Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Μερικές σκέψεις για το κλείσιμο του εργοστασίου της Πίτσος στην χώρα μας...

Η είδηση του κλείσιμου του εργοστασίου της Πίτσος στην χώρα μας σηματοδοτεί ένα τέλος εποχής. Μια εταιρεία που ξεκίνησε να λειτουργεί στα 1865 και από το 1959 κατασκευάζει ηλεκτρικές συσκευές στην χώρα μας, εξαγοράστηκε στα 1977 από την Siemens και από τότε λειτουργεί ως θυγατρική της, αλλάζοντας αρκετές ονομασίες τα τελευταία 40 χρόνια.
Παρέμεινε όμως ένα βασικό "όνομα" ηλεκτρικών συσκευών και κατείχε για πολλά χρόνια ένα σημαντικό μερίδιο αγοράς, κατασκευάζοντας παράλληλα συσκευές και για την μητρική της εταιρεία, προς εξαγωγή.
Η αλήθεια είναι όμως ότι η Siemens είχε για κλείσιμο το εργοστάσιο εδώ και καιρό και απλά, ήρθε η στιγμή αυτό να συμβεί, έστω και αν όπως σημειώνει η ανακοίνωση της εταιρείας υπήρξε παράταση ενός έτους (τέλος του 2018 αντί για το 2017) αφού "μεταφέροντας στο εργοστάσιο της Αθήνας παραγωγή μικρότερου εύρους, που είχε αρχικά προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί σε άλλη χώρα, η εταιρεία επιχειρεί να μετριάσει τις συνέπειες για το προσωπικό από την ολοκλήρωση του παραγωγικού κύκλου του εργοστασίου της Αθήνας."

Ως εδώ καλά. Μπορούμε να κατηγορήσουμε την κρίση, τον Τσίπρα, τον ΣΥΡΙΖΑ, την παγκοσμιοποίηση, τους Γερμανούς που προτιμούν να επενδύσουν και να ενισχύσουν το εργοστάσιο που έχουν στην Τουρκία, αντί γι' αυτό στον Ρέντη...Εκεί αυτόματα, κάποιοι άλλοι θα πεταχτούν και θα πουν ότι η εξαγορά της εταιρείας από τους Γερμανούς ίσως να της έδωσε κάποια χρόνια ζωής, αφού άλλες εταιρείες του κλάδου - που δεν εξαγοράστηκαν - έκλεισαν νωρίτερα..."Στην Ελλάδα όλα είναι καταδικασμένα" θ' ακούσουμε. 
Θα στεναχωρηθούμε λίγο και θα πάμε παρακάτω...Εξάλλου τόσες και τόσες επιχειρήσεις κλείνουν στην χώρα μας.

Είναι όμως τα πράγματα τόσο απλά;

Η απάντηση είναι φυσικά αρνητική και εξηγούμαστε: Με τη περίφημη συμφωνία-συμβιβασμό του Ελληνικού Δημοσίου και της Siemens στα 2012 (μια συμφωνία επωφελής για την εταιρεία, για την οποία η τότε κυβέρνηση είχε κατηγορηθεί - και δικαίως - από ολόκληρη την Αντιπολίτευση), η Siemens ήταν υποχρεωμένη μέσω των θυγατρικών της να πραγματοποιήσει επένδυση ύψους 60 εκατ. ευρώ στις εδώ δραστηριότητές της. Μπορεί μεν η συμφωνία να μην είχε ρητή αναφορά στο εργοστάσιο της Πίτσος στον Αγ. Ιωάννη του Ρέντη, αλλά στην ουσία το φωτογράφιζε, αφού αποτελούσε τη μεγαλύτερη παραγωγική διαδικασία του ομίλου στην χώρα μας, η οποία μάλιστα- όπως φαίνεται ξεκάθαρα σε δημοσίευμα του 2014 (από την "Καθημερινή") - βρισκόταν σε μεγάλο κίνδυνο. Τότε βέβαια ο επικεφαλής της Siemens A.E. είχε προσπαθήσει να καθησυχάσει τις έντονες αντιδράσεις μιλώντας για "ανυπαρξία προβλήματος βιωσιμότητας του εργοστασίου" (την ίδια ώρα που προσπαθούσε ν' αλλάξει τη συμφωνία προς το χειρότερο για την χώρα μας).

Τρία χρόνια μετά το εργοστάσιο κλείνει, παρά το ότι οι εργαζόμενοι είχαν ενημερώσει τον πολιτικό κόσμο με επιστολές τους από τις αρχές του χρόνου, με το που έλαβαν την ενημέρωση της εταιρείας για το επικείμενο κλείσιμο. Η αλήθεια είναι - και είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε αυτό - ότι υπήρξαν έντονες πιέσεις (από πολλούς κυβερνητικούς και μη παράγοντες) για ανατροπή της απόφασης, οι οποίες όμως το μόνο που κατάφεραν ήταν η μεταφορά της ημερομηνίας κλεισίματος του εργοστασίου κατά ένα χρόνο και το θελκτικό πακέτο αποχώρησης (με αποζημιώσεις και bonus) - κατά τα πρότυπα της Coca Cola (και του εργοστασίου της στην Β. Ελλάδα).

Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα και έρχονται στο μυαλό μας ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα (ορισμένα από τα οποία θέτει ακόμα η Ντόρα Μπακογιάννη (!!!) για το συγκεκριμένο θέμα: α) γιατί η χώρα μας δεν μετέφερε το ζήτημα εκεί που του αρμόζει - δηλ. σε διακυβερνητικό επίπεδο, ζητώντας από την Γερμανική κυβέρνηση να παρέμβει ώστε η "άτυπη" συμφωνία να τηρηθεί;
β) Γιατί δεν υπήρξε δημοσιοποίηση του προβλήματος και των ενεργειών της κυβέρνησης όταν διαφάνηκε η αδιαλλαξία της μητρικής Siemens ώστε να υπάρξουν πιέσεις από την κοινή γνώμη, στην οποία η Siemens υπολογίζει ιδιαίτερα;
γ) Υπάρχουν ρήτρες για τη μη τήρηση της συμφωνίας και αν ναι πότε θα ξεκινήσει η ενεργοποίησή τους;
δ) Υπάρχει έλεγχος για τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της εταιρείας απέναντι στο Ελληνικό Δημόσιο; Τις έχει τηρήσει/πραγματοποιήσει; 

Όμως υπάρχει και ένα βασικό ερώτημα που αφορά τους εμπνευστές της συμφωνίας:
Γιατί δεν υπήρχε απόλυτη αναφορά του εν λόγω έργου και αντ' αυτού υπήρξε στη συμφωνία μια αόριστη αναφορά επιπλέον επένδυσης με σκοπό την αύξηση του αριθμού των εργαζομένων; Κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να οδηγήσει σε αμφισβήτηση του έργου σε καμία περίπτωση - κάτι που συνέβαινε ήδη από τα 2014, όπως φαίνεται ξεκάθαρα από τις δηλώσεις του τότε επικεφαλούς της Siemens στην Ελλάδα ("μέτοχος της BSH Hellas είναι η γερμανική Siemens κι όχι η ελληνική Siemens με την οποία έγινε η συμφωνία").

Τελικά οι κραυγές για απόδοση ευθυνών καταλήγουν δίκοπο μαχαίρι...Είναι πολύ εύκολο οι κατήγοροι να γίνουν κατηγορούμενοι...

Τι θα μείνει στο τέλος; Μάλλον μόνο το σύνθημα ότι "Πίτσος σημαίνει εμπιστοσύνη", σαν ανάμνηση μιας εποχής που στην Ελλάδα κατασκευάζονταν ψυγεία και κουζίνες...

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Περί νομοσχεδίου για την αλλαγή φύλου

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή. Το να υπάρχουν διαφοροποιήσεις μέσα σε μια συγκυβέρνηση ή μια κοινοβουλευτική ομάδα αποτελεί δείγμα υγείας. Δεν είναι δυνατόν και δεν πρέπει όλοι οι βουλευτές ενός ή δύο κομμάτων να ψηφίζουν άκριτα ότι ο (ανεγκέφαλος πολλές φορές) νομοθέτης θέλει να επιβάλλει. Ειδικά δε όταν αυτή η κυβέρνηση βασανίζεται από ιδεοληψίες (όπως καταδεικνύει και το παράδειγμα του Υπουργείου Παιδείας), οι οποίες μπαίνουν πάνω από την κοινή λογική και το "κοινό περί δικαίου αίσθημα".
Αυτή η ανάγκη γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν πρόκειται για κυβέρνηση που βασίζεται σε μετεκλογική συνεργασία, η οποία εκπορεύτηκε - θεωρητικά - για να γίνει "γρηγορότερα" και "ομαλότερα" η μετάβαση της χώρας εκτός μνημονίου: είναι εκ των ουκ άνευ ότι στην πορεία μιας τέτοιας - δίχως αύριο - συνεργασίας, πολλοί θα προσπαθήσουν να περάσουν νομοσχέδια που εξυπηρετούν συγκεκριμένες ομάδες ή συντεχνίες (ενάντια πολλές φορές στην κοινή λογική), να υποβοηθήσουν συμφέροντα ή να κάνουν "νόμο" τις απόψεις λίγων - που συγκρούονται με θέματα εθνικά ή που καταρρίπτουν επιστημονικές παραδοχές.
Σε τέτοιες περιπτώσεις επιβάλλεται να υπάρχει κοινοβουλευτικός έλεγχος, εντός και εκτός συγκυβέρνησης.
Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και η περίπτωση του νομοσχεδίου για την ταυτότητα φύλου. Καταρχήν να πούμε το εξής: το δικαίωμα προσδιορισμού φύλου είναι αναφαίρετο και θα πρέπει να υπάρχει μια σαφής και επιστημονικά τεκμηριωμένη διαδικασία η οποία θα επιτρέπει την αλλαγή χωρίς απαραίτητα να υπάρχει χειρουργική επέμβαση. Η κυβέρνηση όμως πήρε αυτή την ανάγκη νομοθέτησης και τη διάνθισε - μετά από σαφείς πιέσεις των υποτιθέμενων εκπροσώπων μιας κοινωνικής ομάδας που αποτελεί προνομιακό συνομιλητή της - με ένα άρθρο που επιτρέπει σε ανήλικους να κάνουν την αλλαγή αυτή, πριν ενηλικιωθούν. Και εκεί ακριβώς έρχεται το κομβικό ερώτημα: γιατί ορίστηκε τα 15 χρόνια ως όριο; Γιατί όχι 17 (που αποτελεί εξάλλου και το όριο γι' άλλα πράγματα όπως η κατανάλωση αλκοόλ σε δημοσίους χώρους ή η είσοδος σε μπαρ) ή ακόμα και τα 18 όπου είναι η νόμιμη ηλικία τέλεσης γάμου στην Ελλάδα, η ψήφος σε εκλογές ή απόκτηση διπλώματος οδήγησης; Δηλαδή κάποιος είναι ώριμος ν' αλλάξει φύλο στα 15 (κάτι που θα του χαράξει τη ζωή) αλλά όχι να πιεί μια μπύρα, να οδηγήσει αμάξι ή να ψηφίσει. Σοβαροί να είμαστε δηλαδή: Σε μια ηλικία που το άτομο ξεκινά το ταξίδι του σεξουαλικού του προσδιορισμού (και το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις είναι δυσκολότερο απ' όσο φαίνεται) θα μπορεί - με την κατάλληλη παραίνεση - να αλλάζει φύλο, με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεδομένου ότι η ζωή μας δεν είναι ταινία του Χόλυγουντ με "χάπι έντ", εδώ κάπου κολλάνε και οι (άναρθρες) κραυγές περί "εξυπηρέτησης παιδοφίλων" που ακούστηκαν ιδιαίτερα έντονα το τελευταίο διάστημα.
Καμία επιστημονική τεκμηρίωση (ώστε να μάθουμε και εμείς πως βγήκε το ρημάδι το 15ο έτος της ηλικίας ως όριο), καμία διαβούλευση, καμία διαπραγμάτευση. "Είπαμε 15, θα γίνει 15". Πως/Που/Πότε/Γιατί - δημοκρατικός διάλογος μηδέν. Ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει τους ψήφους του ΛΟΑΤ και όλοι οι υπόλοιποι "να πάνε να...".
Έτσι φτάσαμε στο σημείο να χρειαστεί ν' "απουσιάσουν" 15 βουλευτές (πολλοί εκ των οποίων ήταν στην αίθουσα κατά το μεγαλύτερο μέρος της συνεδρίασης αλλά κλείστηκαν μαζικά "στις τουαλέτες") για να περάσει ένα παντελώς πρόχειρο και επιστημονικά ατεκμηρίωτο νομοσχέδιο.
Για να υπάρξει κατανόηση της προχειρότητας και της βιασύνης με την οποία κατατέθηκε το εν λόγω "πόνημα", θα επιστήσουμε την προσοχή σε μια ακόμα παράβλεψη του: Σε μια εποχή που η καθημερινή γραφειοκρατία είναι ολοένα και πιο αυξανόμενη (για δήθεν "λόγους" ασφαλείας) δεν υπάρχει σαφής πρόβλεψη για αυτόματη υποχρέωση αλλαγής του φύλου σε όλες τις δημόσιες βάσεις δεδομένων ώστε να διευκολύνεται η ταυτοπροσωπεία του ατόμου που θ' αλλάξει φύλο. Έτσι μια δύσκολη (και φοβερά γενναία) απόφαση αυτό θα δημιουργήσει ένα νέο Γολγοθά, για όποιον κάνει την αλλαγή. Φανταζόμαστε ότι αυτό είναι κάτι που δεν αφορά τον κύριο Κοντονή, και όπως και πάρα πολλά άλλα, ο οποίος θα περιμένει και αυτό να λυθεί "στην καθημερινότητα"...
Δε θα σχολιάσουμε βέβαια τη στάση όλων εκείνων των βουλευτών που και αντίθετη - για το νομοσχέδιο - άποψη είχαν και την εξέφραζαν δημόσια (Μπόλαρης, Μιχελογιαννάκης, Κρεμαστινός κ.ά) αλλά προτίμησαν ν' απέχουν από την ψηφοφορία ώστε να περάσει το νομοσχέδιο, ούτε τους αντίστοιχους της Ε.Κ. και της ΝΔ που ενώ πιθανότατα συμφωνούσαν, προτίμησαν να περάσουν την ώρα τους στο καφενείο ώστε ΚΑΙ να βοηθήσουν την κυβέρνηση ΚΑΙ να μην χάσουν τη θέση τους στην Κ.Ο. του κόμματος τους. Για να μην πούμε για εκείνους τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ΔΕΝ συμφωνούσαν αλλά ψήφισαν επειδή ήταν υπουργοί και φοβήθηκαν μην μείνουν "εκτός" στον επόμενο ανασχηματισμό...
Τέλος δε θα γράψουμε τίποτα για την περίφημη "ντροπολογία" που αφορά την υπόθεση της "Τουρκικής Ένωση Θράκης", η οποία "πετάει το μπαλάκι" για την αναγνώρισή του στον Άρειο Πάγο...

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Το παρασκήνιο και οι επιπτώσεις των ακυρώσεων των πτήσεων της Ryanair στην χώρα μας

Σας παρουσιάζουμε συνοπτικά το παρασκήνιο και τις επιπτώσεις των ακυρώσεων των πτήσεων της Ryanair στην χώρα μας, με τη μορφή ερωταπαντήσεων...

Τι συνέβει ακριβώς με την Ryanair και προχώρησε σε τόσες ακυρώσεις;

Η Ryanair κατάφερε και τα έκανε θάλασσα όσο αφορά των προγραμματισμό των χειμερινών δρομολογίων της, σε συνδυασμό με μια προσπάθεια να "καταργήσει από το παράθυρο" τις άδειες των πιλότων της - στους οποίους είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι φέρεται πολύ άσχημα (διαβάστε σχετικά εδώ). Την πάτησε όμως και εκ των πραγμάτων ήταν υποχρεωμένη: α) είτε να προσλάβει επιπλέον "εποχιακούς" πιλότους, β) είτε να "χρυσοπληρώσει" τους υπάρχοντες ώστε αυτοί να δεχτούν να μην κάνουν διακοπές. Δε θέλησε να κάνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο και έτσι υποχρεώθηκε να ακυρώσει μεγάλο αριθμό δρομολογίων.

Γιατί "χτυπήθηκαν" τόσο έντονα τα περιφερειακά αεροδρόμια;


Τα δρομολόγια της Ryanair τον χειμώνα για μεγάλο μέρος του δικτύου της, είναι κατά κανόνα ζημιογόνα. Γι' αυτό έχει τεράστια σημασία να "γεμίζει" τα αεροπλάνα της - εξ' ου και προσφορές και οι χαμηλές τιμές της σ' αυτές τις περιόδους. Όμως μεγαλώνοντας το στόλο της και αυξάνοντας τα δρομολόγιά της, αυξάνεται επιπλέον και ο αριθμός αυτών των οποίων τη βάζουν "μέσα". Έτσι δεν επαρκούν πλέον τα χρήματα που βγάζει από τις υπηρεσίες εντός και εκτός αεροπλάνου για να καλύψει τη χασούρα, ούτε το "πρακτοριλίκι" ξενοδοχείων και αυτοκινήτων αποδεικνύεται τόσο προσοδοφόρο όσο υπήρχε η πίστη ότι θα συνέβαινε. Επιπλέον δε φτάνουν πλέον οι επιδοτήσεις από Περιφέρειες, Δήμους, Εμπορικούς Συλλόγους - αλλά και τα ίδια τα αεροδρόμια - που εισπράττει κατά περιοχές σε όλη την Ευρώπη. Γι' αυτό εξάλλου και φέτος το κόστος των εισιτηρίων της εταιρείας για την επόμενη καλοκαιρινή περίοδο (2018) για τους δημοφιλείς προορισμούς είναι στα ύψη (περίπου 15-20% πάνω σε σχέση με πέρσυ),  γι' αυτό και η τακτική της ως προς τις χειραποσκευές και την κράτηση θέσεων αλλάζει προς το χειρότερο με σκοπό να εισπράξει περισσότερα χρήματα.
Εκεί ακριβώς παρουσιάζεται και το πρόβλημα για τα ελληνικά περιφερειακά αεροδρόμια: Σε μια άλλη εποχή - μιας μικρότερης Ryanair - η μετάβαση στο καινούργιο ιδιοκτησιακό καθεστώς για τα περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας μας ίσως να είχε μικρότερο αντίκτυπο. Η Fraport όμως δεν είναι ΥΠΑ (μια κρατική δηλ. εταιρεία που κάνει "σκόντο" και παραχωρήσεις μ' ένα τηλεφώνημα), δεν είναι εδώ για να προσφέρει "κοινωνικό έργο", ενώ έχει ακριβά τέλη χρήσης (και μικρά ταμειακά διαθέσιμα επομένως χρειάζεται τα χρήματα και γρήγορα), χρεώνει παραπάνω για τους επιβάτες και δεν είναι τόσο ελαστική όσο το ελληνικό Δημόσιο σε πολλά επίπεδα. Έτσι όταν ήρθε η ώρα να γίνει επιλογή από πλευράς της εταιρείας για το που θα γίνουν οι (αναγκαίες) περικοπές δρομολογίων, η μικρή ελληνική αγορά (η οποία έχει και το μειονέκτημα της ανάγκης πληρώματος που να μιλάει ελληνικά) φάνταζε ως έναν ιδανικό στόχο (μεταξύ των άλλων): μικρή αγορά=λιγότερα παράπονα=λιγότερη στοχοποίηση. Να σημειωθεί ότι η Ryanair είχε από διετίας εκφραστεί δημόσια ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων (διαβάστε σχετικά εδώ), αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα γίνουν μειώσεις δρομολογίων. Και να που δόθηκε η ευκαιρία και τα δρομολόγια ακυρώθηκαν...

Τι εναλλακτικές υπάρχουν;


Και κάπως έτσι ξαναγυρίζουμε στα χρόνια της παλιάς Ολυμπιακής, προ ανοίγματος της αγοράς. Π.χ. Για το δρομολόγιο Χανιά - Αθήνα υπάρχει πλέον μόνο η Aegean, ενώ αν κάποιος θέλει να πετάξει από τα Χανιά στην Θεσσαλονίκη θα πρέπει υποχρεωτικά να πάει μέσω Αθηνών - κάτι που έχει να συμβεί από τα τέλη της δεκαετίας του '80. Για άλλες περιοχές όπου υπάρχουν κάποιες άλλες μικρές εταιρείες (όπως π.χ. η Sky Express, Astra Airlines) υπάρχει μια σχετική εναλλακτική για ορισμένες μέρες της εβδομάδας. Η ουσία όμως είναι ότι η αποχώρηση της Ryanair την χειμερινή περίοδο αφήνει δυσαπλήρωτο κενό - ειδικά σε ότι αφορά τον τουρισμό σε μια δύσκολη χρονικά περίοδο για την χώρα μας.

Τι θα γίνει στο μέλλον;

Είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν πιέσεις από τοπικούς φορείς προς την κυβέρνηση, ώστε να μεσολαβήσει στην Fraport για να δημιουργηθεί ένα πιο "ευνοϊκό κλίμα" για την Ryanair. Είναι πάγια τακτική της ιρλανδικής εταιρείας - σε τέτοιες περιπτώσεις - ν' αφήνει άλλους να κάνουν τη δουλειά γι' αυτήν, ώστε να έχει "το πάνω χέρι" όταν έρθει η ώρα των διαπραγματεύσεων: όπως και να έχει, αν υπάρξει διαμεσολάβηση και συμφωνία, το λογαριασμό θα τον πληρώσουμε εμείς, είτε έμμεσα είτε άμεσα (δια μέσου της τοπικής αυτοδιοικήσης ή του κράτους ή των εμπορικών συλλόγων). Βέβαια με το υπάρχον κλίμα να είναι ιδιαίτερα αρνητικό (και τη Fraport να ζητάει επιστροφή χρημάτων (!!!) λόγω κακής συντήρησης (!!!) των αεροδρομίων πριν την παραλαβή τους), θα πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι.
Η ουσία είναι όμως ότι ο φετεινός χειμώνας έχει χαθεί για την χώρα μας - τα δρομολόγια ακυρώθηκαν και δε θα επανέλθουν: Όποιες συζητήσεις γίνουν θ' αφορούν το επόμενο έτος (φθινόπωρο - χειμώνας 2018) και βλέπουμε...Εν τω μεταξύ το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να υπάρξουν πιέσεις προς τις άλλες εταιρείες (και κυρίως την Aegean που έχει τη δυνατότητα να διευρύνει το στόλο της και να κλείσει χρονοθυρίδες γρήγορα) ώστε να καλυφθούν κάποια δρομολόγια - εσωτερικού πάντα. Για το εξωτερικό ούτε λόγος βέβαια...

Θα υπάρξει αντίκτυπο στην Ryanair;

Πέραν από μια πτώση της μετοχής της - και ίσως μια περαιτέρω παγίωση της πεποίθησης ότι είναι μια "κακή αλλά ασφαλής εταιρεία" δε νομίζουμε ότι θα υπάρξει άλλη επίπτωση σε πρώτη φάση. Η κοινή γνώμη στην Ευρώπη έχει ήδη την αντίληψη ότι οι απαιτήσεις από την Ryanair θα πρέπει να είναι μικρές, γιατί είναι "φθηνή" (που δεν είναι για την περίοδο που οι απαιτήσεις είναι μεγάλες δηλ. Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι - που οι τιμές της είναι ίδιες ή και υψηλότερες με αυτές του ανταγωνισμού). Αυτό που μπορεί να συμβεί όμως μακροπρόθεσμα είναι μια πτώση των κρατήσεων σε βάθος χρόνου: αν ο κόσμος πιστέψει ότι η Ryanair ακυρώνει εύκολα πτήσεις, ίσως να σταματήσει να κάνει κρατήσεις μαζί της 6 ή 7 μήνες αργότερα και να προτιμήσει άλλες εταιρείες. Αυτή είναι μια συνήθεια που μπορεί στην Ελλάδα να μην είναι καθεστώς, συμβαίνει όμως στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, που αποτελούν και τις μεγαλύτερες αγορές της Ryanair. Αυτό θα είναι κάτι που θα πρέπει ν' αντιμετωπίσει η εταιρεία και το οποίο δεν μπορεί να λυθεί ούτε με κουπόνια των 40 ευρώ ούτε με γράμματα από τον ιδιοκτήτη της...

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Νίκη Μέρκελ στην Γερμανία και όλα καλά...Ή μήπως όχι;

Η νίκη της Μέρκελ στις γερμανικές εκλογές με την ταυτόχρονη συντριβή του SPD του Μάρτιν Σούλτς, είναι σίγουρα η μία πλευρά του νομίσματος του αποτελέσματος μιας εκλογικής αναμέτρησης που τα είχε όλα - ακόμα και την πρόταση (έστω και στ' αστεία) να ψηφίζουν ΚΑΙ οι Έλληνες (της Ελλάδος) στις γερμανικές εκλογές. Η άλλη είναι η είσοδος στην Βουλή του ακροδεξιού AfD που επιβεβαιώνει ότι οι ακροδεξιές θεωρίες στην Ευρώπη, ήρθαν για να μείνουν και ότι θα καθορίσουν την ατζέντα για πολύ χρονιά. Ο Τάσος Τσακίρογλου γράφει σχετικά στην "Εφημερίδα των Συντακτών" για το αποτέλεσμα:

"Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Δεν έφτανε ο Τραμπ, δεν έφτανε το Brexit, δεν έφταναν οι ξενοφοβικοί ηγέτες σε Ουγγαρία, Πολωνία και Τσεχία, δεν έφτανε η Λε Πεν και ο Βίλντερς, τώρα έχουμε και επισήμως τους (κρυφο;)ναζιστές στη γερμανική βουλή. Δώδεκα χρόνια στο τιμόνι της ατμομηχανής της Ευρώπης, της Γερμανίας, και ο απολογισμός είναι πραγματικά πικρός. Η Άνγκελα Μέρκελ έκανε τα πάντα για να «προστατέψει» τη χώρα της (κατά κύριο λόγο εις βάρος των υπολοίπων), ευνόησε τους βιομήχανους (κυρίως της αυτοκινητοβιομηχανίας), έδωσε τον πρώτο λόγο στις τράπεζες (και στις ντιρεκτίβες της), έπνιξε τον Νότο της Ευρώπης στα πλεονάσματα του Βορρά (ας πρόσεχαν οι τεμπέληδες), επέβαλε λιτότητα και περικοπές στους πλέον ευάλωτους στη χώρα της και αναγόρευσε σε μέτρο των πάντων τις δημοσκοπήσεις (στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή).
Και σήμερα η Ευρώπη εισπράττει τα επίχειρα της μερκελικής πολιτικής: διχασμούς, ξενοφοβία, συντηρητισμό, ανεργία, μιζέρια, διαχείριση και, πλέον, τους νεοναζί του AfD στη βουλή.
Εύγε κυρία Μέρκελ! Μας υποχρεώσατε!
Από την εξίσωση φυσικά δεν πρέπει να βγάλουμε και την κατάπτυστη πολιτική των λεγόμενων σοσιαλδημοκρατών, η οποίοι για χρόνια ήταν το σκυλάκι σαλονιού της κυρίας Μέρκελ. Από τον αδίστακτο Σρέντερ στον ανύπαρκτο Σουλτς η ιστορία του SPD είναι μια αλληλουχία συμβιβασμών, ενοχής και συνέργειας σε μια πολιτική που βύθισε την Ευρώπη στην κρίση χρέους και στην συντηρητική παλινόρθωση. Όταν οι θαυμαστές του Ολοκαυτώματος και υπέρμαχοι των θεωριών της άριας υπεροχής – και ταυτόχρονα θιασώτες του νεοφιλευθερισμού - αλώνουν την Μπούντεσταγκ, όλα είναι σάπια στο βασίλειο της Γιουρολάνδης.
Και ταυτόχρονα αποδεικνύεται ότι ο Μακρόν και η Λεπέν είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και ότι “σωστά” συνυπάρχουν στη Ν.Δ ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης με τους ακροδεξιούς Βορίδη και Γεωργιάδη. Αυταρχισμός, συγκεντρωτισμός, ρατσισμός, ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα, ΣΔΙΤ, φράχτες (δημόσιοι και ιδιωτικοί), στρατοί και αστυνομίες δημιουργούν το νεοπαλαιότατο μείγμα πολιτικής που ταλανίζει την Ευρώπη και όχι μόνο.
Και βέβαια χτυπά το καμπανάκι για την Αριστερά, η οποία εμφανίζεται ανίκανη να δημιουργήσει τη δική της “Εναλλακτική”, όχι για τη Γερμανία (όπως το AfD), αλλά για την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο! Η μικροπολιτική προσπάθεια οικειοποίησης της ατζέντας του αντιπάλου απλώς επιτείνει την παρακμή, ενισχύει την απογοήτευση και επεκτείνει την σύγχυση στις υγιείς δυνάμεις, όχι της επιχειρηματικότητας, αλλά της εργασίας και της δημιουργίας, οι οποίες στενάζουν κάτω από τα δεσμά ενός συστήματος που επαναφέρει στη ζωή – σε μορφή ζόμπι – τις πολιτικές δυνάμεις που ευθύνονται για τις τραγωδίες του παρελθόντος.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Κυριάκος, η ΔΕΘ και οι υποσχέσεις για ένα καλύτερο(;) αύριο

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί οργή στον κόσμο με τα πεπραγμένα του και τις ψεύτικες υποσχέσεις του, τότε η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη προκαλεί κλάματα για το μέλλον που μας επιφυλάσσεται: O κύριος "δεν-ήξερα-ότι-πρέπει-να-πληρώσω-το-τηλεφωνικό-κέντρο-που-παρήγγειλα", προσπάθησε να κάνει μια "αρχηγικού τύπου" εμφάνιση στη ΔΕΘ, η οποία - υποτίθεται- θα του έδινε τον αέρα του επόμενου Πρωθυπουργού της χώρας.
Πρώτο σχόλιο: είναι σαφές ότι όσο η Ελλάδα είναι στην Ε.Ε. το πλαίσιο δράσης του οποιοδήποτε Πρωθυπουργού είναι περιορισμένο. Το ότι βρισκόμαστε υπό "δημοσιονομική επιτήρηση" το περιορίζει ακόμα περισσότερο. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι η λύση είναι ξεχαρβάλωμα, ξεπούλημα και περισσότερη - εθελοντική-υποτέλεια...
Λειτουργώντας υπό αυτό το πλαίσιο πάντα, ο κύριος Μητσοτάκης προσπάθησε να το παίξει "προοδευτικός" και "ανοιχτός" σε επενδύσεις και την ιδιωτική πρωτοβουλία που θα φέρουν δουλειές και ανάπτυξη...Μίλησε επίσης για μειώσεις του ΕΝΦΙΑ και των φόρων - Αυτά που νομίζει δηλαδή ότι θέλει ν' ακούσει ο κόσμος...Μετά έκανε και μια βόλτα, έπαιξε ένα διαδραστικό παιχνίδι στην έκθεση, χαιρέτησε τους πάντες (ως και μια κούκλα-μανεκέν σε βιτρίνα καταστήματος ρούχων!!!) και αποχώρησε...
Όλα καλά λοιπόν; Όχι ακριβώς...
Ο τρόπος που έγιναν οι τοποθετήσεις του - γενικόλογες, αστήρικτες και με ιδεοληπτικό τρόπο (πάλι ακούσαμε για "ψηφιακή υπογραφή", για "ιδιωτικά πανεπιστήμια", για κακούς "εργατοπατέρες") - προκάλεσε απογοήτευση ακόμα και στους πιο σκληρούς υποστηρικτές του...Ξέχασε το προφανές ποια: στα 2017 ο κόσμος έχει ξυπνήσει και όταν για μειώσεις φόρων δεν πιστεύει αν δε δει πλήρες οικονομοτεχνικό πλάνο...
Δεύτερο σχόλιο: το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα δεν είναι ότι υπάρχουν "κακοί εργατοπατέρες", είναι ότι δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας που πληρώνουν αξιοπρεπώς, ενώ όπου υπάρχουν θέσεις εργασίας οι εργαζομένοι δουλεύουν σε συνθήκες "γαλέρας" για ψίχουλα. Η λύση επομένως δεν είναι να λέμε "δε θ' ανεχτώ καταπάτηση του εργατικού δικαίου" - η λύση είναι να μάθουμε ΠΩΣ θα γίνει κατορθωτό αυτό από μια κυβέρνηση που συναγελάζεται σε καθημερινή βάση με αυτούς που το καταπατούν. Και προφανώς δεν είναι λύση το να γίνει αδύνατη η διεξαγωγή μιας απεργίας - όπως μας υποσχέθηκε ο κύριος Μητσοτάκης ως "μέλλων Πρωθυπουργός".
Εκεί που πραγματικά χάθηκε "η μπάλα" (και το μέτρο) όμως, ήταν στην περιγραφή της "προώθησης" των επενδύσεων. Ο κύριος Μητσοτάκης δεν τοποθετήθηκε για το μείζον, δηλ. να μας εξηγήσει το αν η ΝΔ θα δίνει άδειες και θα υπογράφει ό,τι του ζητούν οι "επενδυτές" ή θα λαμβάνει υπόψιν της, την υπάρχουσα νομοθεσία και το Σύνταγμα. Οι έμμεσες αναφορές στο "Ελληνικό" και την El Dorado ήταν τουλάχιστον ατυχείς, αφού το πρόβλημα - όπως αναγνωρίζουν οι αντικειμενικοί παρατηρητές και όχι τα παπαγαλάκια - δεν είναι η κυβέρνηση αλλά η θέληση της El Dorado να κάνει ό,τι θέλει - όπως θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα.
Τρίτο σχόλιο: είναι συγκλονιστικό να κατηγορείται η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ - η πλέον ανεκτική και δεκτική σε ιδιωτικοποιήσεις, παραχωρήσεις και "επενδύσεις" από την εποχή του πατρός Μητσοτάκη - για δημιουργία "προσκομάτων". Απλά τόσο στην περίπτωση των μεταλλείων χρυσού, όσο και στην περίπτωση του Ελληνικού (όπως έχουμε αναλύσει εδώ και εδώ), ο κύριος Τσίπρας και η παρέα του υποχρεώνονται από τη νομοθεσία, τις πρότερες θέσεις της και τις περιστάσεις  να ξεψαχνίσουν τις υποθέσεις. Αλλά ο κύριος Μητσοτάκης να μην ανησυχεί - εδώ κοτζάμ ΟΛΠ πωλήθηκε με παράτες και γιορτές, στο Ελληνικό και την Χαλκιδική θα κολλήσουμε;
Δεν ξέρουμε τι θα γράψουν οι εφημερίδες και τα sites ή θ' ακουστεί στα ραδιόφωνα. Δυστυχώς όμως τόσο ο κύριος Μητσοτάκης, όσο και ο κύριος Τσίπρας - που θ' αναμετρηθούν για την Πρωθυπουργία στις επόμενες εκλογές, έδειξαν κατώτεροι των περιστάσεων. Σημάδια των καιρών η έλλειψη σοβαρών ηγετών ή αιτιολόγηση της κατάντιάς μας; Πιθανόν και τα δύο...
Τέταρτο (και τελευταίο) σχόλιο: για τα όσα είπε ο κύριος Μητσοτάκης στην ΔΕΘ περί "δημοκρατίας", δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι. Τα έγραψε όλα ο Νίκος Μπογιόπουλος εδώ.