Το πρώτο μέρος του αφιερώματος των τηλεοπτικών ρόλων των μεγάλων κωμικών πρωταγωνιστών του ελληνικού κινηματογράφου μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.
Το αφιέρωμα μας κλείνει με πέντε σπουδαίους ηθοποιους: την Ρένα Βλαχοπούλου, τον Γιώργο Παπαζήση, τον Νίκο Ρίζο, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και την Δέσποινα Στυλιανοπούλου. Δυστυχώς μερικοί άλλοι εκ των μεγάλων κωμικών μας - όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, είχαν ελάχιστη τηλεοπτική παρουσία από την οποία δε σώζεται τίποτα στις μέρες μας...
α) Ρένα Βλαχοπούλου
Η Ρένα Βλαχοπούλου γεννήθηκε το 1923 στην Κέρκυρα. Μετά από μια σπουδαία καριέρα στον κινηματογράφο (στον οποίο παρέμεινε πιστή γυρίζοντας 6 ταινίες μεταξύ 1979-1985, στην τελευταία δηλαδή προσπάθεια αναβίωσης του ελληνικού εμπορικού σινεμά) και στο θέατρο, πέρασε στο βίντεο (γυρίζοντας 10 βιντεοταινίες). Όσο αφορά την τηλεόραση είχε μια συμμετοχή στους 10 Μικρούς Μήτσους του Λάκη Λαζόπουλου, ενώ πρωταγωνίστησε σε 5 τηλεοπτικές σειρές- τις πρώτες δύο (που σήμερα είναι χαμένες) στην κρατική τηλεόραση μεταξύ 1976-1979 και τις άλλες 3 στον ΑΝΤ1, συμμετέχοντας σε δουλειές παραγωγών και σκηνοθετών με τους οποίους είχε συνεργαστεί στις τελευταίες κινηματογραφικές της συμμετοχές. Από τις 3 ("Η κυρία του πάνω ορόφου" -1990, Μάλιστα Κύριε" - 1991, "Μάμα Μία" - 1991), η πιο επιτυχημένη ήταν η τελευταία, η οποία κράτησε 28 επεισόδια. Αξίζει να σημειωθεί ότι η σειρά "Η κυρία του πάνω ορόφου", προέρχεται από τη βιντεοσειρά του 1987 με τίτλο "Σας έπιασα στα πράσα". Η σειρά αυτή προβλήθηκε ξανά ως τηλεοπτική μίνι σειρά στην "ΕΤ1" με τον ίδιο τίτλο που είχε η βιντεοσειρά. Η Ρένα Βλαχοπούλου ποτέ δε συμπάθησε την μικρή οθόνη - και όταν το έκανε το έκανε κυρίως από καλλιτεχνική ανάγκη. Όπως σημειώνει στην Βιογραφία της "Βίβα Ρένα" (Εκδόσεις Άγκυρα, 1992): "Δε με χωράει η μικρή οθόνη, εγώ θέλω απλωσιά. Μόνο στη μεγάλη αισθάνομαι ότι μπορώ να παίξω. Η μικρή με πνίγει γι' αυτό ποτέ μου δεν την αγάπησα, ούτε υποθέτω και εκείνη εμένα."
H Ρένα Βλαχοπούλου απεβίωσε τον Ιούλιο του 2004, σε ηλικία 81 ετών.
β) Γιώργος Παπαζήσης
Ο θρυλικός "Μανωλιός" με μεγάλες κινηματογραφικές γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα. Έκανε μεγάλες επιτυχίες τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, τόσο στο θέατρο όσο και τον κινηματογράφο, παίζοντας το ρόλο του πονηρού Κρητικού, που καταφέρνει στο τέλος να τα βγάλει πέρα. Στην 1η περίοδο της τηλεόρασης δεν πήρε μέρος - αν εξαιρέσει κανείς μια παρουσία στο "Θέατρο της Δευτέρας" (στο "Μπράβο Κολονέλο" το 1979), την "Βραδιά Επιθεώρησης" στο 1984 και τη σειρά του Γιώργου Παπαστεφάνου "Οι παλιοί μας φίλοι" (1985). Η μοναδική σειρά στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο (μετά το απαραίτητο, για Έλληνα κωμικό, πέρασμα από το βίντεο), ήταν στο New Channel την τηλεοπτική σεζόν 1990-1991. Λεγόταν "Show και αβλαβές" και αποτέλεσε την (περιορισμένης απήχησης) απάντηση του καναλιού στις εκπομπές-σκετς του Γιάννη Ζουγανέλη (τότε στο Mega):
Μετά το τέλος της σειράς αυτής, ο Γιώργος Παπαζήσης αφοσιώθηκε στο θέατρο, μέχρι που διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας το 2014. Απεβίωσε τέσσερα χρόνια αργότερα στην Αθήνα...
γ) Νίκος Ρίζος
Ο Νίκος Ρίζος γεννήθηκε το 1924 στην Άρτα και είχε μια κινηματογραφική καριέρα που κράτησε 5 δεκαετίες - με την πρώτη του συμμετοχή να γίνεται το 1941 ("Νύχτα χωρίς ξημέρωμα") και την τελευταία το 1984 ("Ράδιο Αρβύλα"). Μετά το τέλος του εμπορικού κινηματογράφου, πέρασε ταχύτατα στο βίντεο όπου πρωταγωνίστησε σε δεκάδες (κυρίως χαμηλής ποιότητας) παραγωγές. Τα περάσματά του στην τηλεόραση ήταν αρκετά. Δυστυχώς όμως από τις 7 σειρές της ΕΡΤ στις οποίες συμμετείχε, για τις 6 δεν υπάρχουν ολόκληρα επεισόδια, αφού οι μαγνητοταινίες σβήστηκαν μεταξύ της περιόδου 1981-1983, ενώ καμία απ' αυτές δεν παίχτηκε σε επανάληψη. Η τελευταία ("Μπαμπάδες, γιοι και πειρασμοί" του 1992), στην οποία συμμετείχαν και άλλοι γνωστοί ηθοποιοί του ελληνικού σινεμά (όπως ο Αλέκος Τζανετάκος), υπάρχει στο αρχείο της ΕΡΤ, αλλά παραμένει - προς το παρόν - θαμμένη εκεί. Όσο αφορά τη συμμετοχή του σε τηλεοπτικές σειρές της ιδιωτικής τηλεόρασης είμαστε πιο τυχεροί - αφού εκεί ήταν προσεκτικοί με το αρχείο τους. Από τις συμμετοχές αυτές ξεχωρίζει αυτή στην "Αίθουσα του Θρόνου" (στα 1998 - στην οποία συμμετείχε άλλος ένας μεγάλος του ελληνικού σινεμά, ο Αλέκος Αλεξανδράκης):
Ο Νίκος Ρίζος έφυγε από τη ζωή το 1999, σε ηλίκία 74 ετών.
δ) Διονύσης Παπαγιαννόπουλος
Ο Διονύση Παπαγιαννόπουλος (γεννημένος το 1912 στο Διακοφτό), εκτός από την μεγάλη καριέρα στην τηλεόραση και το θέατρο, έκανε και σπουδαία καριέρα στην πρώτη περίοδο της ελληνικής τηλεόρασης: "Θωμάς και Χατζηθωμάς" (1973), "Ο κουσούρης" (1973) αλλά κυρίως το "Λούνα Παρκ" που κράτησε 7 ολόκληρα χρόνια - από τον Ιούνιο του 1974 μέχρι το Μάιο του 1981. Από τα 349 επεισόδια της σειράς, σωσμένο ολόκληρο υπάρχει στην χώρα μας μόνο ένα. Βέβαια το γεγονός ότι η σειρά προβαλόταν και στην Κύπρο στο ΡΙΚ, μας κάνει να ελπίζουμε ότι ίσως υπάρχουν επιπλέον επεισόδια σωζόμενα εκεί:
Η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη "Τ' ανάποδα" το 1981. Η σειρά θεωρείται η συνέχεια του "Λούνα Πάρκ", για την οποία γυρίστηκαν 8 επεισόδια. Αυτά δεν προβλήθηκαν την εποχή που παραγγέλθηκαν, παρότι πληρώθηκαν. Οι μαγνητοταινίες ξεχάστηκαν σε κάποιες αποθήκες, και γλύτωσαν τη λαίλαπα του σβησίματος του 1981-1984. Τελικά προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2015, χωρίς όμως να έχει τη διαφήμιση που του άρμοζε:
Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έφυγε από τη ζωή το 1984, στην Αθήνα.
ε) Δέσποινα Στυλιανοπούλου
Η Δέσποινα Στυλιανοπούλου γεννήθηκε το 1932 και παραμένει ενεργεί θεατρικά μέχρι σήμερα, παρότι βρίσκεται στην 9η δεκαετία της ζωής της. Μετά από σειρά μεγάλων κινηματογραφικών επιτυχιών (ως υπηρέτρια και φτωχοκόριτσο, στο πλάι κυρίως του Νίκου Ρίζου), αποσύρθηκε από το σινεμά στο 1984 ("Πέστα Βρωμόστομε" με τον Στάθη Ψάλτη), έχοντας πρωταγωνιστήσει για τελευταία φορά σε ταινία στα 1979 ("Μονά-ζυγά δικά μου"). Στην χρυσή εποχή του βιντεοκλάμπ πρωταγωνίστησε και αυτή σε δεκάδες παραγωγές, κάνοντας λίγες μόνο εμφανίσεις στην τηλεόραση. Απ' αυτές ξεχώρισαν η συμμετοχή της στο "Χήρες Club" του Alter (με τον Στράτο Τζώρτζογλου και την Μαρία Γεωργιάδου) το 2004, όπου έπαιξε την γιαγιά και τα "Χρυσά Κορίτσια"της ΕΤ1. Η Δέσποινα Στυλιανοπούλου έφυγε από τη ζωή το 2024: Εδώ σε μια από τις τελευταίες, μεγάλες συνεντεύξεις της:
Μπορεί ο ευρωπαϊκός τύπος (έντυπος και ηλεκτρονικός) ν' αναφέρουν ότι η Ευρώπη "προειδοποιεί" την Τουρκία, αλλά η ανυπαρξία κυρώσεων και παραπομπή τους "στο μέλλον" την ίδια στιγμή που τουρκικών συμφερόντων εταιρείες προσπαθούν να κάνουν γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και τουρκικά πολεμικά πλοία κινούνται στα πέριξ των ελληνικών χωρικών υδάτων, καταδεικνύει ότι τελικά η Ε.Ε. όχι μόνο αδιαφορεί για δύο μέλη του στενού πυρήνα της, αλλά είναι έτοιμη να κάνει τα στραβά μάτια προκειμένου να μη δυσαρεστήσει τον Ερντογάν. Επ' αυτού, γράφει σχετικά ο Μιχάλης Ιγνατίου στο "Hellas Journal" και δυστυχώς δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του καθώς και την αντιπολίτευση στην χώρα μας, που μιλούν για πηλίκο "υπό του μηδενός":
"Όλοι εναντίον της Κύπρου, λοιπόν… Όπως τον Απρίλιο του 2004, όταν οι πάντες, εκτός της Μόσχας, απαίτησαν από το λαό του νησιού να αποδεχθεί το φιλοτουρκικό και ρατσιστικό σχέδιο Aνάν. Αντί να …ακούσουν οι «ξεροκέφαλοι» Ελληνοκύπριοι και να παραδώσουν την Πατρίδα τους στους Τούρκους, απάντησαν με ένα βροντερό όχι. Τους απείλησαν ότι “θα πέφτουν κεραμίδια στα κεφάλια τους”. Δεν φοβήθηκαν. Και η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ακόμα όρθια και τους δείχνει ότι δε φοβάται. Τώρα βλέπουμε το ίδιο ακριβώς σκηνικό, αλλά με διαφορετικό τρόπο.
Οι Γερμανοί και άλλοι εταίροι της Ελλάδας και της Κύπρου, επιχειρούν να τιμωρήσουν τη Λευκωσία και όχι την κατοχική δύναμη Τουρκία, την οποία μάλιστα θα επιβραβεύσουν, για να …δεχθεί να εισέλθει σε διαδικασία διαλόγου με την Ελλάδα! Που φτάσαμε…Όσο και να πανηγυρίζουν κάποιοι δικοί μας στην Αθήνα και τη Λευκωσία, οι μεταμεσονύκτιες αποφάσεις των Ευρωπαίων για την Τουρκία δεν είναι καλές. Πάλι την γλίτωσε η κατοχική δύναμη. Και θα συνεχίσει να απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο. Ας μην έχουμε αμφιβολία…
Η ευρωπαϊκή συμπεριφορά είναι απαράδεκτη, άθλια και ελεεινή. Και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτή η συμπεριφορά είναι πάνω απ’ όλα αντι-ευρωπαϊκή. Αυτές είναι οι αρχές της ενωμένης Ευρώπης; Αυτή είναι η Ευρώπη των λαών και της αλληλεγγύης;Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:Η επιθυμία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι να ξεκινήσει ο διάλογος μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας. Και αυτή η επιθυμία είναι γνωστή στην Αθήνα και την Άγκυρα.Είναι κάτι που συζήτησε διεξοδικά ο υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.
Οι Αμερικανοί θα ήθελαν πάρα πολύ να ανακοινώσουν επίσημα την έναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου, στο πλαίσιο των προσπαθειών που γίνονται σε όλο τον κόσμο για να έρθουν κοντά εχθρικές χώρες.
Την Πέμπτη ανακοινώθηκε η έναρξη συνομιλιών μεταξύ του Ισραήλ και του Λιβάνου για τις θαλάσσιες ζώνες, και τα εύσημα πήραν και πάλι οι Αμερικανοί, καθώς είχαν αναλάβει τη μεσολάβηση.Οι διεθνείς αυτές επιτυχίες βοηθούν εξαιρετικά το προεκλογικό αφήγημα του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, αλλά -για να είμαστε και δίκαιοι- δείχνει και την αποτελεσματικότητα του υπουργού Εξωτερικών Πομπέο και της ομάδας που ασχολείται με όλα αυτά τα θέματα.
Λόγω των αντιδράσεων στην Τουρκία για την επίσκεψη του στην Ελλάδα, ο κ. Πομπέο αποφάσισε να στείλει στην Άγκυρα τον υφυπουργό Εξωτερικών, Φίλιπ Ρίκερ για συνομιλίες. Ο κ. Ρίκερ θα προσπαθήσει να εξηγήσει ότι το γεγονός των καλών σχέσεων με την Ελλάδα δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον έχει στραφεί εναντίον της Τουρκίας.
Αντίθετα, τη θεωρεί ακόμα σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών και γενικά της Δύσης.Όπως έχουμε εξηγήσει πολλές φορές, ενώ η Αμερική προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο, όπως πρέπει να κάνει κάθε σοβαρή χώρα, δεν είναι έτοιμη να απωλέσει την Τουρκία. Αυτό είναι σίγουρο. Αρνούνται να αποδεχθούν την πραγματικότητα.Επιστρέφοντας στον ελληνοτουρκικό διάλογο, να σημειώσουμε ότι η αμερικανική πλευρά έχει υπογραμμίσει και στην Άγκυρα και στην Αθήνα την ανάγκη να αποφευχθούν πάση θυσία ενέργειες που θα μπορούσαν να εκτροχιάσουν τις προσπάθειες για την έναρξη του διαλόγου.Και όπως αντιλαμβανόμαστε, στο πλαίσιο αυτό εισηγούνται -χωρίς να απαιτούν είναι η αλήθεια- να βρεθεί τρόπος να αποφευχθούν οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας.Βεβαίως, γι’ αυτό φροντίζει η Καγκελάριος Μέρκελ η οποία τις τελευταίες ημέρες δείχνει μία άνευ προηγουμένου εχθρότητα εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου.
Και αυτή η εχθρότητα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά την Αθήνα και τη Λευκωσία.Διότι αν οι δύο χώρες δεν έχουν βοήθεια από τους Ευρωπαίους εταίρους τους, τότε το πρόβλημα είναι τεράστιο. Δεν γίνεται να εκνευριζόμαστε με τους Αμερικανούς και να σιωπούμε όταν πρόκειται για τους Ευρωπαίους εταίρους. Το αφήγημα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης έχει καταρρεύσει εντελώς.Μία χώρα μέλος της Ένωσης, η Κύπρος, είναι υπό κατοχή, είναι περικυκλωμένη από τουρκικά πολεμικά πλοία, αλλά η Ευρώπη δεν τιμωρεί την Τουρκία.
Τα βάζει, αντίθετα, με την Κυπριακή Δημοκρατία, με το θύμα, επειδή απαιτεί να επιβληθούν κυρώσεις και στη Λευκορωσία, αλλά και στην Τουρκία.Ποια είναι τελικά τα οφέλη από τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ε.Ε.; Στην οικονομία καταδίκασαν την Αθήνα και στη Λευκωσία στα μνημόνια και τα προγράμματα, που παραλίγο να καταστρέψουν τις δύο χώρες. Και στον πολιτικό τομέα, επιλέγουν την Τουρκία, χώρα μη μέλος, την οποία και επιβραβεύουν.Είναι φρικτή η γερμανική πολιτική, άρα και αυτή της ενωμένης Ευρώπης, για τον Ελληνισμό. Έτσι απλά να το καταγράψουμε:Συνεχίζεται η πολιτική τιμωρίας της Ελλάδας και της Κύπρου από το 2010 μέχρι και σήμερα. Οι ευθύνες του πρωθυπουργού της Ελλάδας και του προέδρου της Κύπρου αυξάνονται, αν δεν αντιδράσουν, διότι οι χώρες που ηγούνται της τιμωρίας κυβερνώνται από συντηρητικά κόμματα.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Εμφανίστηκαν και νέες «γραφίδες» στην Ελλάδα να καταδικάζουν τη στάση της ημικατεχόμενης Κύπρου για το θέμα των κυρώσεων εναντίον του δικτάτορα της Λευκορωσίας. Ο μηχανισμός των Βρυξελλών δρα, όπως και τότε, όπως το 2004. Οι πολίτες τους αγνοούν, βεβαίως, αλλά το πρόβλημα είναι ότι ασκούν έλεγχο στο 80% των ελληνικών μέσων ενημέρωσης. Και ΔΕΝ εννοώ οικονομικό έλεγχο. Έχει μαζευτεί ένας νεοφιλελεύθερος συρφετός που ασκεί «βίαιη» κριτική σε ότι πρεσβεύει η Κυπριακή Δημοκρατία και φτάνουν στο σημείο να υιοθετούν την τουρκική προπαγάνδα. Είναι φρικτή η στάση τους και εναντίον των συμφερόντων της Ελλάδας και της Κύπρου. Δεν μπορούν να καταλάβουν οι ανόητοι ότι δεν θα βρεθεί κανένας πρωθυπουργός στην Ελλάδα να παραδώσει κομμάτι της ελληνικής κυριαρχίας στην Τουρκία."
Κλείνοντας, αντί για οποιασδήποτε άλλης κατακλείδας θα θέλαμε να σας παραπέμψουμε σε μια τοποθέτηση του αείμνηστου Μανόλη Γλέζου για τον κυπριακό ελληνισμό - αξίζει να την προσέξετε:
Αρκετοί από τους σπουδαίους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου έκαναν δεύτερη (ή και τρίτη) καριέρα στην μικρή οθόνη είτε στα πρώτα χρόνια της ελληνικής κρατικής τηλεόρασης είτε στα πρώτα βήματα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Κάποιοι απ' αυτούς είχαν μικρή συμμετοχή λόγω ηλικίας ή αντίληψης για το μέσο, ενώ κάποιοι άλλοι έδειξαν ένα μέρος του μεγάλου ταλέντου τους, παρά τα όποια προβλήματα είχαν οι σειρές που συμμετείχαν....
α) Γεωργία Βασιλειάδου
Η Γεωργία Βασιλειάδου είχε πολύ μικρή συμμετοχή στην τηλεόραση, έχοντας γεννηθεί στα 1897, ήταν ήδη αρκετά μεγάλη στα πρώτα χρόνια της τηλεόρασης στην χώρα μας, έχοντας ήδη αποσυρθεί από το σινεμά από το 1970 (με τον τελευταίο ρόλο της να είναι ένα σύντομο πέρασμα στην ταινία "1-1-4" στα 1977). Βέβαια αυτό είναι περισσότερο απ' τη μηδενική συμμετοχή που είχαν άλλοι μεγάλοι κωμικοί (όπως ο Βασίλης Αυλωνίτης ή ο Γιώργος Λογοθετίδης) που "έφυγαν από τη ζωή" πριν αρχίσει η μεγάλη παραγωγή τηλεοπτικών σειρών. Οι τηλεοπτικοί της ρόλοι περιορίζονται στη συμμετοχή της στην σειρά "Το παλιό το κατοστάρι" που προβλήθηκε από την ΥΕΝΕΔ σε 45 επεισόδια το 1974 (και στην οποία συμμετείχαν σπουδαίοι πρωταγωνιστές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Φραγκίσκος Μανέλης,ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Κώστας Χατζηχρήστος), από την οποία δεν υπάρχουν σωζόμενα απόσπάσματα, καθώς και στη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται", στην οποία έπαιξε σε 8 επεισόδια ως "Μανταλενιά".Η Γεωργία Βασιλειάδου έφυγε από τη ζωή στις 12 του Φλεβάρη του 1980, ξεχασμένη από τους περισσότερους συναδέλφους της και τους παλιούς θαυμαστές της...
β) Γιάννης Γκιωνάκης
Ο Γιάννης Γκιωνάκης αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση. Παρότι ηλικιακά και από πλευράς δημοφιλίας, θα μπορούσε να έχει μεγάλη συμμετοχή στα τηλεοπτικά πράγματα, αυτή ήταν περιορισμένη. Για τους λόγους που αυτό συνέβει πολλά μπορούν να υποτεθούν αλλά ελάχιστα αποπνέουν σιγουριά. Το σίγουρο είναι ότι την ίδια εποχή ο μεγάλος αυτός πρωταγωνιστής του θεάτρου και του σινεμά, έκανε πολλές "αρπαχτές" στο βίντεο - παίζοντας ρόλους "guest" σε παραγωγές χαμηλού επιπέδου. Η συμμετοχή του περιορίζεται σε ορισμένες τηλε-ταινίες (που προβλήθηκαν στον ΑΝΤ1), σε τηλεοπτικές θεατρικές παραγωγές (όπως το "θέατρο της Δευτέρας" ή τη "Βραδιά Θεάτρου" - παίζοντας ρόλους που τον είχαν καθιερώσει στο σανίδι όπως αυτή που έχουμε συμπεριλάβει σ' αυτό το αφιέρωμά μας) και σε μια έκτακτη συμμετοχή σε δύο επεισόδια στην τηλεοπτική σειρά "Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης" στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Θανάσης Βέγγος.
("Το Στραβόξυλο" - "Θέατρο της Δευτέρας" - ΕΡΤ)
δ) Σωτήρης Μουστάκας
Ο Σωτήρης Μουστάκας αποτέλει έναν από τους πλέον "άτυχους" Έλληνες κωμικούς. Γεννημένος το 1940 ήταν πολύ νέος για να προλάβει την "χρυσή εποχή" του ελληνικού σινεμά, με αποτέλεσμα να παλέψει (με τον Στάθη Ψάλτη) χωρίς την απαραίτητη σεναριακή υποστήριξη να κρατήσει ψηλά τον εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο στις τελευταίες του μέρες. Έχοντας υψηλή δημοφιλία έπαιξε σε δεκάδες βιντεοταινίες, επαναλαμβάνοντας ρόλους και χαρακτήρες, αποτελώντας όαση συχνά μέσα σ' ένα σκηνοθετικό και σεναριακό χάος. Στην τηλεόραση είχε και αυτός λίγες συμμετοχές, πράγμα το οποίο αποτελεί παράδοξο, αφού την ίδια εποχή η προβολή αμφιβόλου ποιότητας επιθεωρήσεων στις οποίες συμμετείχε από τον ANT1 και το STAR πήγαιναν πολύ καλά από πλευράς τηλεθέασης. Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στα 1972, στην χαμένη τηλεοπτική σειρά "Χαρούμενη Κυριακή", με τη συνέχεια να γίνεται σε επεισόδια της σειράς "Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα" των Τάκη Χριστόπουλου και Μεγακλή Βιντιάδη:
Μετά απ' αυτό θα έχουμε αρκετές συμμετοχές σε επεισόδια δημοφιλών σειρών της ιδιωτικής τηλεόρασης (π.χ. "Δις Εξαμαρτείν", "Απαράδεκτοι"):
Ακολούθησε μια εκτεταμένη συμμετοχή σε μια σειρά της ΕΡΤ2, "Τα χαϊδεμένα παιδιά", το 2001, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σμαραγδή, στην οποία πρωταγιστούσε ο Γιάννης Μπέζος. Η σειρά είχε πολύ μικρή απήχηση, και σεναριακά δεν είναι του επιπέδου των συντελεστών της, αλλά ο Σωτήρης Μουστάκας, ξεχώρισε στο ρόλο του παππού Νικηφόρου. Η τελευταία του τηλεοπτική συμμετοχή έγινε το 2006 σε επεισόδιο της σειράς "Το κόκκινο δωμάτιο":
Ο Σωτήρης Μουστάκας απεβίωσε, νικημένος από τον καρκίνο το 2007, σε ηλικία 67 ετών.
ε) Μίμης Φωτόπουλος
Ο Μίμης Φωτόπουλος γεννήθηκε στα 1913 στην Ζατούνα Γορτυνίας, και έφυγε στην Αθήνα στα 1986. Λόγω του σχετικά πρόωρου θανάτου, δεν μπόρεσε τον ερχομό της ιδιωτικής τηλεόρασης, και έτσι παρά το ότι ήταν ενεργός θεατρικά και κινηματογραφικά μέχρι το τέλος της ζωής του (συμμετέχοντας σε πολλές ταινιές της τελευταίας περιόδου του εμπορικού ελληνικού σινεμά), δεν έχουμε πολλά αποσπάσματα από τις τηλεοπτικές συμμετοχές του, που ήταν αρκετές, κυρίως την περίοδο 1972-1982. Ξεχωριστές είναι οι συμμετοχές του στις σειρές "Το 24ωρο ενός παλιατζή" (1972- που είναι χαμένη), "Εύθυμες Ιστορίες" (1977), "Τα παλιόπαιδα τ' ατίθασα" (1980) και την παιδική σειρά "Ο κήπος με τ' αγάλματα" (1980), όπου έπαιξε αριστοτεχνικά το ρόλο του "Μπάρμπα-Κυριάκου":
Εκεί που έλαμψε όμως ήταν στο "Θέατρο της Δευτέρας" όπου έλαμψε σε δύο ρόλους - του "Πελοπίδα" στο δικό του έργο "Πελοπίδας ο καλός πολίτης" και στο "Δον Καμίλο" του Σωτήρη Πατατζή, καθώς και στη σειρά "20 χρόνια επιθεώρηση". Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, στα 1984, ήταν στην τηλεοπτική σειρά "Ο Θείος μας ο Μίμης", στην οποία πρωταγωνιστούσαν μαζί του η Καίτη Λαμπροπούλου, ο Σπύρος Καλογήρου και η Ευαγγελία Σαμιωτάκη.
(στο 2ο μέρος του αφιερώματος στην τηλεοπτική παρουσία των Ελλήνων κωμικών θα ασχοληθούμε με την Ρένα Βλαχοπούλου, τον Γιώργο Παπαζήση, τον Νίκο Ρίζο, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και την Δέσποινα Στυλιανοπούλου).
Οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά τον τελευταίο καιρό είναι εξαιρετικά αρνητικές. Δεν είναι μόνο οι βόλτες των τουρκικών πολεμικών σκαφών στα ελληνικά και κυπριακά ύδατα (στα οποία υπάρχει σχετική παρεμπόδιση μόνο ότι αφορά την ελληνική πλευρά, αφού η Κύπρος δεν έχει τις δυνάμεις ν' αντιδράσει), αλλά κυρίως το ότι η Ελλάδα σύρεται σε διάλογο με την Τουρκία από τους συμμάχους της, χωρίς να υπάρχει πλήρης κάλυψη του μοναδικού προαπαιτούμενου που είχε ζητήσει δηλ. το να σταματήσει να προβαίνει η Τουρκία σε προκλητικές ενέργειες και με μια ατζέντα που είναι σίγουρο ότι θα βγει χαμένη. Ο λόγος είναι πρόφανής - αν δεν υπάρχει πρόοδος και έναρξη διαλόγου με την Τουρκία, στην επερχόμενη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά μέτρα εναντίον της, κάτι που η Γερμανία και οι δορυφόροι της δε θέλουν να συμβεί για οποιαδήποτε λόγο. Η πίεση είναι τόσο μεγάλη που ακόμα και ο λαλίστατος μέχρι πριν μερικές μέρες Μακρόν έχει υποχωρήσει, ενώ και η χώρα μας δείχνει να κατεβάζει τους τόνους αφήνοντας τον Πρόεδρο της Κύπρου να κρατάει τη σημαία ψηλά (κάνοντας μια συγκλονιστική ομιλία στην ολομέλεια του ΟΗΕ), προσπαθώντας ν' αποφύγει την εξόφθαλμη επιβουλή των Τούρκων στα ζωτικά της συμφέροντα. Αυτή η στάση προφανώς και δεν τιμάει την χώρα μας: πέραν του ότι η Κύπρος είναι κομμάτι του ελληνισμού το οποίο η χώρα μας έχει Συνταγματική υποχρέωση να προστατεύει, είναι και το ότι δεν μπορούμε να επικαλούμαστε την αλληλλεγγύη μεταξύ μελών της Ε.Ε., αλλά να μην τη δίνουμε όταν αυτή μας ζητείται.
Τις τελευταίες μέρες, βλέπουμε και ακούμε απίστευτα πράγματα: για συνόδους κορυφής που ακυρώνονται λόγω κορωναϊού (λες και όλους τους προηγούμενους μήνες δε γίνονταν τηλεδιασκέψεις), για χάρτες της Ε.Ε. που δεν "αποτελούν νομικά έγγραφα", για βέτο (των Κυπρίων) που προσπαθούν να παρακαμφούν και για αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών (που θα οδηγήσει σε γκριζάρισμα όλου του Αιγαίου)! Η δε Τουρκία συνεχώς μιλάει για τήρηση της συνθήκης της Λωζάνης αλλά παράλληλα θέλει να την παραβιάσει ζητώντας από την Ελλάδα να μετονομάσει την μουσουλμανική μειονότητα σε τουρκική. Εμείς από την άλλη δε ζητάμε - και δε ζητήσαμε ποτέ - από εκείνη να την τηρήσει και να δούμε π.χ. Έλληνα διοικητή και αστυνομικό διευθυντή στην ϊμβρο και στην Τένεδο. Το άλλο ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι με ορισμένες λίγες εξαιρέσεις (π.χ. "Το Παρόν", "Το Ποντίκι") ελάχιστα άλλα ΜΜΕ παρουσιάζουν όλες τις πλευρές του ζητήματος, μένοντας μόνο στην παρουσίαση του αξιόμαχου των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Τα όσα αναφέρονται στο παρακάτω άρθρο της εφημερίδας "Το Ποντίκι" είναι αποκαλυπτικά - κυρίως για το ρόλο των Αμερικανών στο συγκεκριμένο ζήτημα:
"Σύμφωνα με τη γλαφυρή διατύπωση έμπειρου Ελληνα διπλωμάτη «οι Αμερικανοί θέλουν να γυαλίσουν τα παπούτσια του Ερντογάν με τη γλώσσα μας». Για τον σκοπό αυτό ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο θα σπεύσει τις επόμενες μέρες στην Αθήνα με το «αίτημα» της απόσυρσης, από τα ελληνικά νησιά, αμερικανικών οπλικών συστημάτων (πυραύλων που πρόσφατα αναβαθμίστηκαν οι δυνατότητές τους με τον διπλασιασμό του βεληνεκούς τους) τα οποία απειλούν τις επιχειρησιακές δυνατότητες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων…
Όπως έχει γράψει το "Ποντίκι" το θέμα τις «μερικής αποστρατιωτικοποίησης» των ελληνικών νησιών βρίσκεται στο επίκεντρο μια συζήτησης για τη δημιουργία των προϋποθέσεων έναρξης ενός νέου γύρου ελληνοτουρκικών συνομιλιών.
Η «μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος» σε κρίσιμες περιοχές της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, δηλαδή σε περιοχές ελληνικής επικράτειας τις οποίες η Τουρκία έχει βάλει στο μάτι, φαίνεται ότι αποτελεί στόχο και απαίτηση, τόσο των Γερμανών Εταίρων όσο και των Αμερικανών «φίλων» και «συμμάχων».Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε, εξελίσσονται και οι συνομιλίες «τεχνικού» χαρακτήρα στο ΝΑΤΟ μεταξύ Ελλάδα και Τουρκίας οι οποίες συνεχίζονται και σήμερα, σύμφωνα με την πληροφόρηση που έχουμε από τον Τούρκο υπουργό άμυνας!Κατ αυτόν τον τρόπο, οι φίλτατοι σύμμαχοι και εταίροι ζητούν από την πρόθυμη ελληνική κυβέρνηση να προσέλθει αφοπλισμένη στο τραπέζι του διαλόγου με την Τουρκία όπου, προφανώς, το θέμα της υφαλοκρηπίδας θα είναι ένα μόνο από τα ζητήματα που θα συζητηθούν.
Αυτό που επίσης φαίνεται, από τις πληροφορίες ότι οι ελληνοτουρκικές διερευνητικές συνομιλίες ξανα-αρχίζουν, είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη συμφωνήσει να ικανοποιήσει τις εν λόγω απαιτήσεις…Το «αίτημα» του Πομπέο, για την απόσυρση των αμερικανικής κατασκευής πυραυλικών συστημάτων από κάποια ελληνικά νησιά, τα οποία η Ελλάδα δεν παρέλαβε ως δωρεά αλλά χρυσοπλήρωσε για να τα αποκτήσει την αμερικανική πολεμική βιομηχανία, βασίζεται στο επιχείρημα (αν υποτεθεί ότι οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη επιχειρημάτων όταν απευθύνονται σε υποτελείς τους)ότι οι ΗΠΑ έχουν υπογράψει τις Συνθήκες με τις οποίες αποδόθηκαν τα νησιά στου ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα υπό τον όρο να είναι αποστρατιωτικοποιημένα!
Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η ασφυκτική πίεση που ασκούν οι Αμερικανοί υπέρ των τουρκικών θέσεων εκδηλώνεται αν και οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ) διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν την περιβόητη νέα ελληνοαμερικανική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας η οποία υποτίθεται ότι θα διασφάλισε την χώρα από κάθε κίνδυνο αλλά στην ουσία την μετέτρεψε (την χώρα) σε μια απέραντη αμερικανική στρατιωτική βάση. Το γεγονός αυτό εξηγεί και «δικαιολογεί», ως ένα βαθμό, ότι οι Αμερικανοί ψάχνουν ακριβώς εδώ στην Ελλάδα τις πρόθυμες γλώσσες για να γυαλίσουν για λογαριασμό τους τα παπούτσια του Ερντογάν, προκειμένου να τον κρατήσουν κοντά στη δυτική σφαίρα επιρροής."
Η οικογένεια Μητσοτάκη αποτελεί μια κλασική πολιτική οικογένεια, της οποίας τα μέλη μια μερίδα του κόσμου ακολουθεί πιστά, ενώ μια άλλη απεχθάνεται αφόρητα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (ο οποίος για την τήρηση της ιστορικής αλήθειας ΔΕΝ ήταν ο πρώτος πολιτικός στην οικογένεια αλλά ο 2ος, αφού είχε προηγηθεί ο πατέρας του Κυριάκος), κατάφερε να δημιουργήσει πάθη όχι μόνο όσο ήταν εν ζωή αλλά ακόμα και μετά θάνατον (τόσο με το θέμα του δρόμου στα Χανιά, όσο και με την κινηματογραφική ταινία για τη ζωή του) - πράγμα που λέει πολλά για τη διάρκεια καθώς και το τρόπο που καθόρισε το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Η δυναστεία συνεχίζεται με την Ντόρα, τον Κυριάκο καθώς και το γιο της πρώτης τον Κώστα, με τις ίντριγκες όμως μεταξύ τους να φέρνουν περισσότερο σε σικελική μαφιόζικη οικογένεια 3ης γενιάς, παρά σε πολιτική οικογένεια από την Κρήτη. Ο Γιώργος Λακόπουλος εξηγεί το γιατί:
"Μιλώντας για τους Μητσοτάκηδες πρέπει να παίρνουμε υπόψη δυο χαρακτηριστικά τους. Πρώτο: είναι οικογένεια- με την έννοια της «φαμίλιας». Δεύτερο: δεν δέχονται να πειράζουν τα μέλη της οι απέξω, αλλά μεταξύ τους μπορούν να σφαχτούν. Τι μπορούν; Έχουν σφαχτεί ήδη. Πρώτος ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετέφερε τη σχέση του με την αδελφή του σε επίπεδο Κάιν και Άβελ. Δεν την ακολούθησε όταν τη διέγραψε ο οικογενειακός εχθρός Σαμαράς – με τον οποίο ο ίδιος… συμμάχησε -και ενώ προετοιμάζονταν επί δυο δεκαετίες της πήρε το δικαίωμα της δεύτερης ευκαιρίας για την ηγεσία της ΝΔ μέσα από τα χέρια. Καθώς αυτή δίστασε να μεταφέρει το σχήμα «Μίλιμπαντ εναντίον Μίλιμπαντ» στα καθ’ ημάς, μόλις πήρε την ηγεσία, με τη συνδρομή του Σαμαρά, την έβγαλε στο περιθώριο του δημοσίου βίου, δηλώνοντας εξ αρχής ότι δεν πρόκειται να την κάνει υπουργό- και δεν την έκανε.
Για μια υποψήφια της Α’ Αθηνών, ήτοι μια πολιτευόμενη εν μέσω υποψήφιων υπουργών, αυτό ήταν εκτέλεση εν ψυχρώ. Ιδίως αν υπολογιστεί ότι η Ντόρα ήταν πολιτικό μέγεθος μεγαλύτερο από τον μικρό αδελφό της. Την εξόρισε στα Χανιά, όπου από το 2018 δεν έχει καν πρόσβαση στο εμβληματικό σπίτι της οικογένειας και απλώς επέτρεψε στον γιο της να είναι υποψήφιος δήμαρχος στην Αθήνα εν γνώσει του ότι κατασκευάζει έναν δελφίνο. Τα τελευταία χρόνια η πρώην υπουργός του Καραμανλή κρατάει τις αποστάσεις της. Άλλωστε και να ήθελε να πλησιάσει περισσότερο δεν θα της το επέτρεπαν. Αλλά όσοι την ξέρουν καλά, είναι σίγουροι ότι ζει για την ώρα που θα δαγκώσει το σύστημα που την παραγκώνισε, αδιαφορώντας και για τους δεσμούς αίματος. Η Μπακογιάννη είναι όπως έλεγε η αμερικάνικα ηθοποιός Ρίτα Γουέστ: » Όταν είμαι καλή, είμαι πολύ–πολύ καλή. Όταν είμαι κακιά, είμαι καλύτερη. Ένας Θεός ξέρει πώς κατάφερε ως τώρα να μην βγάλει τον κακό – καλύτερό εαυτό της, όταν βλέπει στα υπουργεία παλιούς νεροκουβαλητές της. Για την ίδια ούτε πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας, δεν έστερξε ο αδελφός της να γίνει και έδωσε τη δουλειά στον Κώστα Γκιουλέκα, αν και ήταν κομμένη και ραμμένη γι’ αυτήν. Ποιος άλλος στη ΝΔ έχει καλύτερη διεθνή κυκλοφορία και περισσότερες επαφές εκτός Ελλάδας; Η Ντόρα αρχίζει πλέον να χάνει την υπομονή της. Το τελευταίο διάστημα χτύπησε διαδοχικά σε τρεις περιπτώσεις χωρίς έλεος: Για τις μάσκες, το νόμο του Αυγενάκη και την Μόρια. Ήταν εμφανής αναβάθμιση των εχθρικών διαθέσεων της αφού ως τώρα είχε περιοριστεί στον Άδωνι, τον Κυρανάκη και τον Μπογδάνο, αφήνοντας έξω από τις ασκήσεις τοξοβολίας της τον πυρήνα της πρωθυπουργικής ευθύνης.Όσο ξεθυμαίνει το άρωμα της επιτυχίας του Κυριάκου να πάρει αυτό για το οποίο η οικογένεια προόριζε την ίδια, τόσο γίνονται πιο αισθητές οι αναθυμιάσεις της οργής της για τον άδικο παροπλισμό της. Τώρα χτύπησε σε τρία θέματα που πονάνε την κυβέρνηση. Ίσως και ως αντίδραση για την μιντιακή κινητοποίηση του Μεγάρου Μαξίμου κατά του Κ. Μπακογιάννη -αλλά και εναντίον του συζύγου της- χοντραίνει το παιχνίδι.
Την επόμενη φορά θα σημαδέψει πιο ψηλά. Τώρα που μπήκε στο χορό δεν πρόκειται να σταματήσει. Δεν είναι ακριβώς θέμα πολιτικής. Για οικογενειακές διευθετήσεις πρόκειται. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι πάντα «αιματηρές»."
Αναρτήσεις
