Σχόλιο για την πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ και το αν "φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι για όλα" / Μια άλλη άποψη για την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ

Διαβάζοντας την έκθεση του ΔΝΤ για την "πρόοδο" της χώρας, καταλαβαίνει κανείς (για πολλοστή) φορά τους λόγους για τους οποίους η Ευρώπη (και όχι μόνο) διέρχεται μια περίοδο παρατεταμένης οικονομικής κρίσης εδώ και μερικά χρόνια. Προσοχή: δεν εννοούμε το ΠΩΣ φτάσαμε στην κρίση - αυτό είναι μια άλλη κουβέντα και το ΔΝΤ δε φέρει ευθύνη. Εννοούμε το γιατί η κρίση δεν ξεπεράστηκε και γιατί φτάσαμε στο να θεωρείτε επιτυχία "ανάπτυξη" 0,4% με 28% ανεργία. Είναι γιατί εκείνοι που υποτίθεται ότι θα έδιναν τις "λύσεις" συνεχίζουν να εθελοτυφλούν, προτείνοντας άκαμπτη συνέχιση ενός αποτυχημένου προγράμματος...Και εξηγούμαστε.

Αναφέρεται στην "έκθεση": "η Ελλάδα κάλυψε σημαντικό μέρος του χάσματος ανταγωνιστικότητάς της, καθώς μέσα από ριζικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας επαναπροσδιορίσθηκαν οι ονομαστικοί μισθοί και η παραγωγικότητα σε επίπεδο επιχείρησης. Συγκεκριμένα, το χάσμα της ανταγωνιστικότητας, όπως μετράται, ως κόστος εργασίας, ανά μονάδα προϊόντος, έχει μειωθεί σχεδόν κατά τα 2/3 από το 2010 και το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών μειώθηκε, κατά περίπου 10% του ΑΕΠ." Δεκάδες οικονομολόγοι έχουν αναφερθεί στο γιατί η ανταγωνιστικότητα ΔΕΝ έχει σχέση με την ανάπτυξη μιας οικονομίας (διαβάστε μια ενδιαφέρουσα και απλά γραμμένη ανάρτηση εδώ). Και για όσους δεν έχουν το χρόνο έχουμε δύο απλά παραδείγματα: η οικονομία της Σουηδίας και της Φινλανδίας είναι επιτυχημένες αν και έχουν υψηλούς μισθούς (και με πολλά κλειστά επαγγέλματα), ενώ του Πακιστάν και του Μπαγκλαντές ΔΕΝ είναι αν και τα μεροκάματα είναι της πείνας (και τα μόνα προστατευόμενα επαγγέλματα είναι του γιατρού και του "ειδικού διαμεσολαβητή σε κυβερνητικό αξιωματούχο").

Επίσης οι συντάκτες της έκθεσης ξεχνούν ότι η Ελλάδα δεν μπήκε στο ΔΝΤ γιατί οι μισθοί ήταν υψηλοί. Ούτε γιατί χρειάζεσαι πτυχίο και άδεια εξάσκησης δικηγόρου ή γιατρού για να δουλέψεις ως δικηγόρος ή γιατρός. Μπήκε γιατί είχε ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ με το ΑΕΠ της μεγάλο δημόσιο χρέος - σύμφωνα μ' ένα λανθασμένο συντελεστή  - θυμηθείτε τη σχετική υπόθεση εδώ. (Σημείωση: αυτό δε σημαίνει ότι δεν είχε παθογένειες, προβλήματα ή ότι δεν έπρεπε να γίνει κάτι άμεσα. Αλλά άλλο αυτό και άλλο φυσικά αυτό που συνέβει...)

Όπως και να έχει το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε γιατί το κράτος απέτυχε στο να ελέγξει τα οικονομικά του οίκου του - και όλων των τομέων που διαχειριζόταν. Και αυτό εν μέρει το αναγνωρίζει η έκθεση παρακάτω: "Πολύ μικρή πρόοδος επιτεύχθηκε στην αντιμετώπιση της περιβόητης φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. Οι πλούσιοι και οι αυτοαπασχολούμενοι δεν πληρώνουν το δικό τους μερίδιο, κάτι που οδήγησε το πρόγραμμα να εξαρτάται υπερβολικά από τις περικοπές δαπανών και την αύξηση των φόρων σε μισθωτούς και συνταξιούχους." Εδώ ξεκινάει το δούλεμα. Αν το ΔΝΤ με την απίστευτη τεχνογνωσία και εμπειρία του και τους εκατοντάδες καλοπληρωμένους οικονομολόγους του, δεν μπορεί να βοηθήσει στην μείωση της φοροδιαφυγής, τότε ποιος μπορεί; Όταν η ίδια η τρόικα - που πατάει πόδι ακόμα και στο που θα πωλείται η τυρόπιτα - δε μιλάει για εφοπλιστές, πολυεθνικές κ.λπ. τότε πως θα κλείσουν οι μεγάλες τρύπες; Στην πραγματικότητα λοιπόν   το ΔΝΤ (ειδικώς) και η τρόικα (γενικώς) επικεντρώθηκαν στους εύκολους στόχους, όπως οι Αμερικανοί στο Αφγανιστάν. Αντί να κυνηγούν την Αλ Κάιντα (εφοπλιστές), βομβαρδίζουν τους αγρότες (μισθωτούς/συνταξιούχους). Τους άλλους δεν τους ακουμπάνε γιατί είναι σαφέστατα πιο δύσκολο...

Και συνεχίζουμε..."Ενώ οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας έχουν επιφέρει αξιοσημείωτη μείωση των ονομαστικών μισθών, αυτό έχει σε πολύ περιορισμένο βαθμό αποτυπωθεί σε χαμηλότερες τιμές, λόγω της αποτυχίας στην απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και γενικότερα στο άνοιγμα αγορών στον ανταγωνισμό. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για τον οποίο πάρα πολύ από το βάρος της προσαρμογής έχει πέσει μέχρι στιγμής σε μισθωτούς και συνταξιούχους ." Σ' αυτό το σημείο το δούλεμα, περνάει σε άλλο επίπεδο... Από πότε η πώληση των τηλεοράσεων, των απορρυπαντικών και των γιαουρτιών είναι "κλειστό επάγγελμα"; Κουβέντα για το ότι οι τιμές "κλειδώνουν" μεταξύ των εταιρειών εισαγωγής, για το ότι προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα πωλούνται φθηνότερα στο εξωτερικό απ' ότι εδώ, για το ότι οι αλυσίδες προτιμούν να κάνουν "εκπτώσεις" σε άλλες αγορές καθώς και στο ότι αποφεύγουν με χίλια τερτίπια να πληρώσουν φόρους, ενώ την ίδια ώρα κυνηγούν αναπτυξιακούς νόμους που αναπτύσσουν μόνο τα μερίσματά τους. Θεμιτό (γι' αυτούς) - κάνουν τη δουλειά τους, αλλά μήπως το ΔΝΤ αντί να μας κοροϊδεύει θεωρώντας ότι η πώληση της τυρόπιτας στα σούπερ-μάρκετ θα μειώσει την τιμή της και θα βοηθηθεί η οικονομία, θα ήταν καλύτερο να δώσει ιδέες στο κράτος για να βάλει χέρι στην P&G για το ότι τ' απορρυπαντικά της πουλιούνται στην Μ.Βρετανία στα 2/3 της τιμής που βρίσκονται στα ελληνικά ράφια; 

Και κλείνουμε με το κλου της έκθεσης: "Αν και η εξισορρόπηση της οικονομίας συνδέθηκε με αύξηση της ανεργίας στον ιδιωτικό τομέα, κυρίως στους νέους, ο υπερστελεχωμένος δημόσιος τομέας έχει διασωθεί, εξαιτίας της προκατάληψης των απολύσεων." Πρώτα απ' όλα η ανεργία στον ιδιωτικό τομέα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ. Η μείωση μισθών και η οικονομική κρίση, οδήγησε στην μείωση της αγοραστικής δύναμης των Ελλήνων, στη δημιουργία κλίματος αβεβαιότητας κ.ο.κ. Αν η λύση, κατά το ΔΝΤ πάντα, είναι οι απολύσεις στο Δημόσιο για να μην αισθάνονται (ίσως) οι απολυμένοι στον ιδιωτικό τομέα μοναξιά, τότε απλώς σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, με την χαζοχαρούμενη αυτή λογική... Και φυσικά για το σχόλιο περί "υπερστελεχωμένου" δημόσιου τομέα, έχουμε ξαναγράψει εδώ...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Σήμερα φιλοξενούμε μια "3η γνώμη" από την εφημερίδα "Χανιώτικα Νέα" για την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ και θυμόμαστε τι έλεγε ο Α.Σαμαράς προ διετίας για το συγκεκριμένο θέμα:

Εθελοντικές αιμοδοσίες και Χρυσή Αυγή / Η δίκη για τα γεγονότα της Marfin

Περάσαμε τις μέρες του Πάσχα και φτάσαμε στην Ανάσταση, την πιο σημαντική ίσως στιγμή του Ορθόδοξου Χριστιανισμού. Παρόλα αυτά και παρόλο το νόημα των ημερών, που κατ' εμάς (και πολλούς άλλους) είναι η αγνή και ανιδιοτελής αγάπη, μια από τις σημαντικότερες ειδήσεις ήταν και οι   χρυσαυγίτικες αιμοδοσίες, οι οποίες διαφημίστηκαν ως "μαζικές" και "αποκλειστικά για Έλληνες", ενώ σε κάποιες τοπικές διαφημίστηκαν και "τράπεζες αίματος μόνο για Έλληνες". Το θέμα το ψάξαμε αρκετά - γιατί θεωρήσαμε σοκαριστικό το να γινόταν δεκτό κάτι τέτοιο από τους λειτουργούς της υγείας...Αυτό που αποδείχτηκε βέβαια στην πράξη ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό...Κατά πρώτον, και για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, με βάση τη νομοθεσία, δεν υπάρχει θέμα "ξεχωριστών" ή "ιδιωτικών" Τραπεζών αίματος. Μία και μοναδική υπάρχει στην χώρα μας και αυτή είναι δημόσια. Δεύτερον, οι πρώτες αιμοδοσίες που οργανώθηκαν σε Πάτρα, Λάρισα, Βόλο (σε πόλεις δηλαδή που η Χ.Α. πήγε αρκετά καλά από πλευράς ψήφων), οι φιάλες που μαζεύτηκαν ήταν ελάχιστες για την τεράστια κινητοποίηση, 10-15 φιάλες σε κάθε περίπτωση (ενώ υπήρξε και αιμοδοσία με 3 μόνο). Το οποίο θα πρέπει να βέβαια να δημιουργεί προβληματισμό στους διοργανωτές της αιμοδοσίας, αφού αποδεικνύει ότι οι "φίλοι" και οι "ψηφοφόροι" της οργάνωσης δε συμμερίζονται τις απόψεις των ηγετών της περί "προσφοράς" στον "Έλληνα συνάνθρωπο" (πόσο μάλλον στον συνάνθρωπο γενικά). Τρίτον, σε όλες τις περιοχές που έγινε αιμοδοσία, οι αιμοδότες υπέγραψαν κανονικά και χωρίς αντίδραση το χαρτί αιμοδοσίας το οποίο δηλώνει ξεκάθαρα και σε απλά ελληνικά ότι δε νοείται διαχωρισμός στο ποιος θα λάβει το αίμα. Ο λήπτης μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε, εφόσον το έχει ανάγκη. Οι αιμοδότες δεν αρνήθηκαν κάτι τέτοιου, πράγμα που αποδεικνύει ότι οι εκ των υστέρων ανακοινώσεις ήταν προφανώς εκ του πονηρού. Σε μία περίπτωση (Σάμο) δεν έγινε αιμοδοσία γιατί υπήρξε επιμονή στην απάλειψη του σχετικού όρου - κάτι τέτοιο δεν  μπορούσε να γίνει και οι (10-15) φιάλες που θα συγκεντρώνονταν, δυστυχώς δεν μαζεύτηκαν. 

Και βέβαια έχουμε να θέσουμε το εξής ερώτημα προς τους υποστηρικτές τέτοιων μισαλόδοξων  εκδηλώσεων...Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι 600000 περίπου φιάλες που μαζεύονται στην χώρα μας πλειοψηφικά προέρχονται σε Έλληνες, ξέρουν αλήθεια αν οι αιμοδότες των υπόλοιπων 30-40 χιλιάδων που είναι εισαγόμενες είναι "καθαρόαιμοι" Ευρωπαίοι; Δεδομένου ότι οι εισαγωγές γίνονται από την Ελβετία όπου υπάρχουν αρκετοί Αφρικανοί και Ασιάτες, τους πειράζει ή όχι αν το αίμα προέρχεται από κάποιον που το χρώμα του δεν είναι "λευκό"; Ή αν βρεθούν στην ανάγκη ζητούν "ταυτοποίηση" του; Ρητορικές ερωτήσεις που απλά αποδεικνύουν την χαζομάρα τέτοιων κινήσεων...

Και για να μην ξεχνιόμαστε... Αυτές τις μέρες γίνεται επιτέλους, μετά από αναβολές και πιέσεις για απόσυρση των κατηγοριών προς στελέχη της τράπεζας, η δίκη για την απόδοση ευθυνών για την υπόθεση της Marfin (θυμηθείτε εδώ τα όσα είχαμε γράψει τότε καθώς την αναφορά μας στο πρώτο πόρισμα των εμπειρογνωμόνων σχετικά με την υπόθεση). Στα όσα συνταρακτικά ακούγονται, σπουδαία θέση έχουν τα όσα καταθέτουν οι μάρτυρες, όσο αφορά την ευθύνη της τράπεζας για τους θανάτους τους - μπορεί κάποιοι εγκληματίες να έριξαν τις μολότοφ, αλλά κάποιοι άλλοι φρόντισαν ώστε τα θύματα να παραμείνουν στις θέσεις τους, υποχρεωμένοι να θυσιαστούν παρά τη θέλησή τους. Έτσι λοιπόν διαβάζουμε στις μαρτυρικές καταθέσεις ότι η μοναδική είσοδος - έξοδος του καταστήματος ήταν κλειδωμένη και ότι κανείς από τους υπαλλήλους δεν βγήκε με ορθόδοξο τρόπο. "Τους εξανάγκασαν να ζήσουν ένα φρικτό θάνατο. Εγώ δεν θα τους κρατούσα μέσα να πεθάνουν σαν τα ποντίκια", αναφέρει ένας μάρτυρας. Ο δε υπάλληλος της τράπεζας Γιώργος Γκολιάς κατέθεσε στο δικαστήριο ότι την στιγμή της φωτιάς άκουσε συναδέλφους να ανεβαίνουν τη σκάλα και να φωνάζουν "μας καίνε, μας καίνε" και ότι η ατμόσφαιρα ήταν τόσο αποπνικτική που δεν μπορούσαν ούτε να δουν ούτε να αναπνεύσουν. "Βγήκα σε ένα πολύ μικρό μπαλκόνι, περίπου 30 πόντους, και μέσα στον πανικό μου πήδηξα. Έπεσα στο κενό γιατί το σημείο όπου προσπάθησα να πηδήξω, υποχώρησε. Δεν είχα επιλογή: ή θα έσκαγα ή θα πήδαγα. Θεώρησα ότι είχαν πεθάνει όλοι, γιατί δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου για να βγουν. Όλοι κάναμε σπασμωδικές κινήσεις γιατί δεν ξέραμε τί να κάνουμε. Δεν ήμασταν εκπαιδευμένοι. Χάσαμε χρόνο γιατί δεν ξέραμε τί να κάνουμε".

Ο συνάδελφος του κ. Γκολιά, Γιώργος Σταυρογιαννάκης, που εργαζόταν στον τελευταίο όροφο του κτιρίου κατέθεσε ότι βγήκε από την ταράτσα όταν συνάδελφός του έσπασε την καταπακτή. "Το κτίριο δεν είχε άλλη έξοδο πέρα από την κυρία είσοδο. Ήταν σαν να ήμασταν στο εσωτερικό μιας καμινάδας".

Ο μάρτυρας δήλωσε ότι η τράπεζα δεν αναγνωρίζει την ευθύνη και ότι δεν τους έχει αποζημιώσει, ενώ, όπως κατέθεσε, "σε μία προσωπική συνάντηση που είχαμε λίγες μέρες μετά την επίθεση, με το Δ.Σ. της Marfin, ουσιαστικά μας είπαν ότι έπρεπε να παραβούμε τις εντολές που είχαμε. Μας είπαν τί καθόμασταν για να κλείσουμε ταμείο ή τις επιταγές, ενώ έπρεπε να φύγουμε, τη στιγμή που είχαμε εντολές".

Στη συνάντηση αυτή μετά τον εμπρησμό, αναφέρθηκε και ο υπάλληλος της τράπεζας Σωτήρης Παπατζίκης : "Στη συνάντηση με το διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας, ο άνθρωπος για τον οποίο δουλεύαμε, μας είπε γιατί δεν πήραμε την πρωτοβουλία να φύγουμε, παρά τις εντολές που είχαμε να μείνουμε. Ποιός θα τολμούσε εν μέσω κρίσης να κάνει του κεφαλιού του, αναρωτιέμαι...".

Υπενθυμίζεται ότι για την υπόθεση δικάζονται για ανθρωποκτονία από αμέλεια και σωματική βλάβη κατά συρροή ο διευθύνων σύμβουλος της Marfin, ο υπεύθυνος ασφαλείας, η διευθύντρια και η υποδιευθύντρια του υποκαταστήματος. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τα στελέχη της τράπεζας δεν επέτρεψαν την ώρα των επεισοδίων στους υπαλλήλους να φύγουν από το χώρο εργασίας, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι το ζητούσαν. Επίσης, γίνεται αναφορά σε παραλείψεις που εντοπίστηκαν σε θέματα ασφαλείας, που είχαν ως αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν και στη συνέχεια να χάσουν τη ζωή τους οι τρεις άτυχοι υπάλληλοι." To τι θα γίνει θα το δούμε στην πορεία. Ελπίζουμε πάντως οι ευθύνες ν' αποδοθούν καθώς πρέπει...Ένα σχετικό, παλιότερο άρθρο παραθέτουμε από την εφημερίδα "Παρόν":

Πηγές ειδήσεων: "Παρόν", "Αυγή"

Κυριακή του Πάσχα και του "φτωχού το αρνί"...

Κυριακή του Πάσχα σήμερα και όλοι μας λίγο ή πολύ θα γευτούμε το αρνάκι ή το κοκορέτσι...Τα πασχαλινά εδέσματα, ακόμα και σε δύσκολες περιόδους αποτελούν κάτι απαραίτητο - έστω και αν έχουν γίνει "εκπτώσεις" στο μέγεθος, στην ποσότητα ή ακόμα και στην ποιότητα αυτών...

Πολλοί δεν γνωρίζουν, όμως, ότι όλες οι παραπάνω γεύσεις αλλά και ο τρόπος παρασκευής τους ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες πριν από πέντε χιλιάδες χρόνια.

Οι επίσημες ονομασίες στην αρχαία ελληνική ήταν «πλεκτή» για το κοκορέτσι και «γαρδούμιο» για τη γαρδούμπα.

Όταν, μάλιστα, οι αρχαίοι Έλληνες έψηναν στη σούβλα και καθώς δεν υπήρχαν τότε πινέλα αλλά ούτε και λαδολέμονο, βουτούσαν ένα κλαδί από πεύκο σε χυμούς από άγουρο σταφύλι και άγουρο δαμάσκηνο και άλειφαν το κρέας προσδίδοντάς του μια ιδιαίτερη γεύση από φρούτα και ρετσίνι. 

Για να παρασκευάσουν κοκορέτσι μαρινάριζαν τα έντερα σε ξίδι, νερό και μέλι. Το ξίδι λειτουργούσε ως αντισηπτικό και αφυδάτωνε το έντερο από τα πολλά λίπη, ενώ το μέλι δημιουργούσε μια καραμελωμένη κρούστα. 

Σήμερα, πέραν της γνωστής σε όλους σούβλας, κάθε τόπος έχει τη δική του πασχαλινή παράδοση που περιλαμβάνει πολλές και διαφορετικές παραλλαγές -από το κλέφτικο στη Μακεδονία και το ρίφι με πάτουδα στη Νάξο μέχρι τη γάστρα στην Ήπειρο και τα γαρδούμια στην Κρήτη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα νησιά, όπου το αρνί είναι γεμιστό με διάφορα χόρτα και ρύζι και ψήνεται στο φούρνο. Το ρίφι με πάτουδα της Νάξου είναι ουσιαστικά ερίφιο με σέσκουλα, κουτσουνάδες από τις παπαρούνες που βγαίνουν το Πάσχα, μάραθο, μυρώνια και φρέσκο κρεμμυδάκι. Λίγο βορειότερα, στη Μυτιλήνη, η παραδοσιακή συνταγή επιβάλλει το αρνί να είναι γεμιστό με σκέτο ρύζι, χωρίς χόρτα, αλλά με κουκουνάρι, σταφίδες και εντόσθια.

Η ιδέα του ψηφίσματος χωρίς αέρα ενσωματώθηκε στο χτιστό φούρνο, η είσοδος του οποίου χτίζεται με πηλό και σπάει την επόμενη μέρα, αφού έχει ψηθεί το κρέας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. 

Σε πολλές περιοχές κυριαρχεί το σπληνάντερο, κατά το οποίο το παχύ έντερο των αμνοεριφίων γεμίζει με τη σπλήνα, με ρύζι κανέλα, καρπούς και σταφίδες, ενώ δεν λείπει και το κεφαλάκι, ένας μεζές που σερβίρεται στη λογική ότι δεν πετιέται ποτέ τίποτα φαγώσιμο. 

Παραδοσιακές γεύσεις, συνταγές και τρόποι μαγειρέματος χιλιάδων χρόνων επιβιώνουν ακόμη στις περισσότερες περιοχές της χώρας, περνούν από γενιά σε γενιά και κατά καιρούς συγκεντρώνονται σε βιβλία μαγειρικής και σχετικές εκδόσεις χάρη στο μεράκι και το φιλότιμο κάποιων ανθρώπων. 

"Επανεκκίνηση" μεγάλων έργων και αποκρατικοποίηση ΟΠΑΠ...

Μεγάλη Παρασκευή για όλους μας σήμερα - Άντε και αύριο με το καλό...

Η χαζομάρα της ημέρας... Για τον ΟΠΑΠ έχουμε γράψει πολλά κατά καιρούς. Η κυβέρνηση τελικά κατάφερε να προχωρήσει στην αποκρατικοποιήσή του, έναντι χαμηλού (για τον χαρακτήρα και τις προοπτικές της εταιρείας) τιμήματος. Παρόλα αυτά προσπαθεί - από την ανακοίνωση της συμφωνίας και μετά - να παρουσιάσει το τίμημα ως επιτυχία... Το non-paper του υπουργείου που διαβάζουμε σε όλα τα μεγάλα sites και ακούμε σε όλα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ αναφέρει: "H Emma Delta Ltd πρόσφερε 652 εκ. ευρώ, αλλά στο ποσό αυτό δεν συνυπολογίζονται τα μερίσματα του 2012 ύψους 60 εκ. ευρώ. Έτσι το  συνολικό τίμημα για το 33% των μετοχών του ΟΠΑΠ έφτασε τα 712 εκ ευρώ. Σύμφωνα με τα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών το τίμημα αντιστοιχεί σε 18,6 φορές τα εκτιμώμενα κέρδη της χρήσης για το 2013. Παράλληλα, εκτιμάται ότι θα μπουν στα κρατικά ταμεία 6,3 δισ (την επόμενη δεκαετία) λόγω της φορολόγησης 30% των μικτών κερδών. Στην ανακοίνωση του το ταμείο αποκρατικοποιήσεων σημειώνει ότι στην  περιπτωση που «δεν ιδιωτικοποιείτο ο ΟΠΑΠ, το Δημόσιο θα εισέπραττε μέρισμα (για τη χρήση του 2013) ύψους μόνο 13 εκ. €, ενώ για τη δεκαετία θα εισέπραττε μόλις 360 εκ. €, δηλαδή το 50% περίπου του ποσού που εισπράττει με την αποκρατικοποίηση".

Έχουμε να κάνουμε τέσσερις παρατηρήσεις πάνω στην ανακοίνωση...Πρώτον τα τζιμάνια του υπουργείου έχουν κληρονομικό χάρισμα...Προβλέπουν από τον Μάιο όχι μόνο το μέρισμα της χρήσης του 2013 (χωρίς να έχει λήξει η χρονιά) αλλά και της επόμενης δεκαετίας. Αν έχουν και κανένα "σίγουρο" στο στοίχημα να μας το πουν...

Δεύτερον: πρώτη φορά στα χρονικά αγοραπωλησίας εταιρείας το μέρισμα συνυπολογίζεται στο τίμημα της αγοράς. Σε όλες τις περιπτώσεις το μέρισμα πληρώνεται στον κάτοχο των μετοχών την ημέρα της ανακοίνωσης διανομής του και δη σ' αυτόν που τις είχε κατά τη χρήση του έτους στο οποίο αναφέρονται και όχι σ' αυτόν που το κατέχει 5-6 μήνες μετά (αν ήταν διαφορετικά τότε θα έφτανε να πάρει κανείς μετοχές στο τέλος μιας χρονιάς για εισπράξει μερίσματα και για τα προηγούμενα χρόνια)...

Τρίτον ΠΟΥΘΕΝΑ δεν αναφέρεται το τι θα γίνει με τις παράλληλες δράσεις του ΟΠΑΠ (χορηγίες προς ομοσπονδίες, πολιτισμό, σωματεία κ.λπ). Είναι προφανές ότι αυτές θα μειωθούν. Κάποιες ήταν "ρουσφέτια" αλλά κάποιες άλλες ουσιαστικές και μάλιστα προς σκοπούς σημαντικούς. Ποιος θα τους καλύψει άγνωστο (το κράτος σίγουρα όχι πάντως).

Τέταρτον (και τελευταίο), ακόμα και αν οι υπολογισμοί του υπουργείου βγουν, μήπως παραβλέπουν ότι ο ΟΠΑΠ δεν "έληγε" σε 10 χρόνια; Επομένως (και λόγω της υφής της εταιρείας) το πιο πιθανόν είναι ότι θα προσέφερε έσοδα για πολύ περισσότερα χρόνια από τον ορίζοντα της δεκαετίας που ορίζει η κυβέρνηση; Πως θα καλυφθεί η τρύπα των εσόδων σε βάθος χρόνου; Και γιατί κάνουν πλάνα με το τι θα κάνουν με τα λεφτά από τους υδρογονάνθρακες που ΘΑ εξορυχθούν και όχι από τον ΟΠΑΠ που είχαμε;

Και επίσης να ξεκαθαρίσουμε κάτι...Τα λεφτά δεν πήγαν στα ταμεία της χώρας - για το ασφαλιστικό, τις συντάξεις, την υγεία, την παιδεία κ.ο.κ. Πήγαν στα ταμεία του ΤΑΙΠΕΔ και θα πάνε απευθείας στο εξωτερικό. Όσο δε είναι ακόμα στα χέρια του ταμείου, οι τόκοι θα πάνε στα έσοδα του για τις "ανάγκες" του ταμείου. Από δούλεμα πάντως πάμε καλά...Δεν έχουμε παράπονο...

Όσο αφορά τα δημόσια έργα και την "επανεκίνησή" τους...Διαβάζουμε στις "νησίδες" της Εφημερίδας των Συντακτών" άνευ περαιτέρω σχολίων:

Εις μνήμην Αλέκου Παναγούλη / Η ιστορία του μαγιάτικου στεφανιού...

Πρώτη Μαϊου σήμερα και καλό θα είναι να θυμηθούμε ότι η μέρα δεν είναι αργία - είναι απεργία εις ανάμνηση των γεγονότων της Πρωτοχρονιάς του Σικάγου και των μεγάλων εκείνων γεγονότων στα οποία με αίμα μπήκαν τα πρώτα θεμέλια για την κατάκτηση δικαιωμάτων που σήμερα φαντάζουν ως

βασικά όπως το 8ωρο, οι άδειες, η κοινωνική ασφάλιση, ακόμα και το δικαίωμα στην εργασία - όλα αυτά τα οποία σήμερα με τις πρακτικές των τελευταίων κυβερνήσεων απομακρύνονται ένα-ένα ως "προαπαιτούμενα" από την εγχώρια τρόικα...Για να μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις: οτιδήποτε χάνετε σήμερα με τη δικαιολογία των "ειδικών συνθηκών" έχει κατακτηθεί με αίμα και πολύ αγώνα, και φυσικά δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχε το - πλήρως απαξιωμένο σήμερα - συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο ξεκίνησε μαζικά να υπάρχει εκείνη την Πρωτομαγιά του 1889. Τόσο μακρυά αλλά και τόσο κοντά με το σήμερα...

Σήμερα επίσης έχουμε και μια άλλη επέτειο: την επέτειο του βίαιου θανάτου ενός πραγματικού αγωνιστή της δημοκρατίας, του Αλέκου Παναγούλη - του οποίου το νήμα της ζωής κόπηκε απότομα την Πρωτομαγιά του 1976, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης.

O Αλέκος Παναγούλης ήταν ο τελευταίος μεγάλος ήρωας της Δημοκρατίας στην χώρα μας. Οδηγώντας μια παρέα επαναστάτες (όπως τους Γιάννη και Αρτέμη Κλωνιζάκη, τον Στάθη Γιώτα και τον Λευτέρη Βερυβάκη μεταξύ των άλλων) προσπάθησε να βάλει τέλος στην Δικτατορία, χτυπώντας την εκεί που θα πονούσε περισσότερo: στο "κεφάλι" της δηλ. στον ίδιο τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Δυστυχώς όμως η απόπειρα απέτυχε για λίγο, ο δικτάτορας διέφυγε και τελικά ο Παναγούλης και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας του συνελήφθησαν, οι περισσότεροι μετά από προδοσία (το έθνος μας εξάλλου πάντα έβγαζε ήρωες αλλά πάντα είχε και "Εφιάλτες").

Ο αγώνας του μέσα από τη φυλακή συγκλόνισε τον κόσμο και συνεχίστηκε ακόμα και μετά την απελευθέρωσή του - στα πλαίσια της "αμνηστίας" που χορήγησε η Χούντα σε πολιτικούς κρατουμένους, παρά τ' απίστευτα βασανιστήρια που υπέστηκε. Το ποίημά του, "Διεύθυνσή μου" γραμμένο στη φυλακή περιγράφει χαρακτηριστικά τα όσα έζησε εκεί:


Μετά την Μεταπολίτευση εκλέχθηκε Βουλευτής Β' Αθηνών με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις και ξεκίνησε εκστρατεία για να βγάλει στην επιφάνεια τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ, που αποκάλυπταν τη διαπλοκή της Χούντας με πολιτικούς, επιφανείς πολίτες της εποχής καθώς και τον "ξένο δάκτυλο". Ο θάνατός του, δυστυχώς ήρθε πάνω ακριβώς στη στιγμή που ο Α.Παναγούλης είχε πάρει στα χέρια του τ' αρχεία αυτά και ετοιμαζόταν να κάνει τις αποκαλύψεις που θα συγκλόνιζαν το πολιτικό σύστημα της χώρας - και όχι μόνο...Ο Παναγούλης ήταν ξεχωριστός γιατί δεν ήταν ούτε αριστερός, ούτε δεξιός. Ήταν πολιτικοποιημένος, αλλά πίστευε - αγνά - στην ανάγκη της πίστης πάνω απ' όλα στη δημοκρατία.


Δυστυχώς για όλους εμάς που πιστεύουμε στην Δημοκρατία η απώλεια του Παναγούλη δεν αναπληρώθηκε ποτέ.Την χώρα κυβέρνησε η γενιά του Πολυτεχνείου και πολλοί που προσπάθησαν να βρουν "αντιστασιακές δάφνες" χωρίς να έχουν αγωνιστεί. Κυρίως όμως δε, χάθηκε ο αντι-συμβατικός λόγος του, ενώ οι ιδέες του για μια Ελλάδα βασισμένη στην περιφέρεια και απεξαρτημένη από τα ξένα κέντρα, δε βρήκαν συνεχιστές ανάλογου βεληνεκούς. Και τ' αποτελέσματα αυτού, τα βιώνουμε καθημερινά στην εποχή μας...


Και για να μην ξεχνιόμαστε... Η Πρωτομαγιά είναι μια μέρα με ιδιαίτερη σημασία - εκτός από την πολιτική και εργατική της διάσταση - γιατί είναι γεμάτη έθιμα και εκδηλώσεις που έχουν την ρίζα τους στην αρχαιότητα. Από γενιά σε γενιά έχει περάσει το έθιμο του μαγιάτικου στεφανιού, που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης.

Είναι η λεγόμενη κατά την αρχαιότητα «γιορτή των ανθέων». Ιδρύθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σε άλλες πόλεις της χώρας και πήραν πανελλήνια μορφή. Όλες οι εκδηλώσεις της ημέρας ήταν αφιερωμένες στην γονιμότητα και την καρποφορία της γης.
Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου, ο οποίος αντιστοιχεί στον αρχαίο μήνα Θαργηλίωνα που γιορταζόταν με τα περίφημα Ανθεοφόρια. Ήταν αφιερωμένος στη θεά της γεωργίας Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη, που τον μήνα αυτόν βγαίνει από τον Άδη κι έρχεται στη γη. Γιορτές γίνονταν και στην αρχαία Ρώμη που τις έλεγαν "ροσύλλια" τις οποίες διατήρησαν και οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες.
Για τη λαϊκή αντίληψη, στο μήνα Μάιο συνυπάρχουν οι ιδιότητες του καλού και του κακού, της αναγέννησης και του θανάτου και συγκεντρώνονται την πρώτη του ημέρα, την Πρωτομαγιά.
Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά, με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις μεγαλουπόλεις.

Και σε άλλες χώρες όμως τιμούν την πρώτη ημέρα της Άνοιξης. Στη Σουηδία οι χωρικοί μαζεύουν πράσινα κλαδιά που τα αναρτούν στα σπίτια τους, ενώ τραγουδούν τραγούδια που μιλούν για ευφορία και ευτυχία.  Σε χωριά της Γερμανίας την 1η Μαΐου ένα κλαδί στολισμένο με ταινίες (το Maibaum) τοποθετείται στην κεντρική πλατεία και γύρω του στήνονται ξέφρενοι χοροί. Ακόμη εκλέγουν το πιο όμορφο κορίτσι τουχωριού ως Βασίλισσα του Μαΐου (Maikonigin) και το ντύνουν με κάτασπρο φόρεμα. Στα μέρη της Μικράς Ασίας, σε κάθε στεφάνι έβαζαν, εκτός από λουλούδια, ένα σκόρδο για τη βασκανία, ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά. Το μαγιάτικο στεφάνι στόλιζε τις πόρτες των σπιτιών ως του Αϊ - Γιαννιού του Θεριστή και τότε, το καίγανε στις φωτιές του αγίου. Στα Δωδεκάνησα, μαζεύουν ένα λουλούδι που το λένε "ανοιχτομάτη" και πιστεύουν πως όποιος το έχει είναι πάντα γερός και τυχερός.

Σε νησιά του Αιγαίου την Πρωτομαγιά, τα κορίτσια σηκώνονταν την αυγή και έπαιρναν μαζί τους τα λουλούδια, που είχαν μαζέψει από την παραμονή και πήγαιναν στα πηγάδια να φέρουν το «αμίλητο νερό» (αμίλητο γιατί το κουβαλούσαν χωρίς να μιλούν). Όταν το έφερναν στο σπίτι, πλένονταν όλοι με αυτό. Οι αγρότες φτιάχνουν το Μάη τους με πρασινάδες, καρπούς, σκόρδο για τη βασκανία και αγκάθι για τον εχθρό. Στις περιοχές της Σμύρνης, την παραμονή της Πρωτομαγιάς, οι αγρότες πήγαιναν στην εξοχή, για να κόψουν οτιδήποτε είχε καρπό: σιτάρι, κριθάρι, σκόρδα, κρεμμύδια, κλαδιά συκιάς με τα σύκα, κλαδιά αμυγδαλιάς με τα αμύγδαλα, κλαδιά ροδιάς με τα ρόδια.
Στην Αγιάσο της Λέσβου, φτιάχνουν στεφάνια από όλα τα λουλούδια και βάζουν μέσα "δαιμοναριά", άγριο χόρτο με πλατιά φύλλα και κίτρινα λουλούδια για να δαιμονίζονται οι γαμπροί.
Στη Σέριφο, από το βράδυ της παραμονής, κρεμούν στην πόρτα ένα στεφάνι από λουλούδια τσουκνίδες, κριθάρι και σκόρδο.  Σε χωριά της Κέρκυρας, οι κάτοικοι περιφέρουν έναν κορμό κυπαρισσιού, σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες που γύρω του έχει ένα στεφάνι με χλωρά κλαδιά.
Με το μαγιόξυλο αυτό, οι νέοι εργάτες ντυμένοι με κάτασπρα παντελόνια και πουκάμισα και κόκκινα μαντήλια στο λαιμό βγαίνουν στους δρόμους, τραγουδώντας το Μάη. Νέοι και γυναίκες μεγάλης ηλικίας μαζεύονται την παραμονή της Πρωτομαγιάς, μόλις δύσει ο ήλιος και ανάβουν φωτιές με ξερά κλαδιά που έχουν συγκεντρώσει αρκετές μέρες πριν. Όσο η φωτιά είναι αναμμένη οι γυναίκες χορεύουν κυκλικούς χορούς γύρω από τη φωτιά και τραγουδούν παραδοσιακά τραγούδια για την Πρωτομαγιά.