Η Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η ανικανότητα της Ε.Ε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν είναι ικανή να υπερασπιστεί όχι μόνο τις αρχές της αλλά ούτε και τα συμφέροντά της. Και εξηγούμαστε: απέναντι στην εισβολή που πραγματοποίησε η Ρωσία στην Ουκρανία (μια χώρα που για να μην ξεχνιόμαστε είναι σημαντικότατος οικονομικός εταίρος της Ε.Ε.), δεν μπορούσε προφανώς παρά να υπάρχει εξαρχής ουσιαστική καταδίκη. Μια καταδίκη όμως που προφανώς δεν μπορούσε να είναι μόνο φραστική. Η Ε.Ε. αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων και σε μια σειρά συνεχόμενων πολιτικών λαθών, πρόσθεσε ένα ακόμα - δηλαδή το ν' αφήσει ατιμώρητη μια χώρα εισβολέα.

Αν ήθελε η Ε.Ε. θα μπορούσε άνετα να κάνει την Ρωσία να πονέσει. Με τον ίδιο τρόπο που η Μ. Βρετανία έδειξε ότι δεν υπολογίζει τις συνέπειες (και απέκλεισε μέχρι και την Αεροφλότ από τον εναέριο χώρο της), υπήρχε υποχρέωση της "δημοκρατικής και φιλελεύθερης Ευρώπης" ν' αντιδράσει με παρόμοιο σκληρό τρόπο. Το τι θα μπορούσε να κάνει ο δυτικός κόσμος συντονισμένα (από τον αποκλεισμό της Ρωσίας από το σύστημα Swift και το πάγωμα όλων των ρωσικών τραπεζικών λογαριασμών στην Ευρώπη και την Αμερική μέχρι τον αποκλεισμό της χώρας απ' όλες τις αθλητικές διοργανώσεις) έχει γραφτεί εκτεταμένα παντού. Η πραγματικότητα όμως είναι απλή: η Ε.Ε. απέτυχε για πολλοστή φορά.

Μια προσεκτική ματιά όμως καταδεικνύει την όλη αλήθεια. Δεν μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις από μια ένωση χωρών που ανέχεται την κατοχή μέρους των εδαφών χώρας-μέλους της από άλλο κράτος ή που πουλάει όπλα σε χώρες που ανοιχτά αμφισβητούν την εδαφική κυριαρχία χωρών-μελών της. Ή που έχουν μάθει μόνο σε φραστικές καταδίκες. Οτιδήποτε ακουμπάει τις τσέπες τους κάνει "τζιζ", με  αποτέλεσμα να πηγαίνουν περίπατο οι αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας. Η γελοιότητα είναι τέτοια που η Ρωσία και οι ρωσικές ομάδες όχι μόνο συμμετέχουν κανονικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις (π.χ. η Ολλανδία πήγε κανονικά και αγωνίστηκε στην Ρωσία για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ) αλλά δεν υπάρχουν καν σκέψεις γι' αποκλεισμό της από άλλες (όπως π.χ. της Eurovision). 

Την τραγικότητά της κατάστασης και το πόσο κοντόφθαλμη είναι η πολιτική της Ε.Ε. φαίνεται και από κάτι ακόμα. Αν και βρίσκεται σε πολιτική αντιπαράθεση με την Ρωσία εδώ και αρκετά χρόνια, δεν έκανε ούτε ένα βήμα ώστε να προχωρήσει σ' ενεργειακή απεξάρτησή απ' αυτήν. Δεν υποστήριξε τα σχέδια της Ελλάδας και της Κύπρου για να εκμεταλλευτούν τα ενεργειακά τους αποθέματα, δεν επιδότησε έργα μεγάλης πνοής από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ούτε την εγκατάσταση τους σε οικιακό επίπεδο. Πίεσε την άμεση απομάκρυνση και το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων, μεγαλώνοντας την εξάρτησή της από "κακούς" και "ολιγάρχες". 

Συνέχισε δηλαδή την ίδια κοντόφθαλμη πολιτική που ακολούθησε στην Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και την Λιβύη. Μόνο λόγια δηλαδή και πράξεις αντίθετες σε αυτά. Με αυτά και μ' αυτά δείχνουν (όπως και στο θέμα της διαχείρησης της πανδημίας) ότι μάλλον η Μεγάλη Βρετανία έκανε καλά και τους άφησε για να πορευτεί μόνη της - το μέγεθος των οικονομικών κυρώσεων στις οποίες υπέβαλε την Ρωσία και το ότι έδωσε όπλα στους Ουκρανούς χωρίς να κρυφτεί - δείχνουν ότι τουλάχιστον στέκεται καλύτερα απ' ότι οι υπόλοιποι...

Όλα αυτά όμως δεν πρέπει να μας αποσπούν την προσοχή από τον πραγματικό ένοχο. Και μπορεί το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ να έφεραν την Ουκρανία σε δεινή θέση (αφού την ξεσήκωσαν και την έφεραν απέναντι στους Ρώσους σε όλα τα επίπεδα), αλλά την εισβολή δεν την έκαναν αυτοί. Η Ρωσία έκανε εισβολή και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Και γι' αυτό πρέπει να πληρώσει ακριβά. 

Όπως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τους υποστηρικτές της εισβολής και όλους εκείνους τους αφελείς που υποστηρίζουν την Ρωσία, προερχόμενη από αντιαμερικανισμό ή από την ψευδαίσθηση της αναγκαιότητας υποστήριξης των "ομόδοξων" Ρώσων (για την οποία έχουμε αναφερθεί εκτενώς εδώ). Όταν υποστηρίζεις κάτι τέτοιο, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να το υποστείς κιόλας. Ο πόλεμος είναι πόλεμος και όποιος τον ξεκινάει δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. 

(Για τη θέση που πρέπει να έχει η Ελλάδα στο Ουκρανικό έχουμε αναφερθεί εκτενώς εδώ).

Ποια πρέπει να είναι η θέση της Ελλάδας στο Oυκρανικό ζήτημα;

 Τις τελευταίες μέρες, διαβάζουμε πολλές αναλύσεις για τη "δύσκολη" θέση της Ελλάδας στο Ουκρανικό. Υπάρχουν πολλοί που αναλύουν το πως η πρόσφατη (ομολογουμένως κακή) συμφωνία "συνεργασίας" με τις ΗΠΑ, μας φέρνει σε δύσκολη θέση απέναντι στη Ρωσία, που "αισθάνεται άβολα" με την χρήση του ελληνικού εδάφους για μεταφορά προσωπικού προς τις ανατολικές χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. 

Τα πράγματα όμως είναι στην πραγματικότητα πολύ απλά: α) Καταρχήν, η χώρα μας έχει πολλούς λόγους να είναι δυσαρεστημένη με την Ρωσία. Η τελευταία ενισχύει ποικιλοτρόπως τον άμεσα ανταγωνιστή μας στην περιοχή - δηλαδή την Τουρκία - με τελευταίας τεχνολογίας οπλικά συστήματα και χρηματικές διευκολύνσεις, καθώς και με το να της δίνει πεδίο δράσης σε περιοχές που η Τουρκία δεν έχει λόγο να βρίσκεται (βλέπε Συρία και Λιβύη), ενώ παράλληλα "κάνει την πάπια" για τις προκλήσεις της γείτονος στην Κύπρο. Επίσης η Ρωσία διατηρεί μια επιθετική στάση απέναντι στις ελληνο-ορθόδοξες εκκλησίες, επιμένοντας στην ανιστόρητη διεκδίκηση της πρωτοκαθεδρίας στην Ορθοδοξία, ενώ επιτρέπει στους ρωσόφωνους αντάρτες της περιοχής του Ντόνεσκ να έχουν υπό καθεστώς τρομοκρατίας τα ελληνικά χωριά της Ουκρανίας που βρίσκονται υπό τη σφαίρα επιρροής τους (Σημείωση: τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα ούτε από την πλευρά της Ουκρανίας, όπως βλέπουμε τις τελευταίες μέρες). 

β) Η Ελλάδα - είτε το θέλουμε, είτε όχι - παραμένει πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ και έχει κάποιες συμβατικές υποχρεώσεις, ιδίως όσο αφορά την ενίσχυση της άμυνας των υπολοίπων μελών της συμμαχίας. Άρα πρέπει να βοηθά, τουλάχιστον όσο αφορά την μεταφορά προσωπικού και οπλισμού, που θα συνεισφέρει στην "προστασία" τους. 

Επομένως, αν οι ανατολικές χώρες θεωρούν ότι "κινδυνεύουν", και οι ΗΠΑ θέλουν να στείλουν οπλισμό ώστε να γίνει "αποτροπή" του κινδύνου, τότε η χώρα μας πρέπει να βοηθήσει, επιτρέποντας τη διελευσή τους. Η δε σχέση μας με την Ρωσία - η οποία ζητάει συνεχώς αλλά δε προσφέρει και πολλά σε αντάλλαγμα - δεν είναι σε τέτοιο επίπεδο ώστε να δικαιολογείται μια "άρνηση συμμόρφωσης". Στην παρούσα φάση η σχέση μας με τις ΗΠΑ είναι σε πολύ καλύτερο σημείο και έχουμε δυστυχώς πολύ περισσότερα να χάσουμε απ' ότι να κερδίσουμε. Και όπως έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, σε ανάρτησή μας που αφορούσε την αναζήτηση "σωτήρων" από το εξωτερικό, πρέπει να κοιτάμε το άμεσο συμφέρον μας, αντί να στηριζόμαστε σε "παραδοσιακές" φιλίες και "ομόδοξες" χώρες (που ποτέ μα ποτέ δεν μας υποστήριξαν όταν το χρειαστήκαμε).

Αυτά σε γεωπολιτικό επίπεδο. Γιατί υπάρχει και η ηθική πλευρά των πραγμάτων: Κακά τα ψέμματα, αυτό που έχει κάνει η Ρωσία στην Ουκρανία, δεν απέχει πολύ απ' αυτό που έχει κάνει η Τουρκία στην Κύπρο. Και αν η συμφωνία του Μινσκ είναι σαφέστατα καλύτερη από τις αδιέξοδες συζητήσεις για τη λύση του Κυπριακού, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τα όσα έχουν συμβεί εκεί, ενώ η πραγματικότητα είναι - επίσης - απλή: Η Ρωσία θεωρώντας ότι η Ουκρανία είναι κομμάτι του ζωτικού της χώρου, αυτο-νομιμοποιεί την απόσπαση εδάφους και προετοιμάζεται για να πραγματοποιήσει κάτι ακόμα χειρότερο, δηλαδή μια εισβολή σε ξένο έδαφος. Και αυτό δεν μπορούμε να το δεχτούμε, ως έθνος που γέννησε τη δημοκρατία και που έκανε το "Ελευθερία ή Θάνατος" σημαία, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του. 

Και για όσους φοβούνται για τις ενεργειακές επιπτώσεις που θα έχει η στάση μας, μπορούμε να τους καθησυχάσουμε. Αυτό δεν εξαρτάται από τη στάση μας απέναντι στην Ρωσία, αλλά από το αν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία. Αν αυτό συμβεί τότε η ρωσική παροχή αερίου προς ολόκληρη την Ευρώπη θα μηδενιστεί, οπότε θα επηρεαστούμε και εμείς - η στάση μας δεν θα παίξει ρόλο καθόλου. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να προχωρήσουμε τις αδειοδοτήσεις, ώστε κάποια στιγμή να καλύπτουμε τις ανάγκες μας από δικά μας κοιτάσματα - μέχρι τότε θα υποφέρουμε όπως και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι, εξαρτημένοι από "δημοκρατικούς" δικτάτορες (βλ. Ρωσία) ή ολιγάρχες-δικτάτορες (βλ. Αζερμπαϊτζάν).

Τι θα γινόταν αν ο Μπόρις Τζόνσον ήταν Έλληνας;

 Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα δεν έχει απασχοληθεί με τα όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο στην Μεγάλη Βρετανία και έχει σχέση με τη συμμετοχή του Πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον σε πάρτυ κατά την περίοδο που υπήρχαν στην χώρα απαγορεύσεις συγκεντρώσεων λόγω της πανδημίας. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μας λάθος - και ο λόγος είναι απλός: Θα μπορούσε να μας διδάξει για το πως πρέπει να λειτουργούν οι θεσμοί σε μια δημοκρατική χώρα, πράγμα ιδιαίτερα χρήσιμο σε μια χώρα που ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων, αυτό της Novartis, θάβεται, υπουργοί απαλάσσονται της δικαστικής εμπλοκής, ουσιαστικά λόγω "αμφιβολιών" και μετά από ενδελεχή διερεύνηση, ενώ ο αντιπρόεδρος της Βουλής λειτουργεί ως κομματάρχης της κακιάς ώρας, επιτρέποντας εκθειασμούς από κυβερνητικούς βουλευτές για εν λόγω θέμα σε άσχετες συζητήσεις, αλλά παραπέμποντας στο πειθαρχικό αντιπολιτευόμενους γιατί μίλησαν αρνητικά. Ή και που απλώς η συμμετοχή του δικού μας Πρωθυπουργού σε τραπέζι στην Ικαρία, σε καιρό που οι οικογενειακές συγκεντρώσεις αντιμετωπίζονταν με πρόστιμα, εμφανίζεται ως κάτι φυσιολογικό...

Το άρθρο του Κώστα Γιαννακίδη αξίζει να διαβαστεί γιατί κάνει ένα παραλληλισμό με τον οποίο είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς:

"Για τα δεδομένα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, αυτά που συμβαίνουν στη Βρετανία, με το partygate του Μπόρις Τζόνσον, φαίνονται σαν κωμική σειρά στο Netflix. 

Ενας πρωθυπουργός αντιμετωπίζει ως και αστυνομικό έλεγχο, εγκαλούμενος για διοργάνωση πάρτι παραβιάζοντας κάθε μέτρο κατά της πανδημίας. Και κινδυνεύει να χάσει τη θέση του. Ναι, στα δικά μας μάτια δείχνει αστείο. Θα το δούμε είτε ως κωμωδία, είτε ως ταινία επιστημονικής φαντασίας – χρειαζόμαστε χρόνια για να φτάσουμε εκεί. 

Φιλοσοφικά, βέβαια, έχει το ενδιαφέρον του. Οι θεσμοί λειτουργούν άψογα σε μία χώρα που, κατά τα λοιπά, εξέλεξε ένα καρτούν. Και αυτό την κρατάει όρθια. Η λειτουργία των θεσμών, πέρα από πρόσωπα.Και αφού γελάσαμε και κάναμε κέφι, ελάτε να δοκιμάσουμε μία προβολή αυτής της κατάστασης στα δικά μας. 

Λησμονούμε το περιστατικό της Ικαρίας, όταν η επίσκεψη του Πρωθυπουργού συνδέθηκε με την καταπάτηση περιοριστικών μέτρων. Ας πούμε ότι σε ουδέτερο χρόνο, με κυβέρνηση αγνώστου ταυτότητος, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας έκανε αντίστοιχο πάρτι. Τι πιστεύετε ότι θα γινόταν;«Πρώτα-πρώτα δεν ήταν πάρτι, αλλά μία συγκέντρωση στελεχών σε ένα κάπως πιο χαλαρό κλίμα» θα εξηγήσει κυβερνητικό στέλεχος στα πρωινάδικα, προκειμένου να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. 

Και ύστερα θα ακολουθούσε το non paper με τη γραμμή που θα βύθιζε στην ευτέλεια τα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης. «Η χώρα έχει πιο σοβαρά θέματα για να ασχοληθεί. Δεν απασχολεί την κοινή γνώμη μία στιγμή χαλάρωσης του πρωθυπουργού». Ασφαλώς στα social θα έκαναν το δικό τους πάρτι. Αναρτήσεις μακριές σαν σεντόνια, αστεία memes, δολοφονικά tweets, και hashtag για την παραίτηση του πρωθυπουργού.Οχι, το θέμα δεν θα πήγαινε στη Βουλή. Θα έδινε ατάκες σε ομιλίες, αλλά όχι και ολόκληρη συζήτηση. Ουδείς θα διανοείτο να ασκήσει έλεγχο, αν εκινείτο η Αστυνομία θα επρόκειτο για πρωτοβουλία στα όρια πραξικοματικής εκτροπής. Το θέμα θα ξεπερνούσε το προσδόκιμο ζωής, θα έφτανε ίσως και στις δέκα μέρες. Και μετά θα έσβηνε μέσα σε χάχανα."

Άρνηση απογραφής - τι έπαθαν ξαφνικά οι Έλληνες;

 Τις δεκατίες του '70, του '80 και του '90, η συμμετοχή στην απογραφή ήταν ένα μεγάλο γεγονός. Ήταν οι εποχές που οι πολιτιστικοί σύλλογοι καταγωγής στα μεγάλα αστικά κέντρα είχαν πολλά μέλη και δύναμη, και που μεγάλες εκδρομές διοργανώνονταν για το 3ήμερο της απογραφής, προς τα μέρη καταγωγής. Πλοία, αεροπλάνα, πρακτορεία υπεραστικών λεωφορείων γέμιζαν και γινόταν ένα πανηγύρι, παρόμοιο (και ίσως μεγαλύτερο) απ' αυτό που γινόταν μέχρι πρόσφατα στις εκλογές. Τα πατρογονικά σπίτι ξανάνοιγαν, τα καφενεία και οι πλατείες γέμιζαν και η επαρχία ξαναζούσε παλιές στιγμές δόξας. Ήταν για πολλούς αδιανόητο να μην πάνε ν' απογραφούν στα χωριά τους γιατί ήξεραν ότι αυτό συνδεόταν με επιπλέον χρηματοδότηση για την κοινότητα (τότε) της περιοχής, ότι το κέντρο υγείας θα παρέμενε ανοιχτό για μερικά χρόνια ακόμα, και ότι το τοπικό σχολείο ίσως να είχε δασκάλους για μια μικρή περίοδο παραπάνω απ' ότι θα είχε υπό κανονικές συνθήκες. Επίσης, θα ήταν πιθανό ο αριθμός των βουλευτών της περιοχής να παρέμενε ο ίδιος για 2-3 ακόμα εκλογικές περιόδους, πράγμα που κάνει κατανοητό το γιατί και οι τοπικοί βουλευτές, αν δεν ενίσχυαν οικονομικά την όλη μετακίνηση, έκαναν τουλάχιστον "τα στραβά μάτια" απέναντι στο φαινόμενο.

Ακόμα όμως και αυτοί που δεν έφευγαν για το "τριήμερο", έκαναν το αυτονόητο. Παρέμεναν στο σπίτι για την ημέρα της απογραφής, περίμεναν τον απογραφέα υπομονετικά και απαντούσαν με προσοχή στις ερωτήσεις. Και όταν η διαδικασία τελείωνε, έπαιρναν το χαρτί της απογραφής και συνέχιζαν το Σάββατο ή την Κυριακή τους κανονικά, και αν έβγαιναν έξω και στο δρόμο τους σταματούσε η αστυνομία (που τότε έκανε ελέγχους ώστε να μην "χάνονται άτομα" από την απογραφή ή να μην διπλοαπογράφονται κάποιοι) έδειχναν το χαρτί. Κανείς τους δεν φορολογήθηκε επιπλέον επειδή συμμετείχε στην απογραφή, σε κανέναν δεν έκλεψαν την περιουσία επειδή είχαν μπει στο σπίτι του να τον απογράψουν, ούτε κανείς τους πήρε οικότροφη "μια οικογένεια μουσουλμάνων επειδή το σπίτι του ήταν μεγάλο".

Και σίγουρα κανένας (σχεδόν) δε σκέφτηκε να ΜΗΝ απογραφεί, για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω και οι οποίοι έχουν βρει μεγάλο αριθμό ανθρώπων να τους πιστεύουν, και μάλιστα ένθερμα. Και ήταν εποχές που πολλοί άνθρωποι είχαν χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, αφού για διάφορους λόγους η πρόσβαση στην εκπαίδευση ήταν περιορισμένη, και που η σχέση μεγάλου κομματιού του πληθυσμού με το οργανωμένο κράτος ήταν προβληματική, λόγω εμφυλίου, αστυνομοκρατίας και Χούντας. 

Η αλήθεια είναι ότι στις δύο τελευταίες απογραφές (του '00 και του '10), υπήρχαν παράνομοι μετανάστες που τις μέρες της απογραφής κρύβονταν, γιατί είχαν φόβο απέλασης (πράγμα λανθασμένο γιατί με βάση την αρχή της απογραφής δεν υπάρχει ταυτοποίηση στοιχείων ούτε έλεγχος νομιμότητας παραμονής).

Έτσι τα όσα συμβαίνουν αυτή την απογραφική περίοδο προκαλούν έκπληξη και στεναχώρια. Άλλαξε τόσο πολύ η κοινωνία που πλέον δεν κατανοεί την ανάγκη της απογραφής; Γίναμε τόσο εύπιστος λαός που πλέον πιστεύουμε ότι ανοησία κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα και κυρίως στο Facebook, χωρίς να μπορούμε να συμπεριλάβουμε την πρότερη εμπειρία στην λήψη απόφασης για τη συμμετοχή μας ή όχι; Ή πανδημία και ο αποκλεισμός δημιούργησε μια "αντι-κοινωνική" και "αντί-συμμετοχική" κοινωνία; 

Γιατί προφανώς είναι περιττό να επαναλάβει κανείς τη ματαιότητα της επιχειρηματολογίας περί φακελώματος, «Μεγάλου αδελφού», μηχανισμών ελέγχου από το κράτος κ.ά., όταν τόσα εκατομμύρια Ελληνες έχουν βγάλει στη φόρα τα προσωπικά τους και σχεδόν κάθε πτυχή της καθημερινότητάς τους, των πεποιθήσεων και των πολιτικών τους αντιλήψεων, στο Facebook, στο Τwitter, στο Instagram και όποια άλλη πλατφόρμα υπάρχει και συμμετέχει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. 

Βέβαια στα παραπάνω πρέπει να βάλουμε και μια άλλη παράμετρο. Αυτή του πρόχειρου τρόπου με τον οποίο το κράτος χειρίστηκε την απογραφή: Το μεγάλος βάρος που δόθηκε στην τεχνολογία, η πρόχειρη εκπαίδευση των απογραφέων (οι οποίο σε μεγάλο βαθμό είδαν τη συμμετοχή τους ως ένα εύκολο τρόπο να βγάλουν "χαρτζιλίκι" και όταν είδαν τα δύσκολα και το χρονοβόρο του πράγματος παραιτήθηκαν ομαδικά), το κλείσιμο του ματιού σε όσους δεν απογράφονταν αρχικά κ.ο.κ. δείχνουν ότι η έλλειψη σοβαρότητας που η κυβέρνηση χειρίζεται πολλά πράγματα, δυστυχώς πέρασε και σ' ένα γεγονός που συμβαίνει μια φορά τα 10 χρόνια. 

Ειδικά στο θέμα της άρνησης απογραφής υπάρχει μια "ήξεις-αφήξεις" προσέγγιση: η απογραφή είναι μεν υποχρεωτική, πλην όμως δεν είναι σαφές αν οι «αρνητές» θα υποστούν κυρώσεις για την άρνησή τους.Όπως αναφέρεται από πολλούς απογραφείς, δεν υπήρξε σωστή οργάνωση και ενημέρωση τόσο για τον κόσμο όσο και για τους απογραφείς, ενώ η πλατφόρμα όπου καταγράφεται η πορεία της διαδικασίας αλλάζει συνεχώς. Έτσι ενώ στην αρχή υπήρχε η επιλογή «ΑΡΝΗΣΗ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ» για όποιον πολίτη δεν επιθυμούσε να συμμετάσχει στη διαδικασία, πριν από μερικές εβδομάδες αυτό άλλαξε, με αποτέλεσμα οι απογραφείς να είναι «υποχρεωμένοι» είτε να βρουν από τρίτους πληροφορίες για το άτομο που αρνήθηκε να απογραφεί είτε να γράψουν ό,τι γνωρίζουν, πράγμα αδύνατον, καθώς αν κάποιος έχει αρνηθεί να απογραφεί δεν μπορούν να γραφούν στοιχεία όπως το πόσα άτομα μένουν στο σπίτι, ποιες είναι οι ηλικίες τους κ.λπ. Η ΕΛΣΤΑΤ, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει δώσει οδηγία να μην υπάρχει η επιλογή «ΑΡΝΗΣΗ» και να ολοκληρωθεί η διαδικασία άμεσα με όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία γίνεται, διαφορετικά θα έπρεπε να παραιτηθεί ο απογραφέας, ακόμη και αν πήγε επανειλημμένως στο ίδιο σπίτι, δεν εντόπισε τους ενοίκους ή του αρνήθηκαν να απαντήσουν.

Και έτσι μ' αυτά και μ' αυτά, η άρνηση της συμμετοχής στην απογραφή έγινε "τζάμπα μαγκιά" και κάποιοι πανηγυρίζουν για το κακό που κάνουν στο δήμο τους, στην περιοχή που μένουν και τελικά στον ίδιο τους τον εαυτό...

Να που οι μετακλητοί κυβερνητικοί υπάλληλοι έγιναν και θέμα στο ευρωπαϊκό τύπο

Με το blog μας να έχει κλείσει αισίως τα 13 χρόνια, δεν είναι παράξενο πως έχουμε ασχοληθεί αναλυτικά και στο παρελθόν με τους κυβερνητικούς μετακλειτούς υπαλλήλους... Πολλές κυβερνήσεις στο πρόσφατο παρελθόν ξεκίνησαν τη θητεία τους υποσχόμενες να τους περιορίσουν αλλά καμία (συμπεριλαμβανομένης και του ΣΥΡΙΖΑ) φρόντισαν να τους περιορίσουν. Κι έτσι μπορεί η πανδημία να κλείνει το 2ο χρόνο της, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι κάποιοι δημοσιογράφοι, που δεν εξαρτώνται από τις λίστες Πέτσα, να ασχολούνται με το φαινόμενο αυτό...

Έτσι στο πελατειακό κράτος στην Ελλάδα εστιάζει σε πρόσφατο δημοσίευμά της, η εφημερίδα Tageszeitung. Σε ανταπόκρισή της από την Αθήνα υποστηρίζει ότι «στην Ελλάδα γιγαντώνεται o νεποτισμός. Στη διάρκεια της θητείας του ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δημιουργήσει μία πραγματική βιομηχανία κρατικών λειτουργών. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί μετακλητοί υπάλληλοι». Η έννοια του μετακλητού είναι άγνωστη στο γερμανικό κοινό και η εφημερίδα του Βερολίνου εξηγεί: «Πρόκειται για έναν κρατικό υπάλληλο, φιλικά προσκείμενο στο κυβερνών κόμμα. Όσο εκείνο κυβερνά, παραμένει κρατικός υπάλληλος. Όταν το κόμμα χάνει την εξουσία, χάνει και αυτός τη δουλειά του. Στην πραγματικότητα οι μετακλητοί είναι καθαρή σπατάλη χρημάτων, καθώς η Ελλάδα, μία χώρα δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, έχει σχεδόν 600.000 δημοσίους υπαλλήλους. Οι θέσεις (των μετακλητών) αμείβονται με μισθούς παχυλούς για τα ελληνικά δεδομένα συν τα επιδόματα, οι απολαβές είναι σαφώς μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες στον ιδιωτικό τομέα. Μία τόσο ονειρεμένη δουλειά προορίζεται κατά προτίμηση για συγγενείς ή κομματικούς στρατιώτες κάθε επαγγέλματος. Δεν έχει σημασία η προσωπική απόδοση και η επαγγελματική κατάρτιση. Το μόνο που μετράει είναι η επίδειξη πίστης και ο συγχρωτισμός με την εξουσία. Πρόκειται για μία κουλτούρα μετριότητας».

Στη συνέχεια ο ανταποκριτής της Tageszeitung γράφει ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, «γόνος πολιτικής δυναστείας και ο ίδιος, ακολούθησε την παραδοσιακή συνταγή μετά τη νίκη του στις εκλογές και δημιούργησε μία πραγματική βιομηχανία μετακλητών. (…) Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν στην Ελλάδα τόσοι πολλοί μετακλητοί. Η Μητσοτάκης είναι χειρότερος από όλους τους προκατόχους του, πολύ χειρότερος και από τον Τσίπρα, ο οποίος επίσης είχε εδραιώσει ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων. Τον Ιούλιο του 2019, πριν αρχίσει η θητεία του Μητσοτάκη, υπήρχαν 1.710 μετακλητοί. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2021 η κυβέρνηση Μητσοτάκη διέθετε 3.138. Σε αυτούς προστίθενται 1.641 πρόεδροι ή μέλη διοικητικών συμβουλίων σε άπειρα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και ημι-κρατικούς οργανισμούς».

 Πρώτη μούρη σε όλο αυτό ο γνωστός σε όλους  Γρηγόρης Ψαριανός (του οποίου η θητεία στο Ποτάμι έχει μείνει ιστορική, ενώ έχει περάσει από όλα τα κόμματα πριν καταλήξει στη ΝΔ). Ο κύριος αυτός, ο οποίος απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής και διορίστηκε μετακλητός υπάλληλος στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Π. Πικραμένο, όσο ήταν σε άλλα κόμματα ξεσπάθωνε εναντίον των διορισμών στο κράτος δηλώνοντας «φιλελεύθερος αντικρατιστής»! Από τότε βέβαια έχουν περάσει μερικά χρόνια, και είναι φυσικό οι απόψεις του να έχουν αμβλυνθεί...Το θέμα όμως είναι άλλο: θα υπάρξει απάντηση από κάποιο κυβερνητικό στέλεχος, το Γραφείο του Πρωθυπουργού ή τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης για το θέμα; 

Αμφιβάλλουμε αλλά ποτέ δεν ξέρεις...