Με αφορμή το θάνατο του τέως βασιλέα Κωνσταντίνου...

 Ο θάνατος του Τέως ήρθε για να κλείσει οριστικά ένα κεφάλαιο στην ιστορία της χώρας. Μπορεί ο ίδιος και οι (πολυπληθείς) απογόνοι του (που πονηρά υπογράφουν πονήματα ώς "de Grèce", υποστηριζόμενοι από ανιστόρητους ή/και φιλοβασιλικούς δημοσιογράφους και influencers), να ονειρεύονται αξιώματα και

παλινορθώσεις αλλά ακόμα και η σκληρή φιλοβασιλική δεξιά της χώρας (του κομματιού που εκφράζουν οι Αδώνιδες και οι Πλεύριδες της ΝΔ), γνωρίζουν καλά ότι η βασιλεία έχει μπει για καλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η ευφάνταστη απαίτηση της οικογένειάς του να κηδευτεί δημοσία δαπάνη (συνεχίζοντας δηλαδή την παράδοσή που είχε η οικογένειά του, δηλαδή να ζει και να πεθαίνει εις βάρος του ελληνικού λαού) δεν μπορούσε προφανώς να γίνει αποδεκτή από την κυβέρνηση. Όχι τώρα που πλησιάζουν εκλογές, αλλά σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δε θα γίνει το απαραίτητο σόου - και είμαστε σίγουροι ότι ο ΑΝΤ1 (που σιγοντάριζε για χρόνια τον Τέως) ή ο Σκάϊ (που ακροδεξιίζει) θα κάνουν ότι μπορούν για να καλύψουν (με τη δέουσα υπερβολή) το γεγονός. Αλλά στο τέλος ο Κωνσταντίνος θα πάει εκεί που τελικά καταλήγουμε όλοι μας, και τα πεπραγμένα τα δικά του και της οικογένειάς του, θα μείνουν στην ιστορία για να δείχνουν ότι η δημοκρατία με όλα τα στραβά της, είναι καλύτερη από την κληρονομική εξουσία σε κάποιους που νομίζουν ότι βασιλεύουν "ελέω Θεού".

Ο Βασίλης Κανέλλης γράφει σχετικά:

Στις πλείστες των περιπτώσεων ο λαός λέει «ο νεκρός δεδικαίωται». Δίνει έτσι άφεση αμαρτιών σε κάποιον που πεθαίνει και που διήγε βίον ο οποίος δεν έκανε καλό σε πολύ κόσμο. Η σωστή χρήση της φράσης είναι «ο γαρ νεκρός δεδικαίωται της αμαρτίας». Είναι από μια επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους. Η πραγματική και επίσημη από την Βιβλική Εταιρεία ερμηνεία αυτής της φράσης, είναι ότι ο νεκρός δεν μπορεί πλέον να αμαρτήσει, ή αλλιώς η αμαρτία δεν έχει καμιά εξουσία πάνω του.

Ο νεκρός αδυνατεί να διαπράξει οποιαδήποτε ανομία. Οι καλές και κακές πράξεις λαμβάνουν χώρα στον κόσμο των ζωντανών. Οι νεκροί απαλλάσσονται δια παντός και ανεπιστρεπτί από αυτή τη δυνατότητα. Δεν μιλούμε, λοιπόν, για άφεση αμαρτιών. Να πάρουμε μια γόμα και να σβήσουμε όσα έχει κάνει. Κι όταν ο νεκρός -εν ζωή- προκάλεσε τεράστια ζημιά σε μια ολόκληρη χώρα, τότε είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι δεν μπορεί να υπάρχει άφεση.

Ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ, ο τέως εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια, απ’ όταν αποφάσισε ο ελληνικός λαός να τον στείλει εκεί που στέλνονται οι βασιλικές οικογένειες, δηλαδή στις μαύρες δέλτους της Ιστορίας και τα χρονοντούλαπά της, μας άφησε χρόνους και σίγουρα δεν θα λείψει σε πολλούς. Δεν θα λείψει σε κανέναν πέραν της οικογένειάς του, και φυσιολογικά. Είναι λυπηρός πάντα ένας θάνατος. Ισως λείψει και σε ορισμένους αμετανόητους βασιλικούς μεγάλης ηλικίας που ακόμη και σήμερα θυμούνται και συγκινούνται με το σύνθημα «Ψωμί κι ελιά και Κώτσο Βασιλιά».

Όμως, επειδή οι νέοι στη χώρα μας, αν και πρέπει να γνωρίζουν Ιστορία, δεν ασχολούνται με αυτήν και εντυπωσιάζονται από τις βασιλικές οικογένειες ανά τον κόσμο, οφείλουν να ξέρουν για να κρίνουν αν στον εν λόγω νεκρό μπορούμε να τους συγχωρήσουμε τις αμαρτίες. Αν πρέπει να του πούμε «καλό ταξίδι» ή «καλό κατευόδιο» ή «Θιος σχωρέστον» που λέει ο λαός στην περιφέρεια. Γιατί η τέως βασιλική οικογένεια της Ελλάδας, οι ξενόφερτοι Γλύξμπουργκ, ουδέποτε συνδέθηκαν με την πατρίδα μας, ουδέποτε υπηρέτησαν τους δημοκρατικούς θεσμούς, ουδέποτε συνέβαλαν στην πρόοδο του τόπου μας. Το αντίθετο μάλιστα. Συνωμότησαν σε κρίσιμες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, οδήγησαν την Ελλάδα σε μαύρες εποχές, προκάλεσαν εθνικούς διχασμούς και τραγωδίες. Δεν θα ξεχάσουμε το μερίδιο της ευθύνης της οικογένειας αυτής στη Μικρασιατική Καταστροφή, που οδήγησε στον διωγμό της βασιλικής οικογένειας μέχρι το 1935. Δεν θα ξεχάσουμε την εμπλοκή τους στη δικτατορία του Κονδύλη το 1935, την παλινόρθωση της βασιλείας στην Ελλάδα και στη συνέχεια τη δικτατορία του Μεταξά (που περιλαμβάνει και την παράδοση της Ανατολικής Μακεδονίας στους Βουλγάρους). Ούτε πρέπει να ξεχάσουμε όλη τη δράση της βασιλικής οικογένειας στα χρόνια μετά την τραγωδία του Εμφυλίου Πολέμου.

Την Φρειδερίκη (ή Φρίκη επί το λαϊκότερον), μητέρα του εκλιπόντος Κωνσταντίνου, με τις ωμές παρεμβάσεις της στις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Αλλά και τα καράβια των Ελληνόπουλων που δήθεν σώζονταν από την Ελλάδα και δίνονταν αναγκαστικά σε οικογένειες Αμερικανών και Αυστραλών με υιοθεσίες. Δεν θα ξεχάσουμε τη σύγκρουση του Κωνσταντίνου με τον Γέρο της Δημοκρατίας, Γεώργιο Παπανδρέου, που σιγά – σιγά οδήγησε στην Αποστασία του 1965 και εν συνεχεία στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών (Σ.Σ. την οποία ο Κωνσταντίνος όρκισε και φωτογραφήθηκε μαζί της). 

Ο Παπαδόπουλος και η παρέα του κατέλυσαν τη Δημοκρατία προλαβαίνοντας το βασιλικό πραξικόπημα. Αυτό που προετοίμαζε το βασιλικό ανδρείκελο που πήρε κοροϊδευτικά το όνομα «Κοκός», μετά το δημοψήφισμα που τον έδιωξε. Μας είναι αδιάφορο αν ο Κωνσταντίνος ήταν ύπουλος, σκοτεινός ή απλά ανάξιος… άναξ. Γιατί πολλοί θα πουν ότι απλά δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος των ιστορικών γεγονότων που κλήθηκε να διαχειριστεί αλλά… ήταν καλή ψυχή. Μπορεί να ήταν κι έτσι, αλλά και πάλι μας είναι αδιάφορο. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι προκάλεσε τεράστια ζημιά στην πατρίδα μας, ήταν εκ των πρωταγωνιστών της τραγωδίας της Χούντας και στη συνέχεια της εισβολής στην Κύπρο. Ηταν ένας άνθρωπος που ανέτρεψε έναν λαοφιλή πρωθυπουργό. Κι αυτός που θα έκανε πραξικόπημα, δηλαδή βασιλική Χούντα. Και ήταν αυτός που έσκυψε το κεφάλι στους άθλιους Συνταγματάρχες αντί να βρει τα κότσια να κινητοποιήσει το λαό και να ρίξει τη Χούντα. Ισως το μόνο καλό που έκανε ήταν ότι αποδέχθηκε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1974.

Όχι, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον τέως Βασιλιά Κωνσταντίνο που έζησε πλουσιοπάροχα στις πλάτες του ελληνικού λαού, με μια περιουσία που δεν τη δικαιούνταν και κάποιοι την υφάρπαξαν και τους την παρέδωσαν νύχτα. Όχι, οι βασιλικές οικογένειες δεν είναι μόνο γκλαμουριά, άμαξες με άλογα, βασιλικούς γάμους και κηδείες όπως αυτές που βλέπουμε στη Βρετανία. Είναι και μαύρα σκοτάδια, είναι βρόμικες δουλειές σε βάρος των λαών και της Δημοκρατίας. Και είναι σελίδες γραμμένες με μαύρο μελάνι που πρέπει όλοι να τις διαβάζουν και να κρίνουν. Η Ελλάδα δεν κινδύνευσε τις επόμενες δεκαετίες ούτε κινδυνεύει από την τέως βασιλική οικογένεια.

Κι ακόμη και αν βλέπει όλους αυτούς τους ανήκοντες στην οικογένεια Γλύξμπουργκ να ζουν μια χαρά τη ζωή τους χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ, αδιαφορούν για τις πολιτικές τους θέσεις. Η Δημοκρατία μας μπορεί να έχει προβλήματα, μπορεί να πρέπει να ωριμάσει, να ενισχυθεί, να προστατευθεί από πολιτικούς ανάξιους και βρόμικους, αλλά δεν έχει καμιά δουλειά με τη Βασιλεία. Η Βασιλεία ας ανήκει σε άλλους λαούς, όχι σε εμάς. Με το θάνατο του Κωνσταντίνου Γλίξμπουργκ θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχουμε ένα τέλος εποχής. Αλλά εποχής μαύρης, κατασκότεινης που δε θέλουμε να ξαναγυρίσει ποτέ πίσω.

Οσοι θέλουν να τον θυμούνται, ας τον θυμούνται ως Ολυμπιονίκη στην ιστιοπλοΐα. Μόνο γι’ αυτό και για τίποτε άλλο. Εκεί ήταν καλός, πουθενά αλλού…"

Ψάχνοντας ελπίδα για τη νέα χρονιά...

 Η καινούργια χρονιά ήρθε χωρίς καλούς οιωνούς. Είναι πραγματικά πολύ άσχημο να ξεκινάμε μια καινούργια χρονιά χωρίς να υπάρχει αυτή η πατροπαράδοτη (και καθ' όλα ανθρώπινη) αισιοδοξία που είναι συνυφασμένη με κάθε καινούργιο χρόνο. Η κλιματική αλλαγή, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η οικονομική κρίση, το ενεργειακό, η κρίση στα ελληνοτουρκικά (και οι υπόλοιπες ενεργές πολεμικές εστίες σε όλο τον κόσμο) και το μεταναστευτικό έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα που δεν αφήνει περιθώρια...Το άρθρο του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου, περιγράφει την κατάσταση, ψάχνοντας την ελπίδα...

"Στο κλασσικό διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη, ο ήρωας που αναλογίζεται την κατάσταση ενός κόσμου όπου μόλις είχε αρχίσει να υπάρχει επίγνωση του κινδύνου ενός πυρηνικού πολέμου, στέλνει ως αγγελία στην εφημερίδα τη φράση «ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς». Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερη εικόνα για την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε και την πρόκληση που είναι μπροστά μας, σε μια εποχή όπου απλώς απαριθμούμε κρίσεις και κινδύνους.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται χωρίς καμιά προσπάθεια, δυστυχώς, από όλες τις πλευρές που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα σε αυτόν να θέλει να κάνει βήματα για την ειρήνη. Με αποτέλεσμα το δράμα και το αιματοκύλισμά να συνεχίζεται. Όμως, η πραγματικά «σωστή πλευρά της ιστορίας» είναι η ειρήνη και δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν δυνάμεις που να στέκονται πραγματικά σε αυτή, ανεξαρτήτως ρητορικής. Αντιθέτως, βαθαίνουν οι πλανητικές διαιρέσεις που μπορούν πολύ εύκολα να γίνουν παγκόσμιες συγκρούσεις ανάμεσα σε δυνάμεις με αρκετά πυρηνικά για να καταστρέψουν τον πλανήτη. Ο πλανήτης μας καίγεται κυριολεκτικά. Η κλιματική αλλαγή δεν είναι πια απλώς μια στατιστική διακύμανση, αλλά τμήμα της καθημερινότητάς μας και η υπόσχεση του αυριανού εφιάλτη μας. Δηλαδή, του εφιάλτη ότι στα μέσα του αιώνα τμήματα του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτα.

Και το χειρότερο είναι ότι αντί αυτό να έχει οδηγήσει σε μια πραγματική επανάσταση στον τρόπο που σκεπτόμαστε και πράττουμε, αυτό που βλέπουμε είναι ένας αγώνας δρόμου για να προλάβουν χώρες και επιχειρήσεις να εκμεταλλευτούν ακόμη περισσότερο τα ορυκτά καύσιμα. Ο κόσμος μας εξακολουθεί να είναι βαθιά άνισος και πολωμένος ανάμεσα στη φτώχεια και τον παράλογο πλούτο. Στη μια άκρη ο Παγκόσμιος Νότος και οι φτωχοί του Παγκόσμιου Βορρά, στην άλλη η αλαζονεία του πλούτου αυτών που έχουν περισσότερο ατομικό πλούτο από το ΑΕΠ μεγάλων χωρών. Και την ίδια ώρα δισεκατομμύρια να εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση σε στοιχειώδη αγαθά και υπηρεσίες. Και όταν παίρνουν την απόφαση να φύγουν για να βρουν αλλού καλύτερη μοίρα, έχουν να αντιμετωπίσουν κάθε λογής φράχτες και την πιθανότητα να βρεθούν πνιγμένοι σε κάποια από τα θαλάσσια περάσματα της απελπισίας. Η χώρα μας βρίσκεται και αυτή σε κρίση. Πίσω από το θόρυβο της παραδοσιακής πολιτικής αντιπαράθεσης μπορεί κανείς να διακρίνει τη στρατηγική αμηχανία, τη δυσκολία άρθρωσης πολιτικής με προοπτική, την αδυναμία διαχείρισης συμφερόντων που γίνονται όλο και πιο πιεστικά, τους διαρκείς πειρασμούς «παρακάμψεων» ακόμη και σε βάρος θεμελιωδών δικαιωμάτων, την απουσία ουσιαστικού διαλόγου και την οχύρωση πίσω από τερτίπια επικοινωνιακά. Οχυρωνόμαστε πίσω από όποια στατιστική «ανάπτυξης» μας βολεύει ή επενδύουμε στις εκλογές που έρχονται, αλλά το πρόβλημα μιας χώρας χωρίς συνοχή και πάνω από όλα χωρίς όραμα παραμένει, με τα συμπτώματα μιας βαθύτερης και συνολικότερης κοινωνικής παθογένειας να πυκνώνουν, από τη βία και την κακοποίηση μέχρι τη διαρκή απειλή της ακροδεξιάς. Μέσα σε όλα αυτά δυσκολεύεται κανείς να δει τα σημάδια που θα επέτρεπαν ξανά την αισιοδοξία. Όσο περισσότερο καταναγκαστικά χαρούμενοι προσπαθούν να φανούν αυτές τις μέρες οι άνθρωποι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τόσο μεγαλύτερο είναι το πραγματικό άγχος, ο φόβος, η αγωνία που τους διακατέχουν. Όμως, η ελπίδα που ψάχνουμε δεν θα έρθει απλώς. Εμείς πρέπει να τη φέρουμε. Στο δικό μας χέρι είναι. Στη δική μας συλλογική προσπάθεια. Στη δική μας συλλογική αντίσταση. Στη δική μας εξέγερση, εάν χρειαστεί, απέναντι σε όλα όσα απειλούν να κάνουν τον κόσμο μας αβίωτο. Στη δική μας διαρκή επανάσταση της σκέψης, της δράσης και τελικά της ελπίδας.

Και τότε «θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση»".

Να γιατί οι αλλαγές στην υγεία μας αφορούν όλους...

 Τα όσα γίνονται τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα αποτελούν μέρος ενός μεγάλου σχεδίου αλλαγής της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού κράτους, που θα αποτελέσει ταφόπλακα σε πολλές κοινωνικές κατακτήσεις των προηγούμενων δεκαετιών. 

Ακόμα και αν προσπαθήσει κανείς να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά, κινδυνεύει να ξεχάσει κάτι στην άκρη. Είναι τόσες πολλές οι αλλαγές που ψηφίζονται (λίγο καιρό πριν τις εκλογές) που το όλο γεγονός μοιάζει ως "τελικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών" και τακτοποίηση υποχρεώσεων ενός Πρωθυπουργού που βρίσκεται με το ένα πόδι στην έξοδο. 

Καταρχήν με διάφορα νομοτεχνικά τεχνάσματα, η κυβέρνηση πραγματοποιεί κρας-τεστ για την (έμμεση) ιδιωτικοποίηση του (συνταγματικά κατοχυρωμένου για το δημόσιο χαρακτήρα του) αιγιαλού. Τα όσα συμβαίνουν στα Φαλάσαρνα του Νομού Χανίων είναι ενδεικτικά μιας νοοτροπίας που ξεκίνησε με το Ελληνικό (στο οποίο το κράτος πληρώνει πολλά για παρεμβάσεις για να εισπράξει λίγα ως κοινωνικό αντάλλαγμα ο μέσος Έλληνας) και προχωράει τώρα με τις περιοχές Natura. Το μήνυμα είναι σαφές: η πρόσβαση σε περιοχές φυσικού κάλους (που βοηθούν στην καλύτερη ποιότητα ζωής) πρέπει να είναι για λίγους.  

Κατά δεύτερον έχουμε τα "εκτός σχεδίου δόμησης" ακίνητα, τα οποία με την καινούργια νομοθεσία καθίστανται άχρηστα για οποιαδήποτε άλλη χρήση πλην αυτή της αγροτοκτηνοτροφικής, εκτός βεβαίως αν παρουσιαστεί κάποιος "σωτήρας" και τα αγοράσει (για την εξυπηρέτηση του οποίου φυσικά έχει προνοήσει ήδη, η παρούσα κυβέρνηση). Αν προστεθεί σε αυτό και το αναμενόμενο τσουνάμι πλειστηριασμών, είναι κατανοητό ότι επιχειρείται η μεγαλύτερη αναδιανομή ιδιοκτησίας τόσο εντός, όσο και εκτός των τειχών.

Για την παιδεία δεν έχουμε να πούμε πολλά. Το μαζικό κλείσιμο σχολείων στην περιφέρεια, δείχνει το δρόμο για ότι θα συνεχιστεί οσονούπω και στα αστικά κέντρα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι συγχωνεύσεις σημαίνουν ότι τα παιδιά θα πρέπει να ταξιδεύουν 2 και 3 ώρες περισσότερο ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία και τις σχολικές τους επιδόσεις. Όχι πως τα πράγματα είναι καλύτερα για την ομογενειακή παιδεία (και πως θα μπορούσε άλλωστε) όπου τα δεδομένα υποδεικνύουν μια κατάσταση υπό διάλυση.

Και φυσικά στα όλα αυτά δε θα μπορούσε να λείπουν και οι αλλαγές στην υγεία που επιχειρούνται με το πρόσφατα ψηφισθέν νομοσχέδιο. Με το εν λόγω νομοσχέδιο το υπουργείο Υγείας καταργεί την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών του ΕΣΥ, δηλαδή την εργασιακή σχέση που θεμελίωνε ο ιδρυτικός νόμος του 1983 και αποτέλεσε τη βάση για το σύστημα της δημόσιας υγείας. Ετσι, οι νοσοκομειακοί γιατροί πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης που υπηρετούν σε νοσοκομεία του ΕΣΥ και συμμετέχουν στην ολοήμερη λειτουργία θα έχουν τη δυνατότητα να ασκούν για δυο φορές την εβδομάδα ιδιωτικό έργο, είτε σε δικό τους ιατρείο είτε σε ιδιωτική κλινική, διαγνωστικό κέντρο κ.λπ. Ταυτόχρονα, η «πόρτα» του ΕΣΥ έχει ανοίξει ήδη και για τους ιδιώτες γιατρούς, οι οποίοι μέσω του θεσμού του «προσωπικού γιατρού» καλούνται να κάνουν εφημερίες εάν και όποτε τους ζητηθεί σε δημόσιες δομές Υγείας και νοσοκομεία ή να καλύψουν θέσεις που προκηρύσσονται και παραμένουν κενές λόγω χαμηλής διαθεσιμότητας. Ειδικά για τους πανεπιστημιακούς γιατρούς, προβλέπεται η δυνατότητα να παρέχουν υπηρεσίες σε κάθε είδους ιδιωτικές επιχειρήσεις (κλινικές, διαγνωστικά ή θεραπευτικά εργαστήρια κ.ά.) κατόπιν χορήγησης ειδικής άδειας από τη Σύγκλητο του ΑΕΙ. Για τα μέλη ΔΕΠ που υπηρετούν σε πανεπιστημιακές κλινικές ή πανεπιστημιακά εργαστήρια ή μονάδες τμημάτων ή σχολών Επιστημών Υγείας των ΑΕΙ, που είναι εγκατεστημένες σε νοσοκομεία του ΕΣΥ, προϋπόθεση για τη χορήγηση της ειδικής άδειας είναι η συμμετοχή τους στην ολοήμερη, πέραν του τακτικού ωραρίου, λειτουργία του νοσοκομείου τουλάχιστον δυο φορές την εβδομάδα, εκτός των ημερών εφημερίας. Το νομοσχέδιο δίνει ακόμα τη δυνατότητα στους γιατρούς, στο λοιπό επιστημονικό και νοσηλευτικό προσωπικό του ΕΣΥ, καθώς και σε πανεπιστημιακούς γιατρούς που εργάζονται σε κλινικές ή μονάδες ή εργαστήρια νοσοκομείων του ΕΣΥ ή των ΑΕΙ να συμμετέχουν σε ομάδες εργασίας όπως «Συμβουλευτικές Επιτροπές Εμπειρογνωμόνων» για φάρμακα και θεραπείες, με αυστηρά επιστημονικό περιεχόμενο, που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό και οργανώνονται από φαρμακευτικές εταιρείες, με ή χωρίς αμοιβή, εφόσον έχουν λάβει σχετική άδεια από τον φορέα που τους εποπτεύει. 

Αλήθεια ποιος πιστεύει ότι δε θα υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός αναγκαστικής προώθησης ασθενών που καταφεύγουν στα δημόσια νοσοκομεία, προς τα ιδιωτικά ιατρεία μεγαλογιατρών;  Ή πως οι προσλήψεις μόνιμου ιατρικού προσωπικού θα αποτελούν πλέον μια μακρινή ανάμνηση αφού κάποιες εφημερίες θα καλύπτονται από ιδιώτες γιατρούς, έναντι αμοιβής που θα είναι σαφέστατα μεγαλύτερη από εκείνη που λάμβανε ο γιατρός αν ήταν μόνιμο προσωπικό του δημοσίου νοσοκομείου; Ή πως δε θα υπάρξει μια μετακίνηση ενδιαφέροντος από μερίδα γιατρών προς τις "Συμβουλευτικές Ομάδες Εργασίας" που θα πληρώνουν καλύτερα (και θα βοηθούν στο ταχύτερο άρμεγμα του Δημοσίου Συστήματος Υγείας);

Για όλα τα παραπάνω, μας αφορά όλους (και μάλιστα πολύ) το πρόσφατο νομοσχέδιο για την υγεία. Γιατί η αποδόμηση του Δημοσίου χαρακτήρα όλων αυτών για τα οποία πληρώνουμε (και μάλιστα ακριβά), θα οδηγήσει στη δημιουργία ακόμα μεγαλύτερων ανισοτήτων. Και κανείς δεν ξέρει πότε και σε ποια πλευρά θα καταλήξει... 

Να το πως τα μικρά οικόπεδα της χώρας θα γίνουν μεζέδες για τα μεγάλα συμφέροντα

 Μέσα στο γενικό χαμό που επικρατεί στην χώρα, και περιλαμβάνει κακοποιήσεις παιδιών, ενεργειακή κρίση και παρακολουθήσεις (σχεδόν) για όποιον έχει κινητό υπάρχει και ένα θέμα που παρότι αρκετά σοβαρό, δεν παίρνει τη δημοσιότητα που του ταιριάζει. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες από τις φωνές που αντιδρούν, "πνίγονται" δίπλα σε αναρτήσεις και ειδήσεις που αφορούν ξυλοδαρμούς, κακοποιήσεις, δολοφονίες και το (απαραίτητο) GTNM.  

Η είδηση είναι απλή: Εάν δε δοθεί παράταση, χιλιάδες μικρά οικόπεδα (750 τ.μ., 1.200 τ.μ. και 2.000 τ.μ. ανάλογα με την κατηγορία) που βρίσκονται σε εκτός σχεδίου περιοχές θα χάσουν τη δυνατότητα να βγάζουν άδεια δόμησης. Αυτή η δυνατότητα των παρεκκλίσεων ισχύει εδώ και χρόνια υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, όπως να έχουν πρόσοψη σε αναγνωρισμένη οδό. Μετά τις 9/12/22, άδεια δόμησης θα εκδίδεται πλέον μόνο για γεωτεμάχια άνω του ορίου αρτιότητας των 4 στρεμμάτων – τα οποία όμως είναι ελάχιστα, ειδικά σε περιοχές με μικρούς κλήρους όπως τα νησιά.

Η κατάργηση αυτών των παρεκκλίσεων προβλέφθηκε στον νόμο 4759 που ψηφίστηκε δύο χρόνια πριν, τον Δεκέμβριο του 2020 επί υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) Κωστή Χατζηδάκη και υφυπουργού αρμόδιου για τα χωροταξικά Δημήτρη Οικονόμου. Το συγκεκριμένο δίδυμο, του κύριου με τα μηδέν ένσημα Κωστή και του γνωστού για τη σχέση του με την LAMDA Developments Δημήτρη, αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2021, αλλά ο κ. Οικονόμου, που είναι και ο βασικός εμπνευστής του 4759, πήρε μεταγραφή για το μέγαρο Μαξίμου. Εκεί συμβουλεύει τον πρωθυπουργό και υποδεικνύεται ως ο «τοίχος» απέναντι στο αίτημα να δοθεί η παράταση.

Σημειωτέον ότι το τελευταίο διάστημα η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΝ έχει τοποθετηθεί θετικά υπέρ της παράτασης με κύριο επιχείρημα τα προβλήματα που δημιούργησε η πανδημία – το ίδιο που αξιοποιείται για να γίνονται αναθέσεις χωρίς διαγωνισμούς και πλείστα άλλα.

Αποφάσισε λοιπόν ο πρωθυπουργός να συγκρουστεί με τα συμφέροντα της λαϊκής –έστω εξοχικής– κατοικίας; Πώς εξηγείται τέτοια επίμονη άρνηση όταν μόνο σε χωροταξικό επίπεδο δρομολογήθηκαν πρόσφατα νέες παρατάσεις για νομιμοποιήσεις βαριών αυθαιρέτων και νέο πάγωμα για την κατεδάφιση παράνομων κτισμάτων σε ευάλωτες περιβαλλοντικά ζώνες; Τεχνικοί κύκλοι εκτιμούν ότι η άκρη του νήματος βρίσκεται σε όσους ωφεληθούν από την «αχρήστευση» των μικρών οικοπέδων.

Η αδυναμία να τα αξιοποιήσουν, λένε, θα αναγκάσει τους ιδιοκτήτες τους να τα δώσουν για να επωφεληθούν όσοι τα αναλάβουν από τη δυνατότητα συνένωσής τους. Η συγκεκριμένη "εκπληκτική" δυνατότητα, δόθηκε, όλως τυχαίως στον ίδιο νόμο 4759/2020, με το άρθρο 33. Μάλιστα, τότε ο κ.Οικονόμου έδωσε συνέντευξη («Ελεύθερος Τύπος») και αναφέρθηκε σε αυτήν ειδικά τη διάταξη λέγοντας ότι από πολλά μικρά οικόπεδα θα μπορεί να βγαίνει ένα άνω των 4 στρεμμάτων με μόνη προϋπόθεση ένα από τα συνενούμενα να ήταν οικοδομήσιμο με τις παρεκκλίσεις. Μιλούσε επίσης για δυνατότητα συνιδιοκτησίας των μικροοικοπεδούχων στο μελλοντικό κτίσμα, θυμίζοντας κάπως τις «ένδοξες» εποχές της αντιπαροχής.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον, είναι επίσης το γεγονός ότι στις αρχές Νοεμβρίου, εκδόθηκε σχετική εγκύκλιος από τον νυν γενικό γραμματέα του ΥΠΕΝ Ευθύμιο Μπακογιάννη (της γνωστής οικογενείας). Η εγκύκλιος εμφάνιζε την πρωτοτυπία να δίνει οδηγίες για τη δόμηση σε εκτός σχεδίου περιοχές έναν μήνα πριν από τη λήξη της προθεσμίας για τα μικρά οικόπεδα. Σημαντικό κομμάτι των οδηγιών αφορούσε επίσης τη συνένωση οικοπέδων. Ο κ. Μπακογιάννης αναφέρεται στη «συνένωση όμορων γηπέδων για την ενιαία λειτουργική τους αξιοποίηση» που μπορεί να οδηγεί και σε οικόπεδα άνω των 4 στρεμμάτων όπου θα εφαρμόζονται όροι δόμησης «που αντιστοιχούν στο σύνολο της ενοποιημένης μέσω διοικητικής πράξης (οικοδομική άδεια) έκτασης». Θυμίζει επίσης ότι για τις συνενώσεις «δεν υφίσταται χρονικός περιορισμός εντός του οποίου πρέπει ή θα έπρεπε να είχε συντελεστεί η συνένωση για τη δημιουργία του ενιαίου γηπέδου». Αρα δεν ισχύει ούτε το όριο της 9ης Δεκεμβρίου 2022.

Οι συνενώσεις όμως έχουν διευκολυνθεί και με άλλες διατάξεις που ψήφισε στο μεταξύ η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ενδεικτική είναι η πρόβλεψη στο άρθρο 34 του νόμου 4875 που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2021 και αφορούσε τους «πρότυπους τουριστικούς προορισμούς ολοκληρωμένης διαχείρισης» και άλλες ρυθμίσεις «για την ενίσχυση της τουριστικής ανάπτυξης». Στη διάταξη εκείνη γίνεται λόγος για την ενοποίηση τουριστικών καταλυμάτων. Το πλέον ενδιαφέρον είναι πως δεν αποτελεί προϋπόθεση τα καταλύματα να βρίσκονται σε όμορα οικόπεδα, αλλά επιτρέπεται «να τέμνονται από φυσικό ή τεχνητό εμπόδιο». Με άλλα λόγια, ακόμη και οικόπεδα που χωρίζονται από δρόμους θα μπορούν να λογίζονται ως ενιαία και να προκύπτει αντίστοιχα το ενιαίο τουριστικό κατάλυμα. Με την ενιαιοποίηση, το κατάλυμα (ξενοδοχείο, ενοικιαζόμενα δωμάτια κ.λπ.) μπορεί να αποκτά δυνατότητα περαιτέρω ανάπτυξης με αυξημένο συντελεστή δόμησης, αυξημένο αριθμό κλινών, δωματίων και χώρων αναψυχής. Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, «εάν κύρια ή μη κύρια τουριστικά καταλύματα ανεγείρονται ή επεκτείνονται επί γηπέδων που έχουν συνενωθεί και διέπονται από διαφορετικούς όρους δόμησης, η συνολική επιφάνεια δόμησης και κάλυψης των συνενωθέντων γηπέδων μπορεί να κατανεμηθεί στο σύνολο του γηπέδου».

Η διευκόλυνση δεν αφορά μόνον οικόπεδα που έχουν αγοραστεί αλλά και εκείνα που μισθώνονται για να φιλοξενήσουν τουριστικό κατάλυμα, αφού γίνεται αναφορά σε «γήπεδα που ανήκουν στον ίδιο ιδιοκτήτη ή έχουν μισθωθεί με μακροχρόνια μίσθωση από τον ίδιο μισθωτή και τέμνονται από αγροτικό ή δημοτικό ή επαρχιακό δρόμο ή ρέμα και στα οποία, τουλάχιστον σε ένα από αυτά, έχουν ανεγερθεί ή πρόκειται να ανεγερθούν κύρια ή μη κύρια τουριστικά καταλύματα». Δηλαδή θα μπορεί κάποιος "επιχειρηματίας" να μισθώνει ένα χωράφι και να χτίζει ένα τουριστικό κατάλυμα - λυόμενο προφανώς αφού αν το ενοίκιο είναι π.χ. για 20 χρόνια, και ο ιδιοκτήτης του οικοπέδου αλλάξει γνώμη, τότε θα πρέπει να μπορεί να το πάρει μαζί του και να φύγει...

Τα όσα βέβαια διαβάζουμε και ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται το ζήτημα ο "άτεγκτος" Πρωθυπουργός Κυριάκος, παρακάμπτοντας τις αντιδράσεις του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και το ίδιο του το υπουργείο, δείχνει ξεκάθαρα ότι τα κίνητρα του, μάλλον δεν είναι αγαθά. Πιθανόν να ήρθε η ώρα να ξεπληρώσει γραμμάτια, με τον ίδιο τρόπο που ο κύριος Οικονόμου έγινε απαραίτητος για να γυρίζει από κυβερνητική θέση σε κυβερνητική θέση με χαρακτηριστική ευκολία... Ας ελπίσουμε να κάνουμε λάθος...

Αυτό το πρόστιμο θα το υπογράψει κανείς; Μια ιστορία ελληνικής τρέλας με ελληνοποιημένα αυγά και κοτόπουλα...

 Στον μακρινό Απρίλιο του 2020, σε έρευνα αποθηκευτικού χώρου επιχείρησης χονδρικού εμπορίου αβγών στο νομό Αττικής, εντοπίστηκαν από τον Σ.Δ.Ο.Ε. Αττικής 324.000 αβγά τα οποία είχαν εισαχθεί από την Βουλγαρία. Τα αβγά δεν έφεραν κωδικό εκτροφής, ούτε συνοδεύονταν από τα παραστατικά ώστε να εξασφαλίζεται η ιχνηλασιμότητα, όπως προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία. Έτσι θεωρήθηκαν ως "αγνώστου προελεύσεως". Εκλήθη άμεσα συνεργείο ελεγκτών του Ε.Φ.Ε.Τ., το οποίο εξέτασε τα σχετικά ευρήματα του ελέγχου και ακολούθως έγινε δέσμευση από τον Ε.Φ.Ε.Τ., λόγω της μη σύννομης επισήμανσης των αβγών και της απουσίας στοιχείων ιχνηλασιμότητας. Παράλληλα, επειδή δεν επεδείχθησαν παραστατικά νόμιμης προέλευσης και διακίνησης, τα εμπορεύματα κατασχέθηκαν από το Σ.Δ.Ο.Ε. ως αποτέλεσμα παρεμπορίου. Κατά τη διάρκεια της έρευνας στον αποθηκευτικό χώρο, εκτός από την παράνομη εισαγωγή, διαπιστώθηκε θέμα ελληνοποίησης ξένων αβγών, αφού εντοπίσθηκε πλήθος αυτοκόλλητων ταινιών επισήμανσης, ετικετών και υλικών συσκευασίας, καθώς και ενδείξεων ως «Ελληνικό Προϊόν», με λογότυπο άλλης εταιρείας η οποία δραστηριοποιείται δυναμικά στον κλάδο της χονδρικής εμπορίας αβγών.

Μέχρι εδώ καλά - και μπράβο στον Σ.Δ.Ο.Ε. και τον Ε.Φ.Ε.Τ. για την ταχύτατη δράση τους. Εδώ όμως ξεκινούν τα παρατράγουδα...Πέραν από το φορολογικό μέρος της υπόθεσης, υπάρχει και το θέμα της ελληνοποίησης καθώς επίσης και ακαταλληλότητας των αβγών. Άρα τα πρόστιμα για την εταιρεία (πέραν και του ποινικού μέρους της υπόθεσης) θα έπρεπε να είναι δεδομένα δύο - ένα φορολογικό (αρμοδιότητας του Σ.Δ.Ο.Ε.) και ένα διοικητικό (από τον Ε.Φ.Ε.Τ.). Ο Ε.Φ.Ε.Τ. λοιπόν ήταν υποχρεωμένος να εκδόσει πρόστιμο και μάλιστα τάχιστα...Έλα όμως που η έκδοση του προστίμου πήρε στον Ε.Φ.Ε.Τ. πάνω από 1 1/2 χρόνο για να πραγματοποιηθεί; Συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων - καθυστερώντας κάτι που θα έπρεπε να γίνει άμεσα, δεδομένου ότι η υπόθεση ήταν δεμένη - σε δύο επίπεδα. 

Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν έμειναν εκεί...Γιατί ο Ε.Φ.Ε.Τ. ναι μεν επιβάλλει πρόστιμα, αλλά για να γίνουν εκτελεστά πρέπει να υπογράψει ο αρμόδιος υπουργός - δηλαδή ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης εν προκειμένω...Και αυτός "περί άλλων τυρβάζει", αφού η υπογραφή του εκκρεμεί πάνω από 5μηνο, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Καταναλωτών (του γνωστού μας ΙΝ.ΚΑ.). 

Η σχετική καταγγελία έγινε στον τηλεοπτικό σταθμό Contra Channel, απ' όπου και το παρακάτω απόσπασμα, και περιλαμβάνει όχι μόνο την υπόθεση των αυγών στην οποία αναφερθήκαμε αλλά και άλλη μία με ελληνοποιημένα κοτόπουλα...

Τα ερωτήματα που πρέπει ν' απαντηθούν είναι πολλά - Γιατί τόση καθυστέρηση στον υπολογισμό του προστίμου; Υπάρχει συγκάλυψη από τον Υπουργό ή αδιαφορία; Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αφήνουν εκτεθημένη τη δημόσια υγεία και τους καταναλωτές; Γιατί τα πρόστιμα ακόμα και όταν υπογράφονται, δεν εισπράττονται; 

Ας ελπίζουμε ότι κάποιος θα ενδιαφερθεί...