Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Επιτέλους λίγη σοβαρότητα κύριε Κοτζιά...

Η έλλειψη σοβαρότητας τελικά στην κυβέρνηση είναι κολλητική. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας άνθρωπος, όπως ο Νίκος Κοτζιάς, που είχε την ταμπέλα του "σοβαρού" κατέληξε να βάλει την υπογραφή σε μια συμφωνία για το Μακεδονικό, που μπροστά της η Συνθήκη της Φερράρας-Φλωρεντίας (κατά την οποία η Ορθόδοξη εκκλησία γινόταν υποχείριο της Καθολικής) φαντάζει τουλάχιστον ως επιτυχία ανάλογη με τη νίκη στην μάχη του Μαραθώνα...
Για την εν λόγω συμφωνία έχουμε γράψει ήδη - ενώ μπορείτε να βρείτε μια αναλυτική αποδόμηση της  εδώ.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι η όρεξη του κυρίου Κοτζιά δυστυχώς άνοιξε και δεν πρόκειται να σταματήσει με το "Μακεδονικό"...Οι τελευταίες του δηλώσεις ότι "θα κλείσει και το θέμα των διαφορών με την Αλβανία μέχρι να πάει διακοπές", δείχνει αμετροέπεια και έλλειψη σοβαρότητας, πράγμα αδιανόητο για έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε μια υπεύθυνη θέση και διαχειρίζεται την εξωτερική πολιτική της χώρας μας.
Ιδιαίτερα δε όταν το θέμα είναι σοβαρό - όπως αυτό της ΑΟΖ - που διαχειμάζει χρόνια άλυτο...Να θυμήσουμε ότι το 2009, η χώρα μας είχε έρθει σε συμφωνία με την Αλβανία για σειρά ζητημάτων (η οποία όμως ακυρώθηκε τελικά στο μεγαλύτερο της μέρος), στο οποίο έλυνε επωφελώς για την χώρα μας το θέμα και της ΑΟΖ. Βέβαια η Αλβανία δεν θα έβγαινε "χαμένη", αφού η χώρα μας θ' αναλάμβανε να την προωθήσει στο NATO και την Ε.Ε. Η Αλβανία όμως υπαναχώρησε (έχοντας μπει πάντως στο ΝΑΤΟ), με αποτέλεσμα η διαδικασία ένταξης στον "παράδεισο" της Ε.Ε. να μείνει πίσω...
Παράλληλα συνέχισε να φέρει εμπόδια και σε άλλα ζητήματα που ήταν μέρος της ευρύτερης συμφωνίας, όπως το ζήτημα των περιουσιών της ελληνικής μειονότητας στην Βόρεια Ήπειρο, των ελληνικών στρατιωτικών νεκροταφείων στην Αλβανία, ενώ απέκτησε έντονη ρητορική στο ζήτημα των "Τσάμηδων".
Τους τελευταίους μήνες υπήρξε έντονη δραστηριότητα - αποτέλεσμα της συνάντησης του προηγούμενου Νοεμβρίου μεταξύ Κοτζιά και Μπουσάτι (για λεπτομέρειες δείτε εδώ). Η βιαστική κίνηση όμως του κύριου Κοτζιά να προαναγγείλει εξελίξεις (που προϊδεάζουν και έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων για την Αλβανία στην Ε.Ε.), χωρίς να λάβει υπόψιν του την προηγούμενη κακή εμπειρία με την Αλβανία, και χωρίς να παρθούν εγγυήσεις για ορισμένα ζωτικά ζητήματα (βλ. "Τσάμικο" και περιουσιών), δείχνει ότι "το πάθημα δε γίνεται μάθημα".
Και ανθρώπους που δεν μαθαίνουν απ' τα παθήματα τα δικά τους και των άλλων δεν μπορείς να τους εμπιστεύεσαι...

Bonus - το εξώφυλλο ενός βιβλίου του κυρίου Κοτζιά, την περίοδο που ήταν ένας "φτωχός και μόνος αναλυτής":

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Και η περιουσία του υπερταμείου ενέχυρο των μνημονιακών δανείων...

Η είδηση ότι με την ψήφιση του επερχόμενου πολυνομοσχεδίου, σφραγίζεται νομοθετικά το ότι η δημόσια περιουσία που βρίσκεται υπό την εποπτεία του υπερταμείου μπαίνει "ενέχυρο" σε περίπτωση μη αποπληρωμής του χρέους, μπορεί να μην προκαλεί έκπληξη, αλλά σίγουρα αποτελεί την κορωνίδα της πολιτικής κατρακύλας του ΣΥΡΙΖΑ.
Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι για τις επόμενες δεκαετίες, και μέχρι την πλήρη εξόφληση των δανεικών από τον ESM,  ΟΛΟΚΛΗΡΗ η δημόσια περιουσία - και η αξιοποίησή της - κινδυνεύει να περάσει σε ξένα χέρια, αν βέβαια το ελληνικό Δημόσιο βρεθεί σε αδυναμία ικανοποίησης των υποχρεώσεών του.
Να θυμήσουμε ότι με βάση της δηλώσεις των αρμόδιων υπουργών και του Πρωθυπουργο Αλέξη Τσίπρα κατά τις θυελλώδεις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις που προηγήθηκαν της ψήφισης του 3ου μνημονίου, η δημιουργία του υπερταμείου - κάτω από την ομπρέλα του οποίου πήγαν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου που δεν είχαν περάσει στον έλεγχο του ΤΑΙΠΕΔ - θα τα "διασφάλιζε" από τυχόν απαιτήσεις των δανειστών, κρατώντας τα παράλληλα υπό δημόσιο έλεγχο.
Ο καιρός όμως πέρασε και η κυβέρνηση που ξέχασε τόσα και τόσα, αναγκάζεται μετά από πιέσεις των δανειστών, να συμπεριλάβει στις εγγυήσεις και ολόκληρο το Υπερταμείο. Έτσι ουσιαστικά τερματίζεται και η "προστασία" που δεν είχαν.
Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι τον τελευταίο καιρό έχουμε ένα μπαράζ μετατροπής φορέων διαχείρισης ακινήτων σε ανώνυμες εταιρείες, με τελευταία και πιο ηχηρή μετατροπή αυτή του ΟΑΚΑ. Αν και στην περίπτωση αυτή γλυτώσαμε την απευθείας εκποίησή του στον Παναθηναϊκό, η κίνηση αυτή ενέχει άλλους κινδύνους (όπως επισημαίνουμε παραπάνω). Βέβαια στο υπερταμείο έχουν περάσει τόσα και τόσα και η "αξιοποίησή" τους προχωράει με ταχείς ρυθμούς...Εκεί θα κολλήσουμε. Η κυβέρνηση που μιλούσε στο παρελθόν όπως είπαμε για προστασία), μιλάει για "τυπική διαδικασία" και τονίζει ότι δεν θα υπάρξει θέμα "εκποίησης" στο μέλλον.
Πως μπορούν όμως να είναι σίγουροι θα κάτι που δεν πρόκειται να λήξει πριν το 2060; Αν έχουν μια γυάλινη σφαίρα και μπορούν να διαβάσουν το μέλλον έχει καλώς. Αμφιβάλλουμε όμως. Επομένως το ερώτημα είναι άλλο: πως μπορούν να είναι τόσο ανεύθυνοι και να υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας με τόση ευκολία; Κανείς απ' αυτούς που έβαλαν την χώρα στα Μνημόνια δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όμως όποιος υπογράφει τέτοιες δεσμεύσεις γίνεται ακόμα χειρότερος...Οι προηγούμενοι "δεν ήξεραν". Αυτοί γνωρίζουν...

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Έξι μύθοι και μία αλήθεια για τη επερχόμενη συμφωνία για την ονομασία των Σκοπίων

Θα προσπαθήσουμε σε 6+1 σημεία να αποσαφηνίσουμε μερικές "πικρές" αλήθειες για τη διαφαινόμενη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων για το θέμα της ονομασίας της γείτονος χώρας. Τα σημεία επιλέχτηκαν με βάση τους "μύθους" που χτίστηκαν από τις αφηγήσεις της κυβέρνησης και της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελληνικών ΜΜΕ. Καλή ανάγνωση!

Μύθος 1ος: "Είναι προς όφελος της Ελλάδας μια άμεση συμφωνία με τα Σκόπια".
Σχόλιο: Γενικά είναι προς όφελος μιας οποιασδήποτε χώρας να μην έχει ανοιχτά μέτωπα με τους γείτονες της- όποιοι και αν είναι αυτοί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως η Ελλάδα δεν πρόκειται να ωφεληθεί αν υπάρξει συμφωνία. Η σχέση με τους εταίρους μας σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς δεν πρόκειται ν' αλλάξει αν υπάρξει ή όχι συμφωνία. Με λίγα λόγια δε θα μας "αγαπήσουν" περισσότερο αν τα Σκόπια πάρουν σειρά να μπουν σε μια Ε.Ε. που καταρρέει. Αντίθετα τα Σκόπια θέλουν μια "γρήγορη" συμφωνία, κυρίως γιατί η επόμενη ευκαιρία θ' αργήσει. Παράλληλα η συμφωνία θα είναι σημαντική για να μπορέσει να διασφαλίσει ο Ζάεφ την παρουσία του στην πρωθυπουργία των γειτόνων - κάτι που προτιμούν οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών γιατί τον θεωρούν ως "ευρωπαϊστή". Τα χρήματα της Ε.Ε. (που θα έρθουν αν λάβει καθεστώς "υπό ένταξη" χώρας) και η στρατιωτική ενίσχυση του ΝΑΤΟ, μαζί με τις προσδοκόμενες επενδύσεις στην χώρα, θα θέσουν στην άκρη τον Γκρουέφσκι, τον Ιβανόφ και την παρέα τους.

Μύθος 2ος: "Το σημαντικότερο σημείο της συμφωνίας είναι το erga omnes".
Σχόλιο: Είναι όντως, αν θεωρήσει κανείς ότι πάνω από τα πάντα είναι το όνομα της γειτονικής χώρας. Όποιος όμως το πιστεύει αυτό είναι τουλάχιστον αφελής: αν μια χώρα ονομάζεται "Βόρεια Μακεδονία", οι κάτοικοί της "Μακεδόνες" και η γλώσσα και ταυτότητά τους "μακεδονική", τότε προφανώς το "Βόρεια" είναι σα να μην υπάρχει. Πέραν αυτού, το "Βόρεια" υπονοοεί ίδια ταυτότητα με εκείνη που κατοικούν στην "Νότια" Μακεδονία, δηλαδή στην ελληνική. Και προφανώς η ταυτότητα των "Νοτίων" είναι αυτή που έχουν οι "Βόρειοι" (που εξάλλου θα έχουν και το "trade name"). Άντε ύστερα να εξηγείς στον κάθε ανιστόρητο ότι οι Αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Έλληνες, ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι που κατοίκησαν στην Μακεδονία πολύ πρόσφατα στην Ευρωπαϊκή ιστορία κ.ο.κ.

Μύθος 3ος: "Οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ νοιάζονται για την ειρήνη και τη δημοκρατία στα Βαλκάνια".
Σχόλιο: Θεωρητικά ναι. Αλλά στην πραγματικότητα όχι. Το να μπει μια φτωχή χώρα στην Ε.Ε. δε διασφαλίζει την ειρήνη και τη δημοκρατία. Αλλά πιθανότατα την απομακρύνει από τη σφαίρα επιρροής μιας άλλης δύναμης (π.χ. της Ρωσίας). Προφανώς το αυτό συμβαίνει και με την είσοδο της στο ΝΑΤΟ. Έτσι δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να ζητήσουν από μας να κάνουμε μια παραχώρηση... Άνευ ανταλλάγματος...

Μύθος 4ος: "Μια αλλαγή στο Σύνταγμα και μια εξάλειψη των όποιων αλυτρωτικών αναφορών λύνει το πρόβλημα".
Σχόλιο: Όπως θ' αλλάξει το Σύνταγμα τώρα (αν αλλάξει) άλλο τόσο εύκολα θα μπορέσει ν' αλλάξει και στο μέλλον. Δεν υπάρχει καμία συνθήκη που ν' απαγορεύει νέες αλλαγές του Συντάγματος στο μέλλον και φυσικά κανείς δεν εμποδίζει τους Σκοπιανούς να συνεχίσουν να έχουν βιβλία που να καπηλεύονται την ιστορία μας, να κάνουν αναφορές στην "αλύτρωτη" Θεσσαλονίκη κ.ο.κ.

Μύθος 5ος: "Το να υπογραφεί η συμφωνία μεταξύ των Πρωθυπουργών αρκεί στην παρούσα φάση. Τα Σκόπια μπορούν να πάρουν εισιτήριο εισόδου σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. και κάνουν αργότερα τις αλλαγές."
Σχόλιο: Προφανώς και η χώρα μας δε διασφαλίζεται με μια τέτοια συμφωνία. Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι η συμφωνία θα επικυρωθεί σ' ένα δημοψήφισμα στα Σκόπια (για τη δική μας Βουλή δεν υπάρχει πρόβλημα - η βουλευτική καρέκλα έχει μέλι και οι Έλληνες βουλευτές στην πλειοψηφία τους δεν έχουν την απαραίτητη αξιοπρέπεια να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων) - προφανώς σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι πολύ δύσκολο για την χώρα μας να βάλει "βέτο". Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ως πάγια θέση την υποχωρητικότητα, και ο "λόγος" τους ότι θα κάνουν "αυτό που πρέπει" δεν έχει αντίκρυσμα. Πέραν αυτού η Ελλάδα - από τη στιγμή που τα Σκόπια θα έχουν μπει στους διεθνείς οργανισμούς που τόσο ποθούν - δεν θα μπορεί να τα "βγάλει έξω" όσους "αστερίσκους" και αν έχει η έγκρισή της. Δεν υπάρχει νομική κάλυψη.

Μύθος 6ος: "Η κυβέρνηση κάνει σωστά που δεν ενημερώνει επίσημα το λαό και τα υπόλοιπα κόμματα για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων".
Σχόλιο: Ναι, αν πιστεύει ότι αν μάθουμε ως λαός τι συμβαίνει πραγματικά (και αντίστοιχα αν ενημερωθούν οι αρχηγοί των υπολοίπων κομμάτων) θα "ματιαστεί" η συμφωνία και έτσι θα καταρρεύσει. Διαφορετικά - και επειδή το θέμα είναι εθνικό και θα επηρεάσει και τις μελλοντικές γενιές - θα έπρεπε να υπάρχει διαφάνεια και συνεχής ενημέρωση. Η επιλεκτική ενημέρωση μέσω "διαρροών" και οι γελοιότητες περί "συζητήσεις για τεχνικά ζητήματα" (αλήθεια τι σημαίνει αυτό; το αν υπογραφεί η συμφωνία με στυλό BIC ή Stabilo;) την μία και περί "κατάρρευσης της συμφωνίας" την άλλη, δε δείχνουν κατανόηση της σοβαρότητας του προβλήματος.

Και μια αλήθεια: "Το εκκλησιαστικό ζήτημα της ονομασίας της Εκκλησίας των Σκοπίων είναι το μικρότερο από τις παραμέτρους του προβλήματος".
Σχόλιο: Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Από την άλλη όμως είναι αναξιοπρεπές από πλευράς της Ελλάδας, να "πουλάει" το Πατριαρχείο, το οποίο κράτησε μια σθεναρή στάση όλα αυτά τα χρόνια (για πολλούς λόγους) μη αναγνωρίζοντας μια Εκκλησία "της Μακεδονίας". Ο Τσίπρας εξάλλου είχε υποσχεθεί στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο ότι θα υπάρχει φροντίδα και γι' αυτό το θέμα - αν και βέβαια μια υπόσχεση του Πινόκιο που ηγείται της χώρας τα τελευταία χρόνια, δεν είναι δυνατόν να ληφθεί της μετρητοίς...(παρεπιπτόντως μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση της πτυχής αυτής μπορείτε να διαβάσετε εδώ από τον Στάθη Σταθόπουλο στο "Ποντίκι").

Η ουσία είναι πάντως ότι για πολλοστή φορά, περιμένουμε ως λαός να κάνουν πίσω σε μια κακή συμφωνία για την χώρα μας, "οι άλλοι". Εμείς λειτουργούμε ως "σάκος του μποξ" και αφήνουμε σε άλλους τον έλεγχο των κινήσεων. Δείγμα "μικρής" χώρας το δίχως άλλο...

Μια αναλυτικότερη (και ιδιαίτερα ψύχραιμη) προσέγγιση στο ζήτημα, μπορείτε να βρείτε εδώ - ενώ μια αναλυτική εξήγηση για τα όσα αφελή έχουν γραφεί τον τελευταίο καιρό περί ήδη "αναγνωρισμένης", "μακεδονικής" γλώσσας, μπορείτε ν' ανατρέξετε εδώ.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Να το γιατί η δημοκρατία στην Ευρώπη ακολουθείται μόνο όταν συμφέρει την Ε.Ε.

Το έχουμε γράψει πολλές φορές με λύπη στο παρελθόν: η δημοκρατία στην Ευρώπη έχει γίνει κουρέλι και ο σεβασμός της είναι ένα γράμμα κενό. Το έχουμε δει στο παρελθόν με τα δημοψηφίσματα για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, σε κυβερνήσεις που έπεσαν αν και είχαν λαϊκή εντολή ή άλλες που "διατηρήθηκαν" αν και την είχαν χάσει προ πολλού. Και φυσικά το είδαμε στο δημοψήφισμα του 2015, όπου ο ελληνικός λαός άλλα ψήφισε και άλλα εφαρμόστηκαν.
Τα όσα όμως σοκαριστικά έγιναν στην Ιταλία, όπου η συμφωνία μεταξύ της Λίγκας του Βορρά και του Κινήματος των 5 Αστέρων "έφαγε πόρτα" παρά την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, φέρνουν την όλη κατάσταση στο προσκήνιο πιο έντονα, γιατί εδώ δεν πρόκειται για μια μικρή χώρα ή για κάποιο δημοψήφισμα που έγινε 3 ή 4 φορές μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να βγει αυτό που θέλουν οι "ισχυροί" κύκλοι της Ευρώπης - στο επίκεντρο είναι μια από τις σημαντικότερες οικονομίες της Ευρώπης, η Ιταλία. Έστω και αν οι δύο εταίροι επανήλθαν - και όπως φαίνεται τελικά "θα τους περάσει" - τα όσα έγιναν ήταν το λιγότερο τραγελαφικά...
Στην Ιταλία βέβαια το πραξικόπημα δεν το έκανε κάποιος Πρωθυπουργός που δελέασε βουλευτές από άλλα κόμματα ή εξαγόρασε την υποστήριξη κομμάτων της αντιπολίτευσης προκειμένου να ολοκληρώσει την "αποστολή" του. Στην Ιταλία το πραξικόπημα το έκανε ο πρόεδρος της Ιταλίας Σέρτζιο Ματαρέλα που έβαλε βέτο στην επιλογή του Πάολο Σαβόνα, του ευρωσκεπτικιστή υποψήφιου που παρουσίασαν τα δύο κόμματα. Μάλιστα, ο ιταλός πρόεδρος Ματταρέλλα προχώρησε ένα βήμα πιο μακρυά και αποφάσισε να καλέσει έναν οικονομολόγο Κάρλο Κοτταρέλλι για να του αναθέσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης "τεχνοκρατών". Ο Κοτταρέλλι, με θητεία και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, θα "προσπεράσει" τη λαϊκή εντολή και θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα "εξυγίανσης" της ιταλικής οικονομίας και θα την "εναρμονίσει" σύμφωνα με τις επιταγές των Βρυξελλών. Εξάλλου ποιος γνωρίζει καλύτερα ποιο είναι το "καλό" των Ιταλών; Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών φυσικά. Όπως ήξεραν και το "σωστό" αποτέλεσμα στα δημοψηφίσματα της Ιρλανδίας, της Γαλλίας και την Ολλανδίας (για την επικύρωση των Ευρωπαϊκών συνθηκών), όπως ήξεραν και το ποιος θα έπρεπε να γίνει Πρωθυπουργός στην Ελλάδα όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν έτοιμη να καταρρεύσει, όπως ήξεραν και το ποιος θα έπρεπε να ηγηθεί της Ιταλίας όταν τα "παραδοσιακά" κόμματα κέρδιζαν μεν τις εκλογές αλλά δεν είχαν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Και το τραγικότερο όλων ότι (και) σ' αυτή την περίπτωση το ρόλο του κολαούζου των Βρυξελλών τον έπαιξε εκείνος που θα έπρεπε να προασπίζετε το δικαίωμα των Ιταλών ν' αποφασίζουν για την τύχη τους...Οι δηλώσεις του έχουν ενδιαφέρον:
"Είχε προκύψει πλειοψηφία της Λέγκα και των Πέντε Αστέρων. Ευνόησα την προσπάθειά τους, περιμένοντας να ολοκληρώσουν το πρόγραμμά τους και να το εγκρίνουν τα μέλη των δυο κομμάτων, παρά το ότι ήξερα ότι θα υπήρχαν επικρίσεις. Δέχθηκα πρόταση να ηγηθεί της κυβέρνησης ένας πρωθυπουργός ο οποίος δεν είχε εκλεγεί στο κοινοβούλιο. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι παρεμπόδισα την δημιουργία της κυβέρνησης. Συνόδευσα με μεγάλο πνεύμα συνεργασίας αυτή την προσπάθεια. Είχα τονίσει στον εντολοδόχο πρωθυπουργό ότι θα έδειχνα ιδιαίτερη προσοχή για τις σχετικές επιλογές των επικεφαλής κάποιων υπουργείων. Σήμερα το απόγευμα ο καθηγητής Κόντε μου παρουσίασε προτάσεις του για υπουργούς, που εγώ έπρεπε να επικυρώσω με την υπογραφή διαταγμάτων. Έχω έναν ρόλο εγγυητή, ο οποίος δεν δέχεται επιβολές...Έκανα ό,τι μπορούσα για να σχηματισθεί πολιτική κυβέρνηση, αλλά υπερασπίζομαι το Σύνταγμα. Η συμμετοχή στο ευρώ είναι βασική για την χώρα μας και την προοπτική των νέων μας"
Δηλαδή έκανε την "χάρη" να δεχτεί κάποιον εξοκοινοβουλευτικό αλλά δε συμφώνησε με τη σύνθεση της κυβέρνησης και επειδή σύμφωνα με την κρίση του "μετά το ευρώ το χάος", αποφάσισε να παρακάμψει "φαιδρά" γεγονότα, όπως ας πούμε οι εκλογές. Και ως αποτέλεσμα αυτού, παρέκαμψε τους πάντες, διάλεξε κάποιον "τυχαίο" οικονομολόγο και του αναθέτει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
Το παραπάνω περιστατικό - ανεξάρτητα με το αν καταλήξει σε προκήρυξη εκλογών ή όχι στη γειτονική μας χώρα - είναι εξαιρετικά διδακτικό. To "ευρωσύστημα" στον αγώνα επιβίωσης που δίνει δε θα διστάσει να παρακάμψει πλήρως τη λαϊκή εντολή. Μέχρι στιγμής τα έχει καταφέρει πολύ καλά, αλλά οι αντίπαλοι ήταν εύκολοι - μια μικρή χώρα που δόθηκε ως "παράδειγμα" σε άλλες μικρότερες περιφερειακές οικονομίες. Στην Ισπανία οι "αντιδραστικοί" παραμερίστηκαν και στην Γαλλία εμφανίστηκε από το πουθενά ο Μακρόν να κρατήσει την χώρα μακρυά από "ατοπήματα". Στην Ιταλία όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά και η σύγκρουση θα είναι πιο ισχυρή γιατί υπάρχει ο φόβος ότι από τη στιγμή που η πόρτα της εξόδου άνοιξε από την Μεγάλη Βρετανία, θ' ακολουθήσουν και άλλοι.
Το τι θα γίνει θα το μάθουμε σύντομα...

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν...

Η είδηση του θανάτου του Χάρρυ Κλυνν σκόρπισε θλίψη στο άκουσμά της. Ο σπουδαίος αυτός κωμικός τα τελευταία 2 χρόνια είχε αποσυρθεί από τα κοινά, χτυπημένος από προβλήματα υγείας και από τον αδόκητο χαμό του γιού του Νίκου.
Ο Χάρρυ Κλυνν ήταν από τους τελευταίους μεγάλους κωμικούς του ελληνικού σινεμά και θεάτρου της δεκαετίας του 1960, αλλά είχε την ατυχία ν' αρχίσει να πρωταγωνιστεί κατά την περίοδο πτώσης του ελληνικού σινεμά. Οι ταινίες του ήταν λίγες (αν και πολύ επιτυχημένες). Αυτό όμως δεν τον πτόησε γιατί έκανε μεγάλη καριέρα στο θέατρο, σατυρίζοντας (πολλές φορές όμως χρησιμοποιώντας "ευκολίες") τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας. Επίσης ξεχωριστή ήταν η καριέρα του στη δισκογραφία όπου πούλησε εκατοντάδες χιλιάδες δίσκους, ηχογραφώντας σατυρικά σκετσάκια και τραγούδια. Αυτό που έκανε όμως τον Χάρυ Κλυνν να ξεχωρίζει ήταν ότι ήταν ένας ενεργός άνθρωπος, που δε φοβήθηκε να εκφέρει γνώμη για ότι απασχολούσε τον μέσο Έλληνα. Ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο (ήταν πρόεδρος του "Απόλλωνα Καλαμαριάς" για χρόνια και προσπάθησε ν' αλλάξει το ποδόσφαιρο προς το καλύτερο) και την πολιτική, ενώ ήταν ενεργός σε οργανώσεις του Ποντιακού ελληνισμού, έγραφε βιβλία και ζωγράφιζε.
Για τη βιογραφία του, θα διαβάσετε περισσότερα και εγκυρότερα ίσως αλλού. Αυτό που αξίζει να θυμόμαστε από τον Χάρρυ Κλυνν είναι το ότι ήταν ένας αυθεντικά αστείος κωμικός, που στηριζόταν περισσότερο στο ταλέντο του, παρά στο κείμενό που παρουσίαζε. Ήταν πρωτοπόρος (στην ουσία εισήγαγε το stand up comedy στην χώρα μας) και δε δίστασε να τσακαλώσει την εικόνα του για να πει αυτό που θεωρούσε σωστό.
Για όλα αυτά ήταν ξεχωριστός...










Το κορυφαίο του τραγούδι...

Και μια εκ βαθέων εξομολόγηση στον Νίκο Χατζηνικολάου στο "Ενώπιος Ενωπίω"...