Εμείς και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού...

 Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τελείωσαν και η "Team Hellas" επέστρεψε στα πάτρια (όσοι εξ αυτών ζουν στην Ελλάδα τουλάχιστον), ξεκινώντας από χθες έναν ακόμα ολυμπιακό κύκλο. Σε μια Ελλάδα που καίγεται τόσο κυριολεκτικά (από σειρά πυρκαγιών εντός της Αττικής) όσο και μεταφορικά (από την τεράστια ακρίβεια) ίσως είναι υπερβολή να ασχολούμαστε με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό, αλλά η αλήθεια παραμένει μία: Ως χώρα ψάχνουμε τις καλές ειδήσεις και η αθλητική δραστηριότητα είναι ένα από τα λίγα πράγματα που μπορούν να τις προσφέρουν...

Οι φετεινοί αγώνες εξελίχθηκαν θετικά για την ελληνική αποστολή από πλευράς μεταλλίων. Φτάσαμε τον αριθμό (8) των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα (1996), και έχοντας συνολικά καλύτερα πλασαρίσματα απ' όλους τους Αγώνες (ξεχωριστά πάντα) των τελευταίων 20 χρόνων.

Το μοναδικό χρυσό που μπήκε σε ελληνικές αποσκευές ήταν σε εκείνου που όλοι περίμεναν. Ο Μίλτος Τεντόγλου επιβεβαίωσε την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του στο μήκος (σ. μόνο σε έναν αγώνα την τελευταία τριετία δεν πήρε το χρυσό, μένοντας 2ος) και έγινε ο μοναδικός Έλληνας, στα χρονικά του στίβου, με δύο «κολλητά» χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια. Εξάλλου ο άλτης μας -πρώτος μετά τον τετράκις χρυσό Καρλ Λιούις, είναι ο μόνος Έλληνας, τον τρέχοντα αιώνα, που ανέβηκε σε διαδοχικές Ολυμπιάδες στο κορυφαίο σκαλί του βάθρου! Πλην του «κουλ» Γρεβενιώτη, ρεκόρ έκανε και ο Λευτέρης Πετρούνιας που με το χάλκινο μετάλλιό του έγινε ο μόνος, στην 100ετή πορεία των κρίκων στο Ολυμπιακό πρόγραμμα, με τρία μετάλλια (σ. είχαν προηγηθεί χρυσό στο Ρίο και χάλκινο στο Τόκιο)! Και αν οι προαναφερθέντες ήξεραν ήδη τα… κατατόπια, αλησμόνητη θα μείνει η ανεπανάληπτη χαρά των έξι υπόλοιπων μεταλλιούχων μας, βιώνοντας την καταξίωση. Του Απόστολου Χρήστου, που έφερε το ασημένιο στα 200μ. ύπτιο (σ. δίχως να είναι το αγώνισμά του) κι αφού είχε χάσει το χάλκινο «για μια χεριά», δηλώνοντας ότι δεν θέλει να ξαναβουτήξει! Ήταν το πρώτο μετάλλιο στην κολύμβηση μετά το 1896 και παρθενικό σε πισίνα (τότε η κολύμβηση διεξήχθη στη Mαρίνα Ζέας)! Του «χάλκινου» Εμμανουήλ Καραλή που… πέταξε στα 5.90μ. φέρνοντας δεύτερο μετάλλιο στο στίβο και πιο συγκεκριμένα στο επί κοντώ (όπου το χρυσό ήταν καπαρωμένο, από τον …εξωγήινο Ντουπλάντις, ο οποίος έκανε παγκόσμιο ρεκόρ με 6,25μ.). Μάλιστα ο «Μανόλο» το παρέλαβε δια χειρός Σεργκέι Μπούμπκα, του αθλητή συνώνυμου του αθλήματος, δηλαδή! Δύο χάλκινα μετάλλια είχαμε και στην κωπηλασία (πρώτη φορά στα χρονικά!) με τα κουπιά των πληρωμάτων Παπακωνσταντίνου/Γκαϊδατζή (διπλό σκιφ ελαφρών βαρών ανδρών) και Κοντού/Φίτσιου (διπλό σκιφ ελαφρών βαρών γυναικών). Από το ίδιο υλικό και τα μετάλλια του Θοδωρή Τσελίδη, στο τζούντο (90κ.), που έσυρε το …χορό και του Νταουρέν Κουρουγκλίεφ (86 κ. ελευθέρας πάλης) που τον έκλεισε. Αμφότερα ήρθαν μέσω της δεύτερης ευκαιρίας του ρεπεσάζ. Μετάλλιο δεν πήρε ο πινγκπονίστας Παναγιώτης Γκιώνης, αλλά του αξίζει εύφημος μνεία αφού στα 44 του έγινε ο 4ος Έλληνας με έξι συμμετοχές στους Ολυμπιακούς αγώνες και σχεδιάζει να αγωνιστεί στους 7ους ώστε να έχει αποκλειστικά εκείνος το ρεκόρ παρουσιών!

Αξίζουν οι πανηγυρισμοί; Σε ατομικό επίπεδο φυσικά ναι. Η συμμετοχή και μόνο στους Αγώνες είναι (και παραμένει) τεράστια επιτυχία, πόσο μάλλον η είσοδος στην 8άδα ή η κατάκτηση του Ολυμπιακού μεταλλίου. Οι παθογένειες όμως του συστήματος και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες αθλητές κατά την προ-ολυμπιακή τους προετοιμασία παραμένουν τα ίδια, όπως αυτά τα είχαμε επισημάνει πριν 8 χρόνια, στην μετα-ολυμπιακή μας ανάρτηση για τους Ολυμπιακούς του Ρίο (όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι πλέον είναι μεγαλύτερη η συμμετοχή ιδιωτών χορηγών στην όλη διαδικασία και στο ότι η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) κάνει μια (σχετικά) πιο διαφανή μοιρασιά στα κονδύλια που διαχειρίζεται, τόσο μέσω της ΔΟΕ (για την ανάπτυξη συγκεκριμένων αθλημάτων) όσο και της κρατικής επιχορήγησης.

Τόσα χρόνια μετά η πρόσβαση σε αθλητικές εγκαταστάσεις βαίνει μειούμενη, αρκετοί από τους "ελίτ" αθλητές μας κάνουν και άλλες δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, ενώ τα χρήματα που μοιράζονται είναι όλο και λιγότερα.

Το μέλλον δεν είναι ευοίωνο. Ακόμα και αν είχαμε καλύτερη αντιμετώπιση από τους διαιτητές ή τους κριτές ή περισσότερη τύχη, τα επιπλέον μετάλλια απλώς θα έκρυβαν την αλήθεια: τα ελληνόπουλα δεν αθλούνται, δεν υπάρχουν κατάλληλοι και προσβάσιμοι χώροι και αν ένας λαός δεν αθλείται δεν θα δημιουργήσει ποτέ και πρωταθλητές.

Και αυτό δεν πρόκειται ν' αλλάξει, αν δεν αλλάξει η προσέγγιση της πολιτικής εξουσίας στο ζήτημα "αθλητισμός". Οι φωτογραφίες και τα συγχαρητήρια στο Twitter δεν πρόκειται να φτιάξουν τα πράγματα...

Το κλείσιμο της "Αυγής" και η σκληρή αλήθεια για το μέλλον του τύπου στην Ελλάδα

  Η αλήθεια είναι ότι για χρόνια στην χώρα μας κυκλοφορούσαν υπερβολικά πάρα πολλές εφημερίδες - διαφόρων τύπων (από αθλητικές και πολιτικές μέχρι και εφημερίδες ενώσεων συνταξιούχων και τοπικών συλλόγων) και στοχεύσεων. Από τις εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας ξεχώριζαν πάντα οι καθαρά πολιτικές - αυτές που περίμεναν πως και πως οι λαθραναγνώστες των περιπτέρων, για να ρίξουν μια ματιά στα πρωτοσέλιδά τους, κάθε μεσημέρι όταν τις αναρτούσαν στα μανταλάκια, οι περιπτεράδες.

Τα χρόνια όμως πέρασαν. Η άνθηση του ίντερνετ με τα εκατοντάδες "ενημερωτικά" site, έδωσαν ένα ισχυρό χτύπημα στις εφημερίδες. Για χρόνια όμως αυτές συνέχιζαν να συντηρούνται μέσω των προσφορών (CDs αρχικά, όταν οι δισκογραφικές αποφάσισαν να "τελειώσουν" οριστικά με το βινύλιο και ήθελαν να δημιουργήσουν "κοινό" για ένα καινούργιο μέσο, και βιβλία) και εισάγοντας μια καινούργιου τύπου "αποκαλυπτική" δημοσιογραφία. Πάντως η σκληρή αλήθεια είναι ότι οι κυκλοφορίες μειώθηκαν αισθητά και μόνο στην επαρχία (οπού ο τοπικός τύπος εξυπηρετεί άλλου τύπου ανάγκες) και σε κάποιους ειδικούς χώρους (όπως π.χ. ναυτιλία) υπήρξε μια "σχετική" σταθερότητα. Το τελειωτικό χτύπημα δόθηκε στα χρόνια της κρίσης (όπου ο οικονομικός στραγγαλισμός "έκοψε" την εφημερίδα σε πολλούς φανατικούς του έντυπου τύπου) και του κορωνοϊού (όπου και να κυκλοφορούσαν οι εφημερίδες, δεν κυκλοφορούσε ο κόσμος για να τις αγοράσει).

Η άλλη μεγάλη αλήθεια ότι ανάμεσα στις πολιτικές-κομματικές εφημερίδες, μια απ' αυτές που ξεχώριζαν ήταν η "Αυγή". Μπορεί ποτέ να μην είχε μεγάλη κυκλοφορία αλλά είχε μια αρκετά ποιοτική αρθρογραφία, εξυπηρετώντας όμως πάντα το κομματικό συμφέρον της "Ανανεωτικής Αριστεράς" (αρχικά) και του ΣΥΡΙΖΑ (στο τέλος). Επειδή ήταν εφημερίδα "ειδικού σκοπού", δε λάμβανε μεγάλη "κρατικοδίαιτη" διαφήμιση (παρότι όλο και κάτι ερχόταν και προς το μέρος της) και έτσι πάντα η κύρια πηγή οικονομικής στήριξής της ήταν το ταμείο του κόμματος (ΚΚΕ εσωτερικού αρχικά, Συνασπισμός στη συνέχεια και ΣΥΡΙΖΑ στο τέλος), ειδικά αφού η κυκλοφορία της τα τελευταία χρόνια ήταν σταθερά κάτω από τα 1000 φύλλα - πανελλαδικά. Αν σκεφτεί κανείς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε από πάνω από 1 εκατομμύριο ψηφοφόρους στις προηγούμενες εθνικές εκλογές, καταλαβαίνει κανείς ότι δεν υπήρχε στήριξη προς την "Αυγή" - ούτε καν από το σκληρό πυρήνα των ψηφοφόρων του κόμματος, που θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι αυτοί που ψήφισαν στις σχετικά πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη προέδρου.

Λαμβάνοντας υπόψιν τη μεγάλη μείωση που δέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην κρατική επιχορήγηση μετά τις περσινές εθνικές εκλογές, καταλαβαίνει κανείς ότι ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα χτυπούσε η κουδούνα και για την "Αυγή". Ειδικά από τη στιγμή που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, διέκρινε μια ιδιαίτερα κριτική στάση κατά καιρούς προς τις επιλογές του, από διάφορους αρθρογράφους της εφημερίδας. Για να είμαστε δίκαιοι πάντως είναι γνωστό ότι υπήρχαν και στο παρελθόν (δηλαδή επί Τσίπρα) σκέψεις για αλλαγές στην εφημερίδα, οι οποίες συμπεριλάμβαναν και το κλείσιμο του καθημερινού φύλλου. Οι ευαίσθητες εσωκομματικές ισορροπίες όμως (και η παρατεταμένη εκλογική περίοδος πέρσυ) καθυστέρησαν τις όποιες αποφάσεις.

Οι αντιδράσεις μεγάλου μέρους του ενεργού ιντερνετικά "αριστερού" ακροατηρίου, προφανώς δεν μπορούν να προκαλούν έκπληξη. Συναισθηματικά και μόνο, το κλείσιμο της τελευταίας καθημερινής,  φιλικής προς τον ΣΥΡΙΖΑ, εφημερίδας δημιουργεί ένα κενό που στα μάτια του κόσμου δεν καλύπτεται από μια "ενισχυμένη" avgi.gr.  Βέβαια τα hashtags και οι μεγαλοστομίες δε λύνουν το οικονομικό πρόβλημα της Αυγής. Η καθημερινή αγορά του φύλλου θα το έκανε όμως. Όσοι αντιδρούν λοιπόν, έχουν την ευκαιρία τους: Ας ξεκινήσουν ν' αγοράζουν το κυριακάτικο φύλλο που θα μείνει ανοιχτό, μέχρι να κλείσει και αυτό, μπας και το σώσουν...Και το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τις άλλες, καθημερινές ή μη εφημερίδες. Το τέλος δε θα είναι μακριά ούτε και γι' αυτές...

Εφτά ενδιαφέροντα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε από τις πρόσφατες ευρωεκλογές...

  Έχουμε πει και στο παρελθόν ότι η ψήφος στις ευρωεκλογές είναι ιδιαίτερα σοβαρή υπόθεση, για να μην τη ρίχνουμε στις κάλπες... Για τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση όμως, η συμμετοχή μειώθηκε, με το κλασικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ "της παραλίας" να παρουσιάζεται σε όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά κανάλια, και όσους απέφυγαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, να εμφανίζονται περίπου ως "cool". "Cool" βέβαια δεν είναι το να μην ψηφίζεις - είναι "κουλό". 

Όπως και να έχει όμως, τα αποτελέσματα των εκλογών και η προεκλογική περίοδος, είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον και μας οδήγησαν στο να εξάγουμε εφτά ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Τα παρουσιάζουμε...

Συμπέρασμα 1ο: "Στην Ελλάδα, όλοι είναι ευχαριστημένοι από το εκλογικό αποτέλεσμα".

Το πως γίνεται τα ποσοστά όλων σχεδόν των μεγάλων κομμάτων (πλην ΚΚΕ και Ελληνικής Λύσης) να μειώνονται, οι εκλογικοί στόχοι να έχουν χαθεί και όλοι να είναι χαρούμενοι, είναι ένα ελληνικό φαινόμενο, που θα πρέπει να μας απασχολήσει όλους: κυρίως για το πόσο σχέση έχουν οι ηγέτες της χώρας με την αλήθεια και την πραγματικότητα...

Συμπέρασμα 2ο: "Στα χωριά της Ροδόπης και της Ξάνθης το ΚΙΕΦ παραμένει ισχυρό".

Για το μειονοτικό και υποκινούμενο από το τουρκικό προξενείο, κόμμα που κατεβαίνει εδώ και τρείς ευρωεκλογικές αναμετρήσεις στις εκλογές, έχουμε γράψει στο παρελθόν, έχοντας αναλύσει ξεχωριστά τους λόγους που είναι επιτυχημένο εδώ. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές παρέμεινε ακμαίο και ισχυρό, αλλά η ισχύς του βαίνει μειούμενη. Δεν είναι τυχαίο ότι τα λεωφορεία με τους ψηφοφόρους από την Τουρκία ήταν σαφέστατα λιγότερα (φέρανε καμία 1000ριά σε αυτές τις εκλογές - σε προηγούμενες αναμετρήσεις ήταν 5πλάσια), πράγμα που είχε να κάνει κυρίως με την έλλειψη ενδιαφέροντος και όχι αυτή της προσφοράς. Επίσης αυτή τη φορά είχαμε και άνοιγμα προς τους "Μακεδόνες" του "Ουράνιου Τόξου" της Φλώρινας (που οδήγησε στο να συμπεριληφθεί για πρώτη φορά, μη μουσουλμάνος στο ψηφοδέλτιο), με εξίσου τρανταχτή αποτυχία. Οι ψήφοι προς το κόμμα αυτό, που διαπνέεται από τη "Φιλία και την Ειρήνη" ήταν κυρίως από τις ορεινές και αγροτικές περιοχές των δύο νομών, πράγμα που δείχνει το πόσο η έλλειψη συμβίωσης με μη μουσουλμάνους σε αυτές τις περιοχές, οδηγεί σε έλεγχο αυτών των περιοχών από το προξενείο. Η δε δήλωση των ηγετών του κόμματος ότι "όποιος μας ψήφισε δηλώνει Τούρκος" λέει πολλά...

Συμπέρασμα 3ο: "Στην Ελλάδα δεν ξέρουμε ποιους ψηφίζουμε". 

Τον πρώην αρχηγό ΓΕΕΘΑ Φραγκούλη Φράγκο τον γνωρίζουν πάρα πολλοί και πολλοί τον έχουν σε εκτίμηση. Πολλοί απ' αυτούς ψηφίζουν στα άκρα και επομένως όταν είδαν στο ψηφοδέλτιο της Ελληνικής Λύσης το όνομα "Εμμανουήλ Φράγκος (Φραγκούλης)" νόμιζαν ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο και τον σταύρωσαν. Το ίδιο είχαν πράξει και στις προηγούμενες ευρωεκλογές, αλλά τότε δεν είχε γίνει θέμα...Αυτή τη φορά όμως έγινε και το έκανε ο ίδιος ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, Φραγκούλης Φράγκος. Συγκεκριμένα, σε σχετική ανάρτησή του στο Facebook, το βράδυ της Κυριακής (09/06), ο επίτιμος Αρχηγός του ΓΕΣ ξεκαθάρισε την κατάσταση, γράφοντας: «Δέχομαι αναρίθμητα τηλέφωνα και μηνύματα τόσο εγώ όσο και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου, με τα οποία με συγχαίρουν για τη δήθεν εκλογή μου με το κόμμα της Ελληνικής Λύσης. Υποψήφιος με το όνομα Φράγκος Εμμανουήλ έχει βάλει σε παρένθεση το όνομα Φραγκούλης, καθότι είναι ένα πολύ συνηθισμένο όνομα (sic). Δεν ήμουν υποψήφιος, δεν υπήρξα ποτέ και παρακαλώ θερμά, όλη αυτή η παρωδία να σταματήσει εδώ. Συγχαρητήρια σε όλους τους επιτυχόντες και εύχομαι να αντιληφθούν το μέγεθος της ευθύνης που τους αναλογεί εκπροσωπώντας την πατρίδα μας στο Ευρωκοινοβούλιο».

Ο κύριος Φράγκος βέβαια (ο κτηνίατρος-ευρωβουλευτής) δεν έκανε κάποια απάτη - μια μικρή "πονηριά" όμως σίγουρα την έκανε. Με βάση τον εκλογικό νόμο δικαιούται να βάζει δίπλα στο όνομά του κάποιο υποκοριστικό ή παρατσούκλι με το οποίο είναι γνωστό. Έτσι έκανε τη σχετική "πονηριά", για να τσιμπήσει σταυρούς...

Συμπέρασμα 4ο: "Τα τραπεζώματα δε φέρνουν πια ψήφους".

Τα παλιά χρόνια οι υποψήφιοι έκαναν μεγάλες συγκεντρώσεις-γλέντια στα οποία με ένα μικρό αντίτιμο-ενίσχυση φίλοι, συγγενείς και εν δυνάμει ψηφοφόροι άκουγαν τον υποψήφιο και με την παρουσία τους έδειχναν μια δυναμική. Υπήρχαν (και υπάρχουν ακόμα) αρκετοί γαλαντόμοι υποψήφιοι που κάλυπταν εξ ολοκλήρου το κόστος από τη τσέπη τους. Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις έχουν σχεδόν εξαφανιστεί στα μεγάλα αστικά κέντρα - αλλά όχι τελείως. Ψάχνοντας προεκλογικά τις αναρτήσεις των μικρότερων κομμάτων στα κοινωνικά δίκτυα, είδαμε μαζικές συγκεντρώσεις-τραπέζια συγκεκριμένων υποψηφίων σε ένα-δύο από αυτά. Με ενδιαφέρον ψάξαμε τα αποτελέσματα γι' αυτούς: Το αποτέλεσμα, για να το πούμε κομψά, ήταν μάλλον απογοητευτικό, θυμίζοντας λίγο σκηνικό από την ταινία "Θανασάκης, ο πολιτευόμενος", αφού δεν πρέπει ούτε οι μισοί απο τους παρευρισκομένους να τους ψήφισαν...

Συμπέρασμα 5ο: "Στην Ελλάδα μπορείς να είσαι και ΠΑΣΟΚ, αλλά παράλληλα να υποστηρίζεις και τη ΝΔ".

Η λεβεντογέννα Κρήτη δείχνει το δρόμο, όσο αφορά το παραπάνω συμπέρασμα που κρύβει μια διπολική, πολιτική συμπεριφορά. Κατά την προεκλογική του εκστρατεία ο Κυριάκος Μητσοτάκης (της ΝΔ) κατέβηκε και στα Χανιά. Εκεί έκανε μια μίνι-συγκεντρωσούλα στον Δημοτικό Κήπο της πόλης, όπου τον προλόγισε ο αντιπεριφερειάρχης του νομού και γνωστός ΠΑΣΟΚατζής, Νίκος Καλογερής. Το γεγονός οδήγησε σε εκτεταμένη κάλυψη και ανάλογο "κράξιμο". Ο κύριος Καλογερής, ο οποίος έχει δώσει μεγάλο βάρος στην άμεση επαφή με τους κατοίκους του νομού στον οποίο προϊσταται συμμετέχοντας άοκνα σε όλα τα πανηγύρια και τραπεζώματα της περιφέρειας Χανίων, απάντησε λέγοντας ότι "ο πρωθυπουργός είναι ο κορυφαίος παράγοντας που μπορεί να ξεκλειδώνει προβλήματα και εμπόδια που συνεχώς αναφύονται σαν Λερναία Ύδρα στην πρόοδο των έργων και τον στηρίζουμε αποφασιστικά ως Περιφέρεια Κρήτης σε αυτό το θέμα" προσθέτοντας ότι "κρίνω σκόπιμο να υπενθυμίσω ότι ως περιφερειακή αρχή, εκτός της στήριξης του ΠΑΣΟΚ είχαμε και τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία συνεργαζόμαστε ανελλιπώς τα τελευταία χρόνια για την προώθηση και επίλυση πολλών σοβαρών θεμάτων για τον τόπο μας" και κλείνοντας τόνισε ότι "οσον αφορά στην κομματική μου ιδιότητα δεν έχω να κρύψω το παραμικρό. Άλλωστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν στήριξε Αρναουτάκη χωρίς κανένα προαπαιτούμενο έδειξε, προς τιμήν του, ότι πρωτίστως τον ενδιαφέρει η συναίνεση και η πρόοδος του νησιού μας και όχι η κομματική προτίμηση του Περιφερειάρχη και των συνεργατών του. Επομένως παραμένω ενεργός στον κομματικό μου χώρο από τον οποίο δεν μετακινήθηκα ποτέ μέχρι σήμερα και αγωνίζομαι ώστε η άνοδος του ΠΑΣΟΚ υπό τον Ν. Ανδρουλάκη στις ευρωεκλογές να επικυρώσει τον ρόλο του ως δυνατή και υπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση, που τόσο πολύ την έχει ανάγκη ο τόπος".

Συμπέρασμα 6ο: "Οι ψηφοφόροι πλέον δεν ακολουθούν τους προβεβλημένους αν πάνε σε άλλο κόμμα".

Τον Πύρρο Δήμα τον αγαπήσαμε ως αρσιβαρίστα, τον Θοδωρή Ζαγοράκη τον θαυμάσαμε ως αρχηγό της εθνικής ποδοσφαίρο στην πορεία προς την κατάκτηση του EURO 2004. Τον Στέλιο Κούλογλου τον παρακολουθήσαμε ως δημοσιογράφο και ντοκυμαντερίστα. Όλους αυτούς τους ψηφίσαμε ή τους στηρίξαμε ως βουλευτές του εθνικού ή του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Όταν αυτοί όμως άλλαξαν κόμμα, η υποστήριξη αυτή χάθηκε και οι ψήφοι δε μετακινήθηκαν μαζί τους...Σημεία των καιρών ή μια ένδειξη ενηλικίωσης του εκλογικού σώματος;

Συμπέρασμα 7ο: "Αν δε σε θέλει ο λαός, δεν φτάνει να σε θέλει ο αρχηγός".

Ο Ανδρέας Σπυρόπουλος είναι γραμματέας του ΠΑΣΟΚ από το 2022 και προσωπική επιλογή του προέδρου του Κινήματος, Νίκου Ανδρουλάκη. Αλληλοστηρίζονται σε τεράστιο βαθμό και δεν είναι τυχαίο ότι πήρε το "χρίσμα" για τις ευρωεκλογές, περίπου ένα εξάμηνο πριν από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο. Με τη διπλή ιδιότητα του γραμματέα-υποψηφίου, όργωσε την Ελλάδα, ψάχνοντας υποστήριξη από μικρά, μεσαία και μεγάλα στελέχη του Κινήματος, έχοντας την υποστήριξη του Προέδρου. 

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών όμως δεν ήταν τα ανάλογα. Απέτυχε πανηγυρικά να εκλεγεί και μάλιστα είναι 4ος αναπληρωματικός  - αφού εκτός των εκλεγέντων, τον ξεπέρασαν ο Φίλιππος Σαχινίδης, ο Λευτέρης Καρχιμάκης (γιος του πρώην βουλευτή Λασηθίου), και ο Θοδωρής Ζαγοράκης που αποτελεί σαφέστατη ένδείξη του ότι κάποιες φορές το να σε θέλει ο αρχηγός, δεν αρκεί...

Έλλειψη σεβασμού στο δημόσιο χρήμα - το παράδειγμα του Ελληνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ)

 Θα περίμενε κανείς ότι η επιλογή ενός καθηγητή Φαρμακολογίας, ως προέδρου του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ) θα έφερνε έναν αέρα αλλαγής σ' ένα ιδιαίτερα σημαντικό οργανισμό, ο οποίος προϊσταται ενός χώρου που αναμένεται ν' αποτελέσει προμετωπίδα της εξαγωγικής δραστηριότητας της χώρας τα επόμενα χρόνια.

Δυστυχώς όμως αντί γι' αυτό παρουσιάζονται τα γνωστά, για δημόσιους οργανισμούς, φαινόμενα όπου το ταμείο του οργανισμού αντιμετωπίζονται ως προέκταση του οικογενειακού τραπεζικού λογαριασμού. Και εξηγούμαστε...

Όπως αναφέρει η εφημερίδα "Δημοκρατία"ο γνωστός και διακεκριμένος καθηγητής Φαρμακολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Αλεξανδρούπολης (ο οποίος έχει παράλληλα τη θέση του διευθυντή του τμήματος Κλινικής Φαρμακολογίας του Ακαδημαϊκού Γενικού Νοσοκομείου της ίδιας πόλης), διορίστηκε επίσημα στη θέση του προέδρου του ΕΟΦ στις 8 Νοεμβρίου του 2023. Στις 21 του ίδιου μήνα όμως εγκρίθηκε δαπάνη 190 ευρώ για να μεταβεί στην Αλεξανδρούπολη για "υπηρεσιακούς λόγους". Έτσι ο κύριος καθηγητής απουσίασε από τις 21 εώς τις 28 του μήνα. Χωρίς να υπάρχει άμεσο στρατηγικό παράρτημα/γραφείο του οργανισμού στη συγκεκριμένη πόλη, η μετάβαση αυτή μπορεί μόνο να προκαλέσει εύλογες απορίες. Όχι όμως τόσο μεγάλες όσο η 2η απόφαση ανάληψης οικονομικής υποχρέωσης από τον ΕΟΦ, ύψους 250 ευρώ αυτή τη φορά, με ημερομηνία έκδοσης την 1η του Δεκέμβρη (3 μέρες μετά δηλαδή από την επιστροφή του από το προηγούμενο ταξίδι), η οποία αφορούσε μετάβαση στην ίδια πόλη για το διάστημα μεταξύ 1ης και 5ης του Δεκέμβρη. Το ίδιο συνέβει με συνεχόμενες αποφάσεις (και πάντα επικαλούνταν "υπηρεσιακούς λόγους") για 250 ευρώ (12 - 18 Δεκέμβρη), 150 ευρώ (7-8 Ιανουαρίου) και 400 ευρώ (12-17 Ιανουαρίου). Συνολικά στο πρώτο τρίμηνο προεδρίας του ο κύριος Μανωλόπουλος έλειψε περίπου ένα ολόκληρο μήνα, πάντα στην Αλεξανδρούπολη και πάντα για τους γνωστούς "υπηρεσιακούς λόγους". 

Μπορεί κανείς να υποθέσει πολλά, αλλά νομίζουμε είναι εύλογο το ερώτημα, μήπως τελικά αυτοί οι λόγοι δεν έχουν σχέση με τον ΕΟΦ αλλά με το γεγονός ότι ο κύριος Μανωλόπουλος έχει προσωπικές και επαγγελματικές υποθέσεις στην πόλη (όπου μάλλον διατηρεί ακόμα κατοικία). Προφανώς και στα 2024, υπάρχουν δυνατότητες για εξ' αποστάσεως εργασία, αλλά προφανέστερα δεν είναι σωστό τα έξοδα μετακίνησης προς την κατοικία του προέδρου ενός οργανισμού, να καλύπτονται από το δημόσιο ταμείο, χρησιμοποιώντας την καραμέλα των "υπηρεσιακών υποθέσεων". Αυτά μπορούν να καλύπτονται από το μισθό του, ειδικά εφόσον η μετάβαση στο μέρος μόνιμης κατοικίας και η ανάληψη καθηκόντων σε μια άλλη πόλη αποτελούν προσωπικές επιλογές του ωφελουμένου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον (όπως αναφέρει η δημοσιογράφος Μαρία Παναγιώτου που έβγαλε την υπόθεση στην επιφάνεια) είναι το γεγονός ότι ο κύριος Μανωλόπουλος αναφέρεται στο διορισμό του ως "προσωρινός" πρόεδρος του ΕΟΦ, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με την πομπώδη ανακοίνωση της πρόσληψης του, στην οποία αναφερόταν ως "νέος". Το δημοσίευμα αναφέρει ότι πιθανή εξήγηση αποτελεί το γεγονός ότι μέχρι να γίνει επίσημος ο διορισμός είχε τεθεί σε ισχύ ο νόμος Κεραμέως, ο οποίο μέσα στα πολλά θέτει ως προϋπόθεση τη πρόσληψη προέδρων οργανισμών μέσω ΑΣΕΠ. Ο χαρακτηρισμός επομένως της προεδρίας του ως "προσωρινής" (χωρίς παράλληλα να υπάρχει ένα όριο στην προσωρινότητα αυτή), ξεπερνάει το νομικό σκόπελο, επιτρέποντας την ανάληψη της προεδρίας του οργανισμού από τον κύριο καθηγητή...

Να το πως έφτασε στο κλείσιμο η "Γιούλα", η τελευταία μεγάλη ελληνική υαλουργία.

Tο κλείσιμο της εταιρείας "Γιούλα", της τελευταίας υαλουργίας στην Ελλάδα, φαίνεται πως δεν έχει επιστροφή. Τόσο η ανακοίνωση της πορτογαλικής εταιρείας μητρικής εταιρείας BA Glass (που αναφέρεται σε δυσθεώρητο ενεργειακό κόστος) όσο και η αδυναμία της κυβέρνησης να παρέμβει για να κρατήσει το εργοστάσιο στο Αιγάλεω ανοιχτό (πράγμα καθόλου παράδοξο δεδομένου ότι παραδοσιακά οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία 20 χρόνια ΔΕΝ παρεμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις όπως εξάλλου συνέβη και με τις εταιρείες "Πίτσος" και "Sprider"), επιβεβαιώνουν το οριστικό λουκέτο. Η δε "Ελαϊς" τελευταία στιγμή γλύτωσε το "φούντο", λόγω εξαγοράς.

Το παράδοξο με την ξαφνική απόφαση του μητρικού ομίλου είναι ότι στο τελευταίο δημοσιευμένο οικονομικό report επισημαίνεται πως το 2022 υπήρξε «σημαντική βελτίωση» στη λειτουργία του ελληνικού εργοστασίου, ενώ δεν γίνεται καμιά αναφορά σε ζημιές. Με βάση τον ισολογισμό της Γιούλα, επισήμως ΒΑ Υαλουργία Ελλάδας Μονοπρόσωπη Ανώνυμη Εταιρεία, η εταιρεία είχε το 2022 κύκλο εργασιών 60,795 εκατ. ευρώ, αυξημένο κατά 45,5% σε σχέση το 2021 (41,768 εκατ. ευρώ), ενώ στην τελευταία γραμμή «έγραψε» ζημιές προ φόρων 239 χιλ. ευρώ, από ζημιές 2,163 εκατ. ευρώ. Οι συσσωρευμένες της ζημιές στις 7 χρήσεις από τη σύστασή της, δηλαδή από το 2016 που άλλαξε χέρια, είχαν φτάσει τα 7,47 εκατ. ευρώ. Παράλληλα η εταιρεία εμφάνιζε αρνητικά ίδια κεφάλαια ύψους 562 χιλ. ευρώ. Κάτι που επισημαίνει και ο ορκωτός ελεγκτής (ΕΥ). Ωστόσο, σύμφωνα πάντα με όσα αναφέρονται στις οικονομικές καταστάσεις, η διοίκηση της ΒΑ Υαλουργία Ελλάδας διαβεβαίωνε ότι είχε λάβει δέσμευση από τον μητρικό για οικονομική ενίσχυση μέσα στους επόμενους 12 μήνες, ενώ δήλωνε συγκρατημένα αισιόδοξη για το 2023. Προφανώς ο πορτογαλικός κολοσσός - ιδιοκτήτης της εταιρείας προτίμησε να ΜΗΝ πληρώσει και να κλείσει την εταιρεία. 

«Μάλιστα, για να προχωρήσει γρήγορα στην εκκαθάριση, πρότεινε στους εργαζομένους τη διπλάσια αποζημίωση από τη νόμιμη, ώστε να υπογράψουν οικειοθελείς αποχωρήσεις, μένοντας όμως εκτός ταμείου ανεργίας» αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΓΣΕΕ.

Η "Γιούλα" πάντως εξαφανίζεται, παίρνοντας μαζί της μια μεγάλη ιστορία... Ενας μικρός φούρνος και η παραδοσιακή «μαστοριά» δύο αδελφών, του Κυριάκου και του Γιάννη Βουλγαράκη, αυτό ήταν η "Γιούλα" πριν από 77 χρόνια όταν ιδρύθηκε στη Νίκαια, παίρνοντας το όνομα της μητέρας των δύο ιδιοκτητών. Τότε η "Γιούλα" ήταν μια από τις 50 (!!!) συνολικά επιχειρήσεις που ασχολούνταν με την παραγωγή χειροποίητου φυσητού γυαλιού στην Ελλάδα. Για να εξελιχθεί σε ένα από τα βαριά ονόματα της παραδοσιακής ελληνικής βιομηχανίας χρειάστηκαν περίπου 40 χρόνια και αρκετές επενδύσεις σε τεχνολογικό εξοπλισμό. Ακριβώς μισό αιώνα από την ίδρυση της εταιρείας και αφού η οικογένεια Βουλγαράκη είχε εξαγοράσει την υαλουργία Κρόνος, γνωστή για τα ποτήρια και τα τασάκια της, η "Γιούλα" επεκτείνεται στα Βαλκάνια. Πρώτα εξαγοράζει τη βουλγαρική εταιρεία STIND AD το 1997 και έναν χρόνο μετά το εργοστάσιο DRUJBA AD που εδρεύει στη Φιλιππούπολη. Το 2000 στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας εισέρχεται η Global Finance, ενώ το 2003 πραγματοποιείται η εξαγορά της STIROM SA στη Ρουμανία, με ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής γυαλιού στην περιοχή. Το 2005 εξαγοράζεται η ουκρανική BIOMEDSKLO που ειδικεύεται στην παραγωγή γυάλινων περιεκτών αλλά και φαρμακευτικού γυαλιού, ενώ λίγους μήνες μετά αποκτάται η επίσης ουκρανική BUCHA GLASSWORKS. Λίγο πριν από την πώλησή της το 2016 στους Πορτογάλους, η "Γιούλα" διέθετε 6 εταιρείες σε Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία και Ουκρανία, 7 μονάδες παραγωγής με 15 κλιβάνους τήξεως γυαλιού και 49 γραμμές σχηματοδότησης προϊόντων οι οποίες παρήγαγαν ετησίως πάνω από 2 δισ. τεμάχια προϊόντων συσκευασίας, 125 εκατ. τεμάχια επιτραπέζιων προϊόντων, 52.000 τόνους φαρμακευτικό γυαλί και 650.000 τ.μ. διακοσμητικό γυαλί. 

Εκεί κάπου άρχισαν τα προβλήματα με τους ιδιοκτήτες να κρατούν το εργοστάσιο της Ουκρανίας και να συνεχίζουν να δραστηριοποίηση τους εκεί και τους Πορτογάλους να συνεχίζουν (με τα σημερινά αποτελέσματα)...

Είναι κρίμα που η εταιρεία δεν τα κατάφερε, σε αντίθεση με τις παρακάτω εταιρείες στις οποίες δόθηκε, έστω και την τελευταία στιγμή, μια δεύτερη ευκαιρία: 

Creta Farms 

H Creta Farms βρέθηκε να κλυδωνίζεται το 2019 από σοβαρά οικονομικά προβλήματα αλλά και τη σφοδρή διαμάχη μεταξύ των δύο τότε μεγαλομετόχων της, των αδελφών Κωνσταντίνου και Μάνου Δομαζάκη. Με τον ενδοοικογενειακό εμφύλιο να μαίνεται, η Creta Farms βρέθηκε πολύ κοντά στο σημείο μηδέν. Η παραγωγή συρρικνωνόταν κάθε εβδομάδα που περνούσε  και τα αποθέματα τελείωναν. Σε συνέντευξη τύπου τότε, ο Κωνσταντίνος Δομαζάκης είχε εκτιμήσει  μάλιστα ότι «η Creta Farms δεν θα μπορούσε να αντέξει για περισσότερο από 15 ημέρες καθώς ήδη γινόταν ορατή η έλλειψη επώνυμων προϊόντων στα σούπερ μάρκετ αλλά και κρέατος που προμήθευε η εταιρεία στις τουριστικές περιοχές της Κρήτης. To 2020, η Creta Farms περνάει στα χέρια του Δημήτρη Βιτζηλαίου μέσω του oμίλου Bella Bulgaria και της Ιmpala  Invest σε μια προσπάθεια η κρητική βιομηχανία  να γλιτώσει από τον αλληλοσπαραγμό των αδελφών Δομαζάκη. Στη νέα εποχή που ξεκίνησε τότε, η εταιρεία όχι μόνο κατάφερε να ξαναβρεί τον βηματισμό της αλλά σήμερα να έχει επιστρέψει στις πρώτες θέσεις της αγοράς αλλαντικών.

Η ΗΒΗ

Το εργοστάσιο της Pepsico HBH στο Λουτράκι κατέβασε ρολά τον Ιανουάριο του 2013, λόγω των σημαντικών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπισε η αμερικανική πολυεθνική στην ελληνική αγορά, απολύοντας και τους τελευταίους εργαζομένους. Mετά το λουκέτο είχαν κατατεθεί διάφορες επενδυτικές προτάσεις που αφορούσαν κυρίως την μετατροπή του κτιρίου σε εμπορικό κέντρο. Το εργοστάσιο στο Λουτράκι Κορινθίας εμφιάλωνε το φυσικό μεταλλικό νερό ΗΒΗ-Λουτράκι και θεωρούνταν μια από τις πιο σύγχρονες μονάδες εμφιάλωσης στην Ελλάδα. Πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια αδράνειας, για να πάρουν  ξανά μπρος οι μηχανές του εμβληματικού εργοστασίου εμφιάλωσης της PepsiCo στο Λουτράκι. Η παραγωγική μονάδα στο Λουτράκι, απέκτησε ξανά ζωή μετά τη στρατηγική συνεργασία της PepsiCo Hellas με τη N.U. AQUA. Βασικός πυρήνας της συνεργασίας ήταν η επαναλειτουργία της μονάδας παραγωγής και εμφιάλωσης φυσικού μεταλλικού νερού Λουτρακίου Κορινθίας, σε μια επένδυση ύψους 20 εκατ. ευρώ, η οποία στην πλήρη ανάπτυξή της θα ξεπεράσει τα 55 εκατ. ευρώ.

Το οινοποιείο Μπουτάρης 

Η οινοποιία Μπουτάρη  ταλαιπωρούνταν την προηγούμενη δεκαετία από τα ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα.Δεν ήταν λίγες οι φορές, που περιουσιακά στοιχεία της βορειοελλαδίτικης εταιρείας με την ιστορία των 140 ετών βρέθηκαν στη πόρτα του πλειστηριασμού και σώθηκαν την τελευταία στιγμή.  Το 2022 ήρθε η διάσωση της ιστορικής οινοποιίας Μπουτάρης Α.Ε., η οποία μέχρι την εμφάνιση  των Ελληνοσουηδών επιχειρηματιών του Ηλία και Θωμά Γεωργιάδη, βρισκόταν μεταξύ σφύρας και άκμονος. Ο οινοποιός – επιχειρηματίας Κωνσταντίνος Μπουτάρης έχει πλέον την τιμητική θέση συμβούλου στη νέα εταιρεία και την επιχείρηση την τρέχει ο Θωμάς Γεωργιάδης, ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος. Υπενθυμίζεται πως σε υλοποίηση της από 22/8/2022 δικαστικής απόφασης επικύρωσης συμφωνίας εξυγίανσης για την Μπουτάρης καθώς και για την θυγατρική της «Ι. Μπουτάρης & Υιός Οινοποιητκή Α.Ε.» η ιδιοκτησία των πέντε οινοποιείων εμβαδού 15.660 τ.μ., καθώς και των πέντε αμπελώνων, έκτασης 633 στρεμμάτων έχει περάσει στην Premia Properties, η οποία εκμισθώνει τις εγκαταστάσεις στη νεοϊδρυθείσα εταιρεία Μπουτάρη Οινοποιητική.

Η ΑΓΝΟ 

Από το 1950 στη Θεσσαλονίκη έως και το 1999, οπότε και τέθηκε υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης – η Αγνό ήταν μια από τις εταιρείες που κατείχε σημαντική θέση στον κλάδο του γάλακτος Το 1997 η εταιρεία  είχε πωλήσεις 19 δισ. δραχμών και χρέη ύψους 23 δισ. δραχμών προς την Αγροτική Τράπεζα. Έτσι, δύο χρόνια μετά μπήκε υπό καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης. Η εταιρεία περνά στα χέρια της Αγροτικής Τράπεζας το 2000 και το 2003 ύστερα από έναν περιπετειώδη διαγωνισμό, η εταιρεία έρχεται στα χέρια  της εταιρείας Κολιός  Α.Ε. Η διάσωση της ΑΓΝΟ όμως δεν είχε την πορεία που αναμενόταν .Από τον Αύγουστο του 2012 η ΑΓΝΟ άρχισε να μην ανταποκρίνεται στις οικονομικές της υποχρεώσεις έναντι των πιστωτών της. Ήταν Δεκέμβριος του 2014, όταν η ΑΓΝΟ έβαλε τελικά λουκέτο. Έκτοτε επιχειρήθηκε αρκετές φορές η εκποίηση των εγκαταστάσεων και των σημάτων της. Στην τελευταία προσπάθεια, οι εγκαταστάσεις της ΑΓΝΟ καθώς και το σύνολο των εμπορικών σημάτων της αποκτήθηκαν από τον Όμιλο Ελληνικά Γαλακτοκομεία με το τίμημα να φτάνει περίπου τα 7,7 εκατ. ευρώ.