση οι ευρωεκλογές).

Αξίζει να δει κανείς τον κατάλογο. Περιέχει ορισμένες από τις ωραιότερες παραλίες της χώρας μας, εκεί που μπορεί κανείς να κάνει το μπάνιο του ελεύθερα΄και χωρίς κόστος (αν δε θελήσει να ξοδέψει χρήματα σε ξαπλώστρες και τοπικούς "καντινάρχες") - όπως του δίνει το δικαιωμα το Σύνταγμα. Ο κατάλογος είναι αυτός που μοιράζετε δεξιά και αριστερά προς τους υποψήφιους επενδυτές, μαζί με "γη και ύδωρ". Όλα για το 50ευρω...

Καταπάτησε και εσύ μια παραλία - μπορείς!

"Σύμφωνα με την οργάνωση, το νομοσχέδιο («Οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία αιγιαλού και παραλίας») επιδιώκει, μεταξύ άλλων, τα εξής «αδιανόητα»:

• Νομιμοποιεί επιχειρηματικής χρήσης αυθαίρετα και καταπατήσεις έναντι τιμήματος και δίχως ουσιαστική εκτίμηση περιβαλλοντικής επίπτωσης.
• Επιτρέπει την ολοκληρωτική κατάληψη παραλιών από επιχειρηματικές εκμεταλλεύσεις.
• Καταργεί στην πράξη τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του αιγιαλού και θέτει στη διακριτική ευχέρεια του ιδιοκτήτη του ακινήτου να «αφήσει σε κοινή χρήση το τμήμα του ακινήτου που καταλαμβάνεται από τη ζώνη παραλίας».
• Αφήνει εκτός προστασίας την παρόχθια ζώνη πολλών και μεγάλων λιμνών, τις οποίες χαρακτηρίζει ως «μικρές».
• Καθιστά προαιρετική τη χάραξη παραλίας, υποβαθμίζοντας έτσι σοβαρά την οριοθέτηση της ζώνης προστασίας και τη διαπίστωση παρανομιών και καταπατήσεων.
• Αγνοεί τον προ τριετίας νόμο για τη βιοποικιλότητα που επιβάλλει την οριοθέτηση και προστασία της «κρίσιμης παράκτιας ζώνης».

«Θεωρούμε απολύτως αδικαιολόγητη την καταιγιστική συρρίκνωση της νομοθεσίας προστασίας του φυσικού χώρου και των φυσικών πόρων, στο όνομα μιας χαώδους, μακροπρόθεσμα μη βιώσιμης και σαφώς αμφισβητήσιμης με οικονομικούς όρους "ανάπτυξης"» δήλωσε η επικεφαλής περιβαλλοντικής πολιτικής της WWF Ελλάς Θεοδότα Νάντσου.

»Ειδικά στην εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, θα έπρεπε η πολιτική ηγεσία της χώρας να αντιμετωπίσει για ιστορικά πρώτη φορά την εθνική ανάγκη για βιώσιμο αναπτυξιακό σχεδιασμό, βασισμένο στη διατήρηση του φυσικού κεφαλαίου και την οικολογικά ορθή, κοινωνικά δίκαιη και νομικά ασφαλή τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας».

Όπως καταγγέλλει η ίδια, σημαντικά τμήματα του νομοσχεδίου είναι αντισυνταγματικά και ορισμένα μπορούν να θεωρηθούν αντίθετα στην ευρωπαϊκή νομοθεσία (όπως ενδεικτικά το Πρωτόκολλο Ολοκληρωμένης διαχείρισης του Παράκτιου Χώρου και οι κοινοτικές οδηγίες 92/43/ΕΟΚ και 2011/92/ΕΕ, όπως πρόσφατα τροποποιήθηκε), ειδικά καθώς αγνοείται η οικολογική σημασία της παρόχθιας και της παράκτιας ζώνης και υιοθετούνται οι πλέον ξεπερασμένες αντιλήψεις για τη διαχείρισή τους.

Στην επιστολή της οργάνωσης, επισημαίνεται ότι ακόμα και οι καθαρά εισπρακτικοί στόχοι του σχεδίου είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «σε μία εποχή παγκόσμιας κρίσης, οι εκατομμύρια επισκέπτες της χώρας δεν έρχονται να δουν ούτε κατειλημμένες παραλίες, ούτε επιχωματωμένους θαλάσσιους χώρους ή κακότεχνες κατασκευές σε αποκλεισμένες ακτές.

»Όπως επανειλημμένα έχει τονίσει η οργάνωσή μας, οι τουρίστες έρχονται για τη φύση μας και αυτή θα έπρεπε να είναι η βασική μέριμνα του προτείνοντα Υπουργού και της Κυβέρνησης. Η έμφαση θα έπρεπε να δίνεται σε ένα σύγχρονο και ολοκληρωμένο θεσμικό πλαίσιο που θα εγγυάται την προστασία του ευαίσθητου και οικολογικά και αισθητικά πολύτιμου παράκτιου περιβάλλοντος, την απομάκρυνση των αυθαίρετων κατασκευών, ήπιες και οικολογικά βιώσιμες χρήσεις, με παράλληλη διασφάλιση της κοινοχρησίας». "

Σχόλιο: Σα να ακούμε τις αντιδράσεις πολλών από τους αναγνώστες μας..."Έλα μωρέ, οι τρελλοί οικολόγοι πάλι φωνάζουν, θα νομιμοποιηθούν αυθαίρετα που έτσι κι αλλιώς κανείς δε θα γκρεμίσει ποτέ...Στην Ελλάδα ζούμε. Ας βγάλει το κράτος κανένα φράγκο τώρα που το χρειάζεται". Και όμως...

Τα πράγματα δεν είναι έτσι. 

Εδώ δε μιλάμε για "παραγκούλες ψαράδων" στην άκρη του γιαλού. Μιλάμε για χιλιάδες στρέμματα παραλιών που για χρόνια (ή και σχετικά πρόσφατα) πολλοί επιτήδειοι χρησιμοποιούν για ιδίον όφελος, εις βάρος ΟΛΩΝ ΜΑΣ. Τα πράγματα εξάλλου είναι απλά: με τη νομιμοποίηση των αυθαίρετων κατασκευών αυτών και την επιβολή εισιτηρίου (ή ακόμα και της απαγόρευσης εισόδου στον μέσο Έλληνα) καταπατείται ένα βασικό και συνταγματικά κατοχυρωμένο αγαθό, αυτό της πρόσβασης στη θάλασσα.

Είναι μια ακόμα κλασσική αντίληψη περί της μετα-Μνημονίου κατάστασης: "τώρα είναι η ευκαιρία να τα περάσουμε όλα, τώρα που δε μιλάει κανείς". Κι έτσι έχουμε κάτι ακόμα για το οποίο, πέραν της περιβαλλοντικής του σημασίας την οποία εξετάζει η WWF με απλά λόγια, αποστερεί ένα ακόμα μικρό κομμάτι ελευθερίας για όλους μας.

Στα πλαίσια λοιπόν της "ανάγκης" για ανάπτυξη, υιοθετούμε πρακτικές Γκάμπιας και Ακτή Ελεφαντοστού όπου ο κάθε διαπλεκόμενος μπορεί να καταπατήσει μια δημόσια έκταση, να την πληρώσει ύστερα για ένα κομμάτι ψωμί και να την "πουλήσει" σε κάποιους "ξένους" ή να εκμεταλλευτεί βάζοντας του "ιθαγενείς" να δουλεύουν για ένα πιάτο φαϊ (στην κυριολεξία) χωρίς να έχουν δικαίωμα πρόσβασης σ' αυτό το κομμάτι γης, για το οποίο αγωνίστηκαν χύνοντας ποτάμια αίμα. Αυτά βέβαια για τον νεο-Έλληνα είναι ψιλά γράμματα. Αν απαγορευόταν η πρόσβαση στις καφετέριες, τότε ναι κάτι θα γινόταν...Αλλά τώρα...Ποιος νοιάζεται;

(Και επειδή εμείς μπορεί να είμαστε αντι-κυβερνητικοί, αλλά είναι άραγε και η Πιπιλή;)

"Μικρό κόμμα" η ΝΔ για την Μπακογιάννη... / Ο κρυφός όρος της σύμβασης για την παραχώρηση του Ελληνικού

Διαβάζουμε στο "Ποντίκι": "Μικρό κόμμα χαρακτήρισε τη Νέα Δημοκρατία η βουλευτής του κόμματος, Ντόρα Μπακογιάννη, ενώ δεν διευκρίνισε αν η ίδια δεν έχει, αυτή τη στιγμή, προσωπική αρχηγική φιλοδοξία. «Η Ν.Δ., σήμερα, είναι μικρό κόμμα, δεν έχει καμία σχέση με τη μεγάλη Κεντροδεξιά Παράταξη που γνώρισα εγώ» δήλωσε χαρακτηριστικά σε τηλεοπτική εκπομπή η Ντόρα Μπακογιάννη και πρόσθεσε ότι «το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα καθορίσει τα νέα δεδομένα στο πολιτικό πεδίο». Σύμφωνα με την ίδια, στις περιφερειακές εκλογές δεν κρίνονται τα κόμματα, αλλά τα πρόσωπα. «Τα κόμματα θα κριθούν από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών γιατί μόνο σ' αυτές είναι πολιτική η ψήφος» κατέληξε." Κάπου εδώ λοιπόν κολλάει η παροιμία, "θέλει η π@@@@@α να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει" - και για να μην παρεξηγούμαστε το σχόλιό μας είναι πολιτικό και αναφέρεται στη μεγάλη όρεξη της κυρίας Μπακογιάννη να υπονομεύσει το (ανύπαρκτο για να είμαστε ειλικρινείς) "θετικό" έργο της κυβέρνησης και του κυρίου Σαμαρά, ώστε να έρθει η ώρα που θα ηγηθεί της παράταξης η ίδια.

Η κυρία Μπακογιάννη βέβαια είναι κόρη του μπαμπά της: δεν υπήρξε ποτέ Νέα Δημοκρατία, είναι "Μητσοτάκης" και απλά η ΝΔ αποτέλεσε τον κοντινότερο χώρο στον κύκλο της (δε θα μπορούσε π.χ. να είναι ΠΑΣΟΚ γιατί φορούσαν ζιβάγκο κάποτε, ούτε ΣΥΝ γιατί κατεβαίνουν σε πορείες και ούτε φυσικά ΚΚΕ γιατί ακούνε αντάρτικα τραγούδια) και ίσως ο μόνος χώρος στον οποίο θα μπορούσε να πραγματώσει τις πολιτικές φιλοδοξίες. Το πρόβλημα όμως το δικό της (και του πατέρα της) είναι ένα: η παράταξη που τη φιλοξενεί το γνωρίζει - γι' αυτό εξάλλου και δεν την επέλεξε όταν παραιτήθηκε ο νεώτερος Καραμανλής και προτίμησε τον "αποστάτη" Σαμαρά. Μεταξύ των δύο κακών δηλαδή το μικρότερο.

Από την άλλη βέβαια η κυρία Μπακογιάννη δεν έχει άδικο. Η ΝΔ είναι ένα μικρό κόμμα πια, αλλά γι' αυτό δε φταίει μόνο ο κύριος Σαμαράς. Φταίει και η ίδια. Φταίει που τον Μάιο του 2012 κατηγορούσε το μεγαλύτερο κόμμα της Δεξιάς για να επιστρέψει μετά την εκλογική της αποτυχία μέσα σ' ένα μήνα (γυρίζοντας δηλαδή στο ίδιο "φθαρμένο κόμμα" που πριν λίγο καιρό είχε παρατήσει με στόμφο), φταίει που ποτέ δεν έβαλε ένα "στοπ" στον κατήφορο της χώρας παρότι είχε και τις ευκαιρίες και το ειδικό εκτόπισμα για να το κάνει, φταίει που αν και είχε κυβερνητικές θέσεις (ή έλεγχε πολιτικά ανθρώπους που έχουν) προτίμησε αντί να δουλέψει να συνεχίσει ν' απολαμβάνει τον καφέ της στο περιστύλιο, χαριεντιζόμενη με τους Παναγιώταρους και τους Κασιδιάρηδες. Έτσι μάλλον δε δικαιούται να μιλάει - ιδιαίτερα εφόσον σκέφτεται ιδιοτελώς...  


Και για να μην ξεχνιόμαστε... "Ο κόσμος το έχει τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι" λέει ο θυμόσοφος λαός...Ενώ ο κόσμος βοά για τη σκανδαλώδη παραχώρηση του Ελληνικού στην εταιρεία Lamda (του Λάτση - για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους), έρχεται το ΤΑΙΠΕΔ να προσπαθήσει να μας πείσει για το πόσο "επικερδής" είναι η πώλησή του για το δημόσιο συμφέρον. Κι ενώ οι προσπάθειες για έρθει "τούμπα" η κοινή γνώμη είναι σε εξέλιξη, έρχεται το παρακάτω ρεπορτάζ της "Real News" για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους:

Μια μακέτα-μαϊμού και μια αποκρατικοποίηση με πολλά ΘΑ για το Ελληνικό

Η εφημερίδα "Ποντίκι" έφερε στο τελευταίο της φύλλο μια ακόμα διάσταση της πώλησης της έκτασης του "Ελληνικού". Έτσι, ενώ ακόμα και σήμερα η προέλευση των κεφαλαίων της εταιρείας, το χαμηλό τίμημα πώλησης, τα χρήματα που ΘΑ επενδυθούν και ΘΑ καταβληθούν παραμένουν ασαφή, ενώ η έκταση και το ιδιοκτησιακό καθεστώς του πάρκου παραμένουν ασαφή, η εφημερίδα τονίζει το πως τα τετραγωνικά και τα στρέμματα που αναφέρονται στις ανακοινώσεις της εταιρείας "δε βγαίνουν" με τίποτα:

"Σε επικοινωνιακή καταιγίδα με τρισδιάστατη μακέτα - μαϊμουδιά έχει επιδοθεί η Lamda Development, στην οποία παρουσιάζει μια εντελώς παραπλανητική εικόνα για το πώς θα γίνει το Ελληνικό και η παραλιακή ζώνη, εάν γίνουν πράξη τα σχέδιά της.

Φαίνεται ότι τα στελέχη του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή διάβαζαν στα νιάτα τους Μαγιακόφσκι και τους έμεινε η φράση του «η τέχνη δεν πρέπει ν’ αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σαν φακός να μεγεθύνει». Μόνο που ξεχνούν ότι η μαϊμουδιά και η παραπλάνηση της κοινής γνώμης δεν είναι τέχνη…

Σύμφωνα με το τρισδιάστατο σχέδιο της ανάπλασης του Ελληνικού που πλασάρει σαν καθρεφτάκι στους ιθαγενείς η Lamda Development, το πράσινο θα ανέρχεται στο 70% της έκτασης. Παράλληλα, στην ίδια εικόνα η δόμηση εμφανίζεται μόλις στο 20% της έκτασης των περίπου 6.500 στρεμμάτων, ενώ στην πραγματικότητα θα απλώνεται σε 3.000.000 τετραγωνικά μέτρα. Στο επικοινωνιακό master plan της εταιρείας έχουν «πρασινίσει» τα πάντα! Κτήρια, δρόμοι, άσφαλτος, εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία!

Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι τελείως διαφορετική, όπως προκύπτει από τις χρήσεις γης που έχουν προβλεφθεί στον σχετικό νόμο αλλά και από τα κεντρικά στοιχεία του master plan που η ίδια η εταιρεία έχει γνωστοποιήσει.

Το «Π», διαπιστώνοντας τη… μαϊμουδιά που επιχειρείται προκειμένου οι πολίτες να θαμπωθούν από ένα πλαστό βίντεο, από μια μαγική εικόνα, ζήτησε από έμπειρους μηχανικούς και αρχιτέκτονες να κάνουν, βασιζόμενοι στις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, ένα ρεαλιστικό σχέδιο της «αξιοποίησης» που προτείνουν. Το αποτέλεσμα, συγκρινόμενο με την τρισδιάστατη μαϊμουδιά της εταιρείας, είναι καταλυτικό. Σχεδόν το σύνολο της έκτασης των 6.500 στρεμμάτων γίνεται τσιμέντο, ενώ χαρακτηριστική είναι η πλήρης κατάληψη της παραλίας.
Όσο για το πάρκο, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, όπως υποστηρίζει η εταιρεία, θα είναι επί της ουσίας ο ελεύθερος - ακάλυπτος χώρος που θα δίνει υπεραξία στις βίλες και τα ξενοδοχεία, το καζίνο και τον ουρανοξύστη (!).

Επενδυτές χωρίς λεφτά!
Η εταιρεία, συνεπικουρούμενη από το ΤΑΙΠΕΔ, προβάλλει δεόντως τον ισχυρισμό ότι στην έκταση θα επενδυθούν άνω των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ, προσπαθώντας με αυτό το αστρονομικό ποσό να θολώσει τα νερά και να πέσει χαμηλά στη συζήτηση το ευτελές τίμημα που δίνει για το πιο ακριβό παραθαλάσσιο οικόπεδο της Ευρώπης.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η εταιρεία διαθέτει αυτά τα κονδύλια. Και αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά η ίδια η Lamda Development. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που η ίδια η εταιρεία έχει δώσει, η ανάπτυξη του Ελληνικού θα γίνει σε τρεις φάσεις, σε τρεις πενταετίες. Κατά την πρώτη πενταετία προτεραιότητα είναι η κατασκευή του ενυδρείου, η μαρίνα, ένα μεγάλο κομμάτι του πάρκου, το θεματικό πάρκο και οι υποδομές.

Σε αυτή την πρώτη φάση βασικοί χρηματοδότες της επένδυσης είναι η Αl Maabar, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες real estate στην ευρύτερη περιοχή της Mέσης Aνατολής και της Βορείου Αφρικής, και η Fosun, ένας από τους πολυεθνικούς ομίλους της Κίνας με δραστηριότητες στους τομείς της βιομηχανίας, των επενδύσεων, της διαχείρισης περιουσίας και των ασφαλειών.

Όμως, όπως προκύπτει από δηλώσεις που έχει κάνει ο διευθύνων σύμβουλος της Lamda Οδυσσέας Αθανασίου, τίποτε άλλο δεν είναι εξασφαλισμένο. Ιδού η άκρως αποκαλυπτική δήλωσή του στην εφημερίδα «Το Βήμα», στις 9 Μαρτίου 2013: «Στην πορεία ευελπιστούμε να προσελκύσουμε και άλλα κεφάλαια που θα υλοποιήσουν εξειδικευμένες επενδύσεις, όπως το θεματικό πάρκο, το διεθνές κέντρο υγείας, τα ξενοδοχεία, το καζίνο κ.ά.».

Με απλά λόγια, η στρατηγική είναι «αρπάζουμε τα 6.500 στρέμματα έναντι πινακίου φακής και μετά βλέποντας και κάνοντας. Βγαίνουμε στην αγορά, διαλαλούμε την ιδιοκτησία μας και ψάχνουμε για επενδυτές»!

Ζητείται η διερεύνηση ποινικών ευθυνών

Αίτηση - αναφορά στην προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Παναγιώτα Φάκου, για την επικείμενη εκποίηση μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. αντί ιδιαίτερα χαμηλού τιμήματος, κατέθεσε στις 24 Μαρτίου η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σοφία Σακοράφα.

Η Σοφία Σακοράφα στην αίτηση - αναφορά της ζητά «να διερευνηθεί άμεσα η τυχόν ύπαρξη ποινικών ευθυνών για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις κάθε εμπλεκόμενου προσώπου, που αφορούν την επικείμενη εκποίηση των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε. από το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε. (ΤΑΙΠΕΔ) μετά την υποβολή μιας και μόνης προσφοράς από την Lamda Development και μάλιστα αντί πολύ χαμηλού τιμήματος, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, το οποίο φέρεται να μην ξεπερνά τα 430.000.000 ευρώ».
Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη αναφορά αναφορά επισημαίνει ότι, σύμφωνα με την εκτίμησή της, υπάρχουν «αποχρώσες ενδείξεις για μη νόμιμες ενέργειες εκ μέρους των μελών του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ και ενδεχομένως και άλλων προσώπων στην εν εξελίξει διαγωνιστική διαδικασία εκποίησης των μετοχών της Ελληνικό Α.Ε., που θα ζημιώσουν οικονομικά τη χώρα μας και κάθε πολίτη ξεχωριστά».

Στην αναφορά υπογραμμίζεται το γεγονός ότι η προσφορά του μοναδικού ενδιαφερόμενου επενδυτή ήταν πολύ κάτω και από εκείνη του ανεξάρτητου αποτιμητή του ΤΑΙΠΕΔ, που φέρεται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, να έχει εκτιμήσει την αξία των μετοχών στα 700 εκατομμύρια ευρώ, υψηλότερα από την τιμή που προσέφερε η Lamda. Η εν λόγω διαδικασία της βελτιωμένης προσφοράς, επισημαίνεται στη αναφορά, ακολουθείται με μοναδικό τρόπο από το ΤΑΙΠΕΔ, ως αναθέτουσα αρχή, καθώς δεν προβλέπεται στις συνήθεις διαγωνιστικές διαδικασίες, ιδίως μάλιστα με έναν και μόνο διαγωνιζόμενο, όπως στην προκειμένη περίπτωση. «Κατά συνέπεια, είναι κρίσιμη η τήρηση της νομιμότητας και της διαφάνειας της διαδικασίας που τηρείται για την απόκτηση του μετοχικού κεφαλαίου της Ελληνικό Α.Ε. με βάση την πραγματική οικονομική αξία της έκτασης»."


To πλήρες άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Η μάχη του λιμανιού του Πειραιά

Διαβάζοντας τον τίτλο της ανάρτησης το μυαλό των παλιότερων θα πήγαινε σε κάποια ποδοσφαιρική αναμέτρηση μεταξύ Εθνικού και Ολυμπιακού τα χρόνια που που ο πρώτος είχε μια αξιοπρεπή ομάδα η οποία "χτυπούσε" στα ίσια το δεύτερο. Δυστυχώς όμως (για το ποδόσφαιρο) τα χρόνια εκείνα πέρασαν και όταν μιλάμε για μάχες στο πρώτο λιμάνι της χώρας, αναφερόμαστε στο ποιος θα το αγοράσει, αποκτώντας έτσι τη δυνατότητα να ελέγξει τη θαλάσσια εμπορική κίνηση ανατολικά στην Μεσόγειο.

Το άρθρο που αναδημοσιεύουμε σήμερα από την "Ελευθεροτυπία", είναι άκρως αντικειμενικό. Από την μία παρουσιάζει τις υπέρ και τις κατά "φωνές", ενώ παράλληλα θέτει αρκετά ενδιαφέροντα ερωτήματα για τη "σπουδή" με την οποία κινείται η κυβέρνηση στο πολύ σοβαρό αυτό θέμα. Το παρουσιάζουμε γιατί θεωρούμε ότι το θέμα είναι κομβικό για το μέλλον της χώρας - ή μάλλον για το τι μέλλον θέλουμε να έχουμε ως χώρα...(Σημειολογικά πάντως έχει ενδιαφέρον ότι υπέρ της ιδιωτικοποίησης μιλάει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει λιγότερα ένσημα ακόμα και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και επομένως δεν έχει μοχθήσει για ν' αποκτήσει κάτι κι ένας του οποίου τα bonus και ο μισθός εξαρτώνται από το πόσες επιχειρήσεις και ακίνητα του Δημοσίου θα πωλήσει).

(Διαβάζεται μαζί με αυτήν εδώ την ανάρτηση)

Μια ακόμα μεγάλη κωλοτούμπα από το Ελεγκτικό Συνέδριο

Είδηση: "Δημοσιεύθηκε η υπ'αριθμ. 1204/2014 απόφαση του 6ου Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με πρόεδρο την αντιπρόεδρο Σωτηρία Ντούνη, η οποία ανέτρεψε αντίθετη απόφαση του Ζ' κλιμακίου του Ανωτάτου Δημοσιονομικού Δικαστηρίου και έτσι επέτρεψε την υπογραφή της σύμβασης πώλησης και μίσθωσης 28 ακινήτων του Ελληνικού Δημοσίου, έναντι του ποσού των 261,31 εκατ. ευρώ. Το Ζ' κλιμάκιο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, είχε διαπιστώσει πλημμέλειες στη σχετική σύμβαση πώλησης των 28 ακινήτων και μπλοκάρισε την πώληση.

Όμως, το ΤΑΙΠΕΔ κατέθεσε αίτηση ανάκλησης της απόφασης του κλιμακίου και η υπόθεση οδηγήθηκε για νέα κρίση στο 6ο Τμήμα του ΕΣ. Το 6ο Τμήμα έκρινε, μεταξύ των άλλων, ότι δεν υπήρξε παραβίαση των αρχών της διαφάνειας και της αμεροληψίας, λόγω της συμμετοχής συμβουλευτικών εταιρειών και διαγωνιζομένων επενδυτών, που ανήκουν και ελέγχονται από τον ίδιο όμιλο εταιρειών.

Επίσης, το 6ο Τμήμα αναφέρει ότι η απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΤΑΙΠΕΔ έχει επαρκή, σαφή και ειδική αιτιολογία ως προς το όφελος και το συμφέρον της επίμαχης συναλλαγής για το Ελληνικό Δημόσιο και έκρινε ότι το Ζ' κλιμάκιο έσφαλε στην κρίση του και ανακάλεσε την απόφασή του.

Η επίμαχη συμφωνία ύψους 261,31 εκατ. ευρώ, αφορά την πώληση και λειτουργική μίσθωση (sale-and-lease-back) για 20 χρόνια, 28 ακινήτων του Δημοσίου (κτίρια των υπουργείων Πολιτισμού, Εσωτερικών, Δικαιοσύνης, Υγείας και Παιδείας), 13 κτίρια ΔΟY και πέντε κτίρια της Αστυνομίας. Πλειοδότριες του διαγωνισμού έχουν ανακηρυχθεί η Eurobank Properties ΑΕΕΑΠ και η Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ."

Σχόλιο: Διαβάζουμε την απόφαση και ειλικρινά γελάμε. Γελάμε με τα χάλια μας, γελάμε με το Ελεγκτικό Συνέδριο που ανατρέπει την αρχική του απόφαση ("κάναμε λάθος" λένε έμμεσα) μόλις ο Υπουργός Ανάπτυξης σηκώνει το ακουστικό και τους τα ψέλνει "ένα χεράκι" και κυρίως γελάμε με την κυβέρνηση που "προικοδοτεί" δύο εταιρείες που είτε μόλις ιδιωτικοποιήθηκαν (Πανγαία) είτε ετοιμάζονται να ιδιωτικοποιηθούν (Eurobank Properties), λες και είναι ο Λογοθετίδης στο "Δεσποινίς ετών 39" που θέλει να ξεφορτωθεί την αδερφή του, δίνοντας και το εσώρουχό του στον κάθε τυχάρπαστο  υποψήφιο γαμπρό.

"Δεν υπάρχει θέμα για το τίμημα", "δεν υπάρχει θέμα που ελεγκτής και αγοραστής είναι ίδιοι", "η απόφαση για το Δημόσιο είναι επωφελής" και άλλες τέτοιες άρες-μάρες-κουκουνάρες, τις οποίες συνηθίζουμε να διαβάζουμε σε αποφάσεις ανωτάτων δικαστικών αρχών στην χώρα μας, σε θέματα κρίσιμα που αφορούν είτε το Δημόσιο συμφέρον, είτε την καθημερινότητά μας. Θεωρούμε ντροπή το γεγονός ότι το κράτος πουλάει κοψοχρονιά σειρά ακινήτων που υποχρεωτικά θα χρησιμοποιεί για μεγάλο χρονικό διάστημα καταβάλοντας ενοίκια τα οποία θα είναι μεγαλύτερα από το τίμημα που θα εισπράξει, θεωρούμε ντροπή που ο αγοραστής στην μία τουλάχιστον περίπτωση (Eurobank Properties) θα χρησιμοποιήσει δημόσιο χρήμα για ν' αγοράσει και θεωρούμε αίσχος που για μια ακόμα φορά το θέμα των αποκρατικοποιήσεων αντιμετωπίζεται με μια απίστευτη ελαφρότητα από ένα θεσμό που υπάρχει για να προστατεύει το Δημόσιο συμφέρον.

Και βέβαια θα ήταν λάθος να μη σχολιάσουμε και κάτι ακόμα: σε σειρά νομοσχεδίων το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει εγείρει ενστάσεις - μεταξύ των οποίων και για τα Μεσοπρόθεσμα και τα Μνημόνια. Η κυβέρνηση παρόλα αυτά προχώρησε στη ψήφιση και εφαρμογή τους χωρίς να κάνει αλλαγές, αγνοώντας το επιδεικτικά. Τώρα όμως που η απόφαση "ως εκ θαύματος" άλλαξε, το λαμβάνει υπόψιν. Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν για μια ακόμα φορά...

Οικονομικές εγγυήσεις από το κράτος υπέρ των αποκρατικοποιήσεων;

Δεν θα κουραστούμε να το λέμε. Αυτή η κυβέρνηση μας εντυπωσιάζει. Και όχι για καλό βέβαια - είναι διαθετιμένη να κατεβάσει (κυριολεκτικά) και τα βρακιά της χώρας ολόκληρης προκειμένου να ευχαριστήσει την τρόικα, να τηρήσει τις "μνημονιακές" δεσμεύσεις και να ολοκληρώσει το έργο της καταστροφής της χώρας.

Και για να μην λέτε ότι υπερβάλλουμε, σύμφωνα με ρεπορτάζ του ραδιοφώνου του Σκάι, η κυβέρνηση είναι  διαθετημένη να προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία το ελληνικό κράτος θα μπορεί να δεσμεύεται έναντι των επενδυτών που επικράτησαν σε διαγωνισμούς αποκρατικοποιήσεων ότι θα καταβάλει αποζημιώσεις αν δεν τηρηθούν συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και διαδικασίες.  

Η ρύθμιση αυτή έγινε λόγω των αρκετών καθυστερήσεων που υπάρχουν σε ορισμένους διαγωνισμούς, οι οποίες (κατά τους κυβερνώντες) οδηγούν στην απομάκρυνση "σοβαρών" επενδυτών και εκτιμάται ότι θα επιτρέψει την πώληση του Ελληνικού (και του παραλιακού μετώπου που πάει πακέτο) στην Lamda Developments, την μοναδική εταιρεία που έχει απομείνει στο διαγωνισμό.

Βέβαια πέραν της πρωτοτυπίας που υπάρχει στην κίνηση αυτή (αφού στην ουσία υποχρεώνει το κράτος σε βιαστικές κινήσεις χωρίς παράλληλα να διασφαλίζει χρονικά περιθώρια ελέγχου για την προστασία του Δημοσίου συμφέροντος επιβαρύνοντάς το κιόλας οικονομικλα), υπάρχει και μια άλλη πλευρά που η κυβέρνηση παραβλέπει: οι περισσότερες αποκρατικοποιήσεις που γίνονται, αφορούν κομμάτια του Δημοσίου που δεν είναι "ώριμα" για κάτι τέτοιο αφού υπάρχουν πολλοί εμπλεκόμενοι φορείς και έντονος ο σκεπτικισμός ως προς την προστασία του Δημοσίου συμφέροντος. Ειδικά για το Ελληνικό (για το οποίο έχουμε γράψει διεξοδικά εδώ), υπάρχουν μεγάλα νομικά προβλήματα τα οποία δεν μπορούν να λυθούν. Έτσι αν π.χ. προχωρήσει το σχέδιο της καταβολής αποζημιώσεων,  η εμμονή της κυβέρνησης για την μετατροπή του "Μητροπολιτικού Πάρκου" σε καζίνο και κατοικίες και μάλιστα ιδιωτικών συμφερόντων θα οδηγήσει σε μεγάλη οικονομική ζημιά του Δημοσίου αφού θα είναι υπόλογο σε δύο πλευρές (και στους αρχικούς ιδιοκτήτες αλλά και στους "επενδυτές"). Για να μην μιλήσουμε για την ΔΕΗ (για την οποία έχουμε αναφερθεί εδώ κι εδώ), τον ΟΣΕ κ.λπ.

Η κυβέρνηση έχει στόχο - αυτό είναι προφανές - και είναι να μην υπάρχει ελληνικό κράτος σε 20 χρόνια. Δεν έχει όμως σχέδιο και πλάνο και τ' αποτέλεσμα είναι η προχειρότητα και η ανοργανωσιά να καλύπτουν τα πάντα, όπως φαίνεται ξεκάθαρα πλέον...

Αποκρατικοποίηση της έκτασης στο παλιό αεροδρόμιου του Ελληνικού - ξεπούλημα ή ανάπτυξη;

(το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και έρχεται σε συνέχεια των όσων έχουμε γράψει για το θέμα εδώ)
Στην τελική ευθεία φαίνεται ότι μπαίνει η πώληση των 6.240 στρεμμάτων του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, μαζί με το γκολφ Γλυφάδας και το παραλιακό μέτωπο του Αγίου Κοσμά, σε κλίμα έντονου πολιτικού και επιχειρηματικού παρασκηνίου, που συνοδεύει το σχετικό διαγωνισμό του ΤΑΙΠΕΔ. Βοά ο τόπος ότι από τους τρεις μνηστήρες θα φτάσει μόνον ο ένας, ο όμιλος Λάτση, στο τελικό στάδιο της κατάθεσης δεσμευτικής προσφοράς, με οικονομικό τίμημα της τάξης των 500 εκατομμυρίων ευρώ, με αποτέλεσμα να καλλιεργείται η εντύπωση πως η πώληση του μεγαλύτερου και ακριβότερου οικοπέδου της Ευρώπης προωθείται έναντι ευτελούς τιμήματος και με σημαδεμένα χαρτιά!
Επίσης γίνεται γνωστό ότι στο πλαίσιο των ασκούμενων παρασκηνιακών συνεννοήσεων και πιέσεων η κυβέρνηση συμφώνησε και το ΤΑΙΠΕΔ αποδέχθηκε και ανακοίνωσε ότι θα κατασκευαστεί οπωσδήποτε καζίνο στο χώρο του πρώην αεροδρομίου ή στην παραλιακή ζώνη του Αγ. Κοσμά, με ξεχωριστό διαγωνισμό και σε συνεργασία με το σχήμα που θα επικρατήσει. Λύση που προωθούν παράλληλα οι όμιλοι Μπόμπολα και Λασκαρίδη, με έκδοση νέας άδειας, είτε τη μεταφορά του καζίνου που διαχειρίζονται από την Πάρνηθα στην παραλία. Οι κρυφές επιχειρηματικές συμφωνίες δεν φαίνεται να περιορίζονται στον τζόγο τύπου Λας Βέγκας, που ετοιμάζεται στο Ελληνικό, αλλά επεκτείνονται και στα πεδία κατασκευαστικών, ενεργειακών και πλήθος άλλων χρυσοφόρων συμπράξεων στην περιοχή.
Υπό την πίεση της τρόικας των δανειστών, το όποιο τίμημα πώλησης της έκτασης να διοχετευθεί αμέσως και εξ ολοκλήρου στον «πίθο των Δαναΐδων» του δημόσιου χρέους, και σε συνθήκες πολιτικού άγχους που προκαλούν στην κυβέρνηση οι επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις, έπειτα από παλινωδίες 2,5 ετών, ο διαγωνισμός για το Ελληνικό, που σέρνεται από τον Δεκέμβριο του 2011, φαίνεται ότι έχει πάρει ξαφνικά φόρα.
Οι 7 «γκρίζες ζώνες»
Το ΤΑΙΠΕΔ ενέκρινε το σχέδιο της σύμβασης πώλησης, η οποία στη συνέχεια θα κυρωθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο, ώστε οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές να καταθέσουν δεσμευτικές προσφορές μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου, με πιθανότητα παράτασης μέχρι τέλη Μαρτίου.
Συνολικά επτά γκρίζες ζώνες και πελώρια ερωτήματα συνοδεύουν τις ακολουθούμενες διαδικασίες πώλησης του Ελληνικού μέσω ΤΑΙΠΕΔ, οι οποίες αναλυτικά είναι:
1 Ευτελές τίμημα πώλησης. Η τελική οικονομική προσφορά, που θα κατατεθεί στο ΤΑΙΠΕΔ, αναμένεται να κινηθεί σε χαμηλό τίμημα εξαγοράς, μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, με επιχείρημα τη συγκυριακή πτώση των τιμών της κτηματαγοράς, λόγω κρίσης. Στο τίμημα θα προστεθούν αυθαιρέτως και προτεινόμενες μελλοντικές επενδύσεις πολλών δισ. ευρώ. Ο αντίλογος λέει ότι η καλύτερη έκταση της Μεσογείου χαρίζεται στον επενδυτή σε λιγότερο από το 2% της αντικειμενικής αξίας των 6.240 στρεμμάτων, που υπολογίζεται σε περίπου 20 δισ. ευρώ.
2 Απουσία αναπτυξιακού σχεδίου. Από την πλευρά του ελληνικού Δημοσίου, πέραν των μελετών που έχουν προηγηθεί και του σχεδίου της «Ελληνικό Α.Ε.», που έχουν μόνο συμβουλευτικό και συγκριτικό χαρακτήρα, δεν υπάρχει δεσμευτικό «master plan» για τη αξιοποίηση της έκτασης. Το μόνο δεσμευτικό πλάνο θα είναι αυτό που θα καταθέσει ο επενδυτής και θα περιβληθεί με το μανδύα σύμβασης. Θεωρείται μεγάλος και πιθανός ο κίνδυνος να τσιμεντοποιηθεί το φιλέτο του παραλιακού μετώπου για υψηλά κέρδη άμεσης απόδοσης από οικιστικές ξενοδοχειακές χρήσεις, καζίνο κ.λπ., ενώ το πάρκο των 2.000 στρεμμάτων να μείνει στα χαρτιά και η αγορασμένη φτηνά έκταση του πρώην αεροδρομίου να παραμείνει αλάνα για μελλοντικές οικοδομήσεις και εκποιήσεις σε μεγαλύτερες τιμές, προς όφελος του επενδυτή, χωρίς συμμετοχή του Δημοσίου.
3 Απουσία δημόσιου ελέγχου. Δεν προβλέπονται αξιόπιστες διαδικασίες ελέγχου τόσο στο στάδιο αρχικής έγκρισης με οικονομικούς αναπτυξιακούς πολεοδομικούς και περιβαλλοντικούς κανόνες όσο και στην πορεία εφαρμογής του σχεδίου ανάπτυξης που θα υποβάλει ο επενδυτής. Η επενδυτική πρόταση θα πάρει τη μορφή Ειδικού Σχεδίου Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίων Ακινήτων (ΕΣΧΑΔΑ) με Προεδρικό Διάταγμα των συναρμόδιων υπουργών, χωρίς να γνωμοδοτήσουν το Κεντρικό Συμβούλιο Χωροταξίας, η Περιφέρεια, άλλοι αρμόδιοι φορείς και βέβαια ο Οργανισμός Αθήνας, που συμπτωματικά λίγο πριν από την πώληση του Ελληνικού καταργείται.
4 Επιβάρυνση του Δημοσίου με επιπλέον δαπάνες. Στην έκταση του Ελληνικού στεγάζονται πολλές δημόσιες υπηρεσίες και φορείς, όπως ΕΜΥ, ΥΠΑ, ΕΛΚΕΘΕ, αμαξοστάσιο του ΟΑΣΑ, Κοινωνικό Ιατρείο. Η μελέτη του ΕΜΠ έδειξε ότι μόνο η μετεγκατάσταση των δημόσιων υπηρεσιών για να παραδοθεί «καθαρή» στον επενδυτή θα στοιχίσει στο κράτος 2,5 δισ. Δηλαδή πέντε φορές περισσότερα από το αναμενόμενο τίμημα.
5 Εργα-«προίκα» στον επενδυτή. Στην υπό πολεοδόμηση έκταση υπάρχουν ήδη σημαντικά κτήρια προς χρήση ή ανακατασκευή, όπως επίσης δίκτυα υποδομής (φωτισμός, τηλεπικοινωνίες, αποχετευτικοί αγωγοί κ.λπ.) και θα απαιτηθούν νέα κοινόχρηστα έργα δρόμων, πλατειών, διαχείρισης απορριμμάτων, ενεργειακής αξιοποίησης κ.ά., τα οποία αποτιμώνται και η κατασκευή τους συνεπάγεται συνολικό κόστος πολλών δισ. ευρώ. Αυτές οι υποδομές, οι οποίες δεν έχουν καν αποτιμηθεί από το ΤΑΙΠΕΔ, δεν συνυπολογίζονται στο τίμημα πώλησης, προς μεγάλη ζημία του Δημοσίου. Εκτιμάται επίσης ότι η σύμβαση πώλησης του Ελληνικού θα περιλαμβάνει πρόβλεψη παράλληλων έργων, όπως σύνδεση, μέσω σήραγγας Υμηττού, της έκτασης του Ελληνικού με το αεροδρόμιο των Σπάτων, μετατόπιση της παραλιακής λεωφόρου, νέα έργα αποχέτευσης και διευθέτησης ρεμάτων στην περιοχή, τα οποία επίσης μεθοδεύεται να φορτωθούν στο Δημόσιο με πόρους του «νέου ΕΣΠΑ» και να δοθούν προίκα στον επενδυτή.
6 Χαμένα αντισταθμιστικά οφέλη. Πέραν της πιθανής πρόβλεψης στη σύμβαση πώλησης, το Δημόσιο να συμμετέχει με 30% στα κέρδη από την εκμετάλλευση (διάρκειας 99 ετών), εφ' όσον αυτά υπερβαίνουν το 15%, φαίνεται ότι «ναυαγεί» ή περιορίζεται δραστικά, λόγω χαμηλού τιμήματος, η πρόβλεψη να δοθούν χρήματα από την πώληση του Ελληνικού για έργα και δραστηριότητες στους όμορους δήμους και εκτεταμένες αναπλάσεις σε πυκνοδομημένες και υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας. Δεν φαίνεται επίσης να προβλέπονται αντισταθμιστικά οφέλη γα τον αποκλεισμό του παραλιακού μετώπου και είναι προς διερεύνηση τι ωφελήματα θα έχουν οι δήμοι.
7 Περιβαλλοντική επιβάρυνση. Από τις συγκεντρώσεις χρήσεων ασύλληπτης δόμησης τουλάχιστον 2,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων στην έκταση του Ελληνικού αναμένεται τεράστια περιβαλλοντική επιβάρυνση (κυκλοφοριακό, νέφος κ.λπ.). Επιβαρυντικοί παράγοντες θα είναι επίσης για το θαλάσσιο μέτωπο οι πολλές αφίξεις σκαφών, ενώ στην κατασκευαστική περίοδο μόνον η αποξήλωση των τροχοδρόμων του παλιού αεροδρομίου συνεπάγεται μπάζα 700.000 κυβικών, που απομένει να ρυθμιστεί πού θα καταλήξουν.
Από πολλές και διαφορετικές πλευρές υπογραμμίζεται ότι ετοιμάζεται ένα πολύ μεγάλο οικονομικό και διαχειριστικό σκάνδαλο εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι ετοιμάζεται νομοθετική ρύθμιση, η οποία θα προβλέπει εκ των προτέρων τη μελλοντική ποινική προστασία όσων βάλουν την υπογραφή τους στην πώληση. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι στο βωμό εξυπηρέτησης του χρέους, οργανωμένων συμφερόντων και βραχυπρόθεσμων πολιτικών σκοπιμοτήτων ενταφιάζεται όχι μόνον η δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου υψηλού πρασίνου, σύμφωνα με τη μελέτη του ΕΜΠ, και η δυνατότητα μεγιστοποίησης των ωφελημάτων του Δημοσίου, μέσω τμηματικής αξιοποίησης της τεράστιας έκτασης σύμφωνα με το σχέδιο της «Ελληνικό Α.Ε.», αλλά και η μεγάλη ευκαιρία το Ελληνικό να αποτελέσει ευκαιρία αναπτυξιακής διεξόδου της Ελλάδας. Κύκλοι του καθηγητή του Χάρβαρντ, Σ. Πολλάλη, επισημαίνουν ότι «το Ελληνικό ήταν το έργο που θα μπορούσε να είχε κάνει τη διαφορά στην ελληνική οικονομία.
Το έργο όμως δεν είναι μόνο οικονομικό, έχει τη δυνατότητα να κάνει την Αθήνα, και κατά συνέπεια την Ελλάδα, ανταγωνιστική και να αλλάξει τη ζωή των Αθηναίων. Με αειφόρα ανάπτυξη, το Ελληνικό μπορεί να φέρει επενδυτικά κεφάλαια για υψηλόμισθες υπηρεσίες, βασισμένες στο εξαίρετο ανθρώπινο δυναμικό μας».
Μένει να δούμε, όπως εξηγούν επίσης, έπειτα από προσεκτική μελέτη, κατά πόσο οι προσφορές που θα κατατεθούν θα εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, αλλά και το δημόσιο χρέος. Από ένα διαγωνισμό, ο οποίος είναι αλήθεια ότι «σέρνεται» περισσότερο από δύο χρόνια. Παρά τις φιλόδοξες προβλέψεις της διοίκησης του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων «για ισχυρό επενδυτικό ενδιαφέρον με τη συμμετοχή ισχυρών ομίλων», πριν από μερικούς μήνες, ήρθε η ψυχρολουσία για την κυβέρνηση με την αποχώρηση από τη διαδικασία της Quatar Investment Authority. Πρόκεται για το κρατικό Fund του Κατάρ με αποθεματικό της τάξης των 60 δισ. δολαρίων.
Παρ' ότι το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων προβλέπει την ολοκλήρωση της διαγωνιστικής διαδικασίας μέσα στο α' τρίμηνο, ερώτημα παραμένει εάν δεσμευτικές προσφορές θα καταθέσουν και τα τρία ενδιαφερόμενα σχήματα που μπήκαν στην τελική ευθεία, δηλαδή οι εταιρείες Lamda Development (συμφερόντων Λάτση), η London & Regional Properties και η Elbit. Και αυτό διότι η ισραηλινών συμφερόντων Elbit αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας, ενώ η London & Regional Properties φέρεται να ενδιαφέρεται για την τμηματική αξιοποίηση της έκτασης των 6.200 στρεμμάτων.
Οπότε ισχυρότερος διεκδικητής εμφανίζεται η Lamda Development, Μάλιστα, προς αυτή την κατεύθυνση έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας σενάρια που θέλουν το διάσημο και πολυβραβευμένο αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ να αναλαμβάνει «το σχεδιασμό της νέας πόλης».