Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010

Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και ασφαλιστικό

Είδηση: Στην συνεδρίαση της επιτροπής Εργασίας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, οι βουλευτές αφού άκουσαν τον υπουργό Εργασίας Α. Λοβέρδο να τους παρουσιάζει τις αλλαγές στο Ασφαλιστικό του ζήτησαν μια σειρά 11 αλλαγών:
1)Να διαφυλαχθεί ο τριμερής χαρακτήρας (κράτος - εργοδότης - εργαζόμενος), καθώς με τις προτάσεις του η συμμετοχή του κράτους περιορίζεται μονάχα στη βασική σύνταξη. Ζητήθηκε ευθέως να μπει το κράτος στην αναλογική και την επικουρική σύνταξη.
2)Να μην κοπούν η 13η και η 14η σύνταξη στον ιδιωτικό τομέα, ειδικά από τη στιγμή που δεν υπάρχει ρητή αναφορά σε αυτές στο μνημόνιο.
3)Να ανατραπεί η κλίμακα που παρουσίασε, σύμφωνα με την οποία το ποσοστό αναπλήρωσης μειώνεται όσο... αυξάνονται τα χρόνια εργασίας (λόγω ΛΑΦΚΑ κ.λπ.).
4)Να γίνει πιο ομαλά η προσαρμογή των γυναικών του Δημοσίου στο νέο σύστημα.
5)Να αναθεωρηθεί το Ασφαλιστικό στο σκέλος που αφορά στα βαρέα και ανθυγιεινά.
6)Να παίρνουν σύνταξη οι χήρες ανεξαρτήτως ηλικίας.
7)Να αλλάξει ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων και να μην υπολογίζονται με βάση το σύνολο του εργασιακού βίου.
8)Να μειωθεί το κόστος για την αναγνώριση των πλασματικών ετών.
9)Να μειωθούν τα όρια για τις μητέρες.
10)Είναι υπερβολικός ο συνδυασμός 40 έτη και 60 χρόνια για πλήρη σύνταξη.
11)Να υπογραμμιστεί ο έκτακτος και μεταβατικός χαρακτήρας των μέτρων στον δημόσιο τομέα.
Στη διάρκεια της συνεδρίασης υπήρξαν πολλές αιχμές για «βουλευτές που δεν ξέρουν τι ψηφίζουν», για «υπουργούς που δεν στηρίζουν» και για τα τρία προεκλογικά «δεν», δεν θα αυξηθούν οι εισφορές, δεν θα αυξηθούν τα όρια, δεν θα μειωθούν οι συντάξεις, που ηχούν πλέον ως «σειρήνες αναξιοπιστίας».
Σχόλιο: Σαφέστατα οι αλλαγές που ζήτησαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αποτελούν τους κυρίως λόγους αντίδρασης της κοινωνίας. Οι κινήσεις πάντως του υπουργού και της κυβέρνησης δείχνουν ότι πέραν από το να "κατανοήσει" τις θέσεις τους, δεν πρόκειται να υποχωρήσει: Έτσι κι αλλιώς, το "αυτί της κυβέρνησης δεν ιδρώνει με τίποτα": Ούτε η χθεσινή απεργία (όπως και οι προηγούμενες) αλλά και ούτε οι σοβαρές ενστάσεις του Ελεγκτικού Συμβουλίου για τις τόσες διατάξεις που είναι αντισυνταγματικές δείχνουν να την επηρεάζουν: Βέβαια με τέτοιες γνωμοδοτήσεις (και εκτός αν έχουμε Συνταγματικό πραξικόπημα) τα μέτρα αυτά δεν θα κρατήσουν για πολύ (όπως δείχνει καθαρά και το υπόμνημα της ΓΣΕΕ για το συγκεκριμένο νομοσχέδιο).
Αφού τα πράγματα έχουν έτσι (και υπάρχει και σχετικό ευρωπαϊκό δεδικασμένο) γιατί εμμένει σ' ένα νομοσχέδιο που θα γυρίσει την χώρα πολλά χρόνια πίσω; Γιατί καλεί προσχηματικούς διαλόγους και φέρνει τα νομοσχέδια σε ανοιχτή διαβούλευση-παρωδία από την οποία δεν κρατάει την εμπεριστατωμένη άποψη της πλειοψηφίας; Κάποια στιγμή ελπίζουμε να μάθουμε...Μέχρι τότε ας συνεχίζει να διορίζει γενικούς γραμματείς υπουργείων πρώην αριστερούς, αποτυχημένους υποψήφιους βουλευτές (άνευ προσόντων) και ας εισάγει προσχηματικές διατάξεις σε άσχετα νομοσχέδια για να διορίσει ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς άνευ γνώσεων σε άσχετα γνωστικά αντικείμενα.
Όσο για του βουλευτές: "Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν". Η ψηφοφορία του νομοσχεδίου θα γίνει σύντομα στην Βουλή, οπότε θα παρουσιαστεί η ευκαιρία να δείξουν ποιους εκπροσωπούν - το λαό ή το ΔΝΤ και την τρόικα στην Βουλή.

Τρίτη 29 Ιουνίου 2010

Επιστροφή στο παρελθόν με το νέο ασφαλιστικό

Τρίτη 29-6-2010 και έχουμε μια γενική απεργία - την σημαντικότερη ίσως των τελευταίων χρόνων. Μια απεργία που θα δείξει έμπρακτα την αντίθεση του κόσμου στα όσα γίνονται...Αντί περαιτέρω λόγων αντιγράφουμε από την χθεσινή "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" ένα άρθρο του Μπάμπη Αγρόλαμπου για τις κατακτήσεις των εργαζομένων και για τα χρόνια (και τους αγώνες) που χρειάστηκε να περάσουν για να γίνουν αυτές πραγματικότητα:
"Τα πρώτα δείγματα εργατικής νομοθεσίας δίνονται αμέσως μετά την οικονομική και πολιτική κρίση και το κίνημα 1909. Τότε καθιερώθηκε η αργία της Κυριακής και ορισμένων εορτών. Τα θεμέλια της εργατικής νομοθεσίας τέθηκαν από τις κυβερνήσεις των Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου από το 1911 έως το 1920. Ο συνδικαλισμός, κατά τα πρότυπα των αναπτυγμένων βιομηχανικά χωρών, αναγνωρίστηκε ως αναγκαία συνθήκη για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας.
Με βάση την αντίληψη αυτή το Σύνταγμα του 1911 θέσπισε ένα φιλελεύθερο πλαίσιο λειτουργίας των εργατικών σωματείων και τη μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων.
Το 1920 νομοθετείται η εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών που εφαρμόστηκε πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1924, αρχικά για τους τυπογράφους της Αθήνας και τους μεταλλωρύχους του Λαυρίου. Σταδιακά μέχρι το 1936 καθιερώνεται σε όλους τους χώρους εργασίας, εκτός από τις υπηρεσίες του Δημοσίου. Σήμερα ξαναγυρίζουμε στην ελαστική εργασία.
Το 1920 ψηφίζεται και ο νόμος 2112 περί «καταγγελίας συμβάσεων υπαλλήλων, εργατών, υπηρετών» που ορίζει το χρόνο προειδοποίησης και το ποσό αποζημίωσης σε περίπτωση απόλυσης και έκτοτε ίσχυε μέχρι τώρα χωρίς καμία αλλαγή. Με τις ρυθμίσεις αυτές αμβλύνθηκαν οι συγκρούσεις και παράλληλα εισήχθη η πρακτική των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τα συνδικάτα και τις εργοδοτικές ενώσεις για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και τις αμοιβές.
Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκε στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας το «συμβούλιο για την εργασία και την κοινωνική πρόνοια» με τη συμμετοχή των συνδικάτων και των εργοδοτικών οργανώσεων, αν και στην πορεία φάνηκε πως ο ρόλος του ήταν περισσότερο συμβολικός. Ιδιαίτερη θέση στο νομοθετικό έργο της περιόδου αυτής κατέχει η ρύθμιση της εργασίας των γυναικών και των παιδιών. Στις εκθέσεις του σώματος επιθεωρητών, που ιδρύθηκε το 1912.
Το κόστος εργασίας υπολογιζόταν γύρω στο 20 με 25% του συνολικού κόστους παραγωγής, το χαμηλότερο σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως αναφέρεται σε μελέτη του Ξ. Ζολώτα (1926), ως αποτέλεσμα της υπερπροσφοράς ανειδίκευτης εργασίας και της ανεξέλεγκτης εργασίας γυναικών και παιδιών. Ηταν τόσο χαμηλά τα ημερομίσθια ώστε να εγείρεται το ερώτημα μήπως τελικά αποτέλεσαν αντικίνητρο εκσυγχρονισμού της παραγωγής.
Την περίοδο του Μεσοπολέμου μπαίνουν και οι βάσεις για την κοινωνική ασφάλιση. Το 1922 ψηφίζεται ο νόμος περί «υποχρεωτικής ασφάλισης εργατών και υπαλλήλων» και το 1934 ο νόμος περί «ενιαίας κοινωνικής ασφαλίσεως». Ο νόμος αρχίζει να εφαρμόζεται τον Σεπτέμβριο του 1936, επί Ι. Μεταξά, με την ίδρυση του ΙΚΑ, ενώ έναν χρόνο νωρίτερα δοκιμάστηκε η εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Μετά τον πόλεμο ιδρύεται υπουργείο Εργασίας και το Ταμείο Ανεργίας (1946), για να απορροφηθούν οι κοινωνικοί κραδασμοί και να περιοριστεί η επιρροή των αριστερών σωματείων. Τίθεται ξανά σε εφαρμογή το σύστημα των συλλογικών συμβάσεων, κρατώντας πάντως η κυβέρνηση τον τελευταίο λόγο στη ρύθμιση των κατώτατων μισθών.
Οι εργατικές κινητοποιήσεις τη διετία 1964-65 φέρνουν την Ελλάδα πρώτη σε απεργίες σε όλο τον κόσμο. Οι διεκδικήσεις της περιόδου εκείνης έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των μισθών κατά 31,6% στην τριετία, την καθιέρωση του επιδόματος αδείας, καθώς και το επίδομα ανθυγιεινής εργασίας σε αρκετούς κλάδους, τη μείωση του ορίου συνταξιοδότησης σε πολλά επαγγέλματα που χαρακτηρίστηκαν βαρέα και ανθυγιεινά ενώ με νόμο καθιερώνεται η 1η Μαΐου ως αργία. Η χούντα των συνταγματαρχών διαλύει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και διορίζει στα συνδικαλιστικά όργανα ανθρώπους προσκείμενους στο καθεστώς.
Με το νόμο 1264/1982 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καταργεί το ν.330 της κυβέρνησης Καραμανλή για το λοκ-άουτ. Ακολούθησε η ψήφιση του νόμου για τον έλεγχο των ομαδικών απολύσεων (1387/1983), με τον οποίο τέθηκαν τα όρια που ισχύουν και σήμερα. Παράλληλα με τις συλλογικές συμβάσεις, που ορίζουν τους βασικούς μισθούς και τα μίνιμουμ ημερομίσθια, θεσμοθετούνται οι κλαδικές συμβάσεις με βελτιωμένες αμοιβές και παροχές για τους εργαζόμενους των βαρέων και ανθυγιεινών και των δημόσιων επιχειρήσεων.Επίσης, εισάγονται ευνοϊκές ρυθμίσεις για τις μητέρες, τους πολύτεκνους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες και κοινωνικά κριτήρια με μοριοδότηση στις προσλήψεις δημόσιων υπαλλήλων και εργαζομένων στις ΔΕΚΟ.
Τέλος το 1990 με το νόμο 1876 της οικουμενικής κυβέρνησης για τις ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, που ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα, θεσπίζεται ο μηχανισμός μεσολάβησης και διαιτησίας (ΟΜΕΔ) που δίνει στους εργαζόμενους το δικαίωμα της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, ως έκφραση ενός κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού συμβολαίου."

100 χρόνια αγώνων για κατακτήσεις που ετοιμάζουν να χαθούν "εν μία νυκτί". Η απεργία είναι μια πρώτη κίνηση - οι προσφυγές (σαν αυτές που ετοιμάζει η ΓΣΕΕ και ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών) είναι η επόμενη. Ας ελπίσουμε ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε.

Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Χιούμορ εν μέσω κρίσης (2ο μέρος)

Μερικές ακόμα γελοιογραφίες σχετικά με τα όσα περνάμε τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα και όχι μόνο:






Πηγή: Ημερήσιος και περιοδικός τύπος (& όχι μόνο).../ Ένα πολύ ωραίο άρθρο βρήκαμε σήμερα στην Καθημερινή για το πόσο πολύ άλλαξε η ελληνική κοινωνία τα τελευταια 30 χρόνια.

Και για να μην ξεχνιόμαστε: Σωστά λέει ο Α.Σαμαράς ότι «το ΠΑΣΟΚ παρέδωσε τα κλειδιά της χώρας υπογράφοντας το μνημόνιο που οδηγεί σε φαύλο κύκλο ύφεσης και καταστροφής». Ποιός όμως έδωσε την εντολή για να γίνει κάτι τέτοιο; Μήπως ήταν το κόμμα του υπό την ηγεσία του Πανταχού Απόντα κου Καραμανλή που μας έβαλε στο δρόμο της πτώσης; Ρητορική ερώτηση που προφανώς και δεν περιμένει το αυτονόητο "ναι".

Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

Κατάργηση και συγχώνευση φορέων και οργανισμών του Δημοσίου

Είδηση: Κατάργηση και συγχώνευση φορέων, οργανισμών και υπηρεσιών του δημοσίου τομέα, καθώς και απολύσεις συμβασιούχων και μετακινήσεις 10.000-15.000 υπαλλήλων, προβλέπει το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, για το οποίο πραγματοποιείται δημόσια διαβούλευση από χθες μέχρι τις 28 Ιουνίου, στην ιστοσελίδα www.opengov.gr.

Το προσωπικό που υπηρετεί στους υπό κατάργηση οργανισμούς, φορείς ή υπηρεσίες, θα πρέπει εντός 15 ημερών από τη δημοσίευση του νόμου να υποβάλει στο εποπτεύων υπουργείο αίτηση μεταφοράς ή μετάταξης. Όσοι δεν υποβάλλουν αιτήσεις, θα απολύονται χωρίς αποζημίωση.

Στην περίπτωση των συγχωνεύσεων, το προσωπικό μεταφέρεται στην απορροφούσα εταιρεία ή οργανισμό. Το μετατασσόμενο ή μεταφερόμενο προσωπικό θα κατατάσσεται σε θέσεις αντίστοιχων μισθολογικών κλιμακίων με αυτά που αμειβόταν.

Στις νέες θέσεις εργασίας δεν θα υπολογίζονται τυχόν πρόσθετες αμοιβές και ειδικά επιδόματα που λάμβαναν οι εργαζόμενοι στο παρελθόν.

Επίσης, θα απολύονται οι εποχικοί υπάλληλοι (συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου και συμβασιούχοι έργου) των υπό κατάργηση οργανισμών.

ΝΠΔΔ, οργανισμοί και υπηρεσίες που καταργούνται :
Μουσείο και Βιβλιοθήκη του Εθνικού Τυπογραφείου
Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής
Εθνικό Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής
Ειδικό Ταμείο Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών
Εθνική Ακαδημία Γραμμάτων και Επιστημών
Ιόνιος Ακαδημία
Διεθνής Ικάριος Αεραθλητική Ακαδημία
Ενωση για την Αντισεισμική Προστασία των κρατών-μελών του οργανισμού για την οικονομική συνεργασία του Εύξεινου Πόντου
Εθνικό Κέντρο Ερευνών Υγείας
Ινστιτούτο Ερευνας και Ελέγχου Ποιότητας Υπηρεσιών Υγείας
Κέντρο Κληρονομικών Νόσων Αίματος
Ινστιτούτο Κοινωνικής Δημογραφίας και Ερευνας
Εθν. Παρατηρητήριο Ατόμων με Αναπηρίες
Τοπικά Κέντρα Αγροτικής Ανάπτυξης (51 υπηρεσιακές μονάδες)
Εθνική Επιτροπή Γάλακτος Ελλάδος
Επιστημονικό και Ερευνητικό Κέντρο Πολιτικής Προστασίας
Επίσης λύονται και τίθενται σε εκκαθάριση οι ανώνυμες εταιρείες:
Δημόσια Επιχείρηση Πολεοδομίας και Στέγασης
Ιχθυοκαλλιεργητικό Κέντρο Αχελώου
Ολυμπιακό Χωριό
ΑΓΡΟΓΗ
Φορείς που συγχωνεύονται
Το Ινστιτούτο Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Η Σχολή Επιμόρφωσης Υπαλλήλων Υπουργείου Οικονομικών στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης
Το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Οι εταιρείες «Ελληνικό Κέντρο Αργιλομάζης ΑΕ», «Ελληνικό Κέντρο Αργυροχρυσοχοΐας ΑΕ, «ΚΕΚ ΕΛΚΕΔΕ ΕΠΕ», και Κέντρο Ελληνικής Γούνας συγχωνεύονται μέσω απορρόφησης στην «ΕΛΚΕΔΕ Κέντρο Τεχνολογίας και Σχεδιασμού Α.Ε.»
Η Εταιρεία Διανομής αερίου απορροφάται από τη Δημόσια Επιχείρηση παροχής αερίου.

Σχόλιο: Σίγουρα η συνένωση οργανισμών αποτελεί μια κίνηση που αν γίνει μελετημένα, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αν αυτή συνοδευτεί βέβαια με κατάργηση των επι μέρους συμβουλίων και επιτροπών που μέχρι σήμερα αποτελούσαν ένα τρόπο μισθοδοσίας "ημέτερων" άνευ διαγωνισμών και διαφανών διαδικασιών. Επίσης δε είναι σημαντικό τα αντικείμενα απασχόλησης των φορέων και οργανισμοί που καταργούνται ή συνενώνονται να συνεχίζουν να καλύπτονται: Με βάση αυτή τη λογική π.χ. το "Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής" έχει λόγο ύπαρξης, ιδιαίτερα σε μια εποχή σαν την σημερινή όπως και το "Εθνικό Κέντρο Ερευνών Υγείας" (αν πραγματικά ενδιαφέρει το κράτος η ανάπτυξη η οποία θα επιτευχθεί όχι με την τσιμεντοποίηση της χώρας αλλά την έρευνα). Για το "Εθνικό Ταμείο Κοινωνικής Συνοχής" το σίγουρο είναι ότι δεν χρειάζεται, αφού η κοινωνική συνοχή μετά τα νέα μέτρα δεν θα υφίσταται πλέον ως έννοια στην χώρα μας. Πάντως να σημειωθεί ότι από τον κατάλογο απουσιάζει ο "αγαπημένος" οργανισμός του κ. Πάγκαλου (τον είχε αναφέρει πάνω από μια δεκάδα φορές στα τηλεοπτικά παράθυρα), ο "Οργανισμός Αποξήρανσης της Λίμνης Κωπαϊδας": Προφανώς οι κυβερνώντες έκριναν ότι χρειάζεται, παρά τα όσα έλεγαν στην τηλεόραση.

Κλείνοντας και σε απάντηση ερωτήσεων φίλων που ρωτάνε γιατί δεν έχουμε ασχοληθεί με τις επιμέρους διατάξεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, να πούμε ότι αυτό δεν έχει γίνει γιατί περιμένουμε αυτό να κατατεθεί στην ολομέλεια της Βουλής. Όπως έχουμε γράψει αυτό βρίθει συνταγματικών παραβάσεων - επομένως αν η κυβέρνηση σέβεται τουλάχιστον το πολίτευμα (γιατί τους πολίτες δεν τους σέβεται όπως έχει πολλαπλά αποδείξει) θα πρέπει να αποσύρει πολλές από αυτές: Θα μιλήσουμε επομένως εμπεριστατωμένα, και χωρίς να κρύψουμε τίποτα, όταν έρθει η ώρα, όπως και το 50% των Ελλήνων που υποστηρίζουν μια ανατροπή (και όχι αλλαγή) στα όσα συμβαίνουν γύρω μας...

Πηγή: opengov.gr

Σάββατο 26 Ιουνίου 2010

Συνταγματική εμπλοκή του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό

Είδηση: Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, μετά την πρώτη διάσκεψη της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου (που σκοπό εν προκειμένω έχει να ορίσει κατά πόσο οι διατάξεις του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό είναι σύμφωνες με το Σύνταγμα) διατυπώθηκε η άποψη ότι το νομοσχέδιο που αριθμεί 86 σελίδες είναι εξαιρετικά ασαφές και αόριστο με αποτέλεσμα να εγείρεται θέμα εναρμόνισής του με το Σύνταγμα.
Η πρώτη ένσταση που διατυπώθηκε είναι ότι για να γνωμοδοτήσει το Ελεγκτικό Συνέδριο πρέπει το νομοσχέδιο να είναι ειδικό, να αφορά, δηλαδή, μόνον συνταξιοδοτικά θέματα εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα (άρθρο 73 παρ.2 και άρθρο 98). Αντίθετα, το υπό εξέταση νομοσχέδιο ρυθμίζει και άλλα ζητήματα, όπως το Ασφαλιστικό, με αποτέλεσμα να τίθεται ζήτημα αρμοδιότητας του ανώτατου δικαστηρίου.

Από κει και πέρα, μετά από μια πρώτη ανάγνωση, πέρα επισυμάνθηκαν ακόμα: α) Η ενοποίηση σε τρία των ασφαλιστικών ταμείων των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Θεωρήθηκε ότι με τον τρόπο αυτό εργαζόμενοι που βρίσκονται υπό εντελώς διαφορετικό καθεστώς -επαγγελματικής ασφάλισης και κοινωνικής ασφάλισης- ενοποιούνται, γεγονός που δημιουργεί συνταγματικά εμπόδια τα οποία θέτουν υπό αμφισβήτηση και την εφαρμογή της ρύθμισης που προβλέπει ότι από 1/1/2010 όλοι οι νεοδιοριζόμενοι στο Δημόσιο θα ασφαλίζονται στο ΙΚΑ.
β) Όπως έχει αποφανθεί και το αρμόδιο όργανο της Βουλής θεωρείται αντισυνταγματική η ρύθμιση που εκχωρεί στο Ελεγκτικό Συνέδριο την αρμοδιότητα εκδίκασης των διαφορών για συνταξιοδοτικά θέματα που αφορούν και εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίες σήμερα εκδικάζονται μόνον από τα διοικητικά δικαστήρια και το ΣτΕ.
γ) Υπάρχουν σοβαρά συνταγματικά κωλύματα και ως προς τη μείωση των συντάξεων, καθώς η επίμαχη διάταξη καταργεί το άρθρο 9 του Συνταξιοδοτικού Κώδικα που αναφέρεται στην αναλογία μισθού και σύνταξης. Τα μέλη του ΕΛ.Σ. επικαλέστηκαν τη νομολογία του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία οι συντάξεις πρέπει να είναι ανάλογες των ετών υπηρεσίας και των αποδοχών των εργαζομένων με βάση τις οποίες γίνονται και οι εισφορές.
δ) Πάσχει από άποψη νομιμότητας και η εξουσιοδότηση που παρέχει το νομοσχέδιο στον υπουργό Οικονομικών να ρυθμίζει με υπουργικές αποφάσεις, και όχι με νόμο, επί μέρους ζητήματα για το συνταξιοδοτικό. Σημαντική κρίνεται και η επισήμανση των δικαστών ότι το σχέδιο νόμου δεν επαναλαμβάνει ρητά ότι δεν θίγονται όσοι θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα εντός του 2010.

Σχόλιο: Έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν ότι πολλά από τα μέτρα που προσπαθεί εδώ και καιρό να περάσει η κυβέρνηση έρχονται σε αντίθεση όχι μόνο με το "κοινό περί δικαίου αίσθημα" αλλά παράλληλα έρχονται και σε αντίθεση με το Σύνταγμα. Η πρώτη σύσκεψη του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αποκάλυψε μερικά μόνο από αυτά. Η σύνδεση π.χ. του ορίου συνταξιοδότησης με αυθαίρετους δείκτες "προσδόκιμου ζωής", η σύνδεση της καταβολής της επικουρικής με την "βιωσιμότητα" του ταμείου, η αυθαίρετη κατάργηση της 13ης και της 14ης σύνταξης (και του μισθού) είναι ακόμα μερικά από αυτά. Βέβαια το σήριαλ αυτό θα έχει πολλά επεισόδια - και θα υπάρξουν τεράστιες πολιτικές πιέσεις από την κυβέρνηση που θα προσπαθήσει να πείσει για την "αναγκαιότητα" των μέτρων. Ευτυχώς απ' ότι φαίνεται οι κοινωνικοί εταίροι είναι έτοιμοι να δώσουν την μάχη (πρόσφατα εξάλλου κατέθεσε και σχετικό υπόμνημα η ΓΣΕΕ για τα εργασιακά, έστω και αν αυτό τους φέρνει σε αντιπαλότητα με συγγενείς πολιτικά χώρους: Η μάχη όμως που δίνεται, είναι μάχη επιβίωσης για τον λαό, που προφανώς δεν μπορεί να μείνει απαθής και πρέπει να διεκδικήσει με όλα τα μέσα που του δίνει το Σύνταγμα ένα καλύτερο αύριο.
Και κάτι τελευταίο...Μέχρι τις προάλλες η κυβέρνηση (και η τρόικα) δεν έλεγαν ότι τα όσα συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα δεν επηρεάζουν τα Δημόσια οικονομικά και ως εκ τούτου δεν θα προσβληθούν; Γιατί έγιναν αλλαγές που "πειράζουν" μισθούς και συντάξεις και εκεί;
Πηγή: "Ελευθεροτυπία", "Καθημερινή" / Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το "τι είναι η πατρίδα μας" του Νίκου Κιάου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.