Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Ποινική δίωξη εναντίον Σάλλα και Προβόπουλου για μη προστασία δημοσίου χρήματος...Τι θα βγάλει;

Ορισμένα πράγματα πρέπει να γίνονται, όσο και αν αργούν. Έτσι με μεγάλη έκπληξη - αλλά με μικρή ως μέτρια κάλυψη από τα ΜΜΕ - πληροφορηθήκαμε ότι η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας, κατέθεσε ποινική δίωξη κακουργηματικού χαρακτήρα κατά του πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου και του πρώην Προέδρου του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλη Σάλλα.

Η δίωξη αφορά τα αποθεματικά Ασφαλιστικών Ταμείων και Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου τα οποία φέρεται να μην προστάτευσε ως όφειλε η ΤτΕ με αποτέλεσμα να χαθούν εκατομμύρια προς όφελος της Τράπεζας Πειραιώς (λεπτομέρειες εδώ).

Εμείς μαζί με πολλούς άλλους φωνάζουμε εδώ και χρόνια για τον τρόπο που η ΤτΕ, εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία οδήγησε με τις πράξεις της στον εκμηδενισμό των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων (θυμηθείτε τι λέγαμε εδώ). Τελικά μετά από πολλά χρόνια, η δικαιοσύνη λειτουργώντας με αντανακλαστικά Ρανταπλάν, αποφάσισε να διερευνήσει την υπόθεση και τελικά ν' ασκήσει διώξεις.

Θα φέρει η κίνηση αυτή τα χρήματα πίσω; Όχι βέβαια. Πιστεύει κανείς ότι θα υπάρξουν ποινές φυλάκισης; Φυσικά και όχι. Υπάρχει πιθανότητα να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα που θα ικανοποιήσει το "κοινό περί δικαίου αίσθημα"; Αμφιβάλουμε πάρα πολύ. 

Όμως παρόλα αυτά, η δίωξη χρειαζόταν. Και ας πέσουν τα πολιτικά τζάκια, η ΤτΕ, οι δανειστές, η αντιπολίτευση και κυβερνητικοί κύκλοι στην "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη για να πάει την υπόθεση στο αρχείο ή να αποδώσει πάλλευκους τους εν λόγω κυρίους, στην κοινωνία.

Δεν έχουμε αυταπάτες λοιπόν, αλλά όπως και να έχει, κάπου πρέπει να χτυπήσουν "καμπανάκια" για την πιθανότητα τιμωρίας ώστε κάποιοι να είναι πιο προσεκτικοί όταν βρίσκονται σε θέση ευθύνης. Το ότι υπάρχει μια "ελίτ" τραπεζιτών και πολιτικών που θεωρεί ότι είναι υπεράνω δικαιοσύνης είναι βαθιά ενοχλητικό και συνάμα αντιδημοκρατικό. 

Απ' αυτή την πλευρά και μόνο λοιπόν, η δίωξη είναι θετική εξέλιξη...

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Έρχονται τα πολιτικά "τζάκια" για να σώσουν την χώρα...

Η χώρα μας δεν έχει σωτηρία. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στα μνημόνια και στο γενικό ξεπούλημα της χώρας. Οφείλεται και στο πως τα κόμματα αντιλαμβάνονται την εξουσία και τα παντός είδους κρατικά αξιώματα.

Επί χρόνια είχαμε στο μυαλό μας την αξιακή ανωτερότητα της αριστεράς και πιστεύαμε ότι σε περίπτωση που αυτή έρθει στην εξουσία, τα αξιώματα θα μοιράζονταν με βάση την προσωπική αριστεία και κατάρτιση. Και όμως αυτό έμεινε στα λόγια με εγγονούς, ανηψιούς (δείτε σχετικά εδώ), συζύγους, τέκνα και συμβίους “αριστερών” και αριστερών να καταλαμβάνουν θέσεις ακόμα και αν ήταν πιο φελλοί και απ' τους φελλούς. Για να μη φέρουμε ως παράδειγμα το πως η σύντροφος του Πρωθυπουργού κατέληξε διδάσκουσα στο Πολυτεχνείο, ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε η Νατάσσα Καραμανλή (που από νηπιαγωγός σε μια 5ετία κατέληξε γιατρός).

Θα ήταν όμως λάθος να κατηγορήσουμε την αριστερά για νεποτισμό και οικογενειοκρατία. Στην ΝΔ συνωστίζονται ανηψιοί, γιοι, κόρες και εγγονές πρώην βουλευτών και υπουργών. Σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Real News”, αποτύπωσε (με συνέπεια και υπομονή γιατί η λίστα ήταν μεγάλη) σειρά ονομάτων: Νίκος Κωστόπουλος (γιός του πρώην βουλευτή Αρκαδίας Δημήτρη Κωστόπουλου), Ντόρα Πάλλη (κόρη της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά), Ιωάννα Γκελεστάθη (κόρη του πρώην υπουργού Νίκου Γκελεστάθη), Γιάννης Μελάς (γιός του πρώην βουλευτή Τάκη Μελλά), Δημήτρης Κούβελας (γιός του Σωτήρη Κούβελα – ο οποίος πάντως έχει και εναλλακτική τον Δήμο αν δεν επιλεχθή), Σπήλιος Λιβανός (γιός του Διονύση Λιβανού), Γιώργος Αγγελόπουλος (γιός του πρώην υφυπουργού Νίκου Αγγελόπουλου), Εύη Καραμπίνα (κόρη του Κώστα Καραμπίνα, πρώην βουλευτή Άρτας), Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης (ανηψιός αυτός του πρώην βουλευτή της ΝΔ στα Χανιά) και καμία πενηνταριά άλλοι συνωστίζονται και βάζουν όλα τα κομματικά μέσα που έχουν για να είναι στα ψηφοδέλτια.

Προφανώς ανάμεσά τους (ακόμα και στατιστικά να το πάρει κανείς) θα υπάρχουν άνθρωποι άξιοι, με όρεξη και ιδέες που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να φτιαχτεί μια καλύτερη Ελλάδα. Αλλά...Υπάρχει ένα αλλά: όταν κάποιος χρησιμοποιεί κομματικά “μέσα” για να πάρει μια θέση στα ψηφοδέλτια του κόμματός που υποστηρίζει και η χρησιμότητά του “έθνος”  βασίζεται στο πόσες ψήφους μπορεί να φέρει στο κόμμα (κάτι που εφαρμόζεται φυσικά και στους Τουρκο-υποκινούμενους, μουσουλμάνους βουλευτές της Θράκης), δεν μπορεί να θεωρηθεί ως “φρέσκος”. Οι παλαιοκομματικές πρακτικές ούτε “καινούργιες” είναι, ούτε “φρέσκιες”. Επίσης είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρχει ελπίδα για την ίδια την χώρα όταν τα κόμματα βασίζονται σε υποψηφίους από “τζάκια”: στην κρίσιμη ώρα, η συντριπτική τους πλειοψηφία θα ακολουθεί την κομματική πειθαρχία και τα συμφέροντα που τους προώθησαν στη βουλευτική έδρα. Για το καλό της πατρίδας και του λαού ας μη γίνεται λόγος καλύτερα.

Έτσι λοιπόν ακόμα και αν ο λαός είχε διάθεση να ψηφίσει “τους άριστους” (πράγμα που όπως γνωρίζουμε πάλι στην πλειοψηφία δε συμβαίνει, αφού το ρουσφέτι καλά κρατεί στον 21ο αιώνα), αυτό θα είναι αδύνατο να συμβεί αν οι θέσεις στα ψηφοδέλτια είναι καλυμένες από γόνους, εγγονούς και συγγενείς πρώην υπουργών και βουλευτών.

Για το ότι η “νέα ΝΔ” του Κυριάκου Μητσοτάκη (που δεν ήξερε ως βουλευτής ότι όταν παραγγέλνεις κάτι  – βλέπε τηλεφωνικό κέντρο -  από μια εταιρεία – βλέπε Siemens – ότι πρέπει να το πληρώσεις κιόλας), ετοιμάζεται ν' αλλάξει την Ελλάδα βασισμένο στην κομματική επετηρίδα “αποκατάστασης τέκνων πρώην βουλευτών και υπουργών”, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα...


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Συντάξεις μπορεί να μην έχουμε, αλλά θα μπορούμε να κάνουμε ελεύθερο κάμπινγκ!

Τελικά στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Εκατό σαράντα βουλευτές και βάλε δεν αντιδρούν για το γεγονός ότι η αγορά εργασίας είναι κατακρεουργημένη, με μεγαλόεργοδότες να πληρώνουν 300 ευρώ για ένα δεκάωρο εργασίας. Δεν καταθέτουν έστω και μια επερώτηση για το ότι υπάρχουν εργοδότες που βάζουν μπράβους να μαζεύουν δώρα και ποσοστό επί των μισθών από τους εργαζομένους τους. Δεν ασχολούνται με το ότι ετοιμάζεται να ξεπουληθεί το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ. Είναι έτοιμοι να ψηφίσουν (έστω και με “πόνο καρδιάς”) μειώσεις στην έκπτωση φόρου και τις συντάξεις. Δεν ιδρώνει το αυτί τους για το ότι στις επιτροπές για τον υπολογισμό των αντικειμενικών αξιών, έχουν εισβάλλει πραγματογνόμωνες του εξωτερικού που ζητούν επιτακτικά ο καθορισμός των τιμών των ακινήτων να ελέγχεται από αυτούς (!!!).

Αλλά για να μη νομίζουμε πως κοιμούνται όρθιοι (που κοιμούνται δηλαδή), κατέθεσαν ερώτηση σύμφωνα με την οποία ζητούν την απελευθέρωση του “ελεύθερου κάμπινγκ”, επισημαίνοντας το ότι με τον υπάρχον καθεστώς καταπατώνται τα “συνταγματικά δικαιώματα” εκείνων που θέλουν να κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ.

Δηλαδή ρε παιδιά είστε σοβαροί; Καταρχήν έχετε ποτέ πάει σε μέρη που “υπεύθυνοι πολίτες” εξασκούν τα “συνταγματικά δικαιώματά τους για ελεύθερη απόλαυση της φύσης”; Έχετε δει το σκουπίδι, τα πλαστικά και τη βρώμα που υπάρχει; Έχετε δει το πως οι “υπεύθυνοι πολίτες” αφήνουν κυριολεκτικά καμμένη γη όταν φεύγουν, αφήνοντας ένα χάος το οποίο υποχρεούνται άλλοι να μαζέψουν, χωρίς να έχουν καμία υποχρέωση, απλά γιατί λυπούνται το περιβάλλον και τη φύση; Έχετε δει πως συμπεριφέρονται οι “ελεύθεροι κατασκηνωτές” στις παραλίες που κατασκηνώνουν, καταλαμβάνοντας μερικά στρέμματα παραλίας ο καθένας με το στανιό, χωρίς να υπολογίζουν τους υπόλοιπους που απλώς θέλουν να κάνουν ένα μπάνιο και να φύγουν; Για να μη μιλήσουμε για θέματα προσωπικής υγιεινής και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος όσο αφορά αυτό τον τομέα.

Προφανώς βέβαια και υπάρχουν υπεύθυνοι κατασκηνωτές. Που σέβονται το περιβάλλον, μαζεύουν τα σκουπίδια τους, σέβονται τον χώρο που καταλαμβάνουν και το διπλανό τους. Αλλά αυτοί είναι πλέον δυστυχώς μειοψηφία και κάνουν τις διακοπές τους σε συγκεκριμένα (λίγα) μέρη. Στις υπόλοιπες περιοχές που γίνεται ελεύθερο κάμπινγκ παράνομα, επικρατεί το χάος. Σε μια χώρα που η παιδεία και ο σεβασμός στο περιβάλλον και στον συνάνθρωπο έχουν πάει περίπατο – και που χρειαζόμαστε ένα απορριματοφόρο για κάθε γωνία – οι δήμοι δεν έχουν ούτε το προσωπικό ούτε την οικονομική δυνατότητα ν' αντιμετωπίσουν τις ανάγκες των οργανωμένων (και μη) παραλιών. Επομένως η νομοθετικά πλήρης απελευθέρωση του κάμπινγκ είναι μάλλον μια ουτοπία, ανάμεσα στις πολλές ιδεοληπτικές ουτοπίες που έχουν καταβάλει το μυαλό των βουλευτών της κυβέρνησης. Το μόνο που συμβεί – αν ψηφιστεί αυτή η ανέξοδη τροπολογία – θα είναι επέκταση του μπάχαλου στο ήδη υπάρχον.

Αλλά βέβαια το ερώτημα είναι άλλο...Έχουμε κάποιους ανθρώπους που ξόδεψαν χρόνο να μπουρδολογήσουν ασύστολα συγγράφοντας ένα κείμενο μερικών σελίδων για το ελεύθερο κάμπινγκ. Για τα συνταγματικά δικαιώματα των ανθρώπων που πληρώνουν (τον άδικο κατά τον Αλέξη φόρο) ΕΝΦΙΑ, για εκείνους που ετοιμάζονται να δεχτούν 14η μείωση στην σύνταξή τους ή για εκείνους που αναγκάζονται να προκαταβάλουν το 100% του φόρου της επόμενης χρονιάς (κάτι που προφανώς επίσης δεν έχει κάποια λογική), υπάρχει καμία τροπολογία ή έστω κάποια ουσιαστική αντίδραση εντός κοινοβουλίου; Ή γι' αυτούς υπάρχει μόνο "στεναχώρια"; 


Λαϊκισμός θα μας πείτε...Ας το δεχτούμε… Καλύτερα όμως λαϊκιστής, παρά “τζάμπα μάγκας” για θέματα που αφορούν φίλους και γνωστούς...

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ο ελληνισμός που δε γνωρίζουμε (μέρος 1ο: Ρουμανία, Βουλγαρία, Σκόπια, Αντιόχεια)

Το να έχει κανείς γνώση και συναίσθηση της ιστορίας του δεν αποτελεί στοιχείο εθνικισμού. Αποτελεί απαραίτητη γνώση για ένα έθνος που επιζητά την απαραίτητη συνέχεια στον χρόνο. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε πρέπει να γνωρίζουμε τι έγινε λάθος στο παρελθόν και ν' αποφύγουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον. Διαφορετικά είμαστε καταδικασμένοι...
Η ανάρτηση αυτή δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτισμό ή να οδηγήσει στην μοιρολατρία ("έτσι κάναμε πάντα, δεν πρόκειται ν' αλλάξουν τα πράγματα") ή ακόμα και ν' αναζωπυρώσει έχθρες. Θεωρούμε όμως ότι πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι πριν από - όχι τόσα πολλά χρόνια - ο ελληνισμός είχε συμπαγείς πληθυσμούς σε πάρα πολλές βαλκανικές και μη χώρες. Αυτοί οι Έλληνες δεν ήταν μόνο εκεί για γενιές εκεί: άκμαζαν και πρόσφεραν τόσο στην χώρα που ζούσαν, όσο και στον ελλαδικό χώρο με ποικίλους τρόπους...
Θ' αποφύγουμε ν' αναφέρουμε πράγματα που γνωρίζουν οι περισσότεροι, όπως π.χ. για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου, την Κύπρο και την Βόρεια Ήπειρο. Θα μιλήσουμε για τον ξεχασμένο ελληνισμό που άκμασε και παράκμασε σε άλλες γωνιές του κόσμου...

Ρουμανία: οι Έλληνες στην Ρουμανία είχαν παρουσία στα πολιτικά πράγματα της περιοχής από την εποχή των Ελλήνων ηγεμόνων στις παραδουνάβιες χώρες (επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Καντακουζηνοί, Βασαράβες, Μαυροκορδάτοι, Μαυρογέννηδες, Μουρούζηδες και Καλλιμαχήδες μεταμόρφωσαν κυριολεκτικά την άρχουσα τάξη της χώρας, η οποία δεν είναι τυχαίο ότι μιλούσε γαλλικά και ελληνικά, δημιουργώντας ένα φιλελληνικό κλίμα στο λαό και επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ρουμάνικες βλέψεις στην Μακεδονία άρχισαν να γίνονται έντονες όταν η επιρροή των ελληνικών οικογενειών άρχισε να φθίνει. Ένας από τους τελευταίους Έλληνες πολιτικούς της χώρας ήταν ο Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός, που διατέλεσε πρωθυπουργός της Ρουμανίας 2 φορές, τη 2η φορά μεταξύ του 1906-1907. Οι περισσότεροι Έλληνες έφυγαν στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, είτε στην Ελλάδα, είτε σε Σκανδιναβικές χώρες.

Βουλγαρία: Οι ανταγωνιστικές σχέσεις της χώρας αυτής με την χώρα μας, είχαν τεράστιο αντίκτυπο σε ελληνικούς πληθυσμούς που ζούσαν στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και στην Ανατολική Ρωμυλία. Αγχίαλος, Μεσημβρία, Σωζόπολη, Αγαθούπολη, Στενήμαχος και Πύργος (Μπουργκάς) είχαν συμπαγείς και κατά πλειοψηφία ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίοι - σε αρκετές περιπτώσεις - επιβίωσαν μέχρι τις παρυφές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, για να εκδιωχθούν οριστικά στο τέλος αυτού (έχοντας περάσει μια βασανιστική περίοδο, τον καιρό που η Βουλγαρία ήταν στον πόλεμο ως μέλος του γερμανικού άξονα). 

Σκόπια: Η εγκατάλειψη του ελληνισμού της ΠΓΔΜ αποτελεί μια από τις πιο μελανές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι μόνο το ότι το Μοναστήρι (που είχε κατά πλειοψηφία ελληνικό πληθυσμό κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων) και οι Έλληνες αυτού εγκαταλήφθηκαν στην τύχη τους, την περίοδο εκείνη. 
Είναι γνωστή η διαμάχη Κωνσταντίνου - Βενιζέλου για το προς τα που θα έπρεπε να προελάσει ο ελληνικός στρατός (προς το Μοναστήρι όπου οι Έλληνες ήταν περισσότεροι ή προς την Θεσσαλονίκη όπου είχε στρατηγική σημασία αλλά μικρότερο ελληνικό πληθυσμό). Αυτό όμως που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι κατά τη διάρκεια του 1ου Βαλκανικού Πολέμου η συμφωνία μεταξύ Σερβίας και Ελλάδας ήταν να παραδοθεί η πόλη στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο σερβικός στρατός εισήλθε στην πόλη μετά την μάχη του Μοναστηρίου και αρνήθηκε να την παραδώσει στη Βουλγαρία ή την Ελλάδα: Η ατυχία για τους Έλληνες της περιοχής είχε να κάνει με το ότι ένα κομμάτι του ελληνικού στρατού (που προέλαυνε προς την πόλη) έχασε από τους Οθωμανούς στο Σόροβιτς, με αποτέλεσμα να προλάβουν οι Σέρβοι και να κατακτήσουν την πόλη.
Στη συνέχεια - και στα πλαίσια της "καλής γειτονίας" οι ελληνικές κυβερνήσεις έπαψαν ν' ασχολούνται με τους Έλληνες που είχαν μείνει στην περιοχή του Βαρδάρη, ενώ παράλληλα αντιμετώπισαν ως "ξένους" τους σλαβόφωνους πληθυσμούς, ελληνικής συνείδησης όμως που ζούσαν εντός των συνόρων. Οι περιοχές αυτές έγιναν πεδίο προπαγάνδας (πάντα εύκολο σε περιοχές αποκλεισμένες και καταπιεσμένες), που σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό μέρους των μαχητών του ΔΣΕ στην "άλλη πλευρά", την αμφίσημη θέση του ΚΚΕ για την Μακεδονία σε μια κρίσιμη πολιτικά περίοδο (μια απόφαση που στη συνέχεια άλλαξε, έχοντας κάνει όμως μεγάλη ζημιά στα εθνικά μας συμφέροντα), και την ουσιαστική αδιαφορία των ελληνικών κυβερνήσεων για το "Μακεδονικό" που μόλις είχε αρχίσει να επανακινείται από τον Τίτο, οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση στην περιοχή. Το τραγικό; Βλαχόφωνοι ελληνικής συνείδησης και Έλληνες ζουν και σήμερα στα Σκόπια. Η CIA (την ίδια ώρα που μιλάει για καταπιεσμένους Τούρκους και "Μακεδόνες" στην χώρα μας) αναφέρεται σε περίπου 100 χιλιάδες "καταπιεσμένους" Έλληνες, κάτι που ο αλήστου μνήμης Κίρο Γκλιγκόροφ είχε αναφέρει σε συνέντευξή του (σε προσπάθειά του να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τ' όνομα της χώρας). Το ποια είναι η αλήθεια είναι άγνωστο - το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι οι Βλάχοι αναφέρονται στις τελευταίες απογραφές της χώρας ως ξεχωριστοί εθνοτική ομάδα, πράγμα που δεν ίσχυε (δηλ. κατατάσονταν με τους Έλληνες) μέχρι τις απογραφές του 1992.

Αντιόχεια: Κατ' εξαίρεση σ' αυτή την ενότητα, θα μιλήσουμε για την περιοχή δικαιοδοσίας του σημερινού Πατριαρχείου της Αντιόχειας. Κατ' αρχήν πρέπει να πούμε ότι το Πατριαρχείο της Αντιόχειας, έχει το παράδοξο να έχει την έδρα του σε διαφορετική πόλη απ' αυτήν του τίτλου του, μιας και η Αντιόχεια (που αν και ιστορικά θεωρείται ως "συριακή") ανήκει στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας (από το 1939). 
Στην περιοχή της Αντιόχειας ο ελληνισμός άκμασε μέχρι τον 8ο αιώνα. Μετά είχαμε πολλούς εξισλαμισμούς μ' αποτέλεσμα η πόλη να πέσει σε παρακμή. Στην περιοχή ακόμα και σήμερα υπάρχουν ορισμένα ελληνόφωνα χωριά, που οι κάτοικοί τους ζουν σε συνθήκες που θυμίζουν τους κρυπτοχριστιανούς της Καππαδοκίας και του Πόντου.
Στα 1343 η έδρα του Πατριαρχείου μεταφέρθηκε στην Δαμασκό, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Όπως ήταν φυσικό - και παρά τις διώξεις της Ορθοδοξίας στην περιοχή όπου ο καθολικισμός υποστηρίχθηκε από τους Άραβες αρχικά και τους Οθωμανούς αργότερα - γύρω από το Πατριαρχείο συσπειρώθηκε ο ελληνισμός της περιοχής. Από τα 1860 όμως και μετά ο ελληνισμός άρχισε να φθίνει, διωκόμενος όπως και το υπόλοιπο μη αραβόφωνο χριστιανικό στοιχείο. Το αποτέλεσμα ήταν στα 1898, μετά την παραίτηση του τότε Πατριάρχη Σπυρίδωνα, η εκλογική Σύνοδος να διασπαστεί (με τη μειοψηφία να ζητά να γίνει κατάλογος εκλόγιμων και με πρόσωπα από άλλα Πατριαρχεία, όπως γινόταν μέχρι τότε και την πλειοψηφία να διαφωνεί θέλοντας να αποκλεισθούν όσοι δεν ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας) και να γίνεται εκλογή Άραβα Πατριάρχη. Από τότε η ελληνική παρουσία στο Πατριαρχείο ακολούθησε την πορεία του ελληνισμού της περιοχής: παρά την μικρή αύξηση αριθμών (λόγω του ερχομού στην Συρία πολλών Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων μετά την Μικρασιατική καταστροφή), η πλειοψηφία εγκατέλειψε την περιοχή - με τελευταίο μεγάλο κύμα να εγκαταλείπει την Συρία και το Λίβανο τη δεκαετία του 1960. Οι παλιοί Έλληνες ιεράρχες εγκατέλειπαν τα εγκόσμια και δεν υπήρχε κανείς να τους αντικαταστήσει πλέον. Ο τελευταίος Έλληνας ιεράρχης του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν ο Μητροπολίτης πρώην Βαγδάτης και Κουβέιτ Κωνσταντίνος, ο οποίος έκλεισε τον κύκλο των Ελλήνων ιεραρχών του Πατριαρχείου το 2014, μετά από 45 ολόκληρα χρόνια αρχιερατείας.
Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκυμανταίρ από τα 2005 για τον ελληνισμό της Μέσης Ανατολής μπορείτε να δείτε εδώ:

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Η&Μ, Jumbo, Μουστάκας - και η λίστα των εκμεταλλευτών όλων και μεγαλώνει...

Διαβάζουμε ότι - στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης πάντα - οι δανειστές επιμένουν για την απελευθέρωση των απολύσεων, επίδοση του δικαιώματος της ανταπεργίας στους εργοδότες, μη γενίκευση των συλλογικών συμβάσεων σε όσους κλάδους δεν έχουν κλαδική σύμβαση και γενικώς συνέχιση του μπάχαλου που επικρατεί σήμερα και αποτελεί αποτέλεσμα των προηγούμενων τριών μνημονίων.
Διατείνονται ότι έτσι "θα έρθουν επενδύσεις" στην χώρα. Βέβαια το ότι σοβαροί επενδυτές δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ, όσο ο Σόιμπλε και η παρέα του αφήνουν να εννοηθεί ότι υπάρχει πιθανότητα Brexit, δεν το αναφέρει κανείς.
Όπως κανείς - και ιδιαίτερα οι δανειστές - δεν ενδιαφέρεται ότι σε μια χώρα που η μερική απασχόληση (στα χαρτιά και μισθολογικά είναι μερική - γιατί στις απαιτήσεις είναι πλήρης και απόλυτη) είναι πλέον καθεστώς, οι απαιτήσεις των εργοδοτών θυμίζουν μεσαίωνα.
Έχουμε διαβάσει πολλά τα τελευταία χρόνια (ΜΚΟ ν' αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους την ίδια ώρα που εισπράττουν παχυλές εθνικές και εργοδοτικές επιδοτήσεις, την Sergio Tacchini να πληρώνει 4ωρα αλλά ν' απαιτεί 8ωρη εργασία, τα Jumbo να προσλαμβάνουν εποχιακούς ημιαπασχολούμενους που θα πρέπει να είναι 1 ώρα πριν και να φεύγουν 2 ώρες μετά τη λήξη του ωραρίου), αλλά είναι η πρώτη φορά που σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, βγαίνουν τόσες πολλές υποθέσεις στη φόρα.
Καταρχήν είχαμε την υπόθεση της αλυσίδας καταστημάτων παιχνιδιών "Μουστάκας", στην οποία η δικτατορικές πρακτικές και οι παραβιάσεις ωραρίου είναι καθεστώς - αν και βέβαια ωχριούν μπροστά στα όσα γίνονται στα Jumbo. Εκεί η υπόθεση βγήκε στη φόρα χάρις μια ανακοίνωση προς τους εργαζομένους που υπενθύμιζε μεταξύ των άλλων ότι  "πρέπει να παίρνετε άδεια για το οτιδήποτε" (αλίμονο δηλαδή σε όποιον τον πιάσει κόψιμο και ο προϊστάμενος λείπει σε διάλλειμμα) και πως "αν συνδυάσετε το γεγονός ότι έξω υπάρχει μεγάλη ανεργία, οι εποχές είναι δύσκολες και σίγουρα ένα σταθερό εισόδημα είναι καλύτερο από το τίποτα ή το ταμείο ανεργίας. Οσοι έχουν υποχρεώσεις το γνωρίζουν καλύτερα... Και αν μάθετε τη δουλειά σωστά, αφήσετε τις προστριβές, τότε δουλεύοντας κάθε μέρα τους προαναφερόμενους βασικούς κανόνες θα είμαστε μία δεμένη και λειτουργική ομάδα". Η ανακοίνωση έκανε μια μεγάλη βόλτα στο διαδίκτυο, το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) έκανε ντου και βρήκε διάφορα ενδιαφέροντα (με τα πρόστιμα ν' αναμένονται).
Μετά είχαμε την H&M. Μια πολυεθνική εταιρεία που έχει υπογράψει συμφωνία με τη διεθνή συνδικαλιστική οργάνωση στον κλάδο του Εμπορίου (UNI Commerce), η οποία μάλλον όμως εξαιρεί την χώρα μας, αφού η εταιρεία προσπάθησε να τροποποιήσει - προς το χειρότερο - τις συμβάσεις εργασίας όπως καταγγέλθηκε και έγινε θέμα στα ΜΜΕ. Ευτυχώς και εδώ ο ΣΕΠΕ επενέβει και ανέστειλε της διαδικασίας νέας τροποποίησης των ατομικών συμβάσεων ζητώντας από την H&M να δώσει αναλυτικές εξηγήσεις για τις παραβιάσεις στην εργατική νομοθεσία. Συγκεκριμένα, το ΣΕΠΕ εντόπισε παραβιάσεις που αφορούν σε υπερεντατικοποίηση της εργασίας, μετακίνηση υπαλλήλων σε όλη την Ελλάδα χωρίς αποζημίωση εξόδων, τροποποίηση του χαρακτήρα συμφωνημένου επιδόματος προς τους εργαζόμενους και υποχρέωση κάλυψης των εξόδων εκπαίδευσης υπαλλήλων από τους ίδιους.
Αν νομίζετε όμως ότι το "πανηγύρι" τελειώνει στις μεγάλες αλυσίδες κάνετε λάθος. Επεκτείνετε δυστυχώς και στην περιφέρεια, εκεί που θεωρητικά οι σχέσεις "εργοδοτών-εργαζομένων" είναι πιο "ανθρώπινες". Το ρεπορτάζ της σελίδας patratimes "φωτογραφίζει" επιχείρηση ενδύματος της Πάτρας που έχει εκδόσει δεκάλογο σύμφωνα με τον οποίο η 3λεπτη καθυστέρηση προσέλευσης χρεώνεται ένα μεροκάματο και οι πληρωμές για τις υπερωρίες που γίνονται για δεδουλευμένες Κυριακές και αργίες επιστρέφονται στον εργοδότη!
Βέβαια το τελευταίο αποτελεί κοινό τόπο εδώ και καιρό σε όλη την Ελλάδα, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάποιος εργοδότης έχει αποθρασυνθεί τόσο πολύ ώστε να κυκλοφορεί "δεκάλογο" χωρίς να φοβάται μήπως πέσει στα χέρια του ΣΕΠΕ ή γίνει αγωγή εις βάρος του για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας.
Το συμπέρασμα λοιπόν απλό: μήπως η "Ευρώπη των λαών" που δήθεν αγωνίζεται για τους Ευρωπαίους πολίτες να ζητήσει προστασία των εργαζομένων στην χώρα μας, αντί για περαιτέρω ξεγύμνωμα των λίγων δικαιωμάτων που τους έχουν απομείνει;