Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, το έργο του και το μέλλον της Ορθοδοξίας στην Αλβανία

  Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος αποτελούσε μια ιδιαίτερη περίπτωση ορθόδοξου κληρικού και ιεράρχη. Χειροτονήθηκε διάκονος στα 31 του χρόνια, έχοντας κάνει στρατιωτική θητεία, θεολογικές σπουδές με μεταπτυχιακά και διδακτορικό, και έχοντας δώσει βάση στην Εθνολογία και την Αφρικανολογία, μια εποχή που η Αφρική δεν απασχολούσε ιδιαίτερα την Ευρώπη ως κάτι παραπάνω από μια τεράστια ευκαιρία πλουτισμού. Έκανε σπουδαίο ιεραποστολικό έργο στην Ανατολική Αφρική και διοργάνωσε Πατριαρχική Σχολή για να δώσει θεολογική βάση σε όσους πιστούς υπήρχαν εκεί, ξεκινώντας από τους κληρικούς της περιοχής. Χειροτόνησε και χειροθέτησε δεκάδες κληρικούς και αναγνώστες, στην ευρύτερη περιοχή της Κένυας, της Ουγκάντας και της Τανζανίας, δινοντας μεγάλη βάση στη δημιουργία σταθμών, σχολείων και νοσοκομείων. 

Εκεί κάπου παρούσιαστηκε ένα ιδιαίτερα σημαντικό πρόβλημα για την Ορθοδοξία: Με την αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος στην Αλβανία, χρειαζόταν κάποιος που θα μπορούσε να επιχειρήσει την, εκ των ερειπίων ,αναστήλωση της Oρθοδόξου Aυτοκεφάλου Eκκλησίας της Aλβανίας, η οποία είχε καταρρεύσει ύστερα από τον επί 46 έτη διωγμό υπό του τελευταίου «αθεϊστικού κράτους» της Ευρώπης. Για τη θέση αυτή χρειαζόταν κάποιος που θα τηρούσε τις ισορροπίες: από την μια υπήρχαν οι συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί στο Νότο και από την άλλη το διαρκές "εμπόλεμο" μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας, που δημιουργούσε μια καχυποψία στους διαδόχους του Χότζα, για το πρόσωπο που θα έπαιρνε τη θέση του προκαθήμενου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αλβανία, μιας και το πρόσωπο αυτό θα ήταν "ντε φάκτο" πνευματικός ηγέτης όλων των ορθοδόξων της χώρας, η πλειοψηφία των οποίων ήταν Έλληνες στο νότο. Προφανώς, κανείς πολιτικός ηγέτης της Αλβανίας δε θα ήθελε αυτός ο κάποιος να παίρνει "εντολές" από την Αθήνα. 

Ο Αναστάσιος όμως κατάφερε να τους κερδίσει όλους. Αρχικά εργάσθηκε ως Πατριαρχικός Έξαρχος (Iαν. 1991 – Iούν. 1992). Ανυψώθηκε σε Μητροπολίτη Aνδρούσης (Aυγ. 1991 – Iούν. 1992) και εξελέγη Aρχιεπίσκοπος Tιράνων και πάσης Αλβανίας (24 Ιουνίου 1992). Στα χρόνια αυτά αναδιοργάνωσε την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αλβανία, διαμορφώνοντας νέο Καταστατικό Χάρτη (2006). Με επίσημη Συμφωνία με την Κυβέρνηση της Αλβανίας, η οποία έγινε νόμος του Κράτους (2009), καθορίσθηκαν οι σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, πράγμα που δημιούργησε "μαγιά" και για το μέλλον της Ορθοδοξίας στη γειτονική χώρα. Συγκροτήθηκαν πάνω από 400 ενορίες. Ίδρυσε τη Θεολογική-Iερατική Σχολή (Aκαδημία) στο Δυρράχιο (1992 εξ.), το Eκκλησιαστικό Λύκειο «Tίμιος Σταυρός», στο Aργυρόκαστρο (1998 εξ.) και στο Σούκθ-Δυρράχιο (2007-18) καθώς και Σχολή της Βυζαντινής Μουσικής στα Τίρανα (2012 εξ.). 

Mόρφωσε και χειροτόνησε 168 νέους κληρικούς. Ίδρυσε Κέντρα Νεολαίας σε διάφορες πόλεις. Φρόντισε για τη μεταφραστική προσπάθεια, την έκδοση λειτουργικών και άλλων θρησκευτικών βιβλίων. Συνέστησε Τεχνική Υπηρεσία της Eκκλησίας και μερίμνησε για την ανοικοδόμηση νέων ναών (μεγάλων και μικρών), αναστήλωσε παλιότερους ναούς και μοναστήρια-πολιτιστικά μνημεία και επισκεύασε 160 ναούς και 70 εκκλησιαστικά κτίρια για σχολεία, νεανικά κέντρα, κέντρα υγείας, ξενώνες, εργαστήρια, συσσίτια για τους φτωχούς κ.λπ.

Έδωσε ιδιαίτερη βάση στη φιλανθρωπική μέριμνα της Εκκλησίας, με διανομή εκατοντάδων τόνων τροφίμων, ρούχων και φαρμάκων σε εποχές δύσκολες για την Αλβανία. Δημιούργησε διαγνωστικό κέντρο,  Πανεπιστημιακό Κολέγιο, σχολεία, γυμνάσια και λύκεια στη Βόρεια Ήπειρο και τα Τίρανα, οικοτροφεία. Φρόντισε για την κατασκευή δρόμων, υδραγωγείων, γεφυρών, καθώς και την επισκευή δημοσίων σχολείων.

Γενικά ήταν δραστήριος και βρισκόταν παντού όπου τον χρειαζόταν η κοινωνία. Πρόσεχε παραπάνω τους Έλληνες της Αλβανίας (αναμενόμενο), αλλά τους βοηθούσε όλους - ορθόδοξους και μη.

Δεν ήταν όμως όλες οι πράξεις του επιτυχημένες. Για παράδειγμα, στο θέμα της Ουκρανίας, κράτησε μια ισορροπιστική προσέγγιση. Δεν αναγνώρισε την αυτοκεφαλία, αν και γνώριζε (κατά δήλωση) ότι αυτό ήταν το σωστό. Το γιατί δε θα το μάθουμε ποτέ, αν και μπορούμε να το φανταστούμε: ως άνθρωπος της συναίνεσης ήθελε να συμφωνήσει με αυτή και ο Κύριλλος (Πατριάρχης Μόσχας), για να αποφευχθεί το σχήσμα στην Ορθοδοξία, κάτι που προφανώς δε θα μπορούσε να συμβεί, όσο το Πατριαρχείο της Μόσχας είναι ελεγχόμενο από το Κρεμλίνο. Επίσης απέτυχε να πάρει σαφή θέση στο κομβικό θέμα των περιουσιών της μειονότητας στην Βόρεια Ήπειρο, που απασχολεί τόσο την ίδια την Εκκλησία όσο και το ποίμνιο της. 

Όπως και να έχει όμως, η επόμενη μέρα χωρίς αυτόν, θα είναι δύσκολη για την Ορθοδοξία και τον ελληνισμό στην Αλβανία. Ο Αναστάσιος πέτυχε στο έργο του, γιατί ήταν μια δυνατή προσωπικότητα, που είχε άριστη θεολογική κατάρτηση, τύγχανε του απόλυτου σεβασμού απ' όλους και μπορούσε να κρατήσει ισορροπίες. Τέτοια προσωπικότητα μέσα στην Εκκλησία της Αλβανίας δεν υπάρχει, και πλέον δεν υπάρχει και η δυνατότητα να έρθει ιεράρχης από το Πατριαρχείο για να ηγηθεί, όπως είχε γίνει με τον Αναστάσιο. Αυτό ήταν κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, που έχει παρέλθει οριστικά. Και αν τότε δεν υπήρχαν ενδιαφερόμενοι, πλέον καραδοκεί και το Πατριαρχείο Μόσχας, για να ελέγξει την μικρή, αλλά σημαντική από πλευράς ψήφου, Αυτοκέφαλη Εκκλησία. 

Για τη διαδοχή του θα υπάρξει μεγάλη μάχη, μιας και είναι σίγουρο ότι εκτός των άλλων και ο Ράμα, έχοντας αλώσει πολιτικά μεγάλο ποσοστό από τους μειονοτικούς δήμους (πιάνοντας τον Μητσοτάκη κυριολεκτικά στον ύπνο), θα προσπαθήσει να ελέγξει και την Ορθόδοξη Εκκλησία, που αποτελεί εξάλλου και την μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία στην χώρα. Κάτι που ενδιαφέρει προφανώς και την Ελλάδα, μια και οι περισσότεροι ορθόδοξοι πιστοί στην Αλβανία είναι Έλληνες, οι οποίοι δεν περνούν και τις καλύτερες στιγμές τους εκεί, απο πλευράς ελευθερίας της έκφρασης, με τις περιουσίες τους να είναι στο στόχαστρο του αλβανικού κράτους.

Και έτσι μια εκκλησιαστική διαδοχή, θα καταλήξει να γίνει πολιτική μάχη, με αβέβαιο αποτέλεσμα...

Μερικά λόγια για τον Κώστα Σημίτη

Ο Κώστας Σημίτης ήταν ο τελευταίος Πρωθυπουργός μιας Ελλάδας που "λεφτά υπήρχαν". Ως αναγνώστες θα διαβάσετε δεκάδες αφιερώματα στα οποία θα αναφέρονται πολλά θετικά για τον "εκσυγχρονισμό" που έφερε στην χώρα. Αυτά ως συνήθως είναι υπερβολικά. Ο Κώστας Σημίτης ευαγγελίστηκε τον εκσυγχρονισμό, αλλά αυτός δεν ήταν προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Παρότι διέγνωσε την παθογένειες του "συστήματος ΠΑΣΟΚ", οι αλλαγές για τις οποίες έβαλε την βάση, ήταν εις βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων και προς όφελος των λίγων. Ξεκίνησε το "μεγάλο ξεπούλημα" της δημόσιας περιουσίας (αυτό που ολοκληρώθηκε επιτυχώς την περίοδο των μνημονίων), απαξίωσε τη δημόσια παιδεία και υγεία, ενώ παρότι είδε την ανάγκη για συμμετοχή της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., δεν έκανε απολύτως τίποτα ουσιαστικό για να προστατέψει την ελληνική οικονομία (και το πορτοφόλι του μέσου Έλληνα) από το σοκ της μετάβασης σε ένα ενιαίο νόμισμα (για να μπούμε στο οποίο έγινε το μεγαλύτερο μεταπολεμικό στατιστικό μαγείρεμα στην Ευρώπη). Παράλληλα ενώ κατάλαβε τη σημασία και τα οφέλη της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων από την χώρα μας (εν είδει εθνικού στόχου), άφησε να εξελιχθεί ένα πάρτυ κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος γύρω απ' αυτούς, χωρίς να σιγουρέψει και τα όποια οφέλη θα μπορούσαν να φέρουν αυτοί στην πατρίδα μας.

 Πέρα και απ' όλα όμως, θα μείνει στην ιστορία ως ο πολιτικός που έγινε Πρωθυπουργός παρά τη θέληση του φυσικού ηγέτη του κόμματός του (είναι εξάλλου γνωστή η αντιπάθεια που έτρεφε προς το πρόσωπό του ο Ανδρέας Παπανδρέου), καθώς και ως ο "Πρωθυπουργός των Ιμίων", δηλαδή της ντροπιαστικότερης στιγμής της ελληνικής ιστορίας, τα τελευταία 40 χρόνια. Το "ευχαριστώ τους Αμερικάνους", ήταν η στιγμή που έμεινε και τον χαρακτήρισε, ως πολιτικό, περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο.

  

Μητσοτάκης βέβαια δεν έγινε ποτέ (εξάλλου ο επίτιμος είχε και μια αμφιλεγόμενη διαδρομή που τον χαρακτήριζε ως πολιτικό), αν και δε δίστασε να "προδώσει" τους παλιούς συντρόφους του στην "Δημοκρατική Άμυνα", "απουσιάζοντας" στις κρίσιμες συνεδριάσεις των κεντρικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ, στις οποίες εκείνοι διαγράφηκαν στα 1975. Αυτή η εμπειρία του φάνηκε χρήσιμη και αργότερα, στην υπόθεση Οτσαλάν, όπου επί της Πρωθυπουργίας του, παραδόθηκε ο Κούρδος ηγέτης στην τουρκική ΜΙΤ, έχοντας έρθει ικέτης στην χώρα μας...

Ήταν πάντως ένας πολιτικός που μπορούσε να προσφέρει πολλά, κινητοποίησε εκατομμύρια ανθρώπους μετά την επιλογή του ως Πρωθυπουργού από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, αλλά τελικά οδήγησε την Ελλάδα στην απαξίωση, επιτρέποντας την αρπαγή εκατοντάδων εκατομμυρίων από τις τσέπες του λαού και τα ασφαλιστικά ταμεία, κατά τη διάρκεια του "σκανδάλου του Χρηματιστηρίου", αφήνοντας μερικές δεκάδες απατεώνες να πλουτίσουν εις βάρος όλων μας. 

Θα τον θυμόμαστε όπως του αξίζει...Ελπίζουμε μόνο οι απατεώνες που έβγαλαν χρήματα από τα ολυμπιακά έργα και το χρηματιστήριο, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, να του στείλουν στεφάνι στην κηδεία. Θα είναι το λιγότερο που θα μπορούσαν να κάνουν...

Περί της απόκτησης ελληνικού διαβατηρίου από τα παιδιά του έκπτωτου βασιλιά Κωνσταντίνου

  Την ιστορία του έκπτωτου βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου την έχουμε συζητήσει αναλυτικά εδώ, με αφορμή την εκδημία του. Άλλη μια ενδιαφέρουσα ιστορία σχετικά με την κόρη του και τα γεγονότα στο γάμο της (με τα μαϊμουδίστικα ζεϊμπέκικα), έχουμε καταγράψει εδώ.

Επίσης είναι γνωστό ότι στις τάξεις της ΝΔ υπάρχουν αρκετοί που δεν θα είχαν πρόβλημα, ώστε ο έκπτωτος και οι απόγονοί του να έχουν τίτλους ευγενείας - εξάλλου γι' αυτούς το Σύνταγμα και οι νόμοι της χώρας, είναι μια "μουτζούρα" μπροστά στο "μεγαλείο" της πρώην βασιλικής οικογένειας. Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και μέρος του lifestyle της χώρας που αναφέρεται σε "πρίγκηπες" και "πριγκήπισες" χωρίς να εννοεί χαρακτήρες από ταινίες της Walt Disney. 

Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι τον τελευταίο καιρό υπάρχει μια κινητικότητα ώστε οι απόγονοι του έκπτωτου, να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο της χώρας, χωρίς ν' αποδεχτούν πραγματικά το πολίτευμα, συνεπικουρούμενοι από ένα κομμάτι της πολιτικής άρχουσας τάξης. Στα πλαίσια αυτών των κινήσεων έχουμε και το νέο ότι έχει εκιννηθεί η διαδικασία απόκτησης διαβατηρίου για δύο εκ των γόνων του έκπτωτου - κάτι που άλλα μέλη της οικογένειας έχουν κάνει εδώ και καιρό.

Ένα ωραίο άρθρο του Γιώργο Καρέλια δημοσιεύτηκε στο News24, το οποίο κάνει μερικές υποθέσεις για το τι θα μπορούσε να τους πει ο ληξίαρχος κατά τη λήψη της σχετικής αίτησής τους:

"Τι θα έλεγε ο Ληξίαρχος Αθηνών στους δύο τέως πρίγκιπες που ζητούν να αποκτήσουν ελληνικό επώνυμο; 

«Καλωσορίσατε κύριοι στο Ληξιαρχείο Αθηνών. Γνωρίζω μόνο τα μικρά σας ονόματα, Παύλος και Νικόλαος. Δεν έχετε ελληνικό επώνυμο, άλλωστε γι’ αυτό είσθε εδώ, για να κάνετε αίτηση και να το αποκτήσετε. Διαβάζω στα μέσα ενημέρωσης ότι έχετε επιλέξει το επώνυμο «Ντε Γκρες» ( μία ή δύο λέξεις;). Παλιότερα είχατε δηλώσει ότι είσθε «πρίγκιπες». Αν, λοιπόν, υπονοείτε ότι θα (αυτο)ονομάζεσθε «Παύλος και Νικόλαος της Ελλάδος»(εκ του γαλλικού «DE GRECE») είσθε σε λάθος δρόμο. Βασιλείς και πρίγκιπες δεν υπάρχουν πια στην Ελλάδα, τίτλοι ευγενείας δεν αναγνωρίζονται. Το γνωρίζουν οι δικηγόροι σας. «Ντε Γκρες», λοιπόν (με μία ή δύο λέξεις) ή ακόμα καλύτερα (εξελληνισμένο) «Δεγρές».

Ακούστε κύριοι, Γκλυξμβούργιοι ή Δεγρέδες ή όπως αλλιώς θα ονομασθείτε. Προέρχεσθε από προγόνους που κατσικώθηκαν στο σβέρκο της Ελλάδας και του λαού της επί 142 έτη(1832-1974). Δεν ήταν Έλληνες, επιβλήθηκαν από ξένες δυνάμεις, δεν εξελέγησαν ποτέ, απομύζησαν το ελληνικό Δημόσιο παντί τρόπω. Ήταν ενεργούμενα ξένων δυνάμεων και συμπεριφέρθηκαν ως δυνάστες. Ευλόγησαν δικτάτορες. Είναι συνένοχοι για δολοφονίες, φυλακίσεις, εξορίες, εξοντώσεις χιλιάδων Ελλήνων. Ο άμεσος πρόγονός σας είναι ένοχος για την εκπαραθύρωση του εκλεγμένου πρωθυπουργού του 53% (1965). Ένας άλλος πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει αυτούς τους προγόνους σας «καρκίνωμα». Ο πρώτος πρωθυπουργός λεγόταν Παπανδρέου και ο δεύτερος Καραμανλής. Σκέτα, όχι «Ντε Γκρες».

Ακούστε κύριοι, Παύλε και Νικόλαε. Η δημοκρατία είναι ευρύχωρο και ανεκτικό πολίτευμα. Δεν κυνηγάει τα παιδιά των(μη Ελλήνων) βασιλιάδων, όπως κάποτε η «δημοκρατία» των προγόνων σας κυνηγούσε τα παιδιά των (Ελλήνων) αριστερών και(ξέρετε πώς αποκαλούσαν τους άλλους;) «συνοδοιπόρων» τους. Όποιος συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος αποκτά την ελληνική υπηκοότητα. Έτσι κι εσείς. «Γκλυξβούργιοι» ή «Ντεγκρέδες» ή όπως αλλιώς επιθυμείτε. Αυτό σκέτο. Αλλά «πρίγκιπες» και, προπαντός, «της Ελλάδος» όχι. Ποτέ. «Νο, νάιν, νέβερ, ζαμέ», που θα έλεγαν και οι πρόγονοί σας.

Αυτά. Και τώρα δώστε μου την αίτησή σας». 

ΥΓ: Αυτά μάθαμε ότι θα έλεγε ο Ληξίαρχος Αθηνών στους δύο τέως πρίγκιπες που ζητούν να αποκτήσουν ελληνικό επώνυμο. Δεν ξέρουμε αν τα είπε στον δικηγόρο τους που κατέθεσε την αίτηση. Αλλά εμείς τα δημοσιεύουμε, έτσι για το «γαμώτο της ιστορίας»…"

Χριστουγεννιάτικες σπατάλες για την (κρατική) ΣΤΑΣΥ

Η ΣΤΑΣΥ (Σταθερές Συγκοινωνίες ΑΕ) δημιουργήθηκε τα χρόνια των Μνημονίων, στην προσπάθεια να "συμπτυχθούν" οι οργανισμοί του Δημοσίου, μέσα από τη συνένωση του ΗΣΑΠ (ο παλιός "Ηλεκτρικός"), της ΤΡΑΜ Α.Ε. (που ξαναήρθαν στην χώρα μας πριν τους Ολυμπιακούς) και της Αττικό Μετρό ΑΕ. Παρότι ήταν ένας ένας καινούργιος οργανισμός, πήρε μαζί του όλες τις κακές συνήθειες των παλιών - και δε θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς αφού οι διορισμοί στις υψηλόμισθες θέσεις έγιναν καθαρά με κομματικά κριτήρια. 

Κι έτσι, ενώ στα ρετιρέ οι μισθοί είναι καλοί και οι διορισμοί δε καθυστερούν, στα "υπόγεια" του οργανισμού και στις ανάγκες τους επιβάλλεται μεγάλη οικονομία. 

Πιο συγκεκριμένα, τον περασμένο Σεπτέμβριο η ΣΤΑΣΥ παραδέχονταν πως σε μια γραμμή 24 Σταθμών στην Γραμμή 1 του Μετρό υπάρχουν, εν έτει 2024, μόλις 9 ράμπες για χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου. 

Στα τέλη Οκτωβρίου προκλήθηκε χάος στον Σταθμό του Συντάγματος όταν το πρωί δημιουργήθηκε ακραίος και αποπνικτικός συνωστισμός εξαιτίας «τεχνικής βλάβης σε δυο διαδοχικούς συρμούς». 

Στις αρχές Νοεμβρίου, ο πρόεδρος του Συνδικάτου Σταθμαρχών της ΣΤΑΣΥ τόνιζε, με αφορμή δημοσίευμα για ρωγμές σε ράγες, πως «η κρίση έχει επηρεάσει πάρα πολύ και το Μετρό, υπάρχει έλλειψη προσωπικού, άρα και συντήρησης, υπάρχει έλλειψη τροχαίου υλικού κ.ο.κ., τα οποία δημιουργούν όλο και συχνότερα  προβλήματα». 

Αυτές οι ειδήσεις της πρόσφατης επικαιρότητας έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά από παλαιότερα γεγονότα, που προκαλούν εύλογο προβληματισμό. 

Η ΣΤΑΣΥ, όμως, φαίνεται να έχει ήδη μπει σε άλλους, χριστουγεννιάτικους, ρυθμούς. 

Η αλληλουχία από απευθείας αναθέσεις του τελευταίου διαστήματος δημιουργεί απορίες για την χρησιμότητα των αποφάσεων, σε συνδυασμό με το κόστος. 

Στις 26 Νοεμβρίου δημοσιοποιήθηκε εντολή ανάθεσης από την ΣΤΑΣΥ «για την προμήθεια διακοσμητικών ειδών για τον χριστουγεννιάτικο στολισμό του δικτύου της ΣΤΑΣΥ 2024». Η τελική αξία της σύμβασης είναι ύψους  27.552 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ και την υπογράφει ο διευθύνων σύμβουλος Αθανάσιος Κοτταράς. 

Είχε προηγηθεί η από 21η Νοεμβρίου σχετική πρόσκληση υποβολής προσφοράς για την προμήθεια «Διακοσμητικών ειδών για τον χριστουγεννιάτικο στολισμό του δικτύου της ΣΤΑΣΥ 2024». Ανάδοχος είναι η εταιρεία Eurolamp ΑΒΕΕ. 

Την επόμενη μέρα, 27 Νοεμβρίου, η ΣΤΑΣΥ αναρτά «πρόσκληση υποβολής προσφοράς για υπηρεσίες τοποθέτησης – αποξήλωσης και μεταφοράς σε αποθηκευτικό χώρο του εορταστικού στολισμού του δικτύου της ΣΤΑΣΥ». Αποδέκτης είναι μια εταιρεία του Βόλου (Καλαμπόκας Κωνσταντίνος και ΣΙΑ ΟΕ). Η προϋπολογιζόμενη δαπάνη ανέρχεται σε 18.100 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ. Στην περιγραφή του έργου αναφέρονται μεταξύ άλλων «η τοποθέτηση ενός Χριστουγεννιάτικου Δέντρου με λαμπάκια ύψους 1,40μ.» στο Σύνταγμα, η «τοποθέτηση επιδαπέδιου φωτιζόμενου 3D καραβιού διαστάσεων 350cmx400cm» στον Πειραιά, «η τοποθέτηση διακοσμητικής γιρλάντας κομήτη στον τερματικό σταθμό Κηφισιά (ΗΣΑΠ)» κ.α. Την ίδια μέρα (27.11.24) η ΣΤΑΣΗ δημοσιοποιεί μια ακόμα «πρόσκληση υποβολής προσφοράς». Και συγκεκριμένα «για υπηρεσίες ψυχαγωγίας του επιβατικού κοινού στο πλαίσιο των χριστουγεννιάτικων εορταστικών εκδηλώσεων». Η πρόσκληση αφορά την εταιρεία «Μαθαίνοντας ΜΟΝ. ΙΚΕ» από την Ανάβυσσο και είναι ύψους 6.200 ευρώ, με ΦΠΑ: «Η ΣΤΑΣΥ σάς καλεί να υποβάλετε προσφορά για υπηρεσίες ψυχαγωγίας του επιβατικού κοινού στο πλαίσιο των χριστουγεννιάτικων εορταστικών εκδηλώσεων που θα λάβουν χώρα στο δίκτυο της ΣΤΑΣΥ». 

Δεν υπάρχει κάποια αναλυτική περιγραφή του έργου σ’ αυτή την περίπτωση. Είχε προηγηθεί η σχετική απόφαση της 21ης Νοεμβρίου για την έγκριση δέσμευσης «πίστωσης ύψους 5.000 ευρώ, πλέον ΦΠΑ 1.200 ευρώ, ήτοι συνολικής αξίας 6.200 ευρώ σε βάρος της πίστωσης του προϋπολογισμού εξόδων της ΣΤΑΣΥ, που αφορά έξοδα Προβολής και Διαφήμισης (Χριστουγεννιάτικα events στο δίκτυο της ΣΤΑΣΥ)».Το ποσό αυτών των τριών «χριστουγεννιάτικων» αποφάσεων περί στολισμών στο δίκτυο φτάνει ήδη στα 51.852 ευρώ, ενώ υπάρχει ακόμα χρονικό περιθώριο και για άλλες σχετικές αποφάσεις. 

Το κόστος αναμένεται να ανέβει σημαντικά περισσότερο όταν ληφθούν οι αποφάσεις για την ετήσια προγραμματισμένη γιορτή της ΣΤΑΣΥ. Να σημειωθεί πως ήδη έχει εγκριθεί το ποσό των 5.200 ευρώ ως έξοδα Προβολής και Διαφήμισης για το ετήσιο «Εταιρικό Αφιέρωμα στη ΣΤΑΣΥ» (με απόφαση της 26ης Νοεμβρίου). Στις 2 Δεκεμβρίου εκδόθηκε και απόφαση για 6.800 ευρώ χωρίς ΦΠΑ (8.432 ευρώ με ΦΠΑ) «για την Προμήθεια Παιχνιδιών για τα παιδιά εργαζομένων της ΣΤΑΣΥ».Όπως αναφέρεται πρόκειται για 1.000 «κομμάτια» από ασύρματα ηχεία αξίας 4.700 ευρώ (άνευ ΦΠΑ) και 1.000 αδιάβροχες θήκες για κινητά τηλέφωνα ύψους 2.100 ευρώ (πλην ΦΠΑ).

Συνυπολογίζοντας και τα τελευταία κόστη που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με την εορταστική περίοδο το ύψος των δαπανών ανέρχεται σε 65.484 ευρώ, δίχως να υπολογίζονται τα έξοδα για την ετήσια γιορτή της ΣΤΑΣΥ.

Αλλά θα μου πείτε...Να μη γιορτάσει η ΣΤΑΣΥ; Τσιγκουνιές να κάνουν τα Χριστούγεννα; Δεν χρειάζονται και εκεί Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα; Και η απάντηση είναι απλή. Φυσικά και χρειάζονται αλλά με μέτρο, αλλά όταν η αντιπολίτευση έχει γίνει 300 κομμάτια, τέτοιες καταστάσεις περνούν απαρατήρητες...Ακόμα και όταν αφορούν καθημερινή σπατάλη (όπως αυτή που γινόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον ΕΟΦ).

(Με στοιχεία από το militaire.gr)

Οι νεκροί των Τεμπών ως “δυσφήμιση για την πατρίδα μας" και μια απάντηση στην κυρία Βόζενμπεργκ

 Δυόμιση χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών και η ελληνική δικαιοσύνη συνεχίζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Ζώντας σε ένα παράλληλο σύμπαν, συνεχίζοντας την ίδια τακτική που ακολούθησε στη δίκη της Χρυσής Αυγής, κινείται με ρυθμούς τόσο αργούς, που θα πρόσβαλλαν και τις χελώνες.

Αλλά και οι ρυθμοί να ήταν γρηγορότεροι, είναι προφανές ότι εδώ και καιρό, έχει χάσει κάτι βασικό: την εμπιστοσύνη του λαού. Ο λαός που μπορεί να κάνει χίλια λάθη, αλλά κατά βάθος δεν είναι κορόιδο: έχει καταλάβει πολύ καλά (βλέπε σκάνδαλα Novartis, Siemens, υποκλοπών, υποθέσεις Φύσσα και Τσαλικίδη καθώς και δεκάδες άλλες), ότι η δικαιοσύνη κάθε άλλο παρά "τυφλή" είναι, ενώ ειδικά όταν υπάρχει πολιτικό συμφέρον, το "κοινό περί δικαίου αίσθημα" πάει περίπατο. Με την πολιτική πίεση για κατευνασμό και κουκούλωμα να έχει ξεπεράσει τα όρια, είναι προφανές που θα καταλήξει το ζήτημα, όταν η υπόθεση τελεσιδικήσει. Αν και οι δικαστικές αρχές στην χώρα μας δεν ήταν ποτέ πραγματικά ανεξάρτητες και αδέκαστες (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δίκες των δοσίλογων στην μετακατοχική Ελλάδα), στα 2024 δεν υπάρχουν δικαιολογίες για την μη απόδοση δικαιοσύνης. Αυτό που προφανώς δεν κατανοούν οι Έλληνες δικαστές είναι ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης σε αυτούς, είναι τραγικό για τη δημοκρατία, γιατί η Δικαιοσύνη είναι βασικός πυλώνας του πολιτεύματος, ενώ παράλληλα οδηγούμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην εμπέδωση ότι μόνο αν πάρει κάποιος την κατάσταση στα χέρια του, θα υπάρξει δικαιοσύνη. Οδηγούμαστε δηλαδή σε μια κοινωνία-ζούγκλα.

Και μέσα σε όλα ήρθε και η κυρία Βόζενμπεργκ, η οποία από την άνεση των Βρυξελλών (όπου βέβαια την έστειλε ο ελληνικός λαός) τολμά και κουνάει το δάκτυλο στην κυρία Καρυστιανού γιατί τολμάει και συνεχίζει να ζητάει δικαιοσύνη για τους αδικοχαμένους των Τεμπών. Θα ήταν πιο εύκολο βέβαια για την κυρία Βόζενμπεργκ και το υπόλοιπο σύστημα που παρασιτεί εις βάρος όλων μας, αν η κυρία Καρυστιανού το είχε βουλώσει και έκανε απλώς τα μνημόσυνα για το παιδί της. Αλλά όμως όχι. Η τελευταία έχει τσαγανό και συνεχίζει νόμιμα, να ζητάει το δίκιο της, στη μνήμη των αδικοχαμένων. Και μακάρι να συνεχίζει να βρίσκει τη δύναμη να το κάνει μέχρι τέλους. Γιατί οι απορίες από την τραγωδία των Τεμπών παραμένουν αναπάντητες - και πρέπει κάποιος επιτέλους να τις λύσει...

Γράφει ο Μάνος Χωριανόπουλος σχετικά στο News24:

"Όταν συνέβη το έγκλημα των Τεμπών, (28/02/2023 για να μην μπερδεύεται η κα Βόζεμπεργκ), ο μηχανισμός προπαγάνδας της κυβέρνησης βραχυκύκλωσε για λίγες μέρες μπροστά στην οργή του λαού και τη θλίψη για τους 57 νεκρούς και τους δεκάδες τραυματίες. Στη συνέχεια παίχθηκε το έργο “διαχρονικές ευθύνες” και μετά, με τη συνδρομή καλοταϊσμένων δημοσιογραφικών παπαγάλων, που ο οχετός τους δεν γνωρίζει νεκρά παιδιά και απαρηγόρητους συγγενείς, ξεκίνησε η επιχείρηση συσκότισης, συγκάλυψης και μονταζιέρας.

Μάλιστα η επιχείρηση αυτή, ενδύθηκε τον μανδύα του… σεβασμού στους νεκρούς. Έπρεπε οι γονείς να θρηνούν βουβά για να μην ενοχλούν.

Έπρεπε να κρατούν τα δάκρυά τους, να εμπιστευθούν την ελληνική δικαιοσύνη και να δεχθούν βρε αδερφέ ότι αυτό το κράτος (επιτελικό εδώ και 5 χρόνια), ίσως χρειάζεται και καμιά θυσία για να φτιάξουν τα πράγματα. Θυσιάζονται βέβαια τα παιδιά του λαού, γιατί το παιδί του παπαγάλου και του πολιτικού εντολέα του παπαγάλου θα πάρει αεροπλάνο, θα έχει αυτοκίνητο για δώρο αποφοίτησης ή ακόμα καλύτερα αυτοκίνητο με σοφέρ.

“Τι θα λέγαν αν στο τρένο ήταν μέσα τα παιδιά τους;”. Απορίες κοινών θνητών Τα παιδιά του λαού, θα μπαίνουν στα τρένα του θανάτου και οι γονείς τους θα πρέπει να το βουλώνουν για να μην προσβληθεί η κυβέρνηση, το έθνος και η πατρίδα. Όταν ξεκινάς με την απαίτηση για “βουβό” και “μη ενοχλητικό” πόνο, είναι βέβαιο ότι θα καταλήξεις σε ξεδιάντροπες επιθέσεις προς όσους γονείς δεν αντέχουν να κλαίνε ήσυχα για να μην ενοχληθεί η κυβέρνηση. Η χυδαιότητα είναι μια κατηφόρα που δεν έχει τέλος. Μετά τη στοχοποίηση διαρκείας της Μαρίας Καρυστιανού και την οργανωμένη κατασυκοφάντηση της συναυλίας για τα Τέμπη, ήρθε η ώρα με τον πιο επίσημο τρόπο να γίνει επίθεση από τη Νέα Δημοκρατία σε όποιον γονέα δεν κάθεται ήσυχα. Η ευρωβουλευτής του κόμματος, Ελίζα Βόζεμπεργκ, ουσιαστικά κατηγόρησε την κα Καρυστιανού ότι εργαλειοποιεί τον θάνατο της κόρης της και συμμετέχει σε επιχείρηση δυσφήμισης της Ελλάδας.

Στη συνέχεια και μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, αντί να επιλέξει τη σιωπή, είπε να βάλει και λίγη πατρίδα στη σούπα της χυδαιότητας γράφοντας στο Χ το εξής: “Μια κ μόνη διαφορά έχουμε κυρια @mkaristianou. Εγώ εμπιστεύομαι τη Δικαιοσύνη της πατρίδας μας, εσείς οχι”. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι ο κ. Μητσοτάκης, είχε μεγάλο δίκιο, όταν είπε πριν λίγες μέρες στη Βουλή ότι “ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των αχρείων”. Η κα Βόζεμπεργκ έσπευσε να μπει στο καταφύγιο. Να σημειώσουμε ότι μιας και η ευρωβουλευτής ανήκει στη δεξιά παράταξη, άρα ομνύει στην πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια και το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας, θα έπρεπε να ξέρει ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, έδειχναν ιδιαίτερο σεβασμό στους νεκρούς τους και τους απέδιδαν μεγάλες τιμές. Επεφύλασσαν μάλιστα σκληρές τιμωρίες σε όσους δεν τους σέβονταν, όσο ισχυροί και αν ήταν.

Μπορούμε επομένως να υποστηρίξουμε βάσιμα ότι όποιος δεν σέβεται τους νεκρούς, είναι ανελλήνιστος και ξεφτιλίζει την πατρίδα ΜΑΣ, για να μιλήσουμε και στη διαδικτυακή γλώσσα της κας Βόζενμπεργκ. Πέρα όμως από την Αρχαία Ελλάδα, δεν είναι παράλογο να θεωρεί κανείς ότι τη σύγχρονη και τη μελλοντική Ελλάδα δεν τη δυσφημίζουν οι νεκροί της, ούτε οι γονείς τους, είναι όμως άκρως δυσφημιστικό να σκοτώνονται παιδιά επειδή πήραν το τρένο σε ένα “επιτελικό κράτος”, που καμώνεται πως το ζηλεύουν μέχρι και στην Ιαπωνία. Είναι άκρως δυσφημιστικό να μη νιώθει ο πολίτης, ακόμα και σήμερα, ασφαλής να πάρει το τρένο, παρά τις τόσες διαβεβαιώσεις από τα πιο επίσημα χείλη.

Αυτό είναι ντροπή και ύβρις προς νεκρούς και ζωντανούς στην Ελλάδα. Και οι μόνοι που (κάνουν ότι) δεν το καταλαβαίνουν είναι οι εργολάβοι του επικοινωνιακού μπαζώματος των Τεμπών, που δεν θα θυσίαζαν ποτέ τον παρασιτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία, για ένα “παλιοτρένο”."