Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα του σήμερα...

Αντί άλλης ανάρτησης σήμερα θα αναδημοσιεύσουμε ένα άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου από την "Ελευθεροτυπία" για τους δύο κόσμους που συμβιώνουν στην Ελλάδα σήμερα...

"Ενώ για τα κανάλια και για τις στημένες δημοσκοπήσεις όλα γίνονται «για να σωθεί η πατρίδα» και «πάμε καλά», και ενώ σήμερα ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας θα εντείνει την εκστρατεία συστηματικής εξαπάτησης του λαού, η μαύρη εικόνα που βλέπει ο μέσος πολίτης μπροστά του σκοτεινιάζει περισσότερο.
Και παρά την οργανωμένη «κλάκα» στη Θεσσαλονίκη από τα μέλη του χουντικού κόμματος που σιτίζονται από αυτό, και τη μαζική αστυνομοκρατία και τρομοκρατία, μια πρόγευση της λαϊκής οργής θα αντιληφθεί ακόμη και ο «Γιωργάκης», που όπως φαίνεται έχει πιστέψει και ο ίδιος τη μυθολογία των δεκάδων «συμβούλων» και επικοινωνιακών συνεργείων του. Ετσι, η αντίθεση μεταξύ των δύο κόσμων, που συναντούμε σε κάθε αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» και οικονομία της αγοράς, σήμερα παίρνει στη χώρα μας μια δραματική εικόνα. Από τη μια μεριά, ο κόσμος των ελίτ, των παρατρεχάμενων και των προνομιούχων με τα πολυτελή επίπεδα διαβίωσης, τις βίλες, τα σκάφη κ.λπ. (οι «από πάνω») και, από την άλλη, ο κόσμος των χαμηλόμισθων εργατών και υπαλλήλων, των συνταξιούχων, των ανέργων και των υποαπασχολούμενων (οι «από κάτω»), που σήμερα αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο να μην μπορούν να καλύψουν ακόμη και τις βασικές ανάγκες τους. Στα ενδιάμεσα στρώματα (ο όρος «μεσαία τάξη» είναι μάλλον αδόκιμος για το ελληνικό επίπεδο ανάπτυξης) συνωθούνται όλοι αυτοί που μέχρι σήμερα είχαν εξασφαλίσει κάποιο καταναλωτικό επίπεδο, συνήθως με κομπίνες κάθε είδους (φακελάκια κ.λπ., αν ήταν στον δημόσιο τομέα και φοροδιαφυγή, εύκολο κέρδος στον ιδιωτικό) το οποίο βλέπουν τώρα που έσκασε η «αναπτυξιακή» φούσκα να εξανεμίζεται και να σπρώχνονται προς τους «από κάτω».
Η εικόνα των δύο κόσμων επιβεβαιώνεται όχι μόνο από τα επίσημα στοιχεία, αλλά ακόμη και τον ξένο Τύπο (όπως περίπου γινόταν και στη διάρκεια της στρατιωτικής Χούντας), αφού τα ελληνικά ΜΜΕ ουσιαστικά προωθούν τη γραμμή του «μονόδρομου» και της Ε.Ε., όπως άλλωστε και τα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) και τα δεκανίκια τους (ΛΑΟΣ, Δημοκρατική Αριστερά, Οικολόγοι Πράσινοι, αλλά και το «φιλευρωπαϊκό» τμήμα της Αριστεράς μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ) και φυσικά και τα έντυπα που άμεσα ή έμμεσα ελέγχουν. Ετσι, ενώ η κοινοβουλευτική Χούντα επαναλαμβάνει συνεχώς το ασύστολο ψέμα ότι το Μνημόνιο είναι μονόδρομος γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις («ξεχνώντας» να αναφέρει ότι αυτό θα συνέβαινε μόνο αν συγχρόνως έπρεπε να πληρώσει μέχρι το τελευταίο ευρώ αυτά που χρωστάμε στις ξένες κυρίως τράπεζες, χωρίς να επιβαρύνει τους «από πάνω» που ήταν και οι κύρια ωφελημένοι από αυτά!). Οπως όμως αναφέρει (ενδεικτικά, ανάμεσα σε πολλούς άλλους διεθνείς οικονομολόγους) ο John Whittaker του Βρετανικού Lancaster University, «η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να βρει τον δρόμο [της εξόδου από την ευρωζώνη και της δραχμοποίησης του χρέους] πιο ελκυστικό, αφού θα αποκαθιστούσε την ανταγωνιστικότητα και οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα θα μπορούσαν να πληρωθούν σε ελληνικό χρήμα».Ι Παρόμοια θέση υποστήριξε ακόμη και ο Hans-Werner Sinn (καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου), ο οποίος μάλιστα αποκάλυψε και το μέγεθος της απάτης για τον «μονόδρομο» της κοινοβουλευτικής Χούντας, τονίζοντας ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας «ήταν περισσότερο μια προσπάθεια να αποκρύψει τις ζημιές των τραπεζών, παρά να σώσει την Ελλάδα».ΙΙ Παρ' όλα αυτά ο Τρισέ εξακολουθεί αναίσχυντα να μιλά για «καταστροφή» αν φύγουμε από την ευρωζώνη.ΙΙΙ (ακολουθούμενος από την ντόπια ελίτ, καθώς και τη ρεφορμιστική «φιλευρωπαϊκή» Αριστερά -ακόμη και τη «μαρξιστική»!). Στον πραγματικό λοιπόν κόσμο, πέρα από αυτόν που παρουσιάζουν οι ελίτ και τα παπαγαλάκια τους, συμβαίνουν τα εξής:
* Πρώτον, η ανεργία καλπάζει. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι άνεργοι που το 2005-08 ήταν λιγότεροι από το 8% του ενεργού πληθυσμού (από τους οποίους οι μισοί ήταν άνεργοι για πάνω από ένα χρόνο που σημαίνει ότι δεν εδικαιούντο ούτε καν επίδομα ανεργίας),IV το 2009 είχαν ανεβεί στο 9,5% και σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ αναμένεται να φθάσουν εφέτος το 12,1% και το 2011 το 14,3%. Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, θα έχουμε σχεδόν διπλασιασμό της ανεργίας. Και αυτό, αν πιστέψουμε τα επίσημα στατιστικά στοιχεία γιατί, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, η ανεργία θα τριπλασιαστεί μεταξύ 2009 και 2011 ανεβαίνοντας στο 20% (όπως σήμερα στην Ισπανία) -που σημαίνει επιστροφή στην ανεργία του 1960 (πριν ξεκινήσει η μεταπολεμική «αναπτυξιακή» φούσκα), όταν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι αναγκάζονταν να μεταναστεύσουν για να επιβιώσουν. Αν μάλιστα πάρουμε υπόψη ότι, σύμφωνα με έρευνα του Παν. Πειραιώς,V σε περιοχές της Ελλάδος η ανεργία φθάνει και το 70%, οι εκτιμήσεις της ΓΣΕΕ μπορεί να είναι και συντηρητικές, και ιδιαίτερα αν πάρουμε επίσης υπόψη τη δραστική συρρίκνωση του δημόσιου τομέα που επέβαλε η τρόικα, της οποίας τα αποτελέσματα θα φανούν αργότερα, καθώς και την αντίστοιχη συρρίκνωση της αγοράς.
* Δεύτερον, η κατανάλωση μειώνεται δραματικά. Ομως, σε μια οικονομία υπηρεσιών (όπου το 77% της παραγωγής είναι οι πάσης φύσεως «υπηρεσίες») με περιθωριακή εξαγωγική επίδοση που υπερ-αντισταθμίζεται από τις υπέρογκες εισαγωγές, η κατανάλωση είναι αυτή που συντηρούσε (με τα ξένα κόλλυβα του δανεισμού) την «αναπτυξιακή» φούσκα. Στην Ελλάδα, πάνω από το 71% του ΑΕΠ προέρχεται από την ιδιωτική κατανάλωση (το υψηλότερο ποσοστό στην ευρωζώνη!) η οποία σε όλη τη δεκαετία (2000-08) είχε ετήσιο ρυθμό αύξησης 3,9% (έναντι 1,5% στην ευρωζώνη).VI Ο συνδυασμός όμως της αύξησης της ανεργίας και του πετσοκόμματος κατά 20% των μισθών και συντάξεων, της αύξησης των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ) -που χτυπούν κυρίως την κατανάλωση των «από κάτω»- αλλά και η συνακόλουθη αύξηση των τιμών (παρά τη βαριά ύφεση που προβλέπεται ότι θα οδηγήσει σε μείωση του ΑΕΠ κατά 4% εφέτος!) έχουν ήδη δραματικές επιπτώσεις στην αγορά.
* Τρίτον, ως συνέπεια των παραπάνω, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, και αυτό δεν αφορά μόνο μαγαζιά (το 17% των μαγαζιών στο κέντρο της Αθήνας και ανάλογα ποσοστά σε κάθε εμπορικό κέντρο της χώρας),VII αλλά ακόμη και μεγάλες επιχειρήσεις που στηρίζονται βασικά στην ελληνική αγορά (π.χ. οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα που έριξαν στον δρόμο περίπου 100 εργαζόμενους), πράγμα που σημαίνει, κατά την ίδια έρευνα, ότι τουλάχιστον άλλες 100.000 θέσεις θα χαθούν στο εμπόριο, ενισχύοντας τον φαύλο κύκλο της ύφεσης.
* Τέταρτον, η χαμηλή ανταγωνιστικότητά μας, που είναι η απώτερη αιτία και για τη σημερινή ουσιαστική χρεοκοπία, παρουσιάζει καταβαράθρωση μετά την ένταξή μας στην Ενιαία Αγορά και την ευρωζώνη. Ετσι, μέσα σε λιγότερο από 20 χρόνια (1990-2008), η ανταγωνιστικότητα, με βάση το ελληνικό μερίδιο στις παγκόσμιες εξαγωγές, μειώθηκε κατά 30%!
Παρ' όλα αυτά, οι ελίτ μάς μιλούν ακόμη για εξωστρεφή «ανάπτυξη» που δήθεν θα μας βγάλει από τον βούρκο του «μονόδρομου». Αλλά, όταν εκατομμύρια Γάλλοι κατέβηκαν προχθές στους δρόμους για να σταματήσουν τα μέτρα Σαρκοζί, που δεν συγκρίνονται σε βαρβαρότητα με αυτά της τρόικας, θα ήταν πράγματι περίεργο να μην πράξει το ίδιο ο ελληνικός λαός χαροποιώντας τις ξένες και ντόπιες ελίτ επειδή «ο άνθρωπός τους στην Αθήνα» (κατά την έκφραση των γερμανικών Financial Times για τον «Γιωργάκη»), μαζί με ένα επιτελείο αρχολίπαρων, τα καταφέρνει τόσο καλά στην εξαπάτηση..."

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

δηλαδή τί λύσεις υπάρχουν;

η μερική ή ολική πτώχευση θα έδινε προσωρινά λύση αλλά μεσοπρόθεσμα ο περαιτέρω δανεισμός θα ήταν είτε αδύνατος είτε πανάκριβος.

η επιστροφή στη δραχμή με ταυτόχρονη υποτίμηση θα ενίσχυε τις εξαγωγές και πιθανά να καθιστούσε την Ελλάδα φτηνότερο τουριστικό προορισμό. Αλλά πόσο σωτήριες θα ήταν οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, όταν μάλιστα οι εισαγωγές μας σε καταναλωτικά προϊόντα υψηλής αξίας θα γινόταν απλησίαστα; Δεδομένου μάλιστα ότι ο τουρισμός είχε μικρή μόνο κάμψη, η αλλαγή σε μία αδύναμη δραχμή ουσιαστικά δε θα αύξανε την εισροή ξένου χρήματος.

Η κυκλοφορία πληθωριστικού χρήματος είναι προσωρινή λύση μόνο για μεγάλες και σχετικά αυτάρκεις οικονομίες. Η οικονομία της Ελλάδας δεν είναι τέτοια.

Συμφωνώ ότι μία οικονομία που στηρίζεται στις υπηρεσίες πέφτει εύκολα σε σκοπέλους. Οπότε η πρόκληση είναι ο επανασχεδιασμός της παραγωγικής βάσης αλλά και η στροφή των υπηρεσιών σε κάτι ανταγωνιστικό σε επίπεδο Ευρώπης. Θα μπορούσαμε ίσως να εστιάσουμε στα δυνατά μας σημεία (π.χ. ιχθυοκαλλιέργειες, τρόφιμα), να επενδύσουμε στις ξεχασμένες παραδόσεις μας (π.χ. ναυτιλία), να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο (νέες καλλιέργειες, στροφή σε χρήση φυτών για σύνθεση μορίων ιατρικής ή βιομηχανικής χρήσης), να μπούμε στο παιχνίδι της ενέργειας στην περιοχή ή να τονώσουμε το κομμάτι των τεχνολογιών πληροφορικής/ επικοινωνιών.

βέβαια πάλι... η επιχειρηματικότητα ήταν πάντα παιχνίδι για λίγους στην Ελλάδα....

Ενεργός Πολίτης είπε...

Το άρθρο του Φωτόπουλου αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση της κατάστασης, με την οποία είναι πιστεύω δύσκολο να διαφωνήσει κανείς συνολικά - Με βάση τα όσα γράφεις αγαπητέ αναγνώστη/ αγαπητή αναγνώστρια βλέπω ότι στην ουσία δε διαφωνούμε. Το στοίχημα το οποίο θα έπρεπε να βάλει η κυβέρνηση θα ήταν να ενισχύσει την παραγωγή στην Ελλάδα ενισχύοντας τους τομείς στους οποίους είμαστε καλοί και μπορούν ν' αποδώσουν ή που υπάρχει χώρος. Αλλά το να γονατίσει τον μικρομεσαίο και να υποθηκεύσει το μέλλον όλων δεν είναι λύση. Από κει και πέρα κι εγώ προσωπικά είμαι ενάντια στην επιστροφή στη δραχμή για μια σειρά από λόγους, ο βασικότερος εκ των οποίων είναι ότι τη ζημιά που πάθαμε μπαίνοντας στο ευρώ δεν μπορούμε να την αναστρέψουμε, και η έξοδός μας θα έκανε χειρότερα τα πράγματα. Για την πτώχευση ειλικρινά δεν ξέρω - έχω μια σειρά άρθρων που θα ήθελα να βάλω τις επόμενες μέρες που τονίσουν τα καλά και τα κακά της. Πάντως και τώρα ο "μικρής διάρκειας" δανεισμός μας είναι πολύ ακριβός οπότε (και με βάση τα στοιχεία τα οποία έχουμε γι' αύξηση του χρέους επί του ΑΕΠ στο τέλος της περιόδου Μνημονίου) δεν ξέρω αν τα πράγματα θα ήταν χειρότερα σ' αυτό το σενάριο.