Η Ε.Ε., οι περιορισμοί στα ταξίδια (που θέλει η Μέρκελ) και η φτωχή πλην τίμια Ελλάδα (που δεν μιλάει)

 Οι Γερμανοί είναι Προτεστάντες και έχουν τις έννοιες της τιμωρίας και του καθαρτηρίου εμποτισμένες στο DNA τους. Γι' αυτό ακριβώς και κίνησαν τα νήματα ώστε η χώρα μας να "γονατίσει" για να πάρει τη βοήθεια της Ε.Ε.  στα χρόνια των Μνημονίων ξεπουλώντας τα πάντα, γι' αυτό και όταν η Μ. Βρετανία αποφάσισε ν' αφήσει την Ε.Ε. της έκαναν τη ζωή "δύσκολη" στις διαπραγματεύσεις για την πραγματοποίηση του Brexit. Γι' αυτό και τώρα ζητούν περιορισμούς και καραντίνες στους μη Ευρωπαίους τουρίστες επ' ευκαιρία της ινδικής μετάλλαξης που (όντως) δημιουργεί προβλήματα σε αρκετές χώρες στον κόσμο. 

Ως αποτέλεσμα κάνουν τη ζωή δύσκολη σε ορισμένους Πρωθυπουργούς. Πιο συγκεκριμένα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Μάλτας, της Κύπρου και της Κροατίας. Των χωρών δηλαδή που οι οικονομίες τους εξαρτώνται από τον τουρισμό σε συντριπτικά μεγάλο βαθμό και οι οποίες έχουν παραδοσιακά τουριστικά ρεύματα από την Μ. Βρετανία. 

Βέβαια όχι πως έχουν τελείως άδικο: Η Ε.Ε. παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεμβολίαστη - λόγω δικών της αστοχιών (όπως έχουμε εξηγήσει εδώ) - και επομένως είναι ευάλωτη σε παντός είδους μεταλλάξεις. Από την μία ο "πολιτικός" αποκλεισμός του εμβολίου της Astra Zeneca, από την άλλη η λάθος προσέγγισή της σε ότι αφορά στο δίπτυχο "παραγγελίες/παραδόσεις" και η έλλειψη επικοινωνιακής στρατηγικής, έφτασαν τα πράγματα σε οριακό επίπεδο: πλησιάζουμε στον Ιούλιο και έχουμε ένα 30% μέσο όρο πλήρως εμβολιασμένων - ποσοστό που προφανώς δε φτάνει για να έχει η κοινότητα ένα σχετικά "ήσυχο" χειμώνα. Κι έτσι αντί να προσπαθήσει ν' αυξήσει τις παραδόσεις εμβολίων, να σπρώξει "τους εμβολιασμούς" και να βοηθήσει την έρευνα για νέα εμβόλια και αντιμετώπιση των μεταλλάξεων προσπαθεί - υπό την ηγεσία της Γερμανίας - να δημιουργήσει μια Ε.Ε.-"ερημίτη", όπου όποιος έρχεται εκτός Ε.Ε. θα μπαίνει σε καραντίνα, ως "τιμωρία"-"προστασία". Το αν είναι εμβολιασμένος ή έχει κάνει 15 PCR πριν εισέλθει στην κοινότητα δεν θα παίζει κανένα ρόλο,  δημιουργώντας μια σουρεαλιστική προσέγγιση του τύπου "όποιος εμβολιάζεται με Astra Zeneca στην Ε.Ε. είναι εντάξει, όποιος εμβολιάζεται εκτός δεν είναι".

Είναι προφανές ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Ινδός ή ο Κινέζος ή ο Αμερικανός τουρίστας. Αυτοί έτσι κι αλλιώς είναι μακρυά και οι επισκέψεις τους θα είναι δύσκολες (αν και για τους τελευταίους ίσως υπάρξει μια ελπίδα). Αυτούς που δε θέλουν οι Γερμανοί είναι οι Βρετανοί (σε πρώτη φάση) και οι Ρώσοι (σε 2η). Χώρες δηλαδή με τις οποίες οι Γερμανοί έχουν διαφορές και δε μπορούν (ή δε θέλουν) να βρουν μια γραμμή συννενόησης ακόμα και σ' ένα θέμα τόσο σοβαρό όσο η αντιμετώπιση της πανδημίας.

Οι Γερμανοί όμως είναι πονηροί: Με το να περιορίσουν τον αριθμό των εκτός Ε.Ε. τουριστών, μεγαλώνουν τον οικονομικό έλεγχο που έχουν στις "τουριστικές" ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί προφανώς οι μεγάλες χώρες της Ε.Ε. με πληθυσμούς οικονομικά ισχυρούς, που παραδοσιακά κάνουν διακοπές, είναι πολύ συγκεκριμένες. Προσπαθούν δηλαδή οι Γερμανοί να μετασχηματίσουν δηλαδή, σιγά-σιγά, τον ευρωπαϊκό νότο σ' ένα κλειστό κλαμπ διακοπών για Γερμανούς (άντε και Γάλλους), όπου μέσω της TUI θα ελέγχουν τα πάντα - από τ' αεροδρόμια και τα καταλύμματα εώς τις τιμές και την αγορά εργασίας (αφού οι θέσεις βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό). Δεν έφταναν δηλαδή τα μνημόνια στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Πορτογαλία, τώρα θα έχουμε και την αυξανόμενη εξάρτηση τους από τους Γερμανούς συνταξιούχους - δεδομένου ότι η πανδημία δεν έχει τελειώσει και επομένως αποκλεισμοί και περιορισμοί θα υπάρχουν για καιρό ακόμα...

Βέβαια όπως έχουμε εξηγήσει και στο παρελθόν, οι Γερμανοί ούτε τίμια παίζουν, ο ρόλος των απεσταλμένων τους κατά τη διάρκεια της σκληρής επιτήρησης ήταν "σκοτεινός" και προφανώς δεν πληρώνουν ποτέ τα χρέη τους...Αλλά στην παρούσα φάση το πράγμα περνάει σε άλλο επίπεδο - και πρέπει να είμαστε σε εγγρήγορση, βάζοντας το δικό μας συμφέρον πάνω απ' όλα. Και αυτό επιτάσσει κλείσιμο συνόρων ας γίνει - αλλά ας το αποφασίσουμε εμείς και όχι η κυρία Μέρκελ...

Όσα δε διαβάζουμε στις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες για τις επισκέψεις των Τούρκων πολιτικών στην Θράκη

Η επίσκεψη του Τούρκου ΥφΥΠΕΞ στην Θράκη, προηγήθηκε αυτής του Τσαβούσογλου, ένα περίπου μήνα. Είχε υποτίθεται προπαρασκευαστικό χαρακτήρα για την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού, αλλά χαρακτηρίστηκε ως "ιδιωτική". Για τους περισσότερους από εμάς, πέρασε "στα ψιλά", αφού κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα μαζί του. Τα όσα όμως αναφέρει η Ελευθερία Μούκανου, στην εφημερίδα "Παρόν" είναι χαρακτηριστικά, και αξίζουν της προσοχής μας, αφού δείχνουν το πως κάποιοι έχουν αφεθεί να κάνουν "κουμάντο", χωρίς να τους βάζει κανείς στη θέση τους:

Η επίσκεψη του τούρκου ΥφΥΠΕΞ στη χώρα μας, που δεν είχε κανένα από τα χαρακτηριστικά της ιδιωτικότητας, απλώς απέδειξε για άλλη μια φορά ότι η Θράκη κρατάει το… ίσο, αποτελεί δηλαδή τον… κυματοθραύστη για τα ανοιχτά ζητήματα που η Ελληνική Πολιτεία δεν λέει, δεν μπορεί, δεν νιώθει ικανή να κλείσει… 

Ιδιωτική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, όμως μπορεί να χαρακτηριστεί –και ήταν– απολύτως αναμενόμενη. Διότι οι Τούρκοι δεν αντέχουν να χάνουν τον έλεγχο και μάλιστα εντός γηπέδου και η επίσκεψη Δένδια, που ακόμα θα πρέπει να αναρωτιέται κανείς γιατί έγινε, ράγισε αυτήν τη συνθήκη. Συνηθισμένοι να κάνουν τον «χαμό» τους εκείνοι όπου πηγαίνουν, δύσκολα θα μπορούσαν να καταπιούν την προσβολή του έλληνα ΥΠΕΞ. Γι’ αυτό και ήρθαν για να πάρουν τη ρεβάνς. Και, φυσικά, «έπαιξαν (σχεδόν) σε όλο το γήπεδο». 

Διότι, η «αναίδεια» Δένδια ήταν η αιτία που οι προκλήσεις ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη, τόσο εξόφθαλμες και επιτηδευμένες, που αν ήταν θεατρική παράσταση, θα έπρεπε να έχει κατεβάσει αυλαία στα πρώτα τρία λεπτά, μπας και γλιτώσει κάτι από γιουχαΐσματα και εκτοξευμένα μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού… 

Αλλά αυτό το κάτω του μετρίου θέαμα εκτυλίχθηκε και με το παραπάνω, καθώς οι ατάκες περί… οθωμανικής κουλτούρας της πόλης αφέθηκαν αγόγγυστα στη μοίρα τους, ενώ τα φωτογραφικά ενσταντανέ ακολούθησαν μια… διάθεση γαλαντομίας. 

Το… σόου συνεχίστηκε, (στο ίδιο επίπεδο) όπως ήταν φυσικό, και στη Θράκη. Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί –για άλλη μια φορά– η έλλειψη… γεωγραφικής κατεύθυνσης της ΕΡΤ. Επιτέλους, κάποιοι οφείλουν να τους ενημερώσουν ότι είναι… αποπροσανατολισμένοι ή τουλάχιστον να ενημερώσουν εκείνοι το… φιλοθεάμον κοινό σε ποια πόρτα στέκονται όταν… εκπέμπουν: Απ’ αυτή όπως μπαίνεις ή από την άλλη όπως βγαίνεις… 

Κοινώς, όταν επιμένουν να περιγράφουν ένα γεγονός, καλό θα ήταν να γνωρίζουν πού αυτό διαδραματίζεται, σε σχέση πάντα με τη δική τους φυσική… τοποθεσία. 

Με άλλα λόγια, εάν εκπέμπεις από την Τουρκία, τότε η συγκεκριμένη γεωγραφική ενότητα στην οποία διαδραματίστηκε το συγκεκριμένο γεγονός βρίσκεται δυτικά, εάν εκπέμπουν από Αθήνα, τότε κοιτούν βορειοανατολικά. Τέλος πάντων, αν είναι να συνεχίσουν να παίρνουν τα δαχτυλάκια τους για να βγάζουν τα ματάκια τους (αν και, ουσιαστικά, μπήγουν αυτά τα δαχτυλάκια σε άλλα ματάκια), ας κρατούν, σε κάποια από αυτά, μια… πυξίδα. Τουλάχιστον, για λόγους πολιτικής ορθότητας (ικανοποιητικό, φαντάζομαι, το επιχείρημα…). 

Κατά τα άλλα, είναι, αν μη τι άλλο, απολύτως… αντιαισθητικό να καταλαμβάνουν δημοσιογραφικό χώρο και αέρα και μάλιστα δημόσιο (που, για να υπενθυμίσουμε, είναι το αντώνυμο της λέξης «ιδιωτικός»). Το τραγικό βεβαίως είναι ότι συμπαρασύρουν και θρακιώτες δημοσιογράφους, που κάνουν copy – paste τα σούπερ της κρατικής τηλεόρασης για να βγάλουν τίτλο στις ιδιωτικές τους ιστοσελίδες… (Φυσικά, δεν περιμένει κανείς… από κανέναν να γνωρίζει ότι η αντιγραφή, όπως και το ψέμα, απαιτούν μεγάλη προσοχή.) 

Στη Θράκη ο πρώτος σταθμός ήταν το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή. Σε ξένο έδαφος, δηλαδή, εκεί όπου τον υποδέχτηκε ο τούρκος πρόξενος και οι συνεργάτες του, καθώς και όλοι οι εκπρόσωποι του «παρά» – με τις δύο έννοιες (με αυτήν που η πρόθεση δημιουργεί ως πρώτο συνθετικό μιας ελληνικής σύνθετης λέξης, π.χ., παράπλευρος, παράλογος, παραμουφτής… αλλά και με αυτήν που η τουρκική λέξη εννοεί)… Εκεί συναντήθηκε και με τούρκους και με «ξένους» δημοσιογράφους, που δραστηριοποιούνται στην ελληνική Θράκη (να, τώρα, αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός δεν αναφέρεται στη γεωγραφία…), για να καταγράψουν το μήνυμα που ήθελε να στείλει, δηλαδή, «σας μεταφέρω τις ευχές και την αγάπη του Προέδρου μας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν». 

Όπως ήταν φυσικό, έβαλε στο κάδρο και τον ταλαιπωρημένο πολιτικό του προϊστάμενο, τον Τσαβούσογλου, ενώ περνώντας στο «κυρίως», τόνισε ότι «η Τουρκία δεν θα παραμείνει σιωπηλή στην παραβίαση των δικαιωμάτων των μελών της μειονότητας και θα καταβληθεί κάθε προσπάθεια και θα γίνουν όλες οι ενέργειες για τη διμερή και τη διεθνή προστασία των δικαιωμάτων της μειονότητας». Αφού είπε το «ποίημα», πήγε για ξεκούραση, γιατί το βράδυ θα συμμετείχε στο ιφτάρ (το δείπνο και μοναδικό γεύμα των μουσουλμάνων στη θρησκευτική περίοδο που διανύουν αυτές τις μέρες). 

Εκεί λοιπόν πήραν θέση και οι τρεις μειονοτικοί βουλευτές Ιλχάν Αχμέτ (ΚΙΝΑΛ – Ροδόπη), Χουσεΐν Ζεϊμπέκ (ΣΥΡΙΖΑ – Ξάνθη) και Μπουρχάν Μπαράν (ΚΙΝΑΛ – Ξάνθη), οι δήμαρχοι Αρριανών Αμέτ Ριτβάν και Ιάσμου Οντέρ Μουμίν, από τη Ροδόπη, ο δήμαρχος Μύκης Ριτβάν Ντελιχουσεΐν από την Ξάνθη, η πρόεδρος του DEB Τσιγδέμ Ασάφογλου καθώς και οι «παραμουφτήδες» Ροδόπης Σερίφ και Ξάνθης Μέτε. Στο ίδιο μοτίβο οι συναντήσεις του σε Ξάνθη αλλά και στο Διδυμότειχο, αν και εκεί η επίσκεψη ήταν στοχευμένη, στο τζαμί Βαγιαζίτ, που αναστυλώνεται με προσοχή, μετά και την πυρκαγιά του 2017… 

Το σίγουρο είναι ότι αυτές οι προκλητικές επισκέψεις θα έπρεπε να έχουν ανασταλεί προ πολλού. Δεν είναι δυνατόν ο καθένας να «κάνει πολιτική» στις πλάτες των ανθρώπων που διαβιούν στη Θράκη και οι οποίες χρησιμοποιούνται μάλιστα για τα «σκηνικά» που με ευκολία στήνουν αξιωματούχοι ξένων χωρών εις βάρος της χώρας μας. Αυτές οι «πλάτες», οι οποίες όμως εμπαίζονται και εκ των έσω. Οι Θρακιώτες είναι πλέον αρκούντως εκπαιδευμένοι σε τέτοιου τύπου «αποστολές». Όταν, λοιπόν, ακούνε «ιδιωτική συνάντηση ενός τούρκου αξιωματούχου», καταλαβαίνουν ότι ακόμα δεν έχει βρεθεί η φόρμουλα από την Ελληνική Πολιτεία για την αποτροπή στησίματος αυτών των σκηνικών, η οποία θα αποτελούσε και εγγύηση για την ειρήνη και την ευημερία των ανθρώπων σε αυτήν την πλευρά της ελληνικής επικράτειας. Επίσης, όταν η Ελληνική Πολιτεία απαντά με θεσμικό τρόπο σε «ιδιωτικές κουβέντες», η συγκεκριμένη πλευρά και «πιάνεται» και ντρέπεται. Αν, δηλαδή, έχει κάποια σημασία αυτή η επισήμανση.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο Ρικ Πιτίνο, οι τραυματισμοί και το Προ-ολυμπιακό του Καναδά

 Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα. Μπορεί να έχει μεγάλη ιστορία αλλά παραμένει μικρή χώρα. Αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς, πόσο μάλλον στον αθλητισμό. Και όταν στην χώρα μας πλέον οι νέοι δεν αθλούνται - ούτε μαζικά και ερασιτεχνικά αλλά ούτε επαγγελματικά - είναι προφανές ότι η δεξαμενή κάποια στιγμή θα στερέψει.

Έτσι μετά το 2004, όπου συνέβει και μια τεραστίων διαστάσεων πανστρατεία του παγκόσμιου ελληνισμού για να παρουσιαστεί η χώρα μας όσο το δυνατόν καλύτερη στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα πράγματα πήραν τον κατήφορο. Για κάποια χρόνια είχαμε καλές φουρνιές σε κάποια αθλήματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια ο κατήφορος είναι μεγάλος και οι λόγοι είναι πολλοί (αλλά όχι της παρούσης).

Εξαίρεση δεν αποτελεί ούτε το μπάσκετ. Με πολύ μικρό αναπτυξιακό υπόβαθρο τα τελευταία χρόνια, και προπονητές που δεν πλέον δε διδάσκουν τα βασικά του αθλήματος στις μικρές ηλικίες, ρίχνοντας βάρος στο αποτέλεσμα και όχι στην εκμάθηνση και την ανάπτυξη, τα πράγματα έγιναν στάσιμα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και στις μικρές κατηγορίες οι περισσότεροι απ' αυτούς που ξεχωρίζουν είναι πρώην ταλέντα και 35άρηδες που έχουν φάει "με το κουτάλι" τα γήπεδα.

Για κάποια χρόνια η χώρα μας είχε την τύχη να συμπληρώνει τις "ελλείψεις" της με ομογενείς. Με σωστή προσέγγιση και ενσωμάτωσή τους στην εθνική από τις μικρές ηλικίες, οι αδερφοί Καλάθη, ο Κουφός και ο Μπράμος έγιναν κομμάτι της προσπάθειας, παίρνοντας κάποιοι συμπληρωματικό και κάποιοι άλλοι πιο σημαντικό ρόλο. 

Τα χρόνια όμως πέρασαν, ο πρόεδρος της ομοσπονδίας και οι συν αυτώ κουράστηκαν για να κυνηγάνε ταλέντα στην Ελλάδα και στην Αμερική, η θέση του ομοσπονδιακού προπονητή έγινε υπόθεση δύο καλοκαιρινών μηνών, με αποτέλεσμα λίγοι να θέλουν ν' ασχοληθούν σοβαρά. Οι μαζικές αποχωρήσεις της μεγάλης φουρνιάς έφεραν, την χώρα στο όριό της - μακριά από επιτυχίες. Βρεθήκαμε πολλές φορές ένα κλικ, από την μεγάλη επιτυχία αλλά ποτέ δεν τα καταφέραμε. 

Κι ύστερα ήρθαν ο Γιάννης και ο Θανάσης. Ο πρώτος διαφημίστηκε ως το μεγαλύτερο ταλέντο που έβγαλε το ελληνικό μπάσκετ, πέρασε γρήγορα τον Ατλαντικό (χωρίς να έχει παίξει ούτε ένα αγώνα σε Α1 ή Ευρωλίγκα) και είχε την τύχη να επενδύσει πάνω του μια μικρομεσαία ομάδα του ΝΒΑ - οι Μιλγουόκι Μπακς. Η σκληρή δουλειά, που αποτελεί το σήμα κατατεθέν του, η έμφυτη αθλητικότητά του και η εντυπωσιακή εξέλιξή του, έδωσαν καινούργιο ενδιαφέρον στην υπόθεση "εθνική μπάσκετ". Μαζί του εμφανίστηκε και ο Θανάσης: Μπορεί να μην είχε το ταλέντο του Γιάννη, αλλά όντας μεγαλύτερος, μπασκετικά ωριμότερος και σίγουρα πιο προσκολλημένος στην ιδέα της εθνικής απ' ότι ο μικρότερος αδερφός του (που παρά το status του, δεν έδειξε την ίδια προσήλωση στην εθνική, με άλλους μεγάλους Ευρωπαίους αστέρες του ΝΒΑ) να γίνει απαραίτητος στην ομάδα. Η αθλητικότητα, η αφοβία και η αμυντική του διάθεση τον έκαναν σημαντικότατο στέλεχος στο παζλ της εθνικής, και όχι μόνο "τον μεγάλο αδερφό του Γιάννη" που "παίζει χαριστικά στην εθνική για να είναι ευχαριστημένος ο αδερφός του".

Όμως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπάσκετ της Κίνας στα 2019 μας χτύπησε την μεγάλη καμπάνα. Έχοντας περάσει "αέρα" στα προκριματικά (κατά βάση με τα δεύτερα) και με την παρουσία του ΜVP του ΝΒΑ, Γιάννη Αντετοκούνμπο, στις τάξεις της ομάδας, είχαμε μεγάλες ελπίδες για επιτυχία. Όμως η έλλειψη προπονητή με παραστάσεις στο υψηλότερο επίπεδο, η κακή διαχείρηση του υλικού (αφού είδαμε πολλές φορές τους αθλητές μας να "κουτουλάνε" ο ένας τον άλλο στον αγωνιστικό χώρο και να έχουν αλλοπρόσαλλη χρονική παρουσία), οι ελλείψεις σε ψηλούς και σουτέρ, η κακή διαχείρηση εως και ατυχία ενός αγώνα (αυτού με την Βραζιλία) και η σαφέστατη εύνοια προς τους αντιπάλους μας σ' έναν άλλο (αυτού με την Τσεχία) μας έστειλαν στο σπίτι μας νωρίτερα από την ώρα μας. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι οι παλιές νοοτροπίες (όπου οι παρατρεχάμενοι αφήνονται να δημιουργούν έριδες στην ομάδα και που τ' αγωνιστικά συστήματα δεν αρκούν για να κάνουμε τ' αυτονόητα στο παρκέ), η λογική "με τέτοιους αθλητές δεν χρειαζόμαστε καν προπονητή" δεν αρκούσαν για να προχωρήσει η ομάδα, ενώ παράλληλα και η έλλειψη προστασίας της εθνικής (όπου φτάσαμε σε σημείο διαιτητής να λέει στον πάγκο της εθνικής "η εποχή σας πέρασε", δίνοντας τεχνική ποινή μετά από διαμαρτυρία για ένα "φάλτσο" σφύριγμα) κατέδειξαν ότι χρειαζόμαστε κάτι διαφορετικό για τη συνέχεια καθώς και ότι αν θέλουμε να ξαναέχουμε διακρίσεις στο μέλλον, θα πρέπει να υπάρξουν δομικές αλλαγές σε πολλά επίπεδα. 

Κι έτσι εμφανίστηκε ο Πιτίνο. Μια από τις μεγαλύτερες προπονητικές προσωπικότητες στον πλανήτη, βρέθηκε στην χώρα μας από σπόντα για να προπονήσει τον ΠΑΟ και όταν "είδε φως" στην εθνική, μπήκε δεχόμενος να το κάνει χωρίς μισθό. Βέβαια ο άνθρωπος στο μυαλό του είχε μια γρήγορη, "αμερικάνικη" ομάδα, με τον Σπανούλη αρχηγό-ηγέτη, τους Καλάθη - Ντόρσεϊ - Σλούκα στα γκάρντ,  Παπανικολάου-Θανάση-Παπαπέτρου στο "3", και μπροστά Πρίντεζη-Παπαγιάννη-Κουφό-Μήτογλου στα καλύτερά τους, με τον Γιάννη να παίζει παντού. Στα χαρτιά η ομάδα είχε προοπτική, δυναμική και ταλέντο, ενώ το σημαντικότερο ήταν το ότι όλοι (μετά από καιρό) φαίνονταν θετικοί για να πάρουν μέρος. Αλλά η πράξη αποδείχτηκε εντελώς διαφορετική απ' ότι η θεωρία.

Είπαμε όμως, η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα. Αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες μπασκετμπολίστες που ανήκουν στο πολύ πάνω ράφι, είναι αριθμητικά λίγοι.  Έτσι όταν φάνηκε από το πρόγραμμα του ΝΒΑ ότι τα playoffs τα πράγματα θα τραβούσαν μακρυά, και επομένως η συμμετοχή για τους 2+1 Έλληνες της εθνικής στο Προ-ολυμπιακό θα ήταν δύσκολη, αρχίσαμε να μετράμε σιγά-σιγά πιθανές απώλειες. Μετά τραυματίστηκε σοβαρά ο Κώστας Παπανικολάου, με αποτέλεσμα να μην έχει (ακόμα και σήμερα, 6 μήνες μετά τον τραυματισμό του) τη δυνατότητα να προπονηθεί σε φουλ ρυθμούς. Σ' αυτούς προσθέστε τον Ντόρσεϊ (ο οποίος όπως δεν προσήλθε στην εθνική το 2019 γιατί ήθελε να κυνηγήσει "το όνειρο του ΝΒΑ", έτσι και τώρα κάνει το ίδιο) και τον Κουφό (τον οποίο κάποιοι στην ομοσπονδία δε θέλουν για λόγους που αγγίζουν τα ορια του κουτσομπολιού) για να καταλάβετε ότι η ανίκητη, στα χαρτιά, ομάδα έχει μεγάλη έλλειψη ταλέντου, προοπτικής και παραστάσεων, σε "θέσεις-κλειδιά", παρά την παρουσία μιας"αλεπούς των πάγκων" (του Ρικ Πιτίνο) και την επιστροφή του Βασίλη Σπανούλη στα γαλανόλευκα, για την τελευταία του ευκαιρία να πάρει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το γιατί φτάσαμε να μετράμε τα κουκιά και να μη μας βγαίνουν είναι βέβαια απλό. Όπως είπαμε και πριν, τα τελευταία χρόνια οι ομάδες δεν επενδύουν σε Έλληνες, το ταλέντο είναι περιορισμένο και η εξέλιξη των "ταλαντούχων" μικρή (για τους λόγους προαναφέραμε). Έτσι στο Προολυμπιακό του Καναδά σε λίγο καιρό, τα πράγματα θα είναι δύσκολα, τόσο απέναντι στους Τσέχους και τους Τούρκους, όσο και απέναντι στους οικοδεσπότες Καναδούς.

Και είναι κρίμα γιατί οι "καλοί" Έλληνες είναι όντως πολύ καλοί. Αλλά τα χρόνια περνάνε, η ομάδα δεν προχωράει και από πίσω αυτοί που έρχονται είναι λίγοι και λιγότερο ταλαντούχοι. Ας ελπίσουμε ότι οι αλλαγές που έρχονται - στην ομοσπονδία αλλά και στην νοοτροπία - να βελτιώσουν τα πράγματα, ώστε να ξαναδούμε μεγάλες επιτυχίες και να μην καταλήξουμε πάλι να ευχόμαστε ν' αποκλειστούν ομάδες νωρίς από τις υποχρεώσεις τους, ώστε να έχουμε τους λίγους πολύ καλούς μας, υγιείς στην εθνική... 

Στα 2010, στο τουρνουά Ακρόπολις η εθνική μας νίκησε 123-49 τον Καναδά. Έντεκα χρόνια μετά, η ομάδα του Καναδά φαντάζει το μεγάλο φαβορί για να περάσει στους Ολυμπιακούς. Οι συγκρίσεις προκαλούν θλίψη. Και όλα αυτά παρότι από την τότε έχουν αποσυρθεί ο Σκορτσιανίτης και ο Διαμαντίδης και απουσιάζουν οι Βασιλειάδης και Περπέρογλου, αλλά αγωνίζονται ακόμα οι Σπανούλης, Πρίντεζης και Καλάθης. Η μεν ομάδα του Καναδά εξελίχθηκε, η δε δική μας οπισθοδρόμησε...

Τι είναι τελικά η Eurovision; "Πανηγυράκι" ή "η μεγαλύτερη μουσική συνάντηση της Ευρώπης";

Ο διαγωνισμός της Eurovision πάντα τραβούσε τα τηλεοπτικά (και όχι μόνο) βλέμματα. Από την εποχή που οι Antique οδήγησαν για πρώτη φορά μετά από χρόνια την χώρα μας στην 5άδα του διαγωνισμού, το ενδιαφέρον ανέβηκε ακόμα περισσότερο. Πλέον η χώρα μας δε συμμετείχε για "την χαρά της συμμετοχής" αλλά έπαιρνε μέρος και διεκδικούσε θέση "μεταλλίου" και γιατί όχι, νικητή. Το ενδιαφέρον παρέμεινε και όταν οι καλές εποχές πέρασαν ανεπιστρεπτί, με αποκλεισμούς στους ημιτελικούς και αποτυχημένες εμφανίσεις στα τελικά (όταν περνούσαμε). Θυμηθείτε τι συνέβει τις εποχές της ΝΕΡΙΤ, όταν παραλίγο να μη στείλουμε καθόλου τραγούδι στο διαγωνισμό...

Αυτό όμως που πάντα παρέμενε όλο αυτό το διάστημα, ήταν η κόντρα "οπαδών" και "αρνητών" του διαγωνισμού. "Το γεγονός της χρονιάς" για τους μεν, "πανηγυράκι χωρίς σημασία για τους δε". Με λίγα λόγια ένας ακόμα λόγος για να κάνουμε αυτό που μας αρέσει περισσότερο από τον ήλιο, τη θάλασσα και τις βόλτες την παραλία: να διχαζόμαστε και να μαλώνουμε.

Η φετεινή Eurovision δεν αποτελεί εξαίρεση. Μετά τη μη διεξαγωγή του διαγωνισμού το 2020, ήταν αναμενόμενο ότι το ενδιαφέρον ήταν μεγάλο. Και είναι φοβερό ότι πριν από το "μεγάλο Σάββατο του τελικού" (στον οποίο η χώρα μας συμμετείχε περνώντας από το σκόπελο των ημιτελικών), είχε αρχίσει πάλι το γνωστό τροπάριο και από τις δύο πλευρές. Οι μεν να ημνούν το διαγωνισμό και οι δε να τον καταδικάζουν. Ευτυχώς δε φτάσαμε πάλι στα γεγονότα του 2003, όταν με αφορμή την χρήση αγγλικού στίχου στο "Ι will die for you" είχε κάνει παρέμβαση ως και ο Μίκης Θεοδωράκης (για ν' αποδειχτεί για μια ακόμα φορά ότι είμαστε καταπληκτικοί ως λαός στο να δίνουμε σημασία σε μη σημαντικά πράγματα).

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι ο πνευματικός κόσμος της χώρας παρέμεινε αμέτοχος. Ειδικά μετά το τέλος της βραδιάς και με την ανακοίνωση των μεγάλων θεαματικοτήτων της ΕΡΤ1, είχαμε καταιγισμό άρθρων και αναρτήσεων για "την κατάντια της χώρας" και καταδίκη του καναλιού που έδωσε τόσο θεσμό στο διαγωνισμό. Ναι του ίδιου καναλιού που έχει 30 ντοκυμανταίρ την εβδομάδα, καταπληκτικές μουσικές εκπομπές και που οι σειρές του είναι (σε γενικές γραμμές) υψηλού επιπέδου. Το τραγελαφικό την ίδια ώρα που οι αρθογράφοι κατακεραύνονουν το διαγωνισμό τη Eurovision, οι ιστοσελίδες που τους φιλοξενούν δημοσιεύουν ειδήσεις του τύπου "Μάγεψε το τραγούδι της Κύπρου", "Κόλαση οι τραγουδίστριες της Σερβίας" κ.ο.κ. Κάποιοι κακεντρεχείς θα που ότι αυτό γίνεται γιατί η Eurovision πουλάει - εμείς θα πούμε ότι πιθανότατα αυτό να συμβαίνει στα πρόθυρα της "σφαιρικής ενημέρωσης".

Όπως και να έχει ο διαγωνισμός είναι απλά ένας διαγωνισμός τραγουδιού. Είναι ο τελευταίος μεγάλος πανευρωπαϊκός διαγωνισμός και είναι λογικό να τραβάει το ενδιαφέρον του κόσμου. Είναι επίσης ένας καλός (εντός και εκτός εισαγωγικών) περισπασμός, σε μια εποχή που οι "χαλαρές" ειδήσεις, οι οποίες μπορεί να ενδιαφέρουν τον κόσμο, είναι λίγες. Σε μια εποχή που υπάρχει αβεβαιότητα για το μέλλον, τα πράγματα σα εργασιακά δε δείχνουν καλά, οι μισθοί καταρρέουν και δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, χρειάζονται και αυτά. Αρκεί να μην τους δίνουμε παραπάνω σημασία απ' όση πρέπει. Γιατί η ζωή συνεχίζεται και μετά τη Eurovision...

Και για να κλείσουμε: Μπορεί σήμερα η υποκουλτούρα να κυριαρχεί, αλλά και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με την Ελλάδα εκπαιδευτικά ποιοτικά σε καλύτερη κατάσταση απ' ότι σήμερα, την κρατική ραδιοτηλεόραση να προστατεύει "ποιοτικά" τον ελληνικό λαό και τον ελληνικό πολιτισμό να είναι στα ντουζένια του σε όλα τα επίπεδα, ο κόσμος έβλεπε ταινίες σεξ στους κινηματογράφους, έσπαγε πιάτα στα μπουζούκια και τραγουδούσε "Σ' αγαπάω, μ' ακούς". Υποκουλτούρα υπήρχε λοιπόν και θα υπάρχει πάντα.

Κέρδος να υπάρχει, και ας επιβαρύνεται το περιβάλλον: το παράδειγμα του bitcoin και του Elton Musk

Ο Elon Musk είναι ένας από τους πλέον γνωστούς αλλά και αμφιλεγόμενους επιχειρηματίες της εποχής μας. Έχοντας ιδρύσει και οδηγήσει την Tesla στην κορυφή της καινοτομίας και έχοντας μια σχέση αγάπης/μίσους με την τεχνολογία, καθώς και την υποστήριξη πολύ ισχυρών funds, έχει καταφέρει να έχει μια δύναμη δυσανάλογα μεγαλύτερη του μεριδίου αγοράς της εταιρείας του.

Όταν όμως κάνει τοποθετήσεις έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει τις αγορές, γιατί πολύ απλά ο κόσμος τον ακούει. Είναι αυτό που λέμε λαϊκά, πραγματικός "influencer".

Έτσι  όταν η Tesla ανακοίνωσε τον Φεβρουάριο ότι θα αγόραζε Bitcoin αξίας 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων και θα άρχιζε παράλληλα να το δέχεται ως μέσο πληρωμής, ήταν αναμενόμενο ότι αυτό θα επηρέαζε την τιμή του κρυπτονομίσματος. Βέβαια η απόφαση αυτή του ιδιοκτήτη της Elon Musk, παρουσίασε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί την ίδια στιγμή δεν είχε κάτι να προσθέσει για τη σπατάλη ενέργειας που είναι συνδεδεμένη με το κρυπτονόμισμα - παρά την προφανή ασυνέπεια αυτής της στάσης με τα "πράσινα διαπιστευτήρια" που διαθέτει η εταιρεία του.

Κι όταν άλλοι υποστηρικτές του Bitcoin υποστήριξαν έκθεση στην οποία προβαλλόταν ο ισχυρισμός ότι ο συνδυασμός εξόρυξης κρυπτονομισμάτων και πρότζεκτ ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα μπορούσε να έχει θετικό αντίκτυπο στο περιβάλλον, ο Musk επαίνεσε το περιεχόμενό της ως "αληθινό", παρόλο που οι υπεραισιόδοξες προβλέψεις της μύριζαν "πράσινο ξέπλυμα" μη φιλικών προς το περιβάλλον δραστηριοτήτων.

Βέβαια λίγους μήνες αργότερα ο Musk ανέκρουσε πρίμα, αναγνωρίζοντας ότι οι ενεργειακά απαράδεκτοι αλγόριθμοι ηλεκτρονικής εξόρυξης του κρυπτονομίσματος καταναλώνουν περισσότερη ισχύ από ολόκληρες χώρες. Και δημιουργείται το ερώτημα: η ταχύτητα της ξαφνικής στροφής του καταδεικνύει κερδοσκοπία ή δείχνει προχειρότητα όσο αφορά το τη στρατηγική μιας εταιρείας που υποτίθεται ότι αγαπάει το περιβάλλον; Όπως και να έχει, αυτή η μεταστροφή επηρέασε τους οπαδούς των κρυπτονομισμάτων οι οποίοι κρέμονται από κάθε λέξη του Musk και οι οποίοι επλήγησαν από την απώλεια 365 δισεκατομμύρια δολ. στην κεφαλαιοποίηση του Bitcoin μετά την απόφαση του Musk να σταματήσει την υποστήριξη πληρωμών για αυτοκίνητα Tesla με το συγκεκριμένο κρυπτονόμισμα. 

Η αλήθεια βέβαια είναι απλή: H φθηνή και άφθονη ενέργεια είναι απαραίτητη για τους εξορύκτες κρυπτονομισμάτων. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί με τα σημερινά δεδομένα με ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, και έτσι στην πραγματικότητα ο "βρώμικος" άνθρακας αντιπροσωπεύει περίπου το 38% στο ενεργειακό μείγμα εξόρυξης, σύμφωνα με το Cambridge Center for Alternative Finance. Οι εκτιμήσεις περί της συνολικής κατανάλωσης ενέργειας από το δίκτυο του Bitcoin ποικίλλουν πολύ, ωστόσο κυμαίνονταν από 20-80 τεραβατώρες το 2019 σε περισσότερες από 100 το 2021.Παρά τις προσπάθειες των διάσημων υποστηρικτών του κρυπτονομίσματος, να προωθήσουν αφηγήσεις σχετικά με την "ανανεώσιμη εξόρυξη", το πλήθος των αφιονισμένων οπαδών των κρυπτονομισμάτων δεν έφτασε ποτέ ούτε καν κοντά στην προσπάθεια επίλυσης των ενεργειακών ζητημάτων που συνδέονται με την εξόρυξη. 

Έτσι, και χωρίς να βγάλουμε τη πιθανότητα κερδοσκοπίας τελείως εκτός πλάνου, η στροφή 180 μοιρών της Tesla υποδηλώνει ότι η διαφημιστική εκστρατεία γύρω από την υποστήριξη της εταιρείας στο Bitcoin μπορεί να μην άξιζε τα ερωτηματικά και τις αμφιβολίες που γεννήθηκαν σε θεσμικούς επενδυτές, οι οποίοι όλο και περισσότερο δίνουν προσοχή σε περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς παράγοντες, καθώς και σε ζητήματα εταιρικής διακυβέρνησης. "Μπορούν οι επενδυτές αειφορίας να εξετάσουν το ενδεχόμενο απόκτησης μεριδίων σε εταιρείες οι οποίες έχουν σχέση με κρυπτονομίσματα;", αναρωτιόταν ο οικονομολόγος της UBS Paul Donovan τον Φεβρουάριο. Ο Musk έκανε πλέον την απάντηση λίγο πιο εύκολη, ακόμα κι αν σημείωσε ότι η Tesla θα διατηρήσει το δικό της χαρτοφυλάκιο σε Bitcoin (αν και σε πιο περιορισμένο απ' το αρχικό του μέγεθος).

Η κίνηση του Musk μπορεί επίσης να καταδεικνύει ότι τα αυτοκίνητα Tesla δεν "φεύγουν" από τα ράφια σαν ζεστό ψωμί ως αποτέλεσμα της αποδοχής πληρωμής με Bitcoin.Μια άλλη άβολη αλήθεια για το Bitcoin είναι ότι οι τεράστιες μεταβολές στην τιμή του και η τεχνητά περιορισμένη προσφορά του το καθιστούν πολύ καλύτερο ως εργαλείο για κερδοσκοπικές αποταμιεύσεις παρά για την αγορά πραγμάτων - κάτι που μπορεί να αποτελεί "καμπανάκι" για τις φορολογικές αρχές ανά τον κόσμο.Στα τέλη Μαρτίου, εκπρόσωπος της Tesla ανέφερε στο CoinDesk ότι δεν ήταν σαφές εάν υπήρχαν έστω και κάποιες πληρωμές για αγορά αυτοκινήτων με το συγκεκριμένο κρυπτονόμισμα.

Εις υγείαν του κορόιδου

Η εταιρεία όμως δεν έχασε. Και το γιατί είναι απλό: H Tesla αποκάλυψε ότι είχε προσποριστεί έσοδα 101 εκατομμυρίων δολ. από την πώληση περίπου 10% του χαρτοφυλακίου που διατηρούσε σε Bitcoin. 

Βέβαια ο Musk δεν είναι (τελείως) ανόητος. Έτσι άφησε αρκετή "βενζίνη στο ρεζερβουάρ" προκειμένου να αποφύγει να αφήσει εντελώς "στα κρύα του λουτρού" τους κρυπτονομισματικούς "μαθητές" του. Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή για τη χρήση ψηφιακών νομισμάτων τα οποία είναι λιγότερο ενεργειακά "σπάταλα" από το Bitcoin, αντισταθμίζει τα στοιχήματά του για το μέλλον του χρήματος - και διατηρεί το δικαίωμα να συνεχίσει να "τρολάρει" το Διαδίκτυο.  Π.χ. το Ethereum, εν τω μεταξύ, στοχεύει να απομακρυνθεί από το μοντέλο εξόρυξης το οποίο βασίζεται σε υπολογιστική "εργασία" προς ένα νέο το οποίο να τροφοδοτείται από ήδη υπάρχοντα "μερίδια" σε κρυπτονομίσματα. Εναλλακτικά μοντέλα υφίστανται ήδη. Ωστόσο, όσο περισσότερο ο Musk κάνει συνεχείς στροφές σε ζητήματα πληρωμών και ασχολείται με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να εντοπίσει κανείς πού τελειώνει το μέλλον του χρήματος και πού αρχίζει η "απάτη". Αυτό, δηλαδή, που είναι ακριβώς και το πραγματικό ζήτημα.