Μερικές σκληρές αλήθειες για το δημογραφικό...

 Στα 2016 γράψαμε ένα άρθρο με τίτλο που ρωτούσε αν βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος του ελληνισμού, με αφορμή το δημογραφικό. Το άρθρο είχε ξεσηκώσει αντιδράσεις, αφού πολλοί αναγνώστες του blog θεωρούσαν ότι ήμασταν υπερβολικοί. Σχεδόν 8 χρόνια αργότερα το θέμα έχει φτάσει στο κέντρο του ενδιαφέροντος, με την κυβέρνηση να εκμεταλλεύεται μια σκληρή πραγματικότητα για να κοπάσει το μεγάλο θόρυβο που προκαλεί το νομοσχέδιο για τους γάμους των ομοφυλοφίλων. 

Είναι τραγικό, κάποιοι να εκμεταλλεύονται ένα τόσο σοβαρό θέμα (και το οποίο στην πραγματικότητα αφορά το θεσμό της οικογένειας, που από την αρχή της μνημονιακής περιόδου έχει χτυπηθεί όσο κανένας άλλος θεσμός) και να το χρησιμοποιούν ως αντιπερισπασμό του αποτυχημένου τους χειρισμού σε σειρά θεμάτων, αλλά ίσως είναι μια ευκαιρία να πούμε μερικές αλήθειες - ώστε να μπορέσουμε να σώσουμε, ως χώρα, οτιδήποτε σώζεται...

Καταρχήν, όπως αναφέραμε και τότε, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό και δεν είναι πρόσφατο. Απλώς από το 2009 και μετά η μετανάστευση κοντά ενός εκατομμυρίου νέων ανθρώπων από την χώρα μας, ανθρώπων που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία στους οποίους η χώρα και οι οικογένειές τους είχαν επενδύσει για το μέλλον, δημιούργησε ένα κενό το οποίο, με τους χαμηλούς αναπαραγωγικούς δείχτες που είχε η χώρα ούτως ή άλλως, δεν ήταν δυνατόν να καλυφθεί. Δηλαδή, κάτι το οποίο με τους ρυθμούς που πηγαίναμε θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, συνέβει ταχύτερα. Η περίοδος μεταξύ του 2000 και του 2008, κατά την οποία μεγάλος αριθμός Ελλήνων μεταναστών επέστρεψε στην χώρα, ενώ μετανάστες από άλλες χώρες ήρθαν στην Ελλάδα για ένα καλύτερο αύριο, βρίσκοντας ευκαιρίες και έχοντας διάθεση να ενσωματωθούν, είχε δημιουργήσει μια πλασματική εικόνα για το μέλλον. 

Η περίοδος των μνημονίων όμως μας ξαναγύρισε στην πρότερη κατάσταση, μιας και έφυγε από την χώρα η επόμενη γενιά επιστημόνων, ενώ παράλληλα χάθηκε μεγάλο ποσοστό του εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού της χώρας προς όφελος των ευρωπαϊκών χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Αυτές οι χώρες πήραν τα καλύτερα μυαλά και τους καλύτερους τεχνίτες της Νότιας Ευρώπης, καταφέρνοντας έτσι να καλύψουν, χωρίς σοβαρή πολιτισμική αλλοίωση, το δικό τους δημογραφικό πρόβλημα. 

Γιατί ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: Η σκληρή πραγματικότητα, η οποία φαίνεται στην καθημερινότητα όλων των μεγάλων πολυ-πολιτισμικών χωρών, είναι ότι για να υπάρχει αρμονία στο εσωτερικό μιας χώρας, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τεράστιες εισροές στο εσωτερικό της από πληθυσμούς που διαφέρουν θρησκευτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Και αυτό γιατί οι δομές του κράτους στον Δυτικό κόσμο πλέον δεν μπορούν να ενσωματώσουν ούτε εκπαιδευτικά, ούτε κοινωνικά τους νέους πληθυσμούς - ειδικά πληθυσμούς που δεν ήρθαν με διάθεση να ενσωματωθούν. Και όταν δεν υπάρχει ενσωμάτωση, δημιουργούνται γκέτο και ανισότητες, ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που οι θεσμοί από το 2009 και μετά έχουν καταρρεύσει συνολικά.  Η ζοφερή πραγματικότητα στα κέντρα των μεγάλων πόλεων της χώρας μας (και όχι μόνο) μιλάει από μόνη της.  

Η κυβέρνηση έχοντας σηκώσει ψηλά τα χέρια στο ζήτημα της ακρίβειας που ταλανίζει την χώρα, θεωρεί ότι μπορεί να κάνει μια πολιτική ρελάνς χρησιμοποιώντας το δημογραφικό και φέρνοντας σειρά από μέτρα που πιστεύει ότι θα δημιουργήσουν την εντύπωση ότι θέλει να αυξηθούν τις γεννήσεις και να ενισχυθεί ο θεσμός της οικογένειας. Έτσι αυξάνει τα επιδόματα γεννήσεων, αυξάνει τον αριθμό των vouchers για βρεφονηπιακούς σταθμούς, δημιουργεί κοινωνικά τιμολόγια για την ενέργεια και παρουσιάζει μια σειρά μέτρων για τη δημιουργία κέντρων απασχόλησης και παιδικών σταθμών σε μεγάλες επιχειρήσεις. 

Όλα αυτά είναι καλά και ενδιαφέροντα, αλλά δεν αρκούν. Πρώτον γιατί ένα υποθετικό ζευγάρι (ας τους ονομάσουμε "Μαρία και  Γιώργο"), δεν πρόκειται να κάνουν παιδί για να πάρουν 400 ευρώ παραπάνω στη γέννα. Καλό είναι ως bonus αλλά δεν αρκεί. Η "Μαρία και ο Γιώργος" δεν κάνουν οικογένεια και παιδιά γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει και το να έχει κανείς οικογένεια δεν είναι πλέον σκοπός ζωής. Αλλά ακόμα και αν θα ήθελαν να το κάνουν, δυσκολεύονται γιατι δεν αισθάνονται ασφάλεια στη δουλειά τους, γιατί ξέρουν ότι και 9μηνο να γίνει η άδεια μητρότητας με πλήρη μισθό η πίεση θα είναι τεράστια για να γυρίσει νωρίτερα στην εργασία με φόβο απόλυσης (της Μαρίας) στην πρώτη ευκαιρία. Η "Μαρία και ο Γιώργος" ξέρουν ότι πολλοί σταθμοί δε δέχονται voucher (άρα και να το έχουν δεν πρόκειται να πάρουν θέση), και όταν δέχονται ζητούν έξτρα χρήματα για "δραστηριότητες". Ξέρουν ότι τα κέντρα απασχόλησης είναι μακρυά από το μέρος που διαμένουν και σε αυτά πάνε παιδιά με τα οποία (για τους δικούς τους λόγους το ζευγάρι) δεν θα ήθελε τα παιδιά τους να έκαναν παρέα. Γιατί ξέρουν ότι τα κέντρα απασχόλησης είναι απλώς (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) κέντρα παρκαρίσματος και οι υπάλληλοι είναι κακοπληρωμένοι και δεν έχουν κίνητρα προσφοράς. Ξέρουν ότι αν αρρωστήσει το παιδί τους δε θα υπάρχει κανείς να τους βοηθήσει (και το αφεντικό θα γκρινιάζει που θα χάνουν μέρες για να προσέχουν το παιδί και θα συχτιρίζει την "καλοσύνη" του που δεν έδιωξε την Μαρία όταν γύρισε από την εγκυμοσύνη) ενώ και η επίσκεψη στον παιδίατρο θα κοστίζει ένα 50άρικο χωρίς τα φάρμακα, αφού ο παιδίατρος του ΕΟΠΥΥ δεν έχει ραντεβού γι' αυτούς σε αυτή τη ζωή. Ξέρουν επίσης ότι για ένα φροντιστήριο, ένα μάθημα αγγλικών συν ένα άθλημα την εβδομάδα, θα χρειάζονται όλο το μηνιάτικο που περισσεύει από το ενοίκιο (αν είναι τυχεροί και βρουν σπίτι!) ή το υπερφουσκωμένο δάνειο και το σούπερμαρκετ. Ξέρουν ότι με βάση τα έξοδά τους θα χρειάζονται να έχουν τους γονείς τους να "τσοντάρουν" κάθε μήνα για τα εγγόνια τους. Επίσης ξέρουν ότι σχεδόν καμία επιχείρηση δε θα φτιάξει παιδικό σταθμό στις εγκαταστάσεις. Όχι μόνο γιατί γενικά οι μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα βλέπουν τους εργαζόμενους τους ως γαϊδάρους του 700άρικου, αλλά και γιατί στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες δουλεύουν σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν μπορούν για ποικίλους λόγους να επενδύσουν σε τέτοια εγχειρήματα.

Όλα αυτά τα ξέρει βέβαια ο κύριος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ. Αλλά είναι ζορισμένος και πρέπει να δείξει ότι ενδιαφέρεται (το οποίο σε προσωπικό επίπεδο μπορεί και να το κάνει, αλλά σε πολιτικό ούτε λόγος - τον πιέζει να μη χάσει την εξουσία). Ξέρει ότι η μόνη γρήγορη λύση για το δημογραφικό είναι οι μετανάστες. Και γι' αυτούς η λύση είναι μία: Όλοι οι μετανάστες που έρχονται να δηλώνονται κανονικά, να δουλεύουν για 500 ευρώ για να κάνουν τους εργάτες, τους οικοδόμους, τους αγρότες και τους σερβιτόρους στα τουριστικά καταλύμματα που χτίζονται και θα χτιστούν τα επόμενα χρόνια (ή για τις ανάγκες αυτών) και να μαζεύουν το ελαιόλαδο-χρυσάφι της χώρας. Θα είναι καλοδεχούμενοι ανεξαιρέτως θρησκείας, πολιτιστικής ταυτότητας και κουλτούρας. Και ας μην ενσωματωθούν ποτέ οι ίδιοι και ας δημιουργηθούν καινούργια γκέτο και καινούργιοι "κοινωνικά αποκλεισμένοι". Μια στο τόσο θα έχουμε ένα καινούργιο "Γιάννη" ή ένα νέο "Νέγρο του Μωριά" ή κάποιο φωτεινό μυαλό με γονείς μετανάστες που θα ξεπηδήσει από την ανέχεια και θα ανοίξει το δρόμο σε κάτι πρωτοποριακό - και θα χαιρόμαστε όλοι για την επιτυχία τους. Αλλά αυτοί θα είναι λίγοι  - οι περισσότεροι, θα ζουν σε γκέτο στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και την Πάτρα. Αυτοί λοιπόν θα δώσουν τη λύση, με λίγη εσάνς "ψηφιακών νομάδων" των οποίων ο πληθυσμός, παρεπιπτόντως, είναι σε παγκόσμια μείωση, αφού οι μεγάλες εταιρείες πλέον ζητούν τους εργαζομένους "στα γραφεία τους". Αλλά και αυτοί πόσο θα έμεναν στην χώρα; Η τάση έτσι κι αλλιώς είναι να μένουν για λίγους μήνες σε διάφορα μέρη - και να κάνουν stories παραπόνων στο Instagram για το κακό "εσπρέσσο" της καφετέριας στο νησί που μένουν.

Για το "brain drain" και για την επιστροφή των Ελλήνων ούτε λόγος. Ή μάλλον λόγος γίνεται αλλά σε θεωρητικό επίπεδο. Για να επιστρέψουν όλοι αυτοί που έφυγαν πρέπει να υπάρχει οικονομική σταθερότητα, ικανοποιητικοί μισθοί και ένα περιβάλλον που θα προσελκύει. Θα πρέπει η χώρα να έχει δείξει ενδιαφέρον για όλους αυτούς τους Έλληνες τα χρόνια που έχουν μεταναστεύσει το εξωτερικό. Δυστυχώς τίποτε απ' όλα αυτά δε συμβαίνει. 

Και κάτι ακόμα: Οι Έλληνες που μετανάστευαν από τις αρχές μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, το έκαναν ως κάτι "προσωρινό". Δημιουργούσαν συλλόγους, πήγαιναν στις εκκλησίες και τις κοινότητες, έστελναν τα παιδιά τους στο "ελληνικό" σχολείο. Μιλούσαν στα παιδιά τους ελληνικά και με τα χρήματα που έβγαζαν έχτιζαν σπίτια και αγόραζαν χωράφια στην Ελλάδα. Αυτό κράτησε ζωντανές τις κοινότητες των Ελλήνων στο εξωτερικό. 
Το ποσοστό των Ελλήνων που έφυγαν στα χρόνια της κρίσης και κάνει κάτι από τα παραπάνω είναι ελάχιστο. Η δεύτερη γενιά, ειδικά για τα παιδιά που είναι γεννημένα στο εξωτερικό, δεν έχει γνώση της γλώσσας, η επαφή τους με άλλους Έλληνες περιορίζεται σε φόρουμ στο Facebook και η Ελλάδα είναι μια χώρα διακοπών και μόνο.       

Αυτοί οι Έλληνες δε θα γυρίσουν ποτέ, αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά. Ευκαιρία λοιπόν για το ελληνικό πολιτικό σύστημα να το κάνει. Αλλιώς αυτό που λέγαμε πριν έξι χρόνια θα συμβεί σίγουρα: Θα έρθει το τέλος του ελληνισμού και θα συμβεί στην εποχή μας.

Περί της ίδρυσης των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας...

Η ιστορία της δημιουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας, δια της πλαγίας οδού δεν είναι καινούργια. Η πρώτη προσπάθεια έγινε στα 2011 (διαβάστε σχετικά εδώ), με την τελική προσπάθεια να μένει ημιτελής λόγω των τεραστίων αντιδράσεων που δημιούργησαν οι τότε προσπάθειες. Η κυβέρνηση όμως του Κυριάκου Μητσοτάκη, "αφουγκραζόμενη την κοινωνία" (την οποία σε άλλες περιπτώσεις αγνοεί επιδεικτικά) και έχοντας ως σύμμαχο την ανυπαρξία αξιωματικής αντιπολίτευσης, προχωράει ακάθεκτη, γράφοντας το Σύνταγμα της χώρας (το οποίο ως γνωστόν έχει πολύ συγκεκριμένους ορισμούς για το ποιος μπορεί να είναι φορέας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στην χώρα μας) εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την αρχή. Το νομοσχέδιο με τον κατ’ ευφημισμό τίτλο "Ελεύθερο Πανεπιστήμιο" συνιστά στο σύνολό του μια οργανωμένη προσπάθεια εξαπάτησης της κοινής γνώμης. 

Πρώτα γιατί είναι ψευδεπίγραφο, αφού αποκαλεί "ελεύθερα" τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ακριβώς όπως αποκαλούν "ελεύθερη" την ανεξέλεγκτη και… δήθεν αυτορρυθμιζόμενη αγορά, την οποία ρυθμίζουν βέβαια κατά το δοκούν οι κερδοσκόποι. Το κερδοφόρο για τους κερδοσκόπους και καταστροφικό για το λαό μοντέλο της ελεύθερης, έως ασυδοσίας ενεργειακής αγοράς, θα εφαρμοστεί τώρα και στα πανεπιστήμια. Με τις ίδιες ολέθριες συνέπειες όσον αφορά στα δίδακτρα που οι επιχειρηματίες θα εκτινάξουν, προφανώς, στα ύψη. Αφού θα είναι ελεύθεροι να κερδίζουν όσα θέλουν, εμπορευματοποιώντας την επιστημονική γνώση και πουλώντας στην «ελεύθερη» αγορά πανεπιστημιακές σπουδές. 

Το δεύτερο στοιχείο εξαπάτησης στο νομοσχέδιο για τις ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις είναι ότι για να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, αποφεύγουν να τα αποκαλέσουν με το πραγματικό τους όνομα. Έτσι, αποκαλώντας τα δημόσια πανεπιστήμια κρατικά, βαφτίζουν σε αντιδιαστολή τα ιδιωτικά σαν δήθεν μη κρατικά. Μόνο που τα ελληνικά, όπως άλλωστε και τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, δεν είναι κρατικά. Και συνεπώς δεν είναι ανελεύθερα, όπως ατεκμηρίωτα ισχυρίζονται. Κρατικά πανεπιστήμια υπάρχουν μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως στη Βόρεια Κορέα. Την οποία επικαλείται η κυβέρνηση σαν πρότυπο κράτους που ακόμη κι αυτή, λέει, έχει ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τα κρατικά πανεπιστήμια δεν είναι δημόσια, δεν είναι δηλαδή ΝΠΔΔ και δεν είναι αυτοδιοικούμενα. Οι διοικήσεις τους διορίζονται από το κράτος και δεν εκλέγονται σε ελεύθερες εκλογές από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Οι καθηγητές τους δεν είναι δημόσιοι λειτουργοί, όπως στην Ελλάδα, αλλά κρατικοί υπάλληλοι. Όσο για την προς διδασκαλία ακαδημαϊκή ύλη, αυτή δε διαμορφώνεται ελεύθερα από το ακαδημαϊκό προσωπικό, αλλά περνά από την οδό της κρατικής λογοκρισίας. Καμία σχέση δηλαδή με ό,τι συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Εφόσον, λοιπόν, τα πανεπιστήμια εδώ είναι δημόσια και αυτοδιοικούμενα, η έννοια του αντίθετου, δηλαδή του μη κρατικού πανεπιστημίου, δεν υφίσταται. Το αντίθετο του δημόσιου και αυτοδιοικούμενου πανεπιστημίου είναι το ιδιωτικό και απολύτως κερδοσκοπικό πανεπιστήμιο. Ποιος, άλλωστε, πιστεύει ότι υπάρχουν επιχειρηματίες οι οποίοι θα επενδύσουν εκατομμύρια ευρώ στις ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, μια και η εκπαίδευση είναι ένα πολύ ακριβό σπορ, χωρίς να έχουν σαν σκοπό τους το κέρδος; 

Το τρίτο στοιχείο εξαπάτησης στο νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αφορά στο ότι θα έρθουν, δήθεν, στη χώρα μας, μέσω επιχειρηματικών ομίλων, μεγάλα και εμβληματικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Τα μεγάλα πανεπιστήμια όπως το Harvard, to Yale ή το MIT δεν έχουν κανένα λόγο να έρθουν στη μικρή «αγορά» της Ελλάδας σαν ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί λόγω του περιορισμένου μεγέθους της… αγοράς, δεν περιμένουν να κερδίσουν απολύτως τίποτε. Αλλά κι ακόμη, γιατί δεν είναι πρόθυμα, μέσω των συνεργασιών με ιδιώτες, να διακυβεύσουν το καλό τους όνομα. Άλλωστε τα πανεπιστήμια αυτά, αν ενδιαφέρονταν πράγματι να έρθουν στην Ελλάδα, θα προτιμούσαν να το κάνουν με συνεργασίες με τα υψηλού κύρους δημόσια πανεπιστήμια. Και όχι με αγοραίες συνεργασίες με επιχειρηματίες που δεν έχουν ιδέα από ανώτατη εκπαίδευση. Κομίζει, άλλωστε, γλαύκα στην Αθήνα η κυβέρνηση, όταν υποστηρίζει ότι με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα μας έρθουν τα φώτα από τη Δύση. Αφού η κυβέρνηση που εμπορευματοποιεί την Ανώτατη Εκπαίδευση φαίνεται να μην γνωρίζει ότι τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, εδώ και χρόνια, έχουν συνάψει εκατοντάδες συμφωνίες ανταλλαγής φοιτητών και προσωπικού με μεγάλα και εμβληματικά διεθνή πανεπιστήμια. Υπάρχει, άλλωστε, και το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus, μέσω του οποίου χιλιάδες φοιτητές και καθηγητές, κάθε χρόνο, παρακολουθούν μέρος των σπουδών τους και διδάσκουν σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. 

Το τέταρτο ζήτημα εξαπάτησης της κοινής γνώμης στην υπόθεση της νομιμοποίησης των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα, έχει να κάνει με τον μύθο ότι, δήθεν, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα καλύψουν το κενό που άφησε η επί τούτοις φτωχοποίηση, η συρρίκνωση, η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση των δημόσιων πανεπιστημίων από την κυβέρνηση. Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να υποστηρίζουν ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα αναγκάσουν, δήθεν, τα δημόσια, δια του ανταγωνισμού, να βελτιωθούν. Η ευρωπαϊκή εμπειρία, όμως, διαψεύδει κάθε παρόμοιο επιχείρημα. Στη Γερμανία, στα 83 μικρά ιδιωτικά πανεπιστήμια που έχουν ιδρυθεί και λειτουργούν, σπουδάζει μόλις το 1% του φοιτητικού πληθυσμού. Το ίδιο συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου τα δημόσια πανεπιστήμια εξακολουθούν να καλύπτουν το συντριπτικό 90% ή και ακόμη περισσότερο των συνολικών εκπαιδευτικών αναγκών. Μύθος, λοιπόν, ότι θα έρθουν στην Ελλάδα σοβαρές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, εκπροσωπώντας μεγάλα διεθνή πανεπιστήμια. Όπως μύθος, επίσης, είναι ότι αυτά θα έχουν μεγάλη συμβολή στη διαμόρφωση της «εκπαιδευτικής αγοράς». Η μόνη συμβολή που θα έχουν θα είναι στα κέρδη των επιχειρηματιών που θα πιάσουν την ευκαιρία. 

Η πέμπτη εξαπάτηση τα κοινής γνώμης αφορά στον μύθο ότι, δήθεν, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα επαναφέρουν τους 40.000 Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό. Πρώτα γιατί πολλοί από αυτούς πήγαν στο εξωτερικό όχι εξ ανάγκης, αλλά συνειδητά, για να σπουδάσουν εκεί. Δεύτερον γιατί οι περισσότεροι φοιτητές φεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν καλή δουλειά, σχετική με το επιστημονικό τους αντικείμενο. Κι αυτό δεν είναι εκπαιδευτικό ζήτημα, αλλά ζήτημα που αφορά στην κακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Η οποία αν δεν βελτιωθεί, η αιμορραγία επιστημονικού δυναμικού δεν πρόκειται να σταματήσει. Και τέλος, η κυβέρνηση χύνει κροκοδείλια δάκρυα, σαν τον πατροκτόνο. Που πρώτα σκότωσε τον πατέρα του και μετά παραπονείται για την ορφάνια του. Αφού η ίδια διώχνει 20.000 φοιτητές κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, με το δήθεν αξιοκρατικό εφεύρημα της Ελάχιστης Βαθμολογικής Βάσης από τα ελληνικά πανεπιστήμια, ενώ υπήρχαν θέσεις σε αυτά - αυτοί οι 20000 υποψήφιοι θα είναι οι πρώτοι ενδιαφερόμενοι για τα "καινούργια" ιδιωτικά πανεπιστήμια. 

Η έκτη εξαπάτηση στην επιχείρηση νομιμοποίησης και λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων, αφορά στην πλάνη ότι πρόκειται, δήθεν, για πανεπιστήμια. Για να είναι ένας εκπαιδευτικός οργανισμός πανεπιστήμιο, πρέπει να μην είναι μόνο διδακτήριο. Αλλά και να παράγει ένα μέρος της επιστημονικής γνώσης που μεταδίδει. Η επιστημονική έρευνα δηλαδή, βασική και εφαρμοσμένη, είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για να είναι ένας εκπαιδευτικός οργανισμός πανεπιστήμιο. Και αυτές οι μικρές ιδιωτικές εκπαιδευτικές επιχειρήσεις στις οποίες αφορά το νομοσχέδιο, είναι απλά διδακτήρια. Η επιστημονική έρευνα χρειάζεται μεγάλες επενδύσεις σε υποδομές, σε εξειδικευμένο ακαδημαϊκό και τεχνικό προσωπικό, καθώς και σε εργαστήρια και σε εξοπλισμούς. Τις οποίες οι επιχειρηματίες που θα ωφεληθούν από τη λειτουργία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών επιχειρήσεων δεν θα κάνουν ποτέ, καθώς αυτές δεν είναι ανταποδοτικές. Συνεπώς όχι μόνο δεν πρόκειται για μη κρατικά και μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια, αλλά στην ουσία πρόκειται για εκπαιδευτικές επιχειρήσεις που παρέχουν σχεδόν αποκλειστικά υπηρεσίες διδασκαλίας. Που σημαίνει ότι αυτοί οι οργανισμοί, χάριν των οποίων καταρρακώνουν σήμερα το Σύνταγμα, αλλά και καταστρέφουν τα δημόσια πανεπιστήμια για να ανοίξουν τον δρόμο στα ιδιωτικά, είναι στην ουσία "μη πανεπιστήμια". Το παράδειγμα της Κύπρου (και της Βουλγαρίας), όπου το ερευνητικό έργο των ιδιωτικών πανεπιστημίων προσεγγίζει το μηδέν, είναι χαρακτηριστικό. 

Η τελευταία εξαπάτηση έχει να κάνει με τις "μηδενικές" αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει η ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, στα υπάρχοντα δημόσια πανεπιστήμια. Ποιος μπορεί να σιγουρέψει ότι στο τέλος δε θα προσπαθήσουν οι ιδιώτες να έχουν πρόσβαση στον κρατικό κορβανά, για να χρηματοδοτηθούν τόσο για το ερευνητικό όσο και το διδακτικό τους έργο; Ποιος δεν αποκλείει την επίκληση του Συντάγματος ώστε οι φοιτητές και οι διδάσκοντες να έχουν ίση πρόσβαση σε χρηματοδοτήσεις; 

Αλλά όλα τα παραπάνω προφανώς ελάχιστα απασχολούν τους κυβερνώντες. Εξάλλου τι είναι μερικές λεπτομέρειες μπροστά στην πρόοδο;

Το "Μινιόν" δεν ξαναγυρίζει - όσο και αν θα το θέλαμε...

Για όσους είναι πάνω από 40, και είτε ζούσαν είτε περνούσαν ως επισκέπτες από την Αθήνα, το "Μινιόν" αποτέλεσε ένα σημείο "κατατεθέν" της παιδικής τους ηλικίας. Ο τελευταίος όροφος του, ο γεμάτος παιχνίδια και η αίθουσα στο "πατάρι" που λάμβαναν μέρος παραστάσεις, συναυλίες και γιορτές κάθε Σαββατοκύριακο (τις μη εορταστικές περιόδους) και καθημερινά (τις εορταστικές), δωρεάν για όλους, σίγουρα θα τους μείνουν αξέχαστα. Το "Μινιόν" ξαναήρθε στην επικαιρότητα, μιας και οι νυν ιδιοκτήτες του, έχοντας μετατρέψει το κτίριο σε γραφεία και διαμερίσματα, το φωταγώγησαν - δίνοντάς του, ένα "εορταστικό" χαρακτήρα. Αμέσως το διαδίκτυο γέμισε με "ειδήσεις" που ως κεντρικό τίτλο είχαν ότι "το Μινιόν επιστρέφει". Προφανώς κάτι τέτοιο δε συμβαίνει - αλλά τα δεκάδες sites που αναμετάδωσαν την είδηση βασίστηκαν στη γενικευμένη νοσταλγία για να μαζέψουν "επισκέψεις"...Το άρθρο του Μιχάλη Τσαμπά, σχολιάζει την "είδηση" - και αξίζει να διαβαστεί...

"Η νοσταλγία είναι ένα από τα πιο έντονα συναισθήματα ενός ανθρώπου. Συνήθως αφορά όμορφες στιγμές που έχει ζήσει κανείς στο παρελθόν. Το μακρινό κυρίως. Κάθε χρόνο, τέτοιες ημέρες, την περίοδο των Χριστουγέννων ένα συγκεκριμένο θέμα έχει περίοπτη θέση στην λίστα με τα viral θέματα. Είτε αφορούν ένα άρθρο σε κάποιο site, είτε μια ανάρτηση στα social media. Και το όνομα αυτού (του viral θέματος ντε...) «Μινιόν». 

Χιλιάδες λέξεις, εκατοντάδες αναρτήσεις, δεκάδες videos αφορούν το πολυκατάστημα – μύθος που μεσουρανούσε στην Αθήνα τις δεκαετίες του '60, του '70 και του '80. Η νοσταλγία χτυπάει... κόκκινο σε ό,τι έχει να κάνει με το απόλυτο meeting point (όπως λένε και στο χωριό μου) εκείνων των δεκαετιών. Μικροί και μεγάλοι. Παιδιά και γονείς. Παππούδες και εγγόνια. Όλοι ζούσαν τον μύθο από τα χρώματα, από τα χιλιάδες παιχνίδια, από τις κυλιόμενες σκάλες. Ειδικά οι τελευταίες, στα παιδικά μάτια έμοιαζαν ως την μεγαλύτερη ανακάλυψη του κόσμου. Σκέψη αρκετή ώστε τα «πάνω – κάτω» να είναι σε μόνιμη βάση. 

Οι φωτογραφίες με την θρυλική σακούλα του «Μινιόν», τα videos με την grande υποδοχή του Άϊ – Βασίλη, οι πόζες των παιδιών μπροστά από τον «γεράκο με την κόκκινη στολή και στην μακριά άσπρη γενιάδα» κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, κάτι σαν έθιμο πια κάνουν την εμφάνισή τους. Κι από κάτω στα σχόλια, οι πάντες έχουν κάτι να θυμηθούν. Ένα περιστατικό, μια αξέχαστη αγορά, ένα αγαπημένο πρόσωπα, την πρώτη τους επίσκεψη. Η νοσταλγία που λέγαμε στην αρχή... Και ξαφνικά πριν μερικά 24ωρα μια φωτογραφία έκανε τον «γύρο του κόσμου». To... copy paste είχε την τιμητική του. Ο ένας μετά τον άλλο. «Το Μινιόν φωταγωγήθηκε», ήταν στο περίπου η λεζάντα που θύμιζε την... πιστολιά του αφέτη ώστε να αρχίσει ο αγώνας των αναμνήσεων. 

Προφανώς και η μοναδική ομοιότητα στις δύο περιπτώσεις του τότε και του σήμερα είναι μόνο το όνομα. Δεν υπάρχει ούτε χρονοκάψουλα, ούτε μηχανή του χρόνου να μας ταξιδέψει, να μας γυρίσει, σε εκείνον τον παράδεισο των μικρών και των μεγάλων. Ένας γίγαντας από σίδερο, ένα θηρίο με γραφεία και εκατοντάδες παράθυρα είναι αυτό που πρόσφατα φωταγωγήθηκε, κυρίως για την φωτογραφία και την λεζάντα αφού ακόμη δεν είναι λειτουργικό. Ένας κολοσσός που σε μερικούς μήνες θα φιλοξενεί γραφεία, υπηρεσίες, διαμερίσματα και καταστήματα μάλλον στο γιγαντιαίο ισόγειο. 

Ενα κτίριο που προφανώς θα δώσει και χρώμα και αίγλη στο καταταλαιπωρημένο κέντρο της πρωτεύουσας. Όμως «Μινιόν» δεν θα είναι. Δεν θα είναι ξανά το χριστουγεννιάτικο στέκι των μικρών, δεν θα είναι ο εμπορικός παράδεισος των μεγάλων. Δεν θα είναι μια εστία αναμνήσεων και διηγήσεων. Το «Μινιόν» ήταν ένα. Και όσοι δεν ξέρετε το γιατί, αναζητήστε το αυτές τις γιορτινές ημέρες με μια βόλτα στον «ιντερνετικό ωκεανό».

Οργή...

Τα όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη τον τελευταίο καιρό σίγουρα δεν αποτελούν έκπληξη σε όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην περιοχή εδώ και χρόνια. Αυτό όμως που προκαλεί έκπληξη είναι η ένταση του φαινομένου, όπως επίσης και η προθυμία των εμπλεκομένων να προβούν σε μια σειρά από, άνευ προηγουμένου, ακρότητες που δε αιτιολογείται, σε καμία περίπτωση από τα τα γεγονότα.

Δεν έχει νόημα να πούμε τα αυτονόητα: Οι Ισραηλινοί όντως "φυτεύτηκαν" στην περιοχή μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, αν και ο ερχομός τους είχε προαναγγελθεί τις αρχές του 20ου αιώνα. Όμως είχαν "δικαιώματα" στη συγκεκριμένη περιοχή γιατί κατοικούσαν εκεί ως λαός για αιώνες. Οπότε όταν βρέθηκαν χωρίς πατρίδα μετά τη ναζιστική θηριωδία, ήταν μάλλον λογικό στο να σταλούν εκεί απ' οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη. Αυτό βέβαια δε δικαιολογεί την μονοκρατορία που δημιούργησαν εις βάρος των Παλαιστινίων (πολλοί εκ των οποίων εκείνα τα χρόνια ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι), εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια συμπάθεια και συμπόνια. Η αντίδραση των Αράβων της περιοχής, με μια σειρά ατυχών συγκρούσεων και πολέμων, το μόνο που κατάφερε ήταν να σφίξει τους Παλαιστινίους σε ένα ασφυκτικό κλοιό, δημιουργώντας ένα καθεστώς καταπίεσης που ούτε και οι οι ναζί διώκτες των Εβραίων δε θα μπορούσαν να δημιουργήσουν. Για μια ακόμα φορά δηλαδή, οι μαθητές κατάφεραν να ξεπεράσουν τους δασκάλους τους. 

Σε διάφορα χρονικά σημεία οι δύο πλευρές βρέθηκαν πραγματικά κοντά στο να υπογράψουν μια συμφωνία. Η πολυδιάσπαση όμως των Παλαιστινίων μεταξύ διαφόρων οργανώσεων δε βοήθησε ακόμα και ηγέτες που πραγματικά είχαν κύρος ανάμεσά τους, όπως τον Αραφάτ, να κάνουν ένα έντιμο συμβιβασμό. 

Το γιατί δε έγινε αυτό είναι περίπλοκο και ταυτόχρονα απλό: οι ηγεσίες των αραβικών οργανώσεων που δρουν στην περιοχή, βρίσκουν πειθήνια όργανα και "μάρτυρες του Αλλάχ" ανάμεσα στα στρατόπεδα των προσφύγων της Ιορδανίας, του Λιβάνου και της Αιγύπτου και στις φτωχογειτονιές της Γάζας και της Δυτικής Όχθης.υ  Δέχονται ευχαρίστως εισφορές αγνών (τις περισσότερες φορές) Αράβων (και μη) δωρητών της Αμερικής, της Αυστραλίας και της Ευρώπης για να μπορούν να κάνουν με άνεση μεγάλη ζωή στο Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, πίνοντας στο όνομα του Αλλάχ (και των κορόιδων) που δουλεύουν 12ωρα στα ταξί των Βρυξελλών και τα εστιατόρια της Νέας Υόρκης ή ψωμολυσσάνε στην Γάζα. Καμία από τις μουσουλμανικές χώρες δεν τους "τραβάει το αυτί" γιατί για το Ιράν και την Τουρκία είναι πολύ πιο εύκολο να στρέφει το ευσεβές εσωτερικό ακροατήριο στην μεγάλη ιδέα της προστασίας των "αδερφών μουσουλμάνων" (πράγμα αστείο γιατί οι πιο καταπιεσμένοι Παλαιστίνιοι δεν είναι μουσουλμάνοι αλλά χριστιανοί, αφού είναι διπλά καταπιεσμένοι και ως Άραβες (από τους Ισραηλινούς) και ως Χριστιανοί (από τους μουσουλμάνους), ενώ ο λαός στο εσωτερικό των χωρών τους καταπιέζεται και στερείται βασικών ελευθεριών. Για τη δε Δύση δεν θα πούμε κάτι - ζει στο καθεστώς των τύψεων του Β' Π.Π. και κάνει τα στραβά μάτια, ακόμα και όταν μιλάει για τα όσα γίνονται εκεί (βλ. περίοδο Ανδρέα Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ στην χώρα μας).

Έτσι τα χρόνια πέρασαν σε καθεστώς καταπίεσης, εξευτελισμού και υποτίμησης των Παλαιστινίων από πλευράς των Ισραηλινών, σε μια κατάσταση που δεν τιμάει την ανθρωπότητα. 

Κάπως έτσι φτάσαμε στην "εισβολή" των Παλαιστινίων στις περιοχές των Ισραηλινών στα πέριξ της λωρίδας της Γάζας, όπου οι "αγανακτισμένοι" Παλαιστίνιοι έκαναν πράγματα που όχι μόνο δε δικαιολογούνται με οποιαδήποτε κριτήριο και κάτω από οποιαδήποτε συνθήκες, αλλά αντίθετα κατάφεραν να δώσουν το έναυσμα για μια αντίδραση από πλευράς Ισραήλ, που ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα διέλυε τα πάντα στην περιοχή. Οι τελευταίοι βέβαια, ως ανώτεροι πολεμικά, είναι απόλυτα υπεύθυνοι για τις πράξεις τους. Είχαν τη δυνατότητα να αντιδράσουν στοχευμένα, αλλά αντίθετα προτίμησαν να τσακίσουν 2 εκατομμύρια ανθρώπους, να μην αφήσουν τίποτα όρθιο και να αφήσουν χήρες και ορφανά στο δρόμο.

Αν αφαιρέσουμε οποιαδήποτε θεωρία συνωμοσίας στην άκρη, είναι πολύ δύσκολο να βρούμε ένα πιθανό λόγο για τον οποίο έγινε αυτή η "επίθεση" τη δεδομένη χρονική στιγμή. Πέραν της αναμενόμενης ισραηλίτικης αντίδρασης, εδώ και αρκετό καιρό τα πράγματα στη Λωρίδα της Γάζας ήταν καλύτερα: Πάρα πολλοί Παλαιστίνιοι είχαν πλέον άδειες και δούλευαν (χωρίς προβλήματα) στις Ισραηλίτικες περιοχές, υπήρχε δημιουργία νέων υποδομών στις παλαιστινιακές περιοχές και υπήρχε σαφής διάθεση (θεωρητικά) να γίνει μια σοβαρή προσπάθεια για εξεύρεση μιας λύσης που θα απεγκλώβιζε τους εκατομμύρια εγκλωβισμένους Παλαιστινίους. Άρα αυτό που έγινε, έκανε κακό και στις δύο πλευρές μεν, αλλά χτύπησε περισσότερο αυτούς που "πονούσαν" ήδη, δηλαδή τους Παλαιστινίους.

Αν όμως αφήσουμε τις θεωρίες συνωμοσίας να καταλάβουν τη σκέψη μας, θα δούμε ότι αυτό που έγινε, βόλευε μια μερίδα "οργισμένων" και από τις δύο πλευρές. Είναι πρακτικά αδύνατο (θα πουν οι συνωμοσιολόγοι) η Μοσάντ η οποία έχει μάτια και ανθρώπους μέσα στα πιο υψηλά κλιμάκια των Παλαιστινιακών οργανώσεων να μην είχε πληροφορίες για τις προετοιμασίες των επιθέσεων: H συγκέντρωση πυραύλων και γενικότερου οπλισμού ήταν τέτοια που θα ήταν αδύνατον να μη υποπέσει της αντίληψης των ισραηλινών μυστικών οργανώσεων, ακόμα και αν βάλουμε στην εξίσωση την αλαζονεία αυτών, περί ισραηλινής πολεμικής ανωτερότητας. Η ομολογία των αιγυπτιακών αρχών ότι υπήρχε σχετική προειδοποίηση συμβάλει στο να πιστέψουμε το ενδεχόμενο ότι ήξεραν αλλά δεν έκαναν κάτι. Από την άλλη προφανώς και δε συνέφερε την Χαμάς η βελτίωση των συνθηκών των κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας, αφού σταδιακά θα χάνονταν "οπαδοί" και "πελάτες". Όταν ο κόσμος έχει χρήματα στην τσέπη του και η ζωή του βελτιώνεται, ηρεμεί. Είναι μαθηματικά βέβαιο λοιπόν ότι για κάποιους έπρεπε να προκληθεί το Ισραήλ, πράγμα που έγινε. Εξάλλου τι πιο εύκολο να βρεις ανεγκέφαλους "μάρτυρες" ανάμεσα σε 2 εκατομμυρία καταπιεσμένων; Αίμα για τα κανόνια υπάρχει άφθονο.

Από κει και πέρα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Σφαγές, βιασμοί και λεηλασίες από την μία πλευρά, βομβαρδισμοί αμάχων από την άλλη. Και αυτοί που έφυγαν για τον άλλο κόσμο, ας πάνε στο καλό και ο Θεός (τους) ας τους συγχωρέσει. Αλλά στα παιδιά που έμειναν ορφανά, κυριολεκτικά στους πέντε δρόμους και στα ερείπια, είναι είναι παιδιά του Ισραήλ είτε της Παλαιστίνης, που θα μείνουν βορά στις ορέξεις και στην εκμετάλλευση εκείνων που τους στέρησαν τους γονείς τους, ποιος θα τους εξηγήσει το γιατί έγινε ό,τι έγινε; Ποιος θα τους δώσει την αγάπη και τη στοργή που έχουν ανάγκη;

Αυτό και μόνο πρέπει να μας προκαλεί οργή...Και το σίγουρο είναι ένα: κάποιοι πρέπει να πληρώσουν. Οι ίδιοι όμως, όχι άλλοι αντ' αυτών...

Η αίσθησή μας είναι ότι τα πράγματα δε θα είναι εύκολα για καμία από τις δύο πλευρές. Από τη μία, η μεν Χαμάς θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της για τους λόγους της επίθεσής της, ενώ από την άλλη το Ισραήλ, ακόμα και αν δεν εύθύνεται για την ισοπέδωση του νοσοκομείου στην Γάζα, θα πρέπει να απαντήσει στην παγκόσμια κοινή γνώμη για το μέγεθος της αντίδρασης. Κάποιοι θα πρέπει να βάλουν και τις δύο πλευρές στη θέση τους, όσο και αν είναι πανίσχυρα τα λόμπι που τους υποστηρίζουν...

Ως κατακλείδα αντιγράφουμε από τη στήλη του Τάκη Θεωδορόπουλου στην Καθημερινή: "Ακόμη κι αν συντριβεί η Χαμάς στη Γάζα, δεν θα εξουδετερωθεί η ιδεολογία της. Και για να αποκρυσταλλωθεί αυτή η ιδεολογία, υπάρχουν ευθύνες και του Ισραήλ, κυρίως της ακροδεξιάς εθνικιστικής πολιτικής του. Από τη μία πλευρά η απανθρωπιά της Χαμάς και από την άλλη η βλακεία του Ισραήλ. Οι παλαιστινιακοί πληθυσμοί της Γάζας είναι όμηροι της Χαμάς. Την ψήφισαν, θα μου πείτε, το 2006. Εκτοτε, δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να την κρίνουν. Ομως η βλακεία του Ισραήλ είναι ότι δεν τους πρόσφερε την εναλλακτική. Ποια θα ήταν σήμερα η μοίρα της Χαμάς αν το Ισραήλ είχε αποδεχθεί τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους; Και ποιο είναι το μέλλον αν το Ισραήλ μετά τις επιχειρήσεις εκκαθαρίσεων στη Γάζα ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους; Αυτή είναι κρατική πολιτική που θα έλεγε και ο Ελί Μπαρναβί. Αν δεν υπάρξει παλαιστινιακό κράτος, οι Παλαιστίνιοι θα παραμείνουν αιχμάλωτοι της τρομοκρατίας της Χαμάς".

Αυτή την Κυριακή ας ψηφίσουμε...

  Το καλοκαίρι που μας πέρασε το ένα τρίτο της Ελλάδας κάηκε και το δεύτερο τρίτο πνίγηκε γιατί ρέματα μπαζώθηκαν και οι κανόνες της βασικής αντιπυρικής προστασίας δεν τηρήθηκαν. Σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, οι δημοτικοί και επαρχιακοί δρόμοι θυμίζουν τα "κακοτράχαλα βουνά" της Πίνδου την περίοδο της ελληνικής εποποϊίας κατά την περίοδο του ελληνο-ιταλικού πολέμου με αποτέλεσμα, ένα στα τρία αυτοκίνητα να καταλήγει με ζημιές στο συνεργείο. Αλλού το σκουπίδι πάει σύννεφο, πάρκινγκ δεν υπάρχουν ούτε για δείγμα, δημοτικοί κήποι του 1,5 εκατομμυρίου ευρώ γίνονται πισίνες με την πρώτη καταιγίδα και το καλοκαίρι τα παιδάκια παθαίνουν ηλιάση γιατί οι φωστήρες που ενέκριναν τις μελέτες δε σκέφτηκαν να έχουν δύο δέντρα για σκιά. Αλλού ολόκληρες πόλεις επανασχεδιάζονται με βάση το συμφέρον των τουριστών και όχι των μόνιμων κατοίκων τους. Σε άλλους δήμους ντόπιοι επιχειρηματίες κάνουν δικούς τους συνδυασμούς γιατί ο δήμαρχος δεν τους έκανε το χατήρι να τους δώσει το δικαίωμα να μπαζώσουν μια ολόκληρη παραλία σε περιοχή Natura. 

Σε άλλες περιοχές οι δήμαρχοι δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και "βγάζουν λάδι" άλλους επιχειρηματίες, που με τη σειρά τους έχουν καταλάβει 300 στρέμματα παραλίας έχοντας χτίσει τις Πυραμίδες των Φαραώ μέσα στη θάλασσα. Αλλού πάλι έχουμε δημάρχους-τραμπούκους που χειροδικούν και καταβρέχουν με μάνικες τους δημότες, που τολμούν να τους αντιμιλήσουν. Σε άλλες περιοχές τα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια μετατρέπονται σε λεκτικά "ρίνγκ" από τα οποία απουσιάζει μόνο ο ανίκητος Χαλκ Χόγκαν ή (επί το ελληνικότερο) ο Απόστολος Σουγκλάκος, των παιδικών μας χρόνων. Σε άλλες περιφέρειες εθνικοί οδοί επί σειρά χιλιομέτρων το βράδυ δεν έχουν μια λάμπα αναμμένη, ενώ τα χόρτα και τα καλάμια φτάνουν μέχρι τη μέση. Για να μην πούμε για άλλο Δήμο της χώρας που δημιουργήθηκαν "μεγάλοι περίπατοι" με τους οποίους γελάει ακόμα και ο στενός οικογενειακός κύκλος της οικογένειας του Δημάρχου.

Όσοι δεν ενοχλούνται από τα παραπάνω, όσους τους εκφράζει αυτός ο τρόπος άσκησης εξουσίας και όσοι καλύπτονται με την παρουσία του (αντι-)δημάρχου ή του (αντι-)περιφερειάρχη σε μια κοινωνική τους εκδήλωση, δεν χρειάζεται να διαβάσουν παρακάτω.

Όσοι ενοχλούνται ας συνεχίσουν να διαβάζουν: Όλα τα παραπάνω είναι ζητήματα που η λύση τους ή η αποφυγή τους, δεν αποτελεί ευθύνη μόνο του κεντρικού κράτους. Σε αυτές τις περιπτώσεις ισχύει το περίφημο  "τα παράπονά σας στο δήμαρχο/περιφερειάρχη".

Την Κυριακή έχουμε την μοναδική ευκαιρία να (επι)βραβεύσουμε τους "σωστούς" και να "τιμωρήσουμε" τους ανίκανους. 

Ψηφίζουμε! Οπότε μην καθίσετε σπίτι - πηγαίνεται στο εκλογικό τμήμα και ασκήσετε το εκλογικό σας δικαίωμα. Επιβάλλεται.

Καλή ψήφο σε όλες και όλους!