Η σκληρή αλήθεια για τον μηχανισμό "SAFE" και το πως αυτός θα ενισχύσει την πολεμική μηχανή της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας

Τα πράγματα στην εξωτερική πολιτική της χώρας δεν πάνε καθόλου καλά. Από την μία έχουμε το ζήτημα που προέκυψε με το καθεστώς και την περιουσία της Ιεράς Μονής του Σινά, στο οποίο η χώρα μας πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, στην μέση υπάρχει η στάση της χώρας μας απέναντι στο Ισραήλ όσο αφορά το συνεχιζόμενο αποκλεισμό των Παλαιστινίων στη λωρίδα της Γάζας, και από την άλλη έχουμε την αλλαγή στάσης του στρατηγού Χαφτάρ στη Λιβυή, ο οποίος φαίνεται να αποδέχεται πλέον το τουρκολιβυκό μνημόνιο για χάραξη της ΑΟΖ. Και μέσα σε όλα έχουμε και ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα της συμμετοχής της Τουρκίας σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα μέσω του μηχανισμού "SAFE". 

Πιο συγκεκριμένα (και όπως σημειώνει ο Κωνσταντίνος Τσάκαλος στην εφημερίδα "Παρόν") η κυβέρνηση άνοιξε την πόρτα για τη συμμετοχή της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις για εξοπλισμούς και στρώνει τον δρόμο για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Άμυνα. Το τελευταίο στερεί πλέον το μοναδικό πλεονέκτημα που είχε η χώρα μας έναντι της επιθε
τικής τουρκικής πολιτικής: την ιδιότητά της ως μέλους της ΕΕ. Οι διαδικασίες που ξεκίνησαν με την πρόταση της Κομισιόν για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, όπου το σημα­ντικότερο εργαλείο θα είναι ο μηχανισμός "SAFE", οδηγούνται μέσω γραφειοκρατικών διαδικασιών και υπό το βάρος των πιέσεων των Ευρωπαίων σε μια φόρμουλα όπου η Ελλάδα δεν θα έχει πλέον αποφασιστικό λόγο για ένα τόσο σημαντικό θέμα, καθώς θα ισχύει η ειδική πλειοψηφία, που παρακάμπτει το βέτο. Μετά από διαπραγματεύσεις, η Αθήνα αποδέχθηκε τις ρυθμίσεις της Κομισιόν για την υιοθέτηση του κανονισμού "SAFE", παραδεχόμενη ουσιαστικά ότι δεν μπορεί και δεν επιδιώκει να ανατρέψει αυτήν τη δυσμενή για τα ελληνικά συμφέροντα εξέλιξη. Έτσι, η Τουρκία, χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση, βάζει το πόδι της στην Ευρώπη, και μάλιστα στον πιο σημαντικό πυλώνα, αυτόν της Άμυνας.

Η Ελλάδα μέχρι τώρα είχε το πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας, καθώς στο ΝΑΤΟ η Τουρκία ήταν ισότιμος σύμμαχος και είχε δικαίωμα βέτο, αλλά στην ΕΕ, ως υποψήφια χώρα, βρισκόταν εκτός του πυλώνα της Άμυνας. Τώρα διεκδικεί, πλέον, την απόκτηση σημαντικού μεριδίου από τους κρίσιμους ευρωπαϊκούς εξοπλισμούς, οι οποίοι θα χρηματοδοτηθούν από ευρωπαϊκό δανεισμό. Και όλα αυτά χωρίς σαφείς όρους και προϋποθέσεις. Εφόσον η διαδικασία αυτή ολοκληρωθεί και αρχίσει να υλοποιείται, θα πρόκειται για μια σημαντική νίκη της Τουρκίας, όχι μόνο οικονομική, αλλά, κυρίως, πολιτική. Η τουρκική αμυντική βιομηχανία θα χρηματοδοτείται πλέον με χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων και συγχρόνως ο Ταγίπ Ερ­ντογάν θα αναδειχθεί σε ισχυρό, ισότιμο συνομιλητή των Ευρωπαίων, προωθώντας μια ειδική σχέση με την ΕΕ, όπου η Τουρκία θα έχει σημαντικά πολιτικά και οικονομικά οφέλη, με τις όποιες υποχρεώσεις της να περιθωριοποιούνται. 

Η Αθήνα όφειλε, φυσικά, παρά την πίεση που ασκήθηκε από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη, τη Μαδρίτη, την Πολωνία και τις Βαλτικές Χώρες, να έχει από την πρώτη στιγμή προβάλει την απειλή βέτο στην πρόταση της Κομισιόν, παραπέμποντας στις εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες υποχρεώσεις της Τουρκίας: Άρση του casus belli, σεβασμό των σχέσεων καλής γειτονίας, αναγνώριση της Κύπρου και συμβολή στην επίλυση του Κυπριακού. Κανείς δεν θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει σοβαρό αντίλογο στο επιχείρημα της Ελλάδας ότι η Τουρκία δεν έχει εκπληρώσει όλα αυτά τα χρόνια τις βασικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι της ΕΕ και ότι φυσικά δεν μπορεί να θεωρηθεί εταίρος στη συλλογική Ευρωπαϊκή Άμυνα η μοναδική χώρα που απειλεί ευθέως την κυριαρχία ενός κράτους-μέλους, αμφισβητώντας ευρωπαϊκά εδάφη, και συγχρόνως διατηρεί δυνάμεις κατοχής σε ευρωπαϊκό έδαφος. Η κυβέρνηση επέλεξε να μη… συγκρουστεί με τους εταίρους και έτσι φτάσαμε στο σημείο να εγκρίνεται τώρα ο κανονισμός που αφορά το πρόγραμμα «SAFE» των 150 δισ., το οποίο αφήνει διάπλατη την πόρτα για τη συμμετοχή τουρκικών εταιρειών. Και μπορεί η κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι για το πακέτο του 65% των έργων θα απαιτείται η σύναψη συμφωνίας μεταξύ ΕΕ και οποιασδήποτε τρίτης χώρας, αλλά και σε αυτό το κεφάλαιο θα είναι θέμα ερμηνείας το αν απαιτείται ομοφωνία ή ειδική πλειοψηφία. Για το υπόλοιπο 35% δεν υπάρχει κανένας περιορισμός ό­σον αφορά τη συμμετοχή τουρκικών εταιρειών, και μάλιστα σε σύμπραξη με ευρωπαϊκές εταιρείες.

Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός έσπευσαν να θυμηθούν το casus belli, χωρίς, βεβαίως, να δηλώσουν επισήμως ότι, αν δεν αρθεί, θα μπλοκάρουν τη διαδικασία, καθώς φαίνεται ότι πλέον έχουν παραδώσει τα κλειδιά στην Κομισιόν. Όμως, το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Η κυβέρνηση, σχεδόν δυόμισι χρόνια μετά την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών και αφού όλο αυτό το διάστημα εκθείαζε την ελληνοτουρκική προσέγγιση, τώρα θυμήθηκε ότι υπάρχει το casus belli; Όταν εδώ και τόσους μήνες έχει συμβάλει στο ξέπλυμα του τουρκικού αναθεωρητισμού και της τουρκικής επιθετικότητας, πώς θα πείσει τώρα τους ευρωπαίους εταίρους ότι δεν πρέπει οι ίδιοι να έχουν αμυντικές σχέσεις με την Τουρκία; Με την απειλή πολέμου η Τουρκία έχει πετύχει τον στόχο της, αφού η Ελλάδα αυτοπεριορίζεται στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, μην τολμώντας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα έως τα 12 ν.μ. ή να προχωρήσει την έρευνα για το καλώδιο εντός της περιοχής της Ελληνοαιγυπτιακής Συμφωνίας οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ, υποκύπτοντας έτσι στις τουρκικές πιέσεις, που οδηγούν στην αδρανοποίηση αυτής της σημαντικής συμφωνίας και στην έμμεση επιβολή του τουρκολιβυκού μνημονίου. Με τις διαρκείς δηλώσεις για το «καλό κλίμα» και τα «ήρεμα νερά στο Αιγαίο» η κυβέρνηση πέτυχε τελικά να υποβαθμιστεί και σε ευρωπαϊκό επίπεδο η τουρκική απειλή εναντίον μιας χώρας-μέλους, κάτι που αποτελούσε και το σημαντικότερο ελληνικό χαρτί για τη στήριξη της Ευρώπης έναντι της Τουρκίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, και ενώ οι απειλές και τα τελεσίγραφα της Τουρκίας μένουν στο τραπέζι, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης επιμένει για την πραγματοποίηση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας και τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, ενώ και ο ίδιος ο πρωθυπουργός –αν και πιο χλιαρά– δήλωσε ότι το Συμβούλιο θα γίνει.

Η συνάντηση αυτή επρόκειτο αρχικά να γίνει στις αρχές του 2025, καθώς στο ΥΠΕΞ προσδοκούσαν ότι οι κ. Γεραπετρίτης και Φιντάν θα πετύχαιναν «πρόοδο» στο σημαντικό θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ. Φυσικά, αυτές οι προσδοκίες ήταν έωλες, αφού η Τουρκία δεν έδειξε διάθεση αλλαγής τακτικής και στρατηγικής, ουδέποτε και με κανέναν τρόπο. Όμως, ο βολονταρισμός της ηγεσίας του ΥΠΕΞ παγίδευσε και την ελληνική εξωτερική πολιτική. Έτσι, μετά από συνεχείς αναβολές, η ηγεσία του ΥΠΕΞ, ενώ καθόριζε την πραγματοποίηση του ΑΣΣ πριν από το Πάσχα, το μετέθεσε για τον Μάιο και τώρα το τοποθετεί χρονικά για τον Ιούλιο. Κανείς φυσικά, ούτε στο ΥΠΕΞ ούτε στο Μαξίμου, δεν μπορεί να δώσει απάντηση για το τι ακριβώς θα βρίσκεται στην ατζέντα της συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν, ώστε να υπάρξει ουσιαστικός λόγος σύγκλησης του ΑΣΣ και να επιτευχθεί πρόοδος στο μείζον θέμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Διότι, προφανώς, θα πρόκειται περί κοροϊδίας το να συναντηθούν, μετά από τόσους μήνες, οι δύο ηγέτες για να συζητήσουν τη… διευκόλυνση θεωρήσεων βίζας για τους τούρκους τουρίστες ή για συνεργασία στην πολιτική προστασία, ενώ θα παραμένει το απαγορευτικό της Τουρκίας στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Είναι η στιγμή που η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει, θαρραλέα και με ειλικρίνεια, στην αποτίμηση της διαδικασίας προσέγγισης με την Τουρκία, καθώς από δω και στο εξής το τίμημα για τα δήθεν «ήρεμα νερά» θα είναι εξαιρετικά μεγάλο και εις βάρος των εθνικών συμφερόντων. 

Οδηγός δικαιωμάτων για την πρόσβαση μας στις παραλίες

 Σε μια χώρα που ο πολίτης προστατεύεται ελάχιστα από το κράτος, είναι κ αλό εκείνος να γνωρίζει τα δικαιώματά του, για να μπορεί (αν θέλει) να τα διεκδικεί. Βέβαια, όπως γνωρίζουμε καλά ο Έλληνας συνήθως καταγγέλει τις όποιες παρασπονδίες βλέπει στο διαδίκτυο - και αυτό στην καλύτερη περίπτωση, αφού συνήθως "καταπίνει" τις όποιες παραβιάσεις γίνονται εις βάρος των δικαιώματων του.

Όπως και να έχει, και μιας και το καλοκαίρι ξεκίνησε, είναι καλό να γνωρίζουμε μερικές λεπτομέρειες σχετικές με το νόμο για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας στις παραθαλάσσιες περιοχές: Αυτός περιέχει σημαντικά ζητήματα σε σχέση με την οριοθέτηση των αιγιαλιών, τους όρους και τις προϋποθέσεις για την παραχώρηση χρήσης αιγιαλών και παραλιών, τις υποχρεώσεις των αναδόχων και την αντιμετώπιση των παραβάσεων με την επιβολή κυρώσεων (Ν 5092/2024).

Πρωτ’ απ’ όλα στο νόμο επισημαίνεται ξεκάθαρα ότι αν μεταξύ αιγιαλού και δημόσιας οδού παρεμβάλλεται ιδιωτικό ακίνητο ο κύριος, επικαρπωτής και νομέας του, παρέχουν ελεύθερη δίοδο για την ακώλυτη και ασφαλή πρόσβαση από τη δημόσια οδό, σύμφωνα με την πολεοδομική νομοθεσία. Υφίσταται επομένως υποχρέωση τήρησης ελεύθερης πρόσβασης στον αιγιαλό ενώ, σε περίπτωση παρεμπόδισης της ελεύθερης πρόσβασης προβλέπεται πρόστιμο από 2.000 έως 60.000 ευρώ.

 Αναφορικά με το ζήτημα της παραχώρησης τμημάτων αιγιαλού και παραλίας προς οικονομική εκμετάλλευση και τουριστική αξιοποίηση στόχος του νέου νόμου είναι να θέσει συγκεκριμένα όρια για την κάλυψη του αξιοποιούμενου τμήματος. Προκειμένου να αποφευχθούν ζητήματα υπερβολικής κάλυψης της παραλίας με αποτέλεσμα να μην μπορούν οι λουόμενοι να αξιοποιήσουν το ελεύθερο μέρος της, ο νόμος απαγορεύει την παραχώρηση ποσοστού άνω του 50% του συνολικού εμβαδού κάθε παραλίας, ποσοστό το οποίο μειώνεται στο 30% για περιοχές Natura. Επιπλέον, το ανώτατο εμβαδόν κάθε παραχώρησης καθορίζεται σε 500 τ.μ. ενώ μόνο σε ποσοστό μέχρι 60% της παραχωρούμενης έκτασης (30% για περιοχές Natura) επιτρέπεται η τοποθέτηση ομπρελών, ξαπλωστρών κ.λπ., Επιπλέον, είναι απαραίτητο μεταξύ των τμημάτων που παραχωρούνται να υπάρχει απόσταση 6 μέτρων ενώ απαγορεύεται ολικώς  η παραχώρηση αιγιαλού και παραλίας, όταν το συνολικό μήκος ή το πλάτος είναι μικρότερο των 4 μέτρων ή όταν το συνολικό εμβαδόν του αιγιαλού είναι μικρότερο των 150 τ.μ.

 Περαιτέρω, ο νόμος θεσπίζει για τους παραχωρησιούχους ορισμένες  ελάχιστες υποχρεώσεις που στοχεύουν στην απρόσκοπτη πρόσβαση του κοινού στην παραλία καθώς και στη διευκόλυνση των καταγγελιών. 

Ειδικότερα, οι παραχωρησιούχοι οφείλουν: 

α) Να διασφαλίζουν την ελεύθερη, ανεμπόδιστη και ασφαλή διέλευση του κοινού στον αιγιαλό και την παραλία, μεριμνώντας ιδιαίτερα για την πρόσβαση ΑμεΑ και ατόμων με κινητικά προβλήματα. 

β) Να διατηρούν καθημερινά καθαρό τον παραχωρούμενο χώρο αιγιαλού και παραλίας. 

γ) Να αναρτούν σε εμφανές σημείο στον αιγιαλό ή την παραλία πινακίδα με τις συντεταγμένες της παραχώρησης, τον αριθμό απόφασης παραχώρησης, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του κοινού και του παραχωρησιούχου, καθώς και QR code μοναδικού για κάθε παραχώρηση. 

δ) Να τοποθετούν εγκαταστάσεις και υποδομές υγιεινής (π.χ. ντους, αποδυτήρια), για την εξυπηρέτηση των λουόμενων. 

ε) Να φροντίζουν για τη διατήρηση της ισορροπίας του οικοσυστήματος του παραχωρούμενου χώρου, όπως με τη διατήρηση της μορφολογίας της ακτής και της ακτογραμμής. 

στ) Να διασφαλίζουν την παρουσία ναυαγοσώστη και την εγκατάσταση διόδου προς τη θάλασσα, αν η υποχρέωση αυτή δεν καλύπτεται από τον οικείο δήμο. 

ζ) Να αφαιρούν τον κάθε είδους εξοπλισμό (ομπρέλες κ.λπ.) στη λήξη της περιόδου χρήσης (κατά κανόνα η θερινή περίοδος) όπως επίσης κατά τη λήξη της σύμβασης παραχώρησης οφείλουν να παραδώσουν τον χώρο καθαρό στην αρχική του κατάσταση. 

Εφόσον ο παραχωρησιούχος δεν συμμορφώνεται με τις εν λόγω υποχρεώσεις που πηγάζουν εκ του νόμου αλλά και τις συμβατικές του υποχρεώσεις, η σύμβαση μπορεί να καταγγελθεί αζημίως από τον παραχωρούντα φορέα. Περαιτέρω, σε περίπτωση αυθαίρετης κατάληψης παραλίας επιβάλλεται πρόστιμο 4πλάσιο του ανταλλάγματος που θα κατέβαλλε η επιχείρηση εάν είχε σύμβαση παραχώρησης με βάση το ελάχιστο τίμημα που προβλέπει το νομοθετικό πλαίσιο, ενώ θα εκδίδεται διαταγή σφράγισης και διακοπής λειτουργίας της επιχείρησης που υλοποιείται εντός 24 ωρών. Από την άλλη, εάν υπάρχει σύμβαση παραχώρησης αλλά γίνεται υπέρβαση του παραχωρούμενου χώρου, επιβάλλεται πρόστιμο 4πλάσιο του ανταλλάγματος που αντιστοιχεί στην επιπλέον έκταση που έχει καταληφθεί.

Καλό καλοκαίρι σε όλες και όλους!

Τα κρούσματα διαφθοράς στα κρατικά πανεπιστήμια και η στάση της υπουργού Παιδείας

 Στην πρόσφατη σύνοδο των πρυτάνεων (που αρκετές φορές βγάζει ενδιαφέρουσες ειδήσεις) στην οποία συμμετείχε και η υπουργός Παιδείας, ειπώθηκαν και έγιναν αναφορές στα "αναμενόμενα" θέματα: τα πανεπιστημιακά αιτήματα για την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, τα διάφορα κενά που υπάρχουν στις τάξεις του διδακτικού προσωπικού, την ασφάλεια των ΑΕΙ, την προστασία διδασκό­ντων και διδασκομένων από α­ντιε­ξου­σιαστές και μπαχαλάκηδες κ.λπ. 

Αυτό στο οποίο όμως δεν έγινε καμία αναφορά ήταν για το κύμα δυσαρέσκειας που υπάρχει στα πανεπιστήμια, για την απέχθεια που αισθάνονται κορυφαίοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, για τις μεθοδεύσεις που κάνουν ορισμένοι εκ των επικεφαλών, για να τακτοποιήσουν συγγενείς και… φίλους, χωρίς α­ξιοκρατία  και αιδώ. 

Η υπουργός ίσως δεν είχε πληροφορηθεί –κακώς, βεβαίως, γιατί όταν αναλαμβάνει κάποιος ένα πόστο πρώτα φρο­ντίζει να μάθει τι σάπιο υπάρχει, για να μη σαπίσει όλο το σύστημα–, οι υπόλοιποι δεν έβγαλαν τσιμουδιά –αφού, ως γνωστόν, κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει– και έτσι ακούστηκαν μόνο απόψεις για την ασφάλεια των ΑΕΙ. 

Στην ουσία, για τα πολλά που ακούγεται ότι συμβαίνουν στα πανεπιστήμια, για τα παράπονα και τις καταγγελίες που έχουν διατυπωθεί –κάποιες έχουν φτάσει μέχρι τη δικαιοσύνη– δεν έγινε ούτε νύξη. Όλα καλώς καμωμένα… Πώς είναι, όμως, δυνατόν να γίνονται όλα καλά και κορυφαίοι καθηγητές να συζητούν το ενδεχόμενο να τα… βροντήξουν και κάποιοι άλλοι να ψάχνονται για να πάνε σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, επειδή δεν αντέχουν αυτό που γίνεται στα ελληνικά πανεπιστήμια, δεν το καταλαβαίνουμε. Άραγε, η υπουργός Παιδείας το καταλαβαίνει; 

Το έχει πληροφορηθεί, έχει πάρει… χαμπάρι αυτά που συμβαίνουν σε κάποια ΑΕΙ, γεγονότα που αποτελούν βαρίδι και τροχοπέδη για την πρόοδό τους;  Αν δεν γνωρίζει, ας φροντίσει να πληροφορηθεί, για να παρέμβει. Αυτή έχει τώρα την ευθύνη να διαχειριστεί το πρόβλημα και να το αντιμετωπίσει. Και φυσικά δεν αποτελεί δικαιολογία το ότι δεν γνώριζε. Γιατί οφείλει να γνωρίζει οτιδήποτε αφορά τον τομέα της. 

Για να τη βοηθήσουμε, θα πούμε ότι, αν πραγματικά θέλει να μάθει τι παιχνίδια παίζουν ορισμένοι στα πανεπιστήμια, οφείλει να ζητήσει τα ονόματα όσων προσελήφθησαν την τελευταία τετραετία ως αναπληρωτές ή επίκουροι καθηγητές, ποιοι προήχθησαν, ποιοι άρχισαν συναλλαγές με τα ΑΕΙ και υπέγραψαν συμβάσεις για παροχή διαφόρων υπηρεσιών και να δει αν τα ονόματα αυτών ταιριάζουν με μέλη των οικογενειών πρυτάνεων, πρώην πρυτάνεων κ.λπ. Μια απλή ανάγνωση και θα καταλάβει πολλά. Έτσι για αρχή. Για να μην πει κανένας ότι δεν ήξερε από πού να αρχίσει. 

H όλη κατάσταση βέβαια είναι λυπηρή. Αντί ορισμένοι από τους επικεφαλείς των πανεπιστημίων να κοιτούν πως θα βολέψουν τα "δικά τους παιδιά", θα έπρεπε να δουν πως μπορούν να οχυρώσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο από την λαίλαπα που έρχεται (μέσω της ελεύθερης λειτουργίας των ιδιωτικών πανεπιστημίων, κατά παράβαση του Συντάγματος). Αντ' αυτού βέβαια οι εν λόγω "πνευματικοί ηγέτες" της χώρας, συνεχίζουν την "παράδοση" και εκμεταλλεύονται τη θέση τους. Γι' αυτό εξάλλου και οι αντιδράσεις τους είναι χλιαρές. Το "μαγαζάκι" που έχουν στήσει, δουλεύει καλά...Ίσως είναι και αυτή η στάση τους, που τους δίνει ασυλία...Ποιος ξέρει;

Μια ανάρτηση για το τι συμβαίνει όταν η συμπερίληψη γίνεται υπερβολή

Είναι προφανώς κατανοητό ότι για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε ως κοινωνία και να επιβιώσουμε ως είδος, θα πρέπει να πάρουμε ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει ο καθένας μας στο κοινωνικό σύνολο. Έχουμε προχωρήσει πολύ ως κοινωνία για ν' αποκλείουμε ανθρώπους με βάση το χρώμα του δέρματός τους, τη γλώσσα που μιλούν, τον (οποιοδήποτε) προσανατολισμό τους καθώς και τις θρησκευτικές ή πολιτικές τους πεποιθήσεις. Επειδή όμως υπάρχουν και κάποιες κοινωνικές σταθερές, προφανώς και στα παραπάνω δεν χωράει ανοχή σε οτιδήποτε οδηγεί με τη σειρά του σε αποκλεισμούς - κοινώς ο "φασισμός" οποιασδήποτε μορφής, δεν είναι μπορεί να είναι αποδεκτός. Βέβαια στην πραγματικότητα, δεν μπορείς με το ζόρι να κάνεις κάποιους να δουν το προφανές - π.χ. ότι ναι μεν η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι λευκοί, Χριστιανοί, έχουν ελληνικά ως πρώτη γλώσσα και με γονείς που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα αλλά υπάρχουν και άλλοι που είναι εξίσου Έλληνες αν και δεν τηρούν κάποια από τα παραπάνω "κοινά χαρακτηριστικά". Εδώ ακόμα και ο Γιάννης Αντεντοκούμπο, που είναι ο πιο γνωστός Έλληνας αθλητής στον κόσμο, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα, που έχει ελληνικό όνομα και βαφτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος, που μιλάει τα αγγλικά με ελληνική προφορά, με συμμετοχή σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και ο οποίος έχει υπάρξει σημαιοφόρος της Ελλάδας σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ο οποίος αποδεδειγμένα επενδύει στην Ελλάδα τα χρήματα που βγάζει στις ΗΠΑ, δεν έχει καταφέρει ακόμα και σήμερα να γίνει αποδεκτός ως "Έλληνας" από ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Άβυσσος η ψυχή (και το μυαλό) του ανθρώπου... 

Παρόλα αυτά, η συμπερίληψη δεν μπορεί να είναι μονόπλευρή, π.χ. δεν είναι δυνατόν - στα πλαίσια οποιασδήποτε κοινωνικής ανοχής και ελευθερίας έκφρασης - να προσβάλλονται ή να γελοιοποιούνται θρησκευτικά πιστεύω ή κοινωνικές αντιλήψεις. Με λίγα λόγια (και για να δώσουμε ένα παράδειγμα) δεν μπορεί να υπάρχει από τη μία αποφυγή δημιουργία "έργων τέχνης" που βασίζονται στη γελοιοποίηση του βουδισμού, αλλά να είναι ανεκτά αντίστοιχα κάποια που κάνουν το ίδιο απέναντι στον χριστιανισμό. Το ίδιο ισχύει για τους τύπους της οικογένειας, την κοινωνική προέλευση, τον τόπο καταγωγής κ.λπ. Η συμπερίληψη επιβάλει συνολική και όχι επιλεκτική ανοχή (αν όχι αποδοχή), και αυτό επιβάλλει μια αμφίδρομη σχέση. Δηλαδή δεν μπορεί η μειοψηφία να προσβάλει την πλειοψηφία έχοντας ως προκάληψη την "κοινωνική ανεκτικότητα". 

Η τέχνη, και ιδιαίτερα ο κινηματογράφος, είναι ένας τομέας στον οποίο, το παιχνίδι έχει χαθεί τελείως και όπου στο όνομα της συμπερίληψης, έχουν δημιουργηθεί σκηνές "απείρου κάλους". Το πρόσφατο άρθρο του  Κοσμά Βίδου, στο "Βημαγκαζίνο", με αφορμή τη μεταφορά από τη Walt Disney, στην μεγάλη οθόνη του κλασικού παραμυθιού "Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι" (στην οποία η "Χιονάτη" δεν ήταν "Χιονάτη" και οι "εφτά νάνοι" ήταν ολογράμματα), νομίζουμε ότι παρουσιάζει την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις:  

  

 (Σημείωση: Η ταινία, παρά τα συνολικά παγκόσμια έσοδα των 200 εκατομμυρίων δολλαρίων θεωρείται μια τεράστια οικονομική αποτυχία για την Walt Disney, έχοντας αποτύχει να ξεπεράσει το οικονομικό φράγμα των 100 εκατομμυρίων στις ΗΠΑ. Με λίγα λόγια η ταινία δε στηρίχτηκε καν από όλους εκείνους, τους οποίους προσπάθησε να προσεγγίσει, και οι οποίοι έμειναν στην "υποστήριξη του πληκτρολογίου"). 

Μήπως κάποιος πρέπει να "ξυπνήσει" τις ελληνικές τράπεζες από το λήθαργο τους;

Εδώ και μερικά χρόνια οι οι συστημικές τράπεζες στην χώρα μας, έχουν ξεχάσει το λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκαν, καθώς και το χάρις ποιων τα χρήματα επιβίωσαν τις δύσκολες περιόδους που πέρασαν τόσο τη δεκαετία του 1980, όσο και τα χρόνια των μνημονίων. 

Η περιδίνηση των συστημικών τραπεζών σε άλλους δρόμους, εκτός εκείνου που υπαγορεύει ο ρόλος τους, δηλαδή τη στήριξη της αγοράς και της εγχώριας οικονομίας, είχε ως αποτέλεσμα την εξωφρενική αύξηση των κερδών τους το 2024, με παράλληλη συρρίκνωση των οικονομικών μεγεθών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες οπότε απευθύνονται για στήριξη σε αυτές… τρώνε πόρτα. 

Συγκεκριμένα, ενώ η χρηματοδότηση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχει σχεδόν διακοπεί, εξαιτίας των απίστευτων προϋποθέσεων που έχει θέσει η Τράπεζα της Ελλάδος, η κερδοφορία των συστημικών τραπεζών έχει φτάσει στα ύψη. Μια κερδοφορία η οποία, όπως επισημαίνουν οι ξένοι οίκοι αξιολόγησης, δεν προέρχεται από τραπεζικές εργασίες –μόνο ένα 6,8% είναι από αυτές–, αλλά από συμμετοχές σε επενδυτικά προϊόντα, διάφορες, άλλες επενδυτικές δραστηριότητες κ.λπ. Και φυσικά από τη ληστρική τιμολόγηση των προμηθειών που έχουν επιβάλει για κάθε συναλλαγή, η οποία, σύμφωνα με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, τους απέφερε πέρυσι κέρδη ύψους 3,15 δισ. ευρώ. 

Αναλυτικά, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες το 2024 είχαν συνολικά κέρδη 4,3 δισ. ευρώ. Η Εθνική είχε κέρδη 1,158 δισ. (+5%), η Alpha 862 εκατ. (+9,33%), η Eurobank 1,448 δισ. (+27%) και η Πειραιώς 1,066 δισ. ευρώ (+32%). Η τακτική αυτή της σκόπιμης άρνησης παροχής δανείων και του προσανατολισμού, αποκλειστικά, στην ανούσια για το κοινό, αλλά ουσιαστική για τις ίδιες κερδοσκοπία, έχει ανοίξει τον δρόμο σε ξένες ευέλικτες τράπεζες που αρχίζουν να κυριαρχούν στην αγορά. 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η λιθουανική Revolut, η οποία ήδη έχει 1,6 εκατομμύριο πελάτες στην χώρα μας, μια βουλγαρική τράπεζα, η οποία όμως μέχρι στιγμής δίνει μόνο μικρά καταναλωτικά δάνεια, αλλά θα επεκταθεί σύντομα, και μια τράπεζα από τη Γεωργία, που έχει ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον και αναμένεται σύντομα να εμφανιστεί. Λέγεται ότι η τράπεζα αυτή συνεργάζεται και με τουρκικά τραπεζικά ιδρύματα - αν ενδιαφέρεται κάποιος γι' αυτό, για το οποίο πολύ αμφιβάλλουμε... 

Επίσης, οι μαζικές αποχωρήσεις προσωπικού στις οποίες επιδίδονται οι τράπεζες έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στους συναλλασσόμενους, οι οποίοι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν. Τον τελευταίο μήνα, η Alpha τρεις μέρες ήταν σχεδόν κλειστή και οι πελάτες της δεν μπορούσαν να δουλέψουν, έχασαν εργατοώρες, προθεσμίες, ρυθμίσεις κ.λπ., επειδή η τράπεζα ήθελε να κάνει περικοπή δαπανών. Την περικοπή της δραστηριότητας των πελατών της δεν την υπολόγισε και προφανώς δεν τη νοιάζει. Αφού έχει αποφασίσει να βγάζει με άλλους τρόπους λεφτά, τι να τους κάνει τους πελάτες… 

Κάπως έτσι διαμορφώνεται το τραπεζικό τοπίο και κάπως έτσι σε λίγο οι ξένες τράπεζες θα κάνουν… πάρτι στην Ελλάδα. Και καλά θα κάνουν, αν είναι να στηρίξουν την πραγματική οικονομία. Γιατί αυτό χρειάζεται σήμερα η χώρα και η κοινωνία. Όλα αυτά θα πρέπει να προβληματίσουν τον κε­ντρικό τραπεζίτη της χώρας Γιάννη Στουρνάρα που έχει την ευθύνη της ομαλής λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, ώστε να πάρει μέτρα για να αποτραπεί η… έφοδος των ξένων Τραπεζών. Που αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση είναι αναπόφευκτη για να μην πούμε αναγκαία, αφού το απαιτεί η αγορά. Σε αυτή την περίπτωση όμως δεν θα έχει τράπεζες να ελέγχει και να κατευθύνει. Θα είναι ελεγκτής Τραπεζών δίχως τράπεζες! Αν του αρέσει αυτός ο ρόλος ας συνεχίσει να παρακολουθεί απαθής τα τεκταινόμενα. Βέβαια το βιογραφικό του κύριου Στουρνάρα είναι γεμάτο από αμφιλεγόμενες δράσεις (ακόμα και αν λάβουμε υπόψιν το ότι είναι ένας σκληρός τεχνοκράτης), όπως είχαμε γράψει στα 2015, με αφορμή τον αποκλεισμό των ελληνικών κρατικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αλλά και την υποστήριξη του στη δημιουργία ιδιωτικών ολιγοπωλίων (όπως π.χ. για το ελαιόλαδο). Επομένως ας μην περιμένουμε πολλά...

(Ένα εξαιρετικό άρθρο για την κατάσταση του τραπεζικού τομέα στην Ελλάδα μπορείτε να διαβάσετε εδώ).