Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Λίγα λόγια για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη...

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποτελεί σίγουρα μια εν πολλοίς αναπάντεχη είδηση. Φτάνοντας τα 99 χρόνια, έχοντας παραστεί στις κηδείες όλων των πολιτικών του αντιπάλων και έχοντας γενικά μια καλή υγεία σε όλη του ζωή, το σύντομο ανακοινωθέν της οικογένειας του ήχησε κάπως παράξενα -  "σήμερα (σ.σ. 29/5/2017) στη 01:00 ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε από τη ζωή, περιστοιχισμένος από τους ανθρώπους που αγαπούσε και τον αγαπούσαν".
Ο Κ. Μητσοτάκης ήταν ένας πολιτικός άνδρας που αγαπήθηκε και μισήθηκε πολιτικά όσο λίγοι και έβαλε τη σφραγίδα του στην πολιτική ζωή της χώρας για κοντά 60 χρόνια.
Πολιτικά άνηκε μέχρι το τέλος στον χώρο της Κεντροδεξιάς - διαχωρίζοντας τον εαυτό του από την Καραμανλική (και μη) Δεξιά. Η κόντρα του με τον Ανδρέα Παπανδρέου - κατά την εναλλαγή τους μεταξύ των θώκων του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης - άφησε εποχή, όμως οι παλιότεροι γνωρίζουν ότι η αρχή της βρίσκεται πιο παλιά, από την εποχή που οι δυο τους συνυπήρξαν στην Ένωση Κέντρου.
Ξεκίνησε την εποχή που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης από "δεξί χέρι" του Γεωργίου Παπανδρέου (επηρεάζοντας κομβικά τις θέσεις του τελευταίου σε όλα τα θέματα - κυρίως δε στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό) βρέθηκε ηγήτορας των κυβερνήσεων των αποστατών, που οδήγησε σε μίνι-διχασμό και τελικά στην εγκαθίδρυση της Δικτατορίας στην χώρα μας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ηγέτης της "αριστερής" πλευράς της Ένωσης Κέντρου βρέθηκε στην απέναντι πλευρά και ποτέ δε συγχώρεσε στον Κ. Μητσοτάκη της αποστασία και την πτώση της νόμιμα (και με μεγάλη πλειοψηφία) εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσπάθησε πολλές φορές να δικαιολογήσει τους λόγους της αποστασίας, αλλά ποτέ δεν έγινε πιστευτός από την μεγάλη μάζα των κεντρώων Ελλήνων. Η ρετσινιά του "αποστάτη" κόλλησε για καλά και για πολλά χρόνια.
Οποιοσδήποτε άλλος θα "χανόταν" στο πέρασμα του πολιτικού χρόνου, όμως εκείνος (και παρά την μη εκλογή του ως βουλευτής στις εκλογές του 1974), κατάφερε να γίνει δεκτός στο κόμμα της ΝΔ στα 1978, παρά το ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν (και παρέμεινε στην πραγματικότητα μέχρι το τέλος) πολιτικός του αντίπαλος. Η ανάγκη για ν' ανακοπεί η επερχόμενη λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ είχαν οδηγήσει τον Κ. Καραμανλή σε υποχώρηση "αρχών" και διεύρυνση προς όλες τις κατευθύνσεις.
Η πολιτική του ευελιξία και το εκτόπισμά του, τον οδήγησαν τελικά στην αρχηγία της ΝΔ στα 1984 (παίζοντας τα παιχνίδια των πολιτικών τζακιών της εποχής που εν πολλοίς θέλουν να σώσουν την Ελλάδα ακόμα και σήμερα) και στην Πρωθυπουργία τελικά το 1990: Το τελευταίο αποτελεί σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές εκπλήξεις της χώρας μας, αν εξετασθεί σε βάθος χρόνου αφού αν και η Πρωθυπουργία φαινόταν ως μάλλον αναμενόμενο γι' αυτόν στα 1962-63, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως "άπιαστο όνειρο" μετά την εμπλοκή του στην αποστασία...Ποτέ μη λες ποτέ όμως...
Η Πρωθυπουργία του ήταν σύντομη και συγκρουσιακή, χαρακτηριζόμενη από παλλινωδίες (και την προσπάθεια για χαμηλού τιμήματος ιδιωτικοποιήσεων - κάτι που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε τελικά). Άνοιξε πολλά μέτωπα (ανεπιτυχώς) με κοινωνικές ομάδες, χάνοντας στην πορεία πολλούς από εκείνους που τον είχαν ψηφίσει "για να φύγει το ΠΑΣΟΚ". Το τέλος της ήρθε ως "θεία δίκη" αφού όπως εκείνος (το πουλέν του Γεωργίου Παπανδρέου) έριξε την κυβέρνηση του Κέντρου, έτσι και το δικό του "χρυσό παιδί" (ο Αντώνης Σαμαράς) έριξε τη δική του.
Η παραίτησή του από την αρχηγία του κόμματός της ΝΔ μετά τις χαμένες εκλογές του 1993, δεν σήμαινε και την απόσυρσή του από την πολιτική: Συνεχίζοντας την μακρά παράδοση των πολιτικών ηγετών της γενιάς του (που σχεδόν πέθαιναν στην Βουλή) συνέχιζε να είναι βουλευτής και να επηρεάζει τα πολιτικά πράγματα στην ΝΔ μέχρι το 2004. Από κει και πέρα παρέμεινε ο "επίτιμος" αρχηγός της ΝΔ μέχρι το τέλος.
Διαυγής και οξυδερκής μέχρι το τέλος, αναλώθηκε τα τελευταία χρόνια του δημόσιου βίου του, προσπαθώντας να δικαιολογήσει της κινήσεις της πολιτικής του ζωής. Η καλή του κράση δημιούργησε το γνωστό αστείο περί "κομβικού ρόλου" στους Περσικούς πολέμους και ήταν γνωστή επωδός σε συζητήσεις και στα social media ότι "θα τους θάψει όλους". Πολιτικά ίσως αδίκησε τον εαυτό του, γιατί οι ικανότητές του (ιδιαίτερα στη δημιουργία συναίνεσης) ήταν αδιαμφισβήτητες, ανεξάρτητα επίσης αν διαφωνούσε κανείς μαζί του, πρέπει να του αναγνωρίσει κανείς ότι "έβλεπε μπροστά" - με λάθος τρόπο συχνά. Θα μπορούσε να είχε προσφέρει πολλά, αλλά τελικά δεν το έκανε. Η ιστορία εξάλλου δε γράφετε με "αν" και "θα", αλλά με τα γεγονότα.
Θα μείνει αξέχαστος πάντως, όπως και να έχει...

Για το κλείσιμο της ανάρτησης να θυμηθούμε και το τραγούδι που έγραψε ο Διονύσης Σαββόπουλος στα 1989 και συμπεριέλαβε στο δίσκο "Το Κούρεμα", για να τον υποστηρίξει...

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Νέο χαράτσι - στο νερό αυτή τη φορά!

Στεναγμοί ανακούφισης βγαίνουν από το στόμα εκατομμυρίων Ελλήνων. Επιτέλους η κυβέρνηση τους σκέφτηκε. Μετά τον πακτωλό των χρημάτων που θα έρθουν στις τσέπες τους απ' τα αντίμετρα (αυτά που θα εφαρμοστούν σε περίπτωση που η χώρα ξεπεράσει το 3,5% σε πλεόνασμα, αναλογικά πάντα με το ποσό της υπέρβασης), ήρθε η ώρα να επιστρέψουν κάτι στο κράτος που τους αγαπά και τους σκέφτεται.
Αυτή τη φορά δεν θα έχουμε μια αύξηση σε κάτι που υπάρχει ήδη - η κυβέρνηση εξάλλου έχει δεσμευτεί σχετικά και ως γνωστό τις υποσχέσεις της, τις κρατάει (από την ανάποδη). Ο λόγος τους συμβόλαιο (από την ανάποδη).
Οι φωστήρες της κυβέρνησης σκέφτηκαν κάτι νέο: "Περιβαλλοντικό χαράτσι" στο νερό! Όπως αναφέρει σχετικά η εφημερίδα "Ημερησία" οι επιβαρύνσεις θα διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, ανάλογα με την εταιρεία ύδρευσης και ο τρόπος υπολογισμού του τέλους θα εξαρτάται ακόμη και από το κόστος συντήρησης του δικτύου αλλά σε κάθε περίπτωση οι αυξήσεις που θα μπαίνουν στους λογαριασμούς δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν την αύξηση του ΑΕΠ (!!!) του περασμένου χρόνου. Το τελευταίο αποτελεί μια ακόμα πρωτοτυπία των τελειωμένων τζογαδόρων που μας κυβερνούν - προφανώς σκέφτονται "θα εισρεύσει χρήμα από τους "επενδυτές", το ΑΕΠ θ' αυξηθεί γιατί έχει πιάσει πάτο, άρα ας βάλουμε αυτό και όχι κάτι άλλο που μπορεί και να μη φέρνει μεγάλη αύξηση".
Γι' αρχή υπολογίζεται σε 1 λεπτό το κυβικό - το οποίο όμως πολλαπλασιασμένο με τα κυβικά που καταναλώνονται το χρόνο από νοικοκυριά, αγρότες, επαγγελματίες, επιχειρήσεις και βιομηχανίες δείχνει ότι μιλάμε "για πολλά λεφτά".
Θα μας πείτε: "μα δεν πληρώνουμε τέλη ύδρευσης"; Πληρώνουμε και αυτά τα τέλη στη θεωρία περιλαμβάνουν τα πάντα. Αλλά προφανώς η "αριστερή" κυβέρνηση που μας κυβερνάει, ενδιαφέρεται να προικοδοτήσει περαιτέρω τους "επενδυτές" των μονοπωλίων που θα ξεπουλήσει - και να είστε σίγουροι ότι το νερό έχει ήδη μπει σε διαδικασία πώλησης (παρά την αντίθετη άποψη του ΣτΕ και τις αποτυχημένες προηγούμενες προσπάθειες). Προφανώς σκέφτονται ότι επειδή τα τιμολόγια (που αυξάνονται ούτως ή άλλως) δεν μπορούν να αυξηθούν κατά πολύ με την μία, θα πρέπει να εφευρεθεί κάτι καινούργιο ώστε να δικαιολογηθεί το καινούργιο κόστος.
Και εμφανίστηκε το καινούργιο χαράτσι - που μέχρι τώρα καλυπτόταν από το τέλος ύδρευσης. Δεν αποκλείεται δηλαδή σύντομα να δούμε και κάτι ακόμα ν' αποσπάται από το τελευταίο - "τέλος χώματος και τσιμέντου για να κλειστούν οι τρύπες που έχουν βάλει τους αγωγούς", "τέλος καπακιού υδρόμετρου", "τέλος πληρωμής υπαλλήλων εταιρείας ύδρευσης", "τέλος χαρτιού λογαριασμού" - οι πιθανότητες άπειρες.
Ευτυχώς δηλαδή που μας κυβερνούν "αριστεροί" - δεν μπορούμε να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν στη θέση της ήταν η "επάρατος" Δεξιά. 

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Too good to be true? Μπα - απλώς ένα 4ο Μνημόνιο!

Φανταστείτε τον Παναγούλη να μη προσπαθεί να σκοτώσει τον τύραννο Παπαδόπουλο. Τους Κύπριους της ΕΟΚΑ να μην ξεσηκώνονται απέναντι στους Άγγλους. Τον Βελουχιώτη να παραδίδει τα όπλα. Τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να μην ιδρύεται και η αντίσταση στους Γερμανούς να περιορίζεται σε φυλλάδια και συνθήματα στους τοίχους. Τους Έλληνες στα βουνά της Ιταλίας να μην πολεμούν αλλά ν' αφήνουν "ασφαλή δίοδο" για τις ιταλικές στρατιές ή ακόμα παλιότερα τους Έλληνες να μη ξεσηκώνονται απέναντι στους Τούρκους.
Σε όλες τις περιπτώσεις είχαμε κάποιους λίγους, "τρελούς" απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις. Οι σώφρονες της εποχής έλεγαν αυτό που σήμερα λέει ο Τσίπρας και η παρέα του σήμερα: "There is no alertative" (TINA) - αλλά ευτυχώς οι "τρελοί" δεν τους άκουσαν. Κάποιοι κέρδισαν και κάποιοι δεν τα κατάφεραν. Αλλά προσπάθησαν τουλάχιστον.
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα - το οποίο ξεκίνησαν ο Παπανδρέου με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και συνεχίζει με αμείωτο ρυθμό ο Τσίπρας - είναι μια συνεχής συνθηκολόγηση, αποδοχή της κατάστασης. Η κορύφωση του δράματος είναι το 4ο μνημόνιο, το οποίο δίνεται ως "δώρο" από την χώρα μας. Δεν υπάρχουν ανταλλάγματα - παρά μόνο η δόση που θα έπρεπε να είχε δοθεί ήδη - και αυτή ακόμα δεν είναι σίγουρη ότι θα έρθει στην ώρα της (όπως φαίνεται εδώ). Ούτε μείωση στο χρέος (το ξεκαθάρισε ο Σόιμπλε ο οποίος πιθανότατα θα βρίσκεται στην ίδια θέση που είναι τώρα και μετά τις γερμανικές εκλογές οπότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα αλλαγής στις θέσεις της Ε.Ε.), ούτε νέα δάνεια, ούτε καλύτεροι όροι στα υπάρχοντα. Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α. 
Νέα ξεπουλήματα, νέες υποχωρήσεις στις πάγιες "αριστερές" θέσεις. Οι Πιτσιόρλες, οι Χουλιαράκηδες, οι Σταθάκηδες, οι Παπαδημητρίου και ο Στουρνάρες κάνουν νεοφιλελεύθερα πάρτυ, εισπράτοντας στην υγεία των κορόιδων. Και συμφωνούν για πλεονάσματα 2,2% μέχρι το 2060 (που ευτυχώς δεν αποτυπώθηκε στο χαρτί αφού η συμφωνία κατέρρευσε) - σε εποχές δηλαδή που ούτε οι ίδιοι θα ζουν αλλά πιθανόν ούτε και τα παιδιά τους. Την ίδια ώρα οι αριστερές Τασίες, οι Φίληδες και οι λοιποί "αντιδραστικοί" προσπαθούν να βολέψουν θείους, ξαδέρφια και κομματικούς νεολαίους για να μπορούν να βαυκαλίζονται ότι "αντέδρασαν" στο σύστημα. Κανένα σεβασμός για το Σύνταγμα, με την κωμική κ. Αχτσιόγλου (η οποία με μηδέν προσόντα έφτασε στην καρέκλα του υπουργού),  να θεωρεί (έχοντας προφανώς googlάρει τη λύση) ότι παρά το ότι οι προηγούμενες μειώσεις στις συντάξεις ήταν αντι-συνταγματικές, αυτές ΔΕ θα είναι. Την επόμενη φορά ας φωνάξουν τον καφετζή της Κουμουνδούρου ή κάποιον από τους μηχανικούς του Σπίρτζη να κάνουν κι αυτοί μια γνωμοδότηση. Την ίδια βαρύτητα θα έχουν.
Η κυβέρνηση θεωρεί ότι αφού ψηφίστηκαν τα μέτρα μπορεί πλέον ν' ασχοληθεί με τα πράγματα που νοιάζουν τους πολίτες. Να εφαρμόσει "αριστερή" πολιτική. Και επειδή οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δε θέλουν να τρώνε τα λεφτά του λαού τζάμπα άρχισαν ν' ασχολούνται: Ζητούν "ελεύθερο κάμπινγκ" (θεωρώντας ότι είναι "αντισυνταγματικό" να μην επιτρέπεται - απόλυτο σουρεαλισμός δηλαδή), καταθέτουν ερωτήσεις για το μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Αττική, υποχρεώνουν την Κονιόρδου ν' ανασκευάζει τις δηλώσεις περί Μακεδονικού τάφου στην Αμφίπολη (Ρωμαϊκός ακούγεται καλύτερα) και κοιτάζουν το πως θ' αλλάξουν την ιστορία ώστε να μην "οξύνονται τα πάθη".
Με λίγα λόγια ομφαλοσκοπούν, ανακυκλώνουν την αμάθεια τους προσπαθώντας να την επιβάλουν σε επίπεδο χώρας, αναλώνονται με τις εμμονές τους και αφήνουν άλλους (νεοφιλελεύθερους) να κυβερνούν. Λιγότερο αριστερούς βέβαια - αλλά τι τους νοιάζει; Θα μπορούν να λένε στους φίλους τους για τις δήθεν "αριστερές" πολιτικές νίκες που "επιβάλουν". Που βέβαια δεν είναι καθόλου αριστερές (η αριστερά ήταν πάντα πατριωτική στην Ελλάδα). Και καθόλου πολιτικές νίκες.
Σε λίγα χρόνια όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα είναι παρελθόν, αυτό που θα έχει μείνει είναι ότι κάποιοι δήθεν αριστεροί ψηφίστηκαν για ν' αλλάξουν τα πράγματα αλλά τελικά κατέληξαν να κάνουν χειρότερα, όσα έκαναν οι προηγούμενοι...Και να πούμε το τελευταίο: Η ιστορία δε θυμάται τον Νενέκο σαν το γενναίο οπλαρχηγό που πολέμησε με ανδρεία στην αρχή της επανάστασης του 1821 αλλά σα σύμμαχο του Ιμπραήμ. Ούτε θυμάται τον Τσολάκογλου ως τον αξιωματικό που διακρίθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους ή διακρίθηκε στην άμυνα κατά την επίθεση των Ιταλών, αλλά ως εκείνος που υπέγραψε τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και κατέληξε κατοχικός Πρωθυπουργός...
(Και η ειρωνία - ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πολύ σίγουρος ότι η ψήφιση του 4ου μνημονίου θα έφερνε μεγάλα οφέλη για το ελληνικό χρέος ("too good to be true" έλεγε - δείτε το σχετικό βίντεο παρακάτω). Από που πήγαζε η αισιοδοξία του; Μάλλον σε πρόωρο Αλτζχάιμερ ή στο γεγονός ότι στις προηγούμενες συνεδριάσεις δε συμμετείχε αυτός αλλά κάποιος σωσίας του).

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Τι συμβαίνει με τα καταστήματα που πουλάνε κινέζικα προϊόντα;

Τα "κινέζικα" καταστήματα έχουν κατακλύσει την χώρα εδώ και μερικά χρόνια. Καταλαμβάνουν χώρους που οι δικοί μας έμποροι έχουν εγκαταλείψει εδώ και καιρό, πληρώνουν μετρητά και στην ώρα τους, δίνουν αρκετά ενοίκια "μπροστά", δίνουν "ζωή" σε περιοχές που αλλιώς δεν θα πλησίαζε κανείς και τέλος προσφέρουν φτηνά προϊόντα σ' εκείνους που δεν μπορούν ν' αγοράσουν καλύτερα. Την ίδια ώρα σε κάποιες περιπτώσεις (όταν δεν έχουμε μαζικούς ερχομούς Κινέζων "τουριστών" που εργάζονται παράνομα) έχουμε και δημιουργία θέσεων εργασίας...
Όμως τα πράγματα δεν είναι απλά - υπάρχει και η άλλη πλευρά την οποία παρουσιάζουν σε ανοιχτή επιστολή τους οι έμποροι του Ηρακλείου Κρήτης (ολόκληρη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ). "Σε πιέσεις μας στην τελωνειακή αστυνομία, δύο έλεγχοι, που έγιναν όλοι και όλοι, αρχές του 2016, βρέθηκαν άλλα πράγματα από αυτά που ανέφεραν τα χαρτιά των κοντέινερς που είχαν εκτελωνιστεί στον Πειραιά, για να μην πληρώνουν υψηλούς δασμούς. Άλλα φέρνουν δεξιά παπούτσια και άλλα αριστερά σαν δείγματα για να μην πληρώνουν δασμούς και πολλές ακόμα παράνομες ενέργειες" aναφέρουν, προσθέτοντας παρακάτω: "Στα μαγαζιά χονδρικής, ειδικά τα βράδια, βλέπουμε φορτηγάκια να φορτώνουν διάφορα είδη χωρίς κανένα παραστατικό και το πρωί να πουλούνται στις λαικές αγορές." Ενώ η κορύφωση βρίσκεται παρακάτω: "Καλούμε την αστυνομία, για παραβάσεις ωραρίων και μέχρι να πάει η αστυνομία, έχουν κλείσει και δηλώνουν ότι εκεί είναι και η κατοικία τους, η κουζίνα τους, τα πάντα."
Παράλληλα καταγγέλουν ότι επικρατεί ανομία και σε ό,τι αφορά τους εργαζομένους και τους υπευθύνους καταστημάτων, αλλά εδώ ο Μουστάκας και τα Jumbo κάνουν "όργια" εις βάρος των εργαζομένων και δεν αντιδράει το κράτος και οι επιθεωρητές εργασίας, με αποτέλεσμα τα καταστήματα που βρίσκονται στο στόχαστρο να λειτουργούν κανονικότατα, οι "Κινέζοι" θα μείνουν πίσω; Απλά οι υπεύθυνοι των εν λόγω καταστημάτων πήγαν την υπόθεση λίγο παραπέρα: όπως πριν από μερικά χρόνια ο Μαρινόπουλος είχε έναν υπεύθυνο καταστήματος για όλη την Αττική (ο οποίος είχε ένα ποινικό μητρώο 600 σελίδων για παραβιάσεις του υγιεινομικού κώδικα), τώρα οι "Κινέζοι" φέρνουν "τουρίστες" ως υπευθύνους καταστημάτων, που δεν έχουν άδεια παραμονής και εργασίας και οι οποίοι "εξαφανίζονται" μετά τις πρώτες καταγγελίες που οδηγούνται στα δικαστήρια.
Το ενδιαφέρον επομένως βρίσκεται στις πρώτες καταγγελίες που προκαλούν και πολλές απορίες για το τι κάνει το κράτος και οι αρμόδιες υπηρεσίες: α) Τελωνειακοί έλεγχοι δε γίνονται; Πως είναι δυνατόν να δέχεται ένα ολόκληρο κράτος - μέσω της υπηρεσίας τελωνείων - ότι κάποιος έμπορος φέρνει 10000 "δείγματα" αριστερών παπουτσιών την μία μέρα και άλλα 10000 "δείγματα" δεξιών την επομένη, αυτό να συμβαίνει κάθε εβδομάδα και να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα; 
β) Πως είναι δυνατόν - εφόσον υπάρχει και προηγούμενο - να μην υπάρχει έλεγχος για το τι περιέχουν τα κοντέινερ που φέρνουν τα προϊόντα (συνήθως αναφέρονται λίγα και χαμηλής αξίας προϊόντα στα παραστατικά); Μήπως επειδή πλέον το λιμάνι του Πειραιά το ελέγχουν οι Κινέζοι, οι υπηρεσίες κάνουν τα "στραβά μάτια";
γ) Πως επιτρέπεται να γίνονται πωλήσεις στις λαϊκές χωρίς παραστατικά για τα προϊόντα, τη στιγμή που για τους υπόλοιπους εμπόρους γίνονται έλεγχοι κατ' αντιπαράσταση;
και 
δ) Όσο αφορά για τις παραβιάσεις ωραρίων: Είναι δυνατόν ένα εμπορικό κατάστημα να λειτουργεί στον ίδιο χώρο και ως κατοικία; Επιτρέπεται από το νόμο; Αλλά ακόμα και αν επιτρέπεται από το νόμο είναι "φυσιολογικό" τα καταστήματα-κατοικίες να έχουν φωτεινές επιγραφές ανοιχτές και τις πόρτες ξεκλείδωτες ακόμα και αν υπάρχει στην πόρτα το σημείωμα που γράφει "κλειστό"; 

Ας είμαστε σοβαροί...Όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει και το πρόβλημα που υπάρχει. Αλλά δε γίνεται τίποτα. Και έτσι αναγκάζονται να κάνουν καταγγελίες οι έμποροι, που μπορεί οι ίδιοι να μην είναι "άγιοι" αλλά σ' αυτή την περίπτωση έχουν δίκιο...To λαθρεμπόριο ανθεί, το κράτος χάνει χρήματα και την πληρώνουν όλοι μας...

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Το "κρυφό" κόστος των αιολικών πάρκων

Αφορμή για το σημερινό μας σχόλιο είναι αυτή εδώ η ανάρτηση για το μέλλον του εξοπλισμού των αιολικών πάρκων στην χώρα μας. Συνοπτικά το άρθρο αναφέρεται στο μεγάλο κόστος αλλαγής εξοπλισμού, το οποίο χωρίζεται στο κόστος αποσυναρμολόγησης, μεταφοράς και "ανακύκλωσης" των κομματιών εκείνων που έχουν κλείσει το κύκλο ζωής τους...Ο αρθρογράφος αναρωτιέται, ποιος θα επωμιστεί το κόστος αυτό καθώς και το ποια θα είναι η τύχη της παραγωγής αιολικής ενέργειας στην χώρα μας όταν ο εξοπλισμός των υπαρχόντων πάρκων θα πρέπει ν' ανανεωθεί...  
Μια γρήγορη αναζήτηση στην υπάρχουσα νομοθεσία καταδεικνύει το κενό: η χώρα μας, ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, έδωσε τεράστιες φοροαπαλλαγές και ανταποδοτικά έσοδα στους "επενδυτές" τόσο των αιολικών όσο και των φωτοβολταϊκών πάρκων. Το πρόβλημα όμως ότι στην χώρα μας το βάρος της επένδυσης σήκωσαν (και σηκώνουν) σε μεγάλο βαθμό οι ιδιώτες καταναλωτές, οι οποίοι πληρώνουν τόσο τις "κοινωνικές" όσο και "περιβαλλοντικές" πολιτικές της κυβέρνησης, Μια ματιά στους λογαριασμούς της ΔΕΗ δείχνει το πως οι καταναλωτές πληρώνουν το διπλάσιο ποσό απ' αυτό που τους αντιστοιχεί στην κατανάλωσή τους: Κάτι που προφανώς δε συμβαίνει πουθενά αλλού στον πολιτισμένο κόσμο - εκεί το ποσοστό είναι μικρότερο, και όταν το κράτος θέλει να κάνει κοινωνική πολιτική αυτή χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό και τις εταιρείες παροχής ηλεκτρισμού (που έχουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις βάση της άδειας δραστηριοποίησής τους - κάτι που δε συμβαίνει στην χώρα μας) όχι απευθείας από τους κατανωλωτές.
Το πρόβλημα όμως εδώ, δεν είναι τα ποσά που πληρώνουν οι καταναλωτές. Είναι η απουσία - κατά το νόμο - υποχρεώσεων των ιδιοκτητών των αιολικών πάρκων για κάλυψη του κόστους "διάλυσης" και αντικατάστασης εξοπλισμού, όταν αυτός περάσει το όριο ζωής τους. Υπάρχει άραγε κάποιος μηχανισμός ελέγχου των εγκατάστασεων; Κάποιος που θα πιστοποιεί ότι αυτό που πληρώνουμε ως πολίτες - μέσω του κράτους - λειτουργεί με βάση την περιβαλλοντική νομοθεσία και τους νομοθετημένους κανονισμούς ασφαλείας; Κάποιος που θα υποχρεώσει τον ιδιοκτήτη του πάρκου να πληρώσει τη διάλυση του εξοπλισμού και το άδειασμα του χώρου στον οποίο βρίσκονται, σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και εθνικούς νόμους, όταν έρθει η ώρα; Υπάρχει πρόβλεψη για την υποχρέωση ύπαρξης κεφαλαίων όταν συστήνονταν αυτές οι εταιρείες που κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο σε όλους μας;  
Δυστυχώς μια ματιά στην κείμενη νομοθεσία αποδεικνύει ότι η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι αρνητική. Αλλά εδώ η κυβέρνηση με "οικολόγο" υπουργό και με "οικολόγους" κυβερνητικούς εταίρους, συνεχίζει στο ίδιο μνημονιακό μοντέλο (θυμηθείτε την περίπτωση της El Dorado). Όσο για το μέλλον; Τι τους νοιάζει; Αυτοί θα κυβερνούν σε 5 χρόνια; 

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Να το πως θα επιστραφούν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια στον ΟΠΑΠ από το κράτος...

Όταν το κράτος πουλάει, πουλάει σα να μην υπάρχει αύριο. Εξεφτελιστικές τιμές, καμία προστασία για τους εργαζόμενους και τους άμεσα εμπλεκομένους (προμηθευτές, καταναλωτικό κοινό κ.ο.κ.), κανένα ενδιαφέρον για το δημόσιο συμφέρον - γενικώς κανένα δεν τον απασχολεί απολύτως τίποτα. Τα φράγκα να πέσουν, οι δανειστές να ευχαριστηθούν, οι επενδυτές να σιγουρευτούν ότι απόκτησαν κάτι "κοψοχρονιά" ώστε όταν ρθει η ώρα του "απολογισμού" τους να είναι σίγουροι ότι θα "επιβραβευτούν" για τον "κόπο" τους.

Κλασσικότερο παράδειγμα όλων είναι ο ΟΠΑΠ. Η "κότα με χρυσά αυγά" στην οποία στηρίχθηκε ένα ολόκληρο αθλητικό οικοδόμημα, ο οργανισμός που τάισε χιλιάδες ρουσφέτια για δεκαετίες, η (κρατική) εταιρεία-μονοπώλιο που για χρόνια χρηματοδότησε οτιδήποτε άσχετο ή σχετικό με τον ελληνικό αθλητισμό ή πολιτισμό. Ήταν από τα πρώτα "πρότζεκτ" που έβαλαν στο μάτι οι δανειστές και το οποίο οι πρώτες μνημονιακές κυβερνήσεις "υπερήφανα" εκτέλεσαν.

Για τους απίστευτους όρους πώλησης και για τα χατήρια της κυβέρνησης προς τον ΟΠΑΠ έχουμε γράψει στο παρελθόν (διαβάστε εδώ για τα πρόσφατα

Όμως το πανηγύρι έχει και συνέχεια: πρόσφατα ο ΟΠΑΠ κινητοποιήθηκε για πρώτη φορά ενάντια στους πράκτορές του. Ο λόγος προφανής: βγάζουν πολλά για ένα μονοπώλιο. Ο ΟΠΑΠ πλέον μπορεί - στην Ελλάδα της ξεφτίλας - να "χρηματοδοτήσει" αλλαγές, ν' ανοίξει δικά του πρακτορεία και να βρει άλλους "πράκτορες" που θα ζητούν λιγότερα ως ποσοστό διεκπεραίωσης. Καμία αντιπολίτευση δεν μπορεί να τον κατηγορήσει, ο κρατικός έλεγχος είναι επιεικώς αστείος και οι αντιδράσεις/αντιστάσεις της κοινωνίας είναι μηδενικές. Αν θέλει (που λέει ο λόγος) βάζει και ημίγυμνες καλλονές να κάνουν κονσομασιόν. Ποιος θ' αντιδράσει; Ο Τσακαλώτος; Ή ο Βερναρδάκης; Ας είμαστε σοβαροί. Παρά την αρχική αντίδραση των πρακτόρων, ο ΟΠΑΠ εφάρμοσε την τακτική "διαίρει και βασίλευε" (υποσχόμενος πολλά σε λίγους), πλήρωσε αρκετούς δημοσιογράφους/sites ώστε να γραφτούν ορισμένα θετικά άρθρα για τη "σοβαρότητα και φερεγγυότητα του οργανισμού σε δύσκολες εποχές" ενώ στο τέλος εκβίασε και τους μικρό-πράκτορες. Έτσι πολλοί υπέγραψαν τις "καινούργιες" συμβάσεις συνεργασίας, που φέρνει τους πράκτορες σε μειονεκτική θέση, με λίγα δικαιώματα και πολλές υποχρεώσεις. Η κοινή γνώμη δεν ασχολήθηκε με το θέμα γιατί ο ΟΠΑΠ είναι ιδιωτικός και γιατί υπάρχει η (σωστή εν πολλοίς) άποψη στην κοινή γνώμη ότι "οι πράκτορες βγάζουν πολλά".

Το πανηγύρι όμως δε σταμάτησε εκεί. Όπως αποκαλύπτει το News24 στην πρόσφατη γενική συνέλευση οι μέτοχοι, παρά την μη επίτευξη στόχων για κερδοφορία του οργανισμού, αποφασίστηκαν να μοιραστούν 3,7 εκ. ευρώ από τα κέρδη της εταιρείας σε bonus για το 2016. Αυτό-καθεαυτό προφανώς και δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει - αφού η εταιρεία είναι ιδιωτική. Αυτό όμως αλλάζει όταν μέρος της επιχειρηματολογίας για τα μπόνους βασίζεται στην περίφημη υπόθεση των μηχανημάτων βιντεολόττο. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Μ. Πετρόπουλου: "...Αν και δεν υπήρξε ερώτηση μετόχου στη Συνέλευση για το αν υπάρχει και πώς εξελίσσεται η διαπραγμάτευση για την επιστροφή των μισών vlts (των 17.500 από τα 35.000) με επιστροφή από το Δημόσιο στην ΟΠΑΠ 260 εκ. ευρώ, υπήρξε ερώτηση για το κόστος καθυστέρησης του project. Η διοίκηση της εταιρείας τόνισε –απαντώντας στην ερώτηση του μετόχου- το μεγάλο κόστος που την επιβαρύνει από την καθυστερημένη έναρξη του παιχνιδιού. Ειδικότερα ο κ. Ziegler είπε: «ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε το καλοκαίρι του 2015 και είχαμε τεράστιο κόστος από την καθυστέρηση, πολλά εκατομμύρια ευρώ... «Η ΟΠΑΠ ΑΕ», συνέχισε, «έχει πληρώσει από το 2011 τα 560 εκ. ευρώ και αν υπολογίσουμε τους τόκους αυτή της πρόωρης πληρωμής, το κόστος είναι ακόμη μεγαλύτερο...» Να θυμίσουμε εδώ ότι η ΟΠΑΠ ΑΕ, είχε κάνει αγωγή διεκδίκησης 1 δισ. ευρώ ως αποζημίωσης για το ότι δεν μπορούσε να ξεκινήσει το παιχνίδι vlts, λόγω του προηγούμενου Κανονισμού της Επιτροπής Παιγνίων. Ο νυν Πρόεδρος της Επιτροπής Παιγνίων ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2016 τη διαπραγμάτευση με την ΟΠΑΠ ΑΕ για να πάρει πίσω την αγωγή διεκδίκησης 1 δισ. ευρώ από το Δημόσιο (προσφεύγοντας στη Διαιτησία) για την καθυστέρηση στην εκκίνηση του παιχνιδιού. Η διαπραγμάτευση, κατέληξε στον ευνοϊκό Κανονισμό για τα φρουτάκια της 1ης Νοεμβρίου, αλλά ο ΟΠΑΠ δεν απέσυρε όλες τις απαιτήσεις του για κόστη από την καθυστερημένη έναρξη του παιχνιδιού. Δηλαδή παρότι η Επιτροπή Παιγνίων παραχώρησε τον Κανονισμό που χρειαζόταν ο ΟΠΑΠ για να ξεκινήσει το παιχνίδι, τον Νοέμβριο του 2016, η απαίτηση της ΟΠΑΠ ΑΕ για αποζημίωση δεν είχε κλείσει. Ακόμη και σήμερα η ΟΠΑΠ ΑΕ μπορεί να ζητά από την κυβέρνηση εκατοντάδες εκ. ευρώ ως αποζημίωση για την καθυστέρηση στην εκκίνηση των vlts. Διαθέτει έτσι ένα διαπραγματευτικό χαρτί, στο αίτημά της να πάρει πίσω κεφάλαια ύψους 260 εκ. ευρώ, ( δίνοντας πίσω τα μισά από τα φρουτάκια που εξασφάλισε το 2011) και η κυβέρνηση μια καλή διακιολογία για να ικανοποιήση αυτή την απαίτηση. Για παράδειγμα αν η αποζημίωση που ζητά ο ΟΠΑΠ για την καθυστέρηση στην υλοποίηση του σχεδίου είναι 500 εκ. ευρώ και παραιτηθεί από αυτά, αν πάρει τα 260 εκ. που ζητά για να επιστρέψει τα μισά φρουτάκια - το Δημόσιο και θα πληρώσει και θα έχει διαπραγματευτεί καλά. Ωστόσο αξίζει να θυμίσουμε ότι, αν η Επιτροπή Παιγνίων δεν δημοσίευε τον Κανονισμό για τα φρουτάκια που παρήγγειλε ο ΟΠΑΠ τον Νοέμβριο του 2016, το Δημόσιο θα έπαιρνε πίσω και τα 35.000 vlts αζημίως." (Για το παρασκήνιο της υπόθεσης των βιντεολόττο διαβάστε εδώ).

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Το κράτος πήρε για την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ 652 εκατομμύρια ευρώ με την προϋπόθεση ο νέος μέτοχος να δεχτεί την εξαγορά των κρατικών λαχείων από την εταιρεία (για 160 εκ. ευρώ περίπου) και να δώσει άλλα 560 εκατομμύρια ευρώ για τα φρουτάκια. Η συμφωνία συνήφθηκε ενώ όλοι οι ενδιαφερόμενοι γνώριζαν ότι λόγω των αντιδράσεων, της υπάρχουσας νομοθεσίας και των σίγουρων προσφυγών από τους ανταγωνιστές του ΟΠΑΠ στο συγκεκριμένο ζήτημα (δηλαδή την κοινοπραξία των εν Ελλάδι καζίνο) στην ευρωπαϊκή επιτροπή. Την τότε κυβέρνηση δεν την ένοιαζε γιατί ήξερε ότι δεν θ' ασκούσε εξουσία όταν θα έσκαγε η βόμβα. Τον καινούργιο ιδιοκτήτη δεν τον ένοιαζε γιατί ήξερε ότι θα έπαιρνε μέρος των χρημάτων πίσω, ενώ θα διατηρούσε ταυτόχρονα το εσωτερικό - ουσιαστικό - μονοπώλιο.

Έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Το κράτος σύντομα θα κληθεί να καταβάλει ένα μεγάλο ποσό σε μια ιδιωτική εταιρεία. Γιατί κάποιοι έδρασαν με τρόπο αφελή και επικίνδυνο. Θ' αποδοθούν ευθύνες άραγε γι' αυτό; Δυστυχώς αμφιβάλλουμε...

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Το είδαμε κι αυτό - "μαύρη αγορά" μετρητών στην Ελλάδα!

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που έχει αυτή τη στιγμή στον αναπτυγμένο κόσμο capital controls, τα οποία βάζουν περιορισμούς στη μία από τις τρεις βασικές αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε η Ενωμένη Ευρώπη, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Από το βράδυ της Κυριακής 28 Ιουνίου 2015, όταν ο κ. Τσίπρας με τηλεοπτικό του διάγγελμα ανακοίνωνε την εισαγωγή των capital controls, αυτή η «σύντομη παρένθεση», όπως την είχε χαρακτηρίσει, παραμένει ακόμη ανοιχτή.

Και όσο δεν κλείνει, το ευρώ που είναι κατατεθειμένο σε ελληνική τράπεζα έχει μικρότερη αξία από το ευρώ που έχουμε στην τσέπη μας ή από αυτό που βρίσκεται σε ξένη τράπεζα. Διότι το ευρώ στην ελληνική τράπεζα είναι δεσμευμένο και ο ιδιοκτήτης του δεν έχει άμεση πρόσβαση στις καταθέσεις του.

Για τον λόγο αυτόν άλλωστε έχει δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη «μαύρη» αγορά μετρητών, δηλαδή κάποιος αγοράζει μετρητά πληρώνοντας με καταθέσεις. Μόνο που η συναλλαγή δεν γίνεται στην ονομαστική αξία των μετρητών, αλλά χρεώνεται προμήθεια της τάξεως του 5%-6%, η οποία μπορεί να φθάσει ως και 10%. «Οπου σε πιάσει κανείς, ανάλογα με την ανάγκη» αναφέρουν πηγές της αγοράς. Δηλαδή, για να πάρει κάποιος στα χέρια του μετρητά, π.χ., 5.000 ευρώ, μεταφέρει διατραπεζικά 5.250-5.500 ευρώ από τις καταθέσεις του.


Αυτό βέβαια δεν αφορά τον μέσο Έλληνα. Αφορά τους εμπόρους, τους προμηθευτές, τους εισαγωγείς - όλους εκείνους δηλαδή που μπορεί (για τους δικούς τους λόγους) να βρεθούν "στην ανάγκη".


Την ίδια ώρα, ακόμα και σήμερα, υπάρχει μια "κάστα" η οποία συνεχίζει να εξάγει χρήματα στο εξωτερικό χωρίς περιορισμούς, παίρνοντας "κατ' εξαίρεση" άδειες, επαναεισάγωντάς τα στη συνέχεια, έχοντας τη δυνατότητα ύστερα να τα κάνουν ανάληψη ως "καινούργιο" χρήμα.


Έτσι γιγαντώνεται ένα κομμάτι της παραοικονομίας που μέχρι πρίν 2 χρόνια, δεν υπήρχε ούτε κατά ιδέα.


Είναι ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ αυτό; Δεν υπογράφουν οι υπουργοί τις αποφάσεις, ούτε οι "ωφελούμενοι" είναι αποκλειστικά (εκ μεταγραφής ή μη) Συριζαίοι...Άρα σε πρώτη ανάγνωση, δεν έχει άμεση ευθύνη. Στην πραγματικότητα όμως, η ευθύνη είναι τεράστια: "Μιλημένοι" τραπεζικοί βγάζουν μαύρο χρήμα για να κάνουν τα στραβά μάτια, "γνωστοί - γνωστών" μεσολαβούν ώστε οι άδειες για εξαγωγή συναλλάγματων να δίνονται με μεγαλύτερη ευκολία (σε όρια φυσικά που να μην δημιουργούν προβλήματα στους εξαγωγείς) κ.ο.κ. Πολλοί γνωρίζουν αλλά κανείς δεν ασχολείται.

Έχουμε τη διαπραγμάτευση βλέπετε. Όταν τελειώσει "όλα θ' αλλάξουν προς καλύτερο". Μέχρι τότε όμως έχουμε να δούμε ακόμα πολλά...

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Ποινική δίωξη εναντίον Σάλλα και Προβόπουλου για μη προστασία δημοσίου χρήματος...Τι θα βγάλει;

Ορισμένα πράγματα πρέπει να γίνονται, όσο και αν αργούν. Έτσι με μεγάλη έκπληξη - αλλά με μικρή ως μέτρια κάλυψη από τα ΜΜΕ - πληροφορηθήκαμε ότι η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας, κατέθεσε ποινική δίωξη κακουργηματικού χαρακτήρα κατά του πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου και του πρώην Προέδρου του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλη Σάλλα.

Η δίωξη αφορά τα αποθεματικά Ασφαλιστικών Ταμείων και Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου τα οποία φέρεται να μην προστάτευσε ως όφειλε η ΤτΕ με αποτέλεσμα να χαθούν εκατομμύρια προς όφελος της Τράπεζας Πειραιώς (λεπτομέρειες εδώ).

Εμείς μαζί με πολλούς άλλους φωνάζουμε εδώ και χρόνια για τον τρόπο που η ΤτΕ, εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία οδήγησε με τις πράξεις της στον εκμηδενισμό των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων (θυμηθείτε τι λέγαμε εδώ). Τελικά μετά από πολλά χρόνια, η δικαιοσύνη λειτουργώντας με αντανακλαστικά Ρανταπλάν, αποφάσισε να διερευνήσει την υπόθεση και τελικά ν' ασκήσει διώξεις.

Θα φέρει η κίνηση αυτή τα χρήματα πίσω; Όχι βέβαια. Πιστεύει κανείς ότι θα υπάρξουν ποινές φυλάκισης; Φυσικά και όχι. Υπάρχει πιθανότητα να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα που θα ικανοποιήσει το "κοινό περί δικαίου αίσθημα"; Αμφιβάλουμε πάρα πολύ. 

Όμως παρόλα αυτά, η δίωξη χρειαζόταν. Και ας πέσουν τα πολιτικά τζάκια, η ΤτΕ, οι δανειστές, η αντιπολίτευση και κυβερνητικοί κύκλοι στην "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη για να πάει την υπόθεση στο αρχείο ή να αποδώσει πάλλευκους τους εν λόγω κυρίους, στην κοινωνία.

Δεν έχουμε αυταπάτες λοιπόν, αλλά όπως και να έχει, κάπου πρέπει να χτυπήσουν "καμπανάκια" για την πιθανότητα τιμωρίας ώστε κάποιοι να είναι πιο προσεκτικοί όταν βρίσκονται σε θέση ευθύνης. Το ότι υπάρχει μια "ελίτ" τραπεζιτών και πολιτικών που θεωρεί ότι είναι υπεράνω δικαιοσύνης είναι βαθιά ενοχλητικό και συνάμα αντιδημοκρατικό. 

Απ' αυτή την πλευρά και μόνο λοιπόν, η δίωξη είναι θετική εξέλιξη...

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Έρχονται τα πολιτικά "τζάκια" για να σώσουν την χώρα...

Η χώρα μας δεν έχει σωτηρία. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στα μνημόνια και στο γενικό ξεπούλημα της χώρας. Οφείλεται και στο πως τα κόμματα αντιλαμβάνονται την εξουσία και τα παντός είδους κρατικά αξιώματα.

Επί χρόνια είχαμε στο μυαλό μας την αξιακή ανωτερότητα της αριστεράς και πιστεύαμε ότι σε περίπτωση που αυτή έρθει στην εξουσία, τα αξιώματα θα μοιράζονταν με βάση την προσωπική αριστεία και κατάρτιση. Και όμως αυτό έμεινε στα λόγια με εγγονούς, ανηψιούς (δείτε σχετικά εδώ), συζύγους, τέκνα και συμβίους “αριστερών” και αριστερών να καταλαμβάνουν θέσεις ακόμα και αν ήταν πιο φελλοί και απ' τους φελλούς. Για να μη φέρουμε ως παράδειγμα το πως η σύντροφος του Πρωθυπουργού κατέληξε διδάσκουσα στο Πολυτεχνείο, ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε η Νατάσσα Καραμανλή (που από νηπιαγωγός σε μια 5ετία κατέληξε γιατρός).

Θα ήταν όμως λάθος να κατηγορήσουμε την αριστερά για νεποτισμό και οικογενειοκρατία. Στην ΝΔ συνωστίζονται ανηψιοί, γιοι, κόρες και εγγονές πρώην βουλευτών και υπουργών. Σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Real News”, αποτύπωσε (με συνέπεια και υπομονή γιατί η λίστα ήταν μεγάλη) σειρά ονομάτων: Νίκος Κωστόπουλος (γιός του πρώην βουλευτή Αρκαδίας Δημήτρη Κωστόπουλου), Ντόρα Πάλλη (κόρη της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά), Ιωάννα Γκελεστάθη (κόρη του πρώην υπουργού Νίκου Γκελεστάθη), Γιάννης Μελάς (γιός του πρώην βουλευτή Τάκη Μελλά), Δημήτρης Κούβελας (γιός του Σωτήρη Κούβελα – ο οποίος πάντως έχει και εναλλακτική τον Δήμο αν δεν επιλεχθή), Σπήλιος Λιβανός (γιός του Διονύση Λιβανού), Γιώργος Αγγελόπουλος (γιός του πρώην υφυπουργού Νίκου Αγγελόπουλου), Εύη Καραμπίνα (κόρη του Κώστα Καραμπίνα, πρώην βουλευτή Άρτας), Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης (ανηψιός αυτός του πρώην βουλευτή της ΝΔ στα Χανιά) και καμία πενηνταριά άλλοι συνωστίζονται και βάζουν όλα τα κομματικά μέσα που έχουν για να είναι στα ψηφοδέλτια.

Προφανώς ανάμεσά τους (ακόμα και στατιστικά να το πάρει κανείς) θα υπάρχουν άνθρωποι άξιοι, με όρεξη και ιδέες που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να φτιαχτεί μια καλύτερη Ελλάδα. Αλλά...Υπάρχει ένα αλλά: όταν κάποιος χρησιμοποιεί κομματικά “μέσα” για να πάρει μια θέση στα ψηφοδέλτια του κόμματός που υποστηρίζει και η χρησιμότητά του “έθνος”  βασίζεται στο πόσες ψήφους μπορεί να φέρει στο κόμμα (κάτι που εφαρμόζεται φυσικά και στους Τουρκο-υποκινούμενους, μουσουλμάνους βουλευτές της Θράκης), δεν μπορεί να θεωρηθεί ως “φρέσκος”. Οι παλαιοκομματικές πρακτικές ούτε “καινούργιες” είναι, ούτε “φρέσκιες”. Επίσης είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρχει ελπίδα για την ίδια την χώρα όταν τα κόμματα βασίζονται σε υποψηφίους από “τζάκια”: στην κρίσιμη ώρα, η συντριπτική τους πλειοψηφία θα ακολουθεί την κομματική πειθαρχία και τα συμφέροντα που τους προώθησαν στη βουλευτική έδρα. Για το καλό της πατρίδας και του λαού ας μη γίνεται λόγος καλύτερα.

Έτσι λοιπόν ακόμα και αν ο λαός είχε διάθεση να ψηφίσει “τους άριστους” (πράγμα που όπως γνωρίζουμε πάλι στην πλειοψηφία δε συμβαίνει, αφού το ρουσφέτι καλά κρατεί στον 21ο αιώνα), αυτό θα είναι αδύνατο να συμβεί αν οι θέσεις στα ψηφοδέλτια είναι καλυμένες από γόνους, εγγονούς και συγγενείς πρώην υπουργών και βουλευτών.

Για το ότι η “νέα ΝΔ” του Κυριάκου Μητσοτάκη (που δεν ήξερε ως βουλευτής ότι όταν παραγγέλνεις κάτι  – βλέπε τηλεφωνικό κέντρο -  από μια εταιρεία – βλέπε Siemens – ότι πρέπει να το πληρώσεις κιόλας), ετοιμάζεται ν' αλλάξει την Ελλάδα βασισμένο στην κομματική επετηρίδα “αποκατάστασης τέκνων πρώην βουλευτών και υπουργών”, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα...


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Συντάξεις μπορεί να μην έχουμε, αλλά θα μπορούμε να κάνουμε ελεύθερο κάμπινγκ!

Τελικά στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Εκατό σαράντα βουλευτές και βάλε δεν αντιδρούν για το γεγονός ότι η αγορά εργασίας είναι κατακρεουργημένη, με μεγαλόεργοδότες να πληρώνουν 300 ευρώ για ένα δεκάωρο εργασίας. Δεν καταθέτουν έστω και μια επερώτηση για το ότι υπάρχουν εργοδότες που βάζουν μπράβους να μαζεύουν δώρα και ποσοστό επί των μισθών από τους εργαζομένους τους. Δεν ασχολούνται με το ότι ετοιμάζεται να ξεπουληθεί το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ. Είναι έτοιμοι να ψηφίσουν (έστω και με “πόνο καρδιάς”) μειώσεις στην έκπτωση φόρου και τις συντάξεις. Δεν ιδρώνει το αυτί τους για το ότι στις επιτροπές για τον υπολογισμό των αντικειμενικών αξιών, έχουν εισβάλλει πραγματογνόμωνες του εξωτερικού που ζητούν επιτακτικά ο καθορισμός των τιμών των ακινήτων να ελέγχεται από αυτούς (!!!).

Αλλά για να μη νομίζουμε πως κοιμούνται όρθιοι (που κοιμούνται δηλαδή), κατέθεσαν ερώτηση σύμφωνα με την οποία ζητούν την απελευθέρωση του “ελεύθερου κάμπινγκ”, επισημαίνοντας το ότι με τον υπάρχον καθεστώς καταπατώνται τα “συνταγματικά δικαιώματα” εκείνων που θέλουν να κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ.

Δηλαδή ρε παιδιά είστε σοβαροί; Καταρχήν έχετε ποτέ πάει σε μέρη που “υπεύθυνοι πολίτες” εξασκούν τα “συνταγματικά δικαιώματά τους για ελεύθερη απόλαυση της φύσης”; Έχετε δει το σκουπίδι, τα πλαστικά και τη βρώμα που υπάρχει; Έχετε δει το πως οι “υπεύθυνοι πολίτες” αφήνουν κυριολεκτικά καμμένη γη όταν φεύγουν, αφήνοντας ένα χάος το οποίο υποχρεούνται άλλοι να μαζέψουν, χωρίς να έχουν καμία υποχρέωση, απλά γιατί λυπούνται το περιβάλλον και τη φύση; Έχετε δει πως συμπεριφέρονται οι “ελεύθεροι κατασκηνωτές” στις παραλίες που κατασκηνώνουν, καταλαμβάνοντας μερικά στρέμματα παραλίας ο καθένας με το στανιό, χωρίς να υπολογίζουν τους υπόλοιπους που απλώς θέλουν να κάνουν ένα μπάνιο και να φύγουν; Για να μη μιλήσουμε για θέματα προσωπικής υγιεινής και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος όσο αφορά αυτό τον τομέα.

Προφανώς βέβαια και υπάρχουν υπεύθυνοι κατασκηνωτές. Που σέβονται το περιβάλλον, μαζεύουν τα σκουπίδια τους, σέβονται τον χώρο που καταλαμβάνουν και το διπλανό τους. Αλλά αυτοί είναι πλέον δυστυχώς μειοψηφία και κάνουν τις διακοπές τους σε συγκεκριμένα (λίγα) μέρη. Στις υπόλοιπες περιοχές που γίνεται ελεύθερο κάμπινγκ παράνομα, επικρατεί το χάος. Σε μια χώρα που η παιδεία και ο σεβασμός στο περιβάλλον και στον συνάνθρωπο έχουν πάει περίπατο – και που χρειαζόμαστε ένα απορριματοφόρο για κάθε γωνία – οι δήμοι δεν έχουν ούτε το προσωπικό ούτε την οικονομική δυνατότητα ν' αντιμετωπίσουν τις ανάγκες των οργανωμένων (και μη) παραλιών. Επομένως η νομοθετικά πλήρης απελευθέρωση του κάμπινγκ είναι μάλλον μια ουτοπία, ανάμεσα στις πολλές ιδεοληπτικές ουτοπίες που έχουν καταβάλει το μυαλό των βουλευτών της κυβέρνησης. Το μόνο που συμβεί – αν ψηφιστεί αυτή η ανέξοδη τροπολογία – θα είναι επέκταση του μπάχαλου στο ήδη υπάρχον.

Αλλά βέβαια το ερώτημα είναι άλλο...Έχουμε κάποιους ανθρώπους που ξόδεψαν χρόνο να μπουρδολογήσουν ασύστολα συγγράφοντας ένα κείμενο μερικών σελίδων για το ελεύθερο κάμπινγκ. Για τα συνταγματικά δικαιώματα των ανθρώπων που πληρώνουν (τον άδικο κατά τον Αλέξη φόρο) ΕΝΦΙΑ, για εκείνους που ετοιμάζονται να δεχτούν 14η μείωση στην σύνταξή τους ή για εκείνους που αναγκάζονται να προκαταβάλουν το 100% του φόρου της επόμενης χρονιάς (κάτι που προφανώς επίσης δεν έχει κάποια λογική), υπάρχει καμία τροπολογία ή έστω κάποια ουσιαστική αντίδραση εντός κοινοβουλίου; Ή γι' αυτούς υπάρχει μόνο "στεναχώρια"; 


Λαϊκισμός θα μας πείτε...Ας το δεχτούμε… Καλύτερα όμως λαϊκιστής, παρά “τζάμπα μάγκας” για θέματα που αφορούν φίλους και γνωστούς...

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ο ελληνισμός που δε γνωρίζουμε (μέρος 1ο: Ρουμανία, Βουλγαρία, Σκόπια, Αντιόχεια)

Το να έχει κανείς γνώση και συναίσθηση της ιστορίας του δεν αποτελεί στοιχείο εθνικισμού. Αποτελεί απαραίτητη γνώση για ένα έθνος που επιζητά την απαραίτητη συνέχεια στον χρόνο. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε πρέπει να γνωρίζουμε τι έγινε λάθος στο παρελθόν και ν' αποφύγουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον. Διαφορετικά είμαστε καταδικασμένοι...
Η ανάρτηση αυτή δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτισμό ή να οδηγήσει στην μοιρολατρία ("έτσι κάναμε πάντα, δεν πρόκειται ν' αλλάξουν τα πράγματα") ή ακόμα και ν' αναζωπυρώσει έχθρες. Θεωρούμε όμως ότι πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι πριν από - όχι τόσα πολλά χρόνια - ο ελληνισμός είχε συμπαγείς πληθυσμούς σε πάρα πολλές βαλκανικές και μη χώρες. Αυτοί οι Έλληνες δεν ήταν μόνο εκεί για γενιές εκεί: άκμαζαν και πρόσφεραν τόσο στην χώρα που ζούσαν, όσο και στον ελλαδικό χώρο με ποικίλους τρόπους...
Θ' αποφύγουμε ν' αναφέρουμε πράγματα που γνωρίζουν οι περισσότεροι, όπως π.χ. για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου, την Κύπρο και την Βόρεια Ήπειρο. Θα μιλήσουμε για τον ξεχασμένο ελληνισμό που άκμασε και παράκμασε σε άλλες γωνιές του κόσμου...

Ρουμανία: οι Έλληνες στην Ρουμανία είχαν παρουσία στα πολιτικά πράγματα της περιοχής από την εποχή των Ελλήνων ηγεμόνων στις παραδουνάβιες χώρες (επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Καντακουζηνοί, Βασαράβες, Μαυροκορδάτοι, Μαυρογέννηδες, Μουρούζηδες και Καλλιμαχήδες μεταμόρφωσαν κυριολεκτικά την άρχουσα τάξη της χώρας, η οποία δεν είναι τυχαίο ότι μιλούσε γαλλικά και ελληνικά, δημιουργώντας ένα φιλελληνικό κλίμα στο λαό και επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ρουμάνικες βλέψεις στην Μακεδονία άρχισαν να γίνονται έντονες όταν η επιρροή των ελληνικών οικογενειών άρχισε να φθίνει. Ένας από τους τελευταίους Έλληνες πολιτικούς της χώρας ήταν ο Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός, που διατέλεσε πρωθυπουργός της Ρουμανίας 2 φορές, τη 2η φορά μεταξύ του 1906-1907. Οι περισσότεροι Έλληνες έφυγαν στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, είτε στην Ελλάδα, είτε σε Σκανδιναβικές χώρες - παρόλα αυτά υπάρχουν μικροί θύλακες κυρίως στην περιοχή της Τούλτζια.

Βουλγαρία: Οι ανταγωνιστικές σχέσεις της χώρας αυτής με την χώρα μας, είχαν τεράστιο αντίκτυπο σε ελληνικούς πληθυσμούς που ζούσαν στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και στην Ανατολική Ρωμυλία. Αγχίαλος, Μεσημβρία, Σωζόπολη, Αγαθούπολη, Στενήμαχος και Πύργος (Μπουργκάς) είχαν συμπαγείς και κατά πλειοψηφία ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίοι - σε αρκετές περιπτώσεις - επιβίωσαν μέχρι τις παρυφές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, για να εκδιωχθούν οριστικά στο τέλος αυτού (έχοντας περάσει μια βασανιστική περίοδο, τον καιρό που η Βουλγαρία ήταν στον πόλεμο ως μέλος του γερμανικού άξονα). 

Σκόπια: Η εγκατάλειψη του ελληνισμού της ΠΓΔΜ αποτελεί μια από τις πιο μελανές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι μόνο το ότι το Μοναστήρι (που είχε κατά πλειοψηφία ελληνικό πληθυσμό κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων) και οι Έλληνες αυτού εγκαταλήφθηκαν στην τύχη τους, την περίοδο εκείνη. 
Είναι γνωστή η διαμάχη Κωνσταντίνου - Βενιζέλου για το προς τα που θα έπρεπε να προελάσει ο ελληνικός στρατός (προς το Μοναστήρι όπου οι Έλληνες ήταν περισσότεροι ή προς την Θεσσαλονίκη όπου είχε στρατηγική σημασία αλλά μικρότερο ελληνικό πληθυσμό). Αυτό όμως που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι κατά τη διάρκεια του 1ου Βαλκανικού Πολέμου η συμφωνία μεταξύ Σερβίας και Ελλάδας ήταν να παραδοθεί η πόλη στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο σερβικός στρατός εισήλθε στην πόλη μετά την μάχη του Μοναστηρίου και αρνήθηκε να την παραδώσει στη Βουλγαρία ή την Ελλάδα: Η ατυχία για τους Έλληνες της περιοχής είχε να κάνει με το ότι ένα κομμάτι του ελληνικού στρατού (που προέλαυνε προς την πόλη) έχασε από τους Οθωμανούς στο Σόροβιτς, με αποτέλεσμα να προλάβουν οι Σέρβοι και να κατακτήσουν την πόλη.
Στη συνέχεια - και στα πλαίσια της "καλής γειτονίας" οι ελληνικές κυβερνήσεις έπαψαν ν' ασχολούνται με τους Έλληνες που είχαν μείνει στην περιοχή του Βαρδάρη, ενώ παράλληλα αντιμετώπισαν ως "ξένους" τους σλαβόφωνους πληθυσμούς, ελληνικής συνείδησης όμως που ζούσαν εντός των συνόρων. Οι περιοχές αυτές έγιναν πεδίο προπαγάνδας (πάντα εύκολο σε περιοχές αποκλεισμένες και καταπιεσμένες), που σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό μέρους των μαχητών του ΔΣΕ στην "άλλη πλευρά", την αμφίσημη θέση του ΚΚΕ για την Μακεδονία σε μια κρίσιμη πολιτικά περίοδο (μια απόφαση που στη συνέχεια άλλαξε, έχοντας κάνει όμως μεγάλη ζημιά στα εθνικά μας συμφέροντα), και την ουσιαστική αδιαφορία των ελληνικών κυβερνήσεων για το "Μακεδονικό" που μόλις είχε αρχίσει να επανακινείται από τον Τίτο, οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση στην περιοχή. Το τραγικό; Βλαχόφωνοι ελληνικής συνείδησης και Έλληνες ζουν και σήμερα στα Σκόπια. Η CIA (την ίδια ώρα που μιλάει για καταπιεσμένους Τούρκους και "Μακεδόνες" στην χώρα μας) αναφέρεται σε περίπου 100 χιλιάδες "καταπιεσμένους" Έλληνες, κάτι που ο αλήστου μνήμης Κίρο Γκλιγκόροφ είχε αναφέρει σε συνέντευξή του (σε προσπάθειά του να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τ' όνομα της χώρας). Το ποια είναι η αλήθεια είναι άγνωστο - το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι οι Βλάχοι αναφέρονται στις τελευταίες απογραφές της χώρας ως ξεχωριστοί εθνοτική ομάδα, πράγμα που δεν ίσχυε (δηλ. κατατάσονταν με τους Έλληνες) μέχρι τις απογραφές του 1992.

Αντιόχεια: Κατ' εξαίρεση σ' αυτή την ενότητα, θα μιλήσουμε για την περιοχή δικαιοδοσίας του σημερινού Πατριαρχείου της Αντιόχειας. Κατ' αρχήν πρέπει να πούμε ότι το Πατριαρχείο της Αντιόχειας, έχει το παράδοξο να έχει την έδρα του σε διαφορετική πόλη απ' αυτήν του τίτλου του, μιας και η Αντιόχεια (που αν και ιστορικά θεωρείται ως "συριακή") ανήκει στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας (από το 1939). 
Στην περιοχή της Αντιόχειας ο ελληνισμός άκμασε μέχρι τον 8ο αιώνα. Μετά είχαμε πολλούς εξισλαμισμούς μ' αποτέλεσμα η πόλη να πέσει σε παρακμή. Στην περιοχή ακόμα και σήμερα υπάρχουν ορισμένα ελληνόφωνα χωριά, που οι κάτοικοί τους ζουν σε συνθήκες που θυμίζουν τους κρυπτοχριστιανούς της Καππαδοκίας και του Πόντου.
Στα 1343 η έδρα του Πατριαρχείου μεταφέρθηκε στην Δαμασκό, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Όπως ήταν φυσικό - και παρά τις διώξεις της Ορθοδοξίας στην περιοχή όπου ο καθολικισμός υποστηρίχθηκε από τους Άραβες αρχικά και τους Οθωμανούς αργότερα - γύρω από το Πατριαρχείο συσπειρώθηκε ο ελληνισμός της περιοχής. Από τα 1860 όμως και μετά ο ελληνισμός άρχισε να φθίνει, διωκόμενος όπως και το υπόλοιπο μη αραβόφωνο χριστιανικό στοιχείο. Το αποτέλεσμα ήταν στα 1898, μετά την παραίτηση του τότε Πατριάρχη Σπυρίδωνα, η εκλογική Σύνοδος να διασπαστεί (με τη μειοψηφία να ζητά να γίνει κατάλογος εκλόγιμων και με πρόσωπα από άλλα Πατριαρχεία, όπως γινόταν μέχρι τότε και την πλειοψηφία να διαφωνεί θέλοντας να αποκλεισθούν όσοι δεν ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας) και να γίνεται εκλογή Άραβα Πατριάρχη. Από τότε η ελληνική παρουσία στο Πατριαρχείο ακολούθησε την πορεία του ελληνισμού της περιοχής: παρά την μικρή αύξηση αριθμών (λόγω του ερχομού στην Συρία πολλών Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων μετά την Μικρασιατική καταστροφή), η πλειοψηφία εγκατέλειψε την περιοχή - με τελευταίο μεγάλο κύμα να εγκαταλείπει την Συρία και το Λίβανο τη δεκαετία του 1960. Οι παλιοί Έλληνες ιεράρχες εγκατέλειπαν τα εγκόσμια και δεν υπήρχε κανείς να τους αντικαταστήσει πλέον. Ο τελευταίος Έλληνας ιεράρχης του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν ο Μητροπολίτης πρώην Βαγδάτης και Κουβέιτ Κωνσταντίνος, ο οποίος έκλεισε τον κύκλο των Ελλήνων ιεραρχών του Πατριαρχείου το 2014, μετά από 45 ολόκληρα χρόνια αρχιερατείας.
Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκυμανταίρ από τα 2005 για τον ελληνισμό της Μέσης Ανατολής μπορείτε να δείτε εδώ:

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Η&Μ, Jumbo, Μουστάκας - και η λίστα των εκμεταλλευτών όλων και μεγαλώνει...

Διαβάζουμε ότι - στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης πάντα - οι δανειστές επιμένουν για την απελευθέρωση των απολύσεων, επίδοση του δικαιώματος της ανταπεργίας στους εργοδότες, μη γενίκευση των συλλογικών συμβάσεων σε όσους κλάδους δεν έχουν κλαδική σύμβαση και γενικώς συνέχιση του μπάχαλου που επικρατεί σήμερα και αποτελεί αποτέλεσμα των προηγούμενων τριών μνημονίων.
Διατείνονται ότι έτσι "θα έρθουν επενδύσεις" στην χώρα. Βέβαια το ότι σοβαροί επενδυτές δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ, όσο ο Σόιμπλε και η παρέα του αφήνουν να εννοηθεί ότι υπάρχει πιθανότητα Brexit, δεν το αναφέρει κανείς.
Όπως κανείς - και ιδιαίτερα οι δανειστές - δεν ενδιαφέρεται ότι σε μια χώρα που η μερική απασχόληση (στα χαρτιά και μισθολογικά είναι μερική - γιατί στις απαιτήσεις είναι πλήρης και απόλυτη) είναι πλέον καθεστώς, οι απαιτήσεις των εργοδοτών θυμίζουν μεσαίωνα.
Έχουμε διαβάσει πολλά τα τελευταία χρόνια (ΜΚΟ ν' αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους την ίδια ώρα που εισπράττουν παχυλές εθνικές και εργοδοτικές επιδοτήσεις, την Sergio Tacchini να πληρώνει 4ωρα αλλά ν' απαιτεί 8ωρη εργασία, τα Jumbo να προσλαμβάνουν εποχιακούς ημιαπασχολούμενους που θα πρέπει να είναι 1 ώρα πριν και να φεύγουν 2 ώρες μετά τη λήξη του ωραρίου), αλλά είναι η πρώτη φορά που σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, βγαίνουν τόσες πολλές υποθέσεις στη φόρα.
Καταρχήν είχαμε την υπόθεση της αλυσίδας καταστημάτων παιχνιδιών "Μουστάκας", στην οποία η δικτατορικές πρακτικές και οι παραβιάσεις ωραρίου είναι καθεστώς - αν και βέβαια ωχριούν μπροστά στα όσα γίνονται στα Jumbo. Εκεί η υπόθεση βγήκε στη φόρα χάρις μια ανακοίνωση προς τους εργαζομένους που υπενθύμιζε μεταξύ των άλλων ότι  "πρέπει να παίρνετε άδεια για το οτιδήποτε" (αλίμονο δηλαδή σε όποιον τον πιάσει κόψιμο και ο προϊστάμενος λείπει σε διάλλειμμα) και πως "αν συνδυάσετε το γεγονός ότι έξω υπάρχει μεγάλη ανεργία, οι εποχές είναι δύσκολες και σίγουρα ένα σταθερό εισόδημα είναι καλύτερο από το τίποτα ή το ταμείο ανεργίας. Οσοι έχουν υποχρεώσεις το γνωρίζουν καλύτερα... Και αν μάθετε τη δουλειά σωστά, αφήσετε τις προστριβές, τότε δουλεύοντας κάθε μέρα τους προαναφερόμενους βασικούς κανόνες θα είμαστε μία δεμένη και λειτουργική ομάδα". Η ανακοίνωση έκανε μια μεγάλη βόλτα στο διαδίκτυο, το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) έκανε ντου και βρήκε διάφορα ενδιαφέροντα (με τα πρόστιμα ν' αναμένονται).
Μετά είχαμε την H&M. Μια πολυεθνική εταιρεία που έχει υπογράψει συμφωνία με τη διεθνή συνδικαλιστική οργάνωση στον κλάδο του Εμπορίου (UNI Commerce), η οποία μάλλον όμως εξαιρεί την χώρα μας, αφού η εταιρεία προσπάθησε να τροποποιήσει - προς το χειρότερο - τις συμβάσεις εργασίας όπως καταγγέλθηκε και έγινε θέμα στα ΜΜΕ. Ευτυχώς και εδώ ο ΣΕΠΕ επενέβει και ανέστειλε της διαδικασίας νέας τροποποίησης των ατομικών συμβάσεων ζητώντας από την H&M να δώσει αναλυτικές εξηγήσεις για τις παραβιάσεις στην εργατική νομοθεσία. Συγκεκριμένα, το ΣΕΠΕ εντόπισε παραβιάσεις που αφορούν σε υπερεντατικοποίηση της εργασίας, μετακίνηση υπαλλήλων σε όλη την Ελλάδα χωρίς αποζημίωση εξόδων, τροποποίηση του χαρακτήρα συμφωνημένου επιδόματος προς τους εργαζόμενους και υποχρέωση κάλυψης των εξόδων εκπαίδευσης υπαλλήλων από τους ίδιους.
Αν νομίζετε όμως ότι το "πανηγύρι" τελειώνει στις μεγάλες αλυσίδες κάνετε λάθος. Επεκτείνετε δυστυχώς και στην περιφέρεια, εκεί που θεωρητικά οι σχέσεις "εργοδοτών-εργαζομένων" είναι πιο "ανθρώπινες". Το ρεπορτάζ της σελίδας patratimes "φωτογραφίζει" επιχείρηση ενδύματος της Πάτρας που έχει εκδόσει δεκάλογο σύμφωνα με τον οποίο η 3λεπτη καθυστέρηση προσέλευσης χρεώνεται ένα μεροκάματο και οι πληρωμές για τις υπερωρίες που γίνονται για δεδουλευμένες Κυριακές και αργίες επιστρέφονται στον εργοδότη!
Βέβαια το τελευταίο αποτελεί κοινό τόπο εδώ και καιρό σε όλη την Ελλάδα, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάποιος εργοδότης έχει αποθρασυνθεί τόσο πολύ ώστε να κυκλοφορεί "δεκάλογο" χωρίς να φοβάται μήπως πέσει στα χέρια του ΣΕΠΕ ή γίνει αγωγή εις βάρος του για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας.
Το συμπέρασμα λοιπόν απλό: μήπως η "Ευρώπη των λαών" που δήθεν αγωνίζεται για τους Ευρωπαίους πολίτες να ζητήσει προστασία των εργαζομένων στην χώρα μας, αντί για περαιτέρω ξεγύμνωμα των λίγων δικαιωμάτων που τους έχουν απομείνει;

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Ελλάδα - ένας οικονομικός παράδεισος

Η Ελλάδα είναι ένας οικονομικός παράδεισος. Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι σηκώνουν το μεσαίο δάκτυλο στους αντιπάλους τους - γιατί αποδεικνύεται ότι η σκληρή λιτότητα αποδίδει, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών μας "θαυμάζουν" για την αντοχή μας και η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα πρωτοφανή οικονομικά πλεονάσματα που πετυχαίνονται. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί όπως αναφέρει η εφημερίδα "Τα Νέα": "Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών δείχνουν ότι το πρώτο δίμηνο του 2017
ο προϋπολογισμός εμφάνισε πρωτογενές πλεόνασμα 2,123 δισ. ευρώ. Σε πρώτη ανάγνωση πρόκειται για επίδοση αναμφίβολα θετική, ιδίως αν συνεκτιμηθεί ότι σε ετήσια βάση ο προϋπολογισμός προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 3,793 δισ. ευρώ."

Και μετά όλοι εμείς κλείνουμε τις τηλεοράσεις, κλείνουμε το router (γιατί νομίζουμε ότι αυτά που διαβάζουμε είναι ειδήσεις που έχουν μείνει στο cache από το 2004) και βγαίνουμε έξω στο δρόμο. Πάμε στην τράπεζα και βλέπουμε τους λογαριασμούς μηδενικούς, ανοίγουμε την αλληλογραφία και βλέπουμε ΔΕΗ/ΟΤΕ/κοινόχρηστα στα ύψη (όπως πάντα), πάμε στο σουπερμάρκετ και βλέπουμε τα προϊόντα να είναι ανατιμημένα και αναρωτιόμαστε πως οι παλιοί έτρωγαν όσπρια 5 φορές την εβδομάδα, αφού και αυτά τα ρημάδια είναι πανάκριβα. Μετά - όσοι έχουν δουλειά - πάνε και δουλεύουν ένα 10ωρο ως ημί-απασχολούμενοι για 400 ευρώ, χρησιμοποιώντας ένα λεωφορείο του οποίου η τιμή εισιτήριου έχει αυξηθεί κατά 40% από την αρχή της κρίσης. Αυτοί που δεν έχουν, πάνε και πίνουν καφέ στα Mikel που τους τον σερβίρουν εργαζόμενοι των 3 ευρώ την ώρα. Οι συνταξιούχοι στήνονται στα ΑΤΜ και απορούν αν αυτό που λαμβάνουν είναι σύνταξη ή το πάλε ποτέ δώρο του Πάσχα - μετά θυμούνται ότι οι συντάξεις έχουμε μειωθεί 13 φορές και ότι τα δώρα έχουν καταργηθεί παντού, εκτός από τα όνειρα του Τζανακόπουλου και τις ιστορίες με τον Άγιο Βασίλη.

Όταν γυρίζουμε σπίτι ανοίγουμε την τηλεόραση και βλέπουμε τον Χουλιαράκη, τον Σταθάκη και τους λοιπούς κολαούζους - πρώην αριστερούς αγωνιστές - των 4 χιλιάδων ευρώ, να μας διαβεβαιώνουν ότι "η διαπραγμάτευση θα κλείσει" και ότι θα έχει "μηδενικό δημοσιονομικό πρόσημο", στηριζόμενοι στο δίπολο "μέτρα-αντίμετρα". Αλλά μετά ακούμε τον Ντάισενμπλουμ στις ίδιες ειδήσεις, να τονίζει ότι "τα αντίμετρα θα ληφθούν για το ποσό που θα ΥΠΕΡΒΕΙ το προσδοκούμενο πλεόνασμα". Πράγμα που σημαίνει ότι η κυβέρνηση οραματίζεται πρωτογενή πλεονάσματα κοντά στο 5% του ΑΕΠ για το 2019.

Αν βρισκόμασταν σε άλλες εποχές, όλοι αυτοί που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο θα ήταν μαντρωμένοι στο Δαφνί με αλυσίδες. Ευτυχώς αυτές οι βάρβαρες πρακτικές έχουν εξαλειφθεί και τους ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα όχι μόνο δεν τους δένουμε, αλλά προσπαθούμε να τους εντάξουμε ομαλά στην κοινωνία. Βέβαια, επειδή είμαστε Έλληνες και αγαπάμε την υπερβολή: στην περίπτωση των κυβερνώντων το παρακάναμε αφού τους δώσαμε κυβερνητικές θέσεις και παχυλούς μισθούς. Αλλά έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες: Είμαστε των άκρων.

Στα σοβαρά όμως: Οι δηλώσεις Ντάισενμπλουμ καταργούν οριστικά το παραμύθι του "μέτρου-αντίμετρου". Η Ελλάδα θα πρέπει να ξεπεράσει το 3,5% σε πλεόνασμα και αφού συμβεί αυτό ΘΑ μπορέσει να πάρει κάποια αντίμετρα, τα οποία όμως - όπως όλα δείχνουν - θα έχουν σχέση με μειώσεις φορολογικών συντελεστών και ασφαλιστικών εισφορών για επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή ο φόρος θ' αυξηθεί κατά ένα 500άρικο ευρώ για τον μέσο Έλληνα και οι συνταξιούχοι θα χάσουν 2-3 συντάξεις τον χρόνο από την απώλεια της "προσωπικής διαφοράς" (η οποία αξίζει να θυμηθούμε ήταν που καταβαλόταν "δια βίου" σύμφωνα με τον αγωνιστή Κατρούγκαλο). Μπορείτε να αισθάνεστε ανακουφισμένοι αφού όλοι οι άλλοι φόροι που πληρώνουμε (ΕΝΦΙΑ, δημοτικά τέλη, ΦΠΑ κ.λπ.) θα παραμείνουν σταθεροί. Για να το κάνουμε πιο λιανά: ο μέσος Έλληνας θα βυθιστεί στην απόγνωση και τη φτώχεια και το μοναδικό που μπορεί να ελπίζει είναι η μείωση του μη μισθολογικού κόστους (που όμως ως άμεσο αποτέλεσμα θα έχει τη μείωση των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων) και των φορολογικών συντελεστών θα φέρει αύξηση απασχόλησης και ίσως μισθών. Φέξε μου και γλύστρισα δηλαδή...


Πέραν αυτού πρέπει να θυμόμαστε ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα στην χώρα μας είναι μια "φούσκα": τα ληξιπρόθεσμα του Δημοσίου προς τους ιδιώτες είχαν αυξηθεί κατά 300 εκατ. ευρώ τον Ιανουάριο του 2017, πράγμα που αποδεικνύει ότι όχι μόνο δεν έχουμε υπεραπόδοση στόχων αλλά αντίθετα μια πιστή εφαρμογή του δόγματος "Δεν Πληρώνω". Με λίγα λόγια το ελληνικό κράτος μοιάζει με κάποιον που χρωστάει 1000 ευρώ στον μπακάλη, τον μανάβη και τον ψαρά, λεχει 400 ευρώ στην τσέπη και βγαίνει στο παράθυρο και λέει ότι έχει λεφτά, ενώ από κάτω έχουν τα μαγαζιά τους αυτοί που τους χρωστάει. Αν δεν έχουν ορμήξει να τον δείρουν οι μαγαζάτορες και να του πάρουν τα λεφτά, είναι γιατί ο μπατζανάκης του μπαταξή είναι αστυνομικός και κόβει βόλτες στο πεζοδρόμιο.

Αν όλα αυτά δεν προμηνύουν ηρωϊκή έξοδο για την κυβέρνηση και πρόωρες εκλογές, τότε μπορεί να οδηγηθούμε σε τρία ασφαλή συμπεράσματα:
α) οι καρέκλες των υπουργείων έχουν σύστημα "Superglue" και αυτοί που κάθονται δεν μπορούν να σηκωθούν,
β) υπάρχουν ακόμα αρκετοί γόνοι "αριστερών" οικογενειών ή "δικά μας" παιδιά που κάπως πρέπει να βολευτούν, έστω και για λίγο
και
γ) η περίπτωση "τρέλας" που προαναφέραμε είναι τόσο προχωρημένη που δεν υπάρχει καμία απολύτως επαφή με την πραγματικότητα.

Ο χρόνος θα δείξει...
(Περισσότερες εύστοχες γελοιογραφίες από την εφημερίδα "Ποντίκι" μπορείτε να βρείτε εδώ, στην ιστοσελίδα της εφημερίδας).

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Γύρω-γύρω η Τουρκία, η Ρωσία, η Ε.Ε. και στην μέση η Ελλάδα (και η Κύπρος)

Είναι πραγματικά πολύ άσχημο το να παίζονται διεθνή παιχνίδια και να βρίσκεται κανείς στην μέση, μη έχοντας τη δύναμη ή τη διάθεση ν' ανακατευτεί περισσότερο στη λήψη των αποφάσεων, ακόμα και αν αυτές τον αφορούν.
Η χώρα μας βρίσκεται στην ιδιαίτερα δύσκολη θέση να είναι: α) μέλος της Ε.Ε., β) γείτονας με την Τουρκία και γ) ιστορικός εταίρος με την Ρωσία. 
Είναι μάλλον οριστικό ότι κανείς στην πραγματικότητα δε θέλει την Τουρκία στην Ε.Ε. Είναι μια χώρα που έχει αρχηγό κάποιον που θα ήθελε να είναι σουλτάνος, έχει εκατό εκατομμύρια μουσουλμάνους για κατοίκους, έχει λίγη διάθεση να λειτουργήσει δημοκρατικά, έχει πολιτιστικές διαφορές με την Ευρώπη και γειτονεύει με χώρες που έχουν προβλήματα με πολέμους. Είναι δηλαδή μια χώρα που δεν μπορεί να είναι κομμάτι της ενωμένης Ευρώπης, ούτε όπως αυτή είναι σήμερα, ούτε όπως αυτή σχεδιάζεται. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: κανείς δεν τολμάει να το πει αυτό στους Τούρκους. Άμεσα τουλάχιστον. Και με δεδομένη την αποχώρηση από την Ε.Ε. της μοναδικής χώρας που ειλικρινά ήθελε την Τουρκία "εντός" (της Μ.Βρετανίας δηλαδή), όλοι σφυρίζουν αδιάφορα και θα συνεχίσουν να το κάνουν - όσο μπορούν, αν και με τον παρανοϊκό και απρόβλεπτο Ερντογάν ως αρχηγό τα πράγματα δεν μπορούν να συνεχιστούν έτσι για πολύ.
Η Τουρκία όμως όπως γνωρίζουμε έχει ένα όπλο: τους Σύριους/Αφγανούς/Ιρακινούς πρόσφυγες που θέλουν διακαώς να έρθουν στην Ε.Ε. Την θεωρούν ένα οικονομικό παράδεισο, που θα κάνουν ό,τι θέλουν, θα παίρνουν βοηθήματα και θα υπάρχει ένα κράτος που θα τους κάνει τα "χατήρια". Σωστό ή λάθος, αυτό είναι το "παραμύθι" που πωλούν οι διακινητές και αυτό είναι μια εικόνα που "έπλασε" με τη στάση της η Ε.Ε. όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Άνθρωποι που έχουν υποφέρει στη ζωή τους, που έχουν κατατρεχθεί από πολέμους, πείνα και στερήσεις, είναι φυσιολογικό να είναι ευάλωτοι σε "ωραίες" ιστορίες για ένα καλύτερο αύριο. Όλη αυτή η λαοθάλασσα έχει μία κύρια δίοδο μέχρι την Ευρώπη: αυτή του Αιγαίου η οποία περνάει από την Τουρκία, με τα τεράστια και πλημμελώς αφύλακτα σύνορά της. Το γεγονός ότι η Τουρκία είναι πολύ πρόθυμη να βγάλει χρήματα απ' αυτούς, τόσο άμεσα (απευθείας από τους ίδιους πληρωμένα για τη διακίνηση) είτε έμμεσα (μέσω της Ε.Ε.), χρησιμοποιώντας τους ως διαπραγματευτικά χαρτιά για τις πολιτικές της επιδιώξεις, βοηθάει στο να τη "διαλέγουν" έναντι των άλλων - ακόμα πιο επικίνδυνων - διαδρομών.
Την ίδια στιγμή η Ρωσία παραμένει πολιτικά απομονωμένη. Μπορεί η Ελλάδα και η Κύπρος να την υποστηρίζουν σε θέματα σκληρότητας των κυρώσεων (είναι γνωστό ότι σε πολλές περιπτώσεις ότι αυτές οι δύο χώρες έχουν "μειώσει" την ένταση των αποκλεισμών και της σκληρότητας των ανακοινώσεων), αλλά παραμένει στο περιθώριο. Οι αγωγοί δεν προχωρούν με την ταχύτητα που θα ήθελε, οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν την περίοδο του πολέμου στην Ουκρανία έχουν αφήσει ένα αντίκτυπο στην ρωσική οικονομία, ενώ υπάρχει πάντα και το θέμα της Συρίας για την εξέλιξη του οποίου το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. θεωρούν υπεύθυνη την Ρωσία σε μεγάλο βαθμό.
Ήταν λοιπόν μάλλον πολιτικά αναμενόμενο αυτές οι δύο μεγάλες χώρες κάποια στιγμή ν' αφήσουν τις πολιτικές και πολιτισμικές τους διαφορές στην άκρη και να ενωθούν απέναντι στους κοινούς εχθρούς. Οι συμφωνίες που υπογράφησαν ή θα υπογραφούν σύντομα ανάμεσά τους, θα προκαλέσουν πολλούς πονοκεφάλους στην Ε.Ε., αλλά κυρίως στην χώρα μας και στην Κύπρο. Και μπορεί μεν να υπογράφησαν για να δείξουν ότι ούτε η Τουρκία αλλά και ούτε η Ρωσία "φοβούνται" την Ε.Ε. αλλά σε περίπτωση που προχωρήσουν θα πρέπει να μας ανησυχήσουν γιατί:
α) η Τουρκία θ' αποκτήσει πρόσβαση σε υπερσύγχρονα και ανώτερα των υπάρχοντων (στην περιοχή και όχι μόνο) οπλικά συστήματα - τα S400 και μάλιστα σε καθεστώς συμπαραγωγής.
β) η Τουρκία θα κάνει το πρώτο βήμα να καταστεί πυρηνική υπερδύναμη, χτίζοντας το πυρηνικό της εργοστάσιο (προφανώς επίτηδες) σε σεισμογενή περιοχή, κοντά στον ελλαδικό χώρο.
γ) η Ρωσία δεν αποκλείεται - σε αντάλλαγμα των οικονομικών συμφωνιών - ν' αλλάξει τη στάση της στο Κυπριακό και να υποστηρίξει μια ετεροβαρή συμφωνία υπέρ της Τουρκίας, σε μια πολλή κρίσιμη περίοδο διαπραγμάτευσης.
δ) Δεν αποκλείεται η Ρωσία να οδηγήσει ξανά τις ορδές των τουριστών της στην Τουρκία, πράγμα που είχε ελαττώσει (με καταστροφικές συνέπειες για την τουρκική οικονομία) την περίοδο της κρίσης μεταξύ τους.
Το πλέον όμως ανησυχητικό στην όλη υπόθεση είναι ότι σε πρώτη φάση δε φαίνεται να υπάρχουν αντιδράσεις προς αυτές τις συμφωνίες. Οι ΗΠΑ δε φαίνεται ν'ασχολούνται (πράγμα που προκαλεί εντυπώσεις γιατί σε προηγούμενες, αντίστοιχες συζητήσεις για τη συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων μεταξύ Ελλάδας-Ρωσίας είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν), οι χώρες της Ε.Ε. ασχολούνται κυρίως με τις εκλογές τους (εξάλλου σε πρώτη φάση το προσφυγικό δεν αποτελεί δικό τους πρόβλημα αφού ο βαλκανικός διάδρομος προς την κεντρική Ευρώπη είναι κλειστός), ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος μένουν παραδόξως βουβές, σε θέματα που είναι κομβικά για την ασφάλειά μας. Βέβαια πολλές από τις κινήσεις αυτές γίνονται μακρυά από το φως των προβολέων, όμως θα περίμενε κανείς την εκδήλωση μιας - τυπικής έστω - δυσαρέσκιας. Δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.
Την ίδια ώρα η χώρα μας, συνεχίζει να κραδαίνει κλάδο ελιάς προς τους γείτονες:
1) υπό την πίεση των κυρίων Ιλχάν, Καραγιουσούφ και Ζεϊμπέκ βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου, προωθούν τη δημιουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων και σχολείων στην Θράκη. Σε μια λανθάνουσα υποστήριξης της διαφορετικότητας, συνεχίζουν της πρακτικές της "κακής" Δεξιάς της δεκαετίας του '60 και του '70 και σπρώχνουν ακόμα περισσότερο την ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ μειονότητα στην αγκαλιά της Τουρκίας. Το πρόβλημα στα δίγλωσσα σχολεία που προωθούνται είναι ότι: α) τα παιδιά προέρχονται από 3 εθνολογικές ομάδες (Τουρκογενείς, Πομάκοι, Ρομά). Τα δίγλωσσα σχολεία θα έχουν ως γλώσσες την Τουρκική και την Ελληνική, υπονομεύοντας δηλ. την προσπάθεια διαφοροποίησης του διπτύχου "μουσουλμάνος = Τούρκος" που θα έπρεπε να γίνεται στην περιοχή.
β) Υπάρχουν παιδιά τα οποία δεν μιλούν καθόλου ελληνικά και το μόνο μέρος στο οποίο τα μαθαίνουν - έστω και πλημμελώς - είναι στο σχολείο. Αν αυτό το ποσοστό μειωθεί, η υπάρχουσα γκετοποίηση θα ενισχυθεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
γ) Η επιμόρφωση θα γίνεται σε συνεργασία με τουρκικά ΑΕΙ (!!!), τα οποία μετά τις τελευταίες εκκαθαρίσεις είναι πλέον εξ' ολοκλήρου υπό τον έλεγχο του κυρίου Ερντογάν και της παρέας του.
Πέραν αυτού του ζητήματος έχουμε και τ' ακόλουθα:
2) Η χώρα μας υποστηρίζει - έστω και με αστερίσκους την ενίσχυση της σχέσης Ε.Ε. - Τουρκίας. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει δημιουργηθεί το παράδοξο να γίνονται σύνοδοι και να συζητείται το θέμα της κατάργησης της βίζας, με την Ελλάδα να είναι από τις λίγες χώρες που υποστηρίζουν τη άμεση διευθέτηση του θέματος.

3) Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν επιδείξει τεράστια υπομονή απέναντι στην τουρκική πλευρά στο θέμα του Κυπριακού. Οι απαιτήσεις των Τούρκων είναι συνεχώς αυξανόμενες - με την τελευταία απαίτηση του να μπορούν οι Τούρκοι υπήκοοι να έχουν ελεύθερη πρόσβαση, μετοίκηση και οικονομική δραστηριότητα στο νησί, να ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Η ελληνοκυπριακή πλευρά - υποστηριζόμενη από την κυβέρνηση των Αθηνών - παραμένει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, περιμένοντας ένα θαύμα.

4) Οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο συνεχίζονται αυξανόμενες. Το θέμα όμως δεν έχει ανακινηθεί επισήμως στο ΝΑΤΟ, ούτε βέτο έχει υπάρξει σε κάποιο θέμα ανοίγματος ενταξιακών κεφαλαίων (από πλευράς Ελλάδας).

Η θέση μας είναι εδώ και καιρό, ότι έχει έρθει η ώρα να μπουν οι πολιτικές ιδεοληψίες στην άκρη όσο αφορά την αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Οι τελευταίες εξελίξεις ενισχύουν αυτή μας τη θέση, γιατί διαφορετικά το μέλλον μας θα είναι δυσοίωνο.

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Μια χώρα για κλάμματα...

Και ενώ οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές συνεχίζονται - και με την έκπτωση φόρου να φέρεται να έχει συμφωνηθεί να μειωθεί κατά 500 (!!!) ευρώ από το 2019- κανείς σοβαρός πολιτικός που έχει όραμα για την χώρα δεν μπορεί να μη λυπάται τον Αλέξη Τσίπρα για την πολιτική κατάντιά του. Λέγαμε για τους προηγούμενους ότι ήταν κολλημένοι με την καρέκλα - και λέγαμε "επαγγελματίες πολιτικοί είναι, το ψωμί τους βγάζουν". Ο Αλέξης όμως φαινόταν διαφορετικός και ακουγόταν "ξεχωριστός".
Από τη στιγμή όμως που ο Ολάντ τον παρέσυρε σ' εκείνη την καταστροφική συνεδρίαση των ηγετών της Ε.Ε. τον Ιούλιο του 2015, που οδήγησε στη καταστροφική συμφωνία και στο 3ο (επίσημο) μνημόνιο, η πολιτική κατρακύλα του είναι απερίγραπτη.
Κορύφωση της τραγωδίας - όπως αποδεικνύεται τελικά -δεν ήταν όμως εκείνη η συμφωνία. Στο κάτω-κάτω της γραφής τότε ο Αλέξης πήρε χρήμα και υπέγραψε το μνημόνιο. "Είναι πολλά τα λεφτά" είπε σαν άλλος Σπύρος Καλογήρου (στην ταινία "Λόλα" απέναντι στον Νίκο Κούρκουλο) στον Βαρουφάκη και την Ζωή Κωνσταντοπούλου και τους έδιωξε από τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατώντας τον Σπίρτζη και τον Σταθάκη να τον παρηγορούν, έχοντας στο πλάι τον Πολάκη να τον κάνει να ευθυμεί.
Η κορύφωση της τραγωδίας είναι η παρούσα διαπραγμάτευση που μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε νέο μνημόνιο, το οποίο όμως δεν έχει χρηματικά ανταλλάγματα. Δεν έχει καν ανταλλάγματα. Η χώρα μας δηλαδή πρωτοτυπεί: υπόσχεται και διαπραγματεύεται να πάρει μέτρα για μια περίοδο που υπερβαίνει την παρούσα συμφωνία, ΧΩΡΙΣ να πάρει χρήματα ως αντάλλαγμα. Οι δανειστές - μετακινώντας τα γκολποστ -  υπόσχονται μεσοπρόθεσμες ελαφρύνσεις του χρέους, χωρίς να τις συγκεκριμενοποιούν, ζητώντας περικοπές σε συντάξεις και αφορολόγητο (ή πιο σωστά στην έκπτωση του αφορολόγητου), νέα απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και φυσικά επιπλέον ιδιωτικοποιήσεις. Ζητούν να προνομοθετηθούν μέτρα (κάτι που κανείς τους φυσικά δεν θα δεχόταν να συμβεί στις χώρες τους), απαγορεύοντας παράλληλα ένα "ανίστροφο κόφτη" ακόμα και για κάτι γελοίο - αναλογικά με την οικονομική καταστροφή που θα επιφέρουν τα νέα μέτρα στον μέσο Έλληνα - όπως η ελαφρά μείωση του ΦΠΑ σε κάποια προϊόντα.
Και μέσα σ' όλα έρχεται και η αμαρτωλή ΕΛ.ΣΤΑΤ. (αμαρτωλή χωρίς εισαγωγικά γιατί η ευθύνη της στην κατάντια της χώρας είναι το ίδιο μεγάλη μ' αυτή του Παπανδρέου), η οποία επισήμως ανακοινώνει κάτι που είναι γνωστό σε όλους όσους ζουν στην Ελλάδα σήμερα: η χώρα είναι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ σε ύφεση. Το ΑΕΠ είναι σταθερό (ή μειούμενο ανάλογα με το πως βλέπει τα πράγματα κανείς), η κατανάλωση είναι ελάχιστα αυξημένη (αφού τα προϊόντα κοστίζουν παραπάνω), ενώ το διαθέσιμο εισόδημα είναι ανύπαρκτο. Το ελληνικό success story καταποντίστηκε για μια ακόμα φορά.
Και πως θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα; Οι συνταξιούχοι έχουν δει 13 φορές μείωση στις συντάξεις τους. Οι φόροι έχουν αυξηθεί παντού και για τα πάντα. Οι μισθωτοί πληρώνονται - όταν πληρώνονται - με voucher. Επενδύσεις δεν υπάρχουν γιατί οι "επενδυτές" είναι απατεώνες τύπου Fraport που ζητούν να μπει το κράτος εγγυητής για να πάρουν δάνεια από κρατικοδίαιτες τράπεζες. Και αυτοί ακόμα οι επενδυτές που πιθανόν να ήθελαν να βάλουν χρήματα στην χώρα μας, έχουν νεο-ναζί πολιτικούς τύπου Σόιμπλε να μιλάνε για Grexit 3 φορές την εβδομάδα, πράγμα που ΠΡΟΦΑΝΩΣ τους αποτρέπει από το να επενδύσουν έστω και μια προ-πολεμική δεκάρα στην χώρα μας.
Δεν μας είπε λοιπόν κάτι νέο η ΕΛ.ΣΤΑΤ. Διαβάζουμε όμως ότι η είδηση "προκάλεσε αμηχανία" στην κυβέρνηση. Ίσα-ίσα όμως που δε θα έπρεπε. Θα έπρεπε τα στοιχεία να της "βάζει ιδέες" ώστε να τονίζει στους δανειστές πως οι απαιτήσεις τους θα βυθίσουν την χώρα σε μια ακόμα πιο μακραίωνη ύφεση. Η συνταγή απέτυχε, και κάτι άλλο - υπό αυτές τις συνθήκες και μ' αυτές τις πρακτικές - δεν μπορεί να γίνει.
Ο Αλέξης βέβαια (και όλοι εμείς μαζί) είμαστε άτυχοι. Αν γίνονταν οι εκλογές στην Ευρώπη τον επόμενο μήνα, θα είχαμε μια ελπίδα για μια καλύτερη τύχη αφού είναι πιθανόν οι Μέρκελ, Ντάισενμπλουμ και Σόιμπλε να πάνε σπίτι τους και οι αντικαταστάτες τους ΙΣΩΣ δουν την χώρα μας λίγο πιο ευνοϊκά. Όμως οι εκλογές αργούν και η χώρα μας βιάζεται. Παράλληλα δεν υπάρχει καμία πολιτική συναίνεση για τις εθνικές κόκκινες γραμμές που πρέπει να υπάρχουν ώστε οι δανειστές να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να έρθουν άλλοι που θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους, αν η παρούσα κυβέρνηση δεν υποχωρήσει.
Γι' αυτό λοιπόν γυρίζουμε στον τίτλο της ανάρτησης: Είμαστε μια χώρα για κλάμματα...

Και ένα τελευταίο σχόλιο: Δήλωσε η κυρία Αχτσιόγλου (η πολυαγαπημένη μας Έφη με την ανύπαρκτη εργασιακή εμπειρία και την άγνοια του ρόλου του υπουργείου της) ότι "χρειαζόμαστε συλλογικές συμβάσεις για να αποφύγουμε τα κουπόνια". Όχι Έφη μας. Χρειαζόμαστε ένα υπουργό Εργασίας να κάνει τη δουλειά του. Ο εργοδότης με βάση τους νόμους είναι υποχρεωμένος να πληρώνει σε χρήμα. Όταν δεν το κάνει τον υποχρεώνει να το κάνει το κράτος, τιμωρώντας τον παράλληλα. Αν ο υπουργός δεν μπορεί να φέρει εις πέρας το βασικό του στόχο πάει σπίτι του μόνιμα. ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. 

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Περί συναίνεσης...

Η έννοια της "συναίνεσης" αποτελεί άγνωστο λήμμα λεξικού για τα πολιτικά κόμματα της χώρας από την Μεταπολίτευση και μετά. Αν εξαιρέσει κανείς την οικουμενική κυβέρνηση επί Ζολώτα, είναι ελάχιστες φορές που τα πολιτικά κόμματα μαζεύτηκαν, συναποφάσισαν και αγωνίστηκαν μαζί για οτιδήποτε.
Σε πολλές περιπτώσεις η αδυναμία εύρεσης κοινού τόπου ήταν δικαιολογημένη: όταν η κυβέρνηση ήθελε συναίνεση για να υπογράψει Μνημόνια, ήταν δικαιολογημένο για τον ΣΥΡΙΖΑ που τότε ΔΕΝ ήθελε μνημόνια να μην τα ψηφίσει. Άλλες φορές ήταν αδύνατη λόγων πολιτικών διαφορών. Υπήρξαν όμως φορές - όπως π.χ. στο θέμα της ανακήρυξης της ΑΟΖ - που ήταν επιβεβλημένη.

Η παρούσα χρονική συγκυρία αποτελεί μια από τις περιπτώσεις που χρειάζεται κοινή αντιμετώπιση. Έχουμε μια σειρά από παράλογες απαιτήσεις των δανειστών: Αδυνατούμε ως πολίτες να καταλάβουμε το γιατί τα κόμματα δεν παίρνουν μια κοινή θέση και δεν παρουσιάζονται να έχουν μια κοινή γραμμή άμυνας απέναντι στα όσα παρα-τραβηγμένα ζητούν το ΔΝΤ, ο ESM και οι λοιποί βασανιστές της χώρας και του λαού μας.

Είναι σαφές και ξεκάθαρο ότι δεν αποζητάει κανείς συγκυβέρνηση. Αλλά νομίζουμε ότι είναι απαραίτητο να γνωρίζουν οι δανειστές ότι δεν μπορούν να ωθούν την κατάσταση στα άκρα ζητώντας νέες μειώσεις συντάξεων, και άλλη μείωση της έκπτωσης φόρου, περαιτέρω σκληρές ιδιωτικοποιήσεις (εις βάρος του Δημοσίου συμφέροντος) και ένα ακόμα γύρο καταβαράθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, έχοντας στο βάθος του μυαλού τους ότι ο επόμενος που θα έρθει θα τα δεχτεί, σε περίπτωση που η παρούσα κυβέρνηση τολμήσει να πει όχι. Αν υπάρχει μια σαφής τοποθέτηση ότι τα πράγματα είναι "ως εδώ", μπορεί να καταλάβουν ότι κάπου πρέπει να μπει ένα φρένο.

Η παρούσα κυβέρνηση βέβαια έπεσε στο λάκκο που έσκαψε η ίδια για την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Εξώθησε τα πράγματα σ' εκλογές και στη συνέχει κατέληξε να κάνει χειρότερα από εκείνη, κάνοντας ηθική ζημιά τόσο στην Αριστερά όσο και στο σύνολο του πολιτικού κόσμου. Εσπρωξε καινούργιες κοινωνικές ομάδες στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής και απέδειξε ότι πολλοί επαγγελματίες "αριστεροί" που είναι στις τάξεις της, δεν ονειρεύονταν μια καλύτερη Ελλάδα χωρίς εξαρτήσεις αλλά τρόπους για να κονομήσουν.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα πρέπει μαζί της να τιμωρηθούμε και όλοι μαζί ως Έλληνες. Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να είναι αποδεδειγμένα χαμηλών δυνατοτήτων και η ομάδα που τον περιβάλλει να είναι απλώς "για γέλια", αλλά φανταζόμαστε κατανοούν ακόμα και αυτοί, ότι η κατρακύλα δεν μπορεί να συνεχιστεί αιωνίως: όπως έχουν τα πράγματα σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να βγει η χώρα μας από την μέγγενη του υπόανάπτυξης των ψεύτικων πλεονασμάτων ούτε στον "αιώνα τον άπαντα". Ας κάνουν επομένως αντιπολίτευση αλλά ας συμφωνήσουν μαζί με την κυβέρνηση ότι οι γραμμές άμυνας είναι κοινές. Μετά ας κάνει αντιπολίτευση στα "καθημερινά", που στο τέλος είναι εκείνα (μαζί με την ψευτιά) που θα ρίξουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ούτως ή άλλως στο τέλος της 4ετίας. Ας λειτουργήσει το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς αποφυγή, και ας δράσει διαφορετικά. Στο κάτω-κάτω πλέον το ερώτημα δεν είναι "μνημόνιο-αντιμνημόνιο" αλλά "και άλλα μέτρα - όχι άλλα νέα μέτρα".

Ας μας αποδείξουν ότι όντως φοράνε τη "φανέλα της εθνικής Ελλάδας" - όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό της χώρας μας.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Ελληνο-τουρκικά: μήπως ήρθε το τέλος των ιδεολογικό-πολιτικών ιδεοληψιών όσο αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης;

Η Τουρκία τον τελευταίο καιρό έχει ξεπεράσει κάθε όριο προκλητικότητας απέναντι στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή που οι δύο χώρες υποτίθεται "συνομιλούν" και "συνεργάζονται" γι ια σωρεία θεμάτων (ξεκινώντας από το προσφυγικό και καταλήγοντας στο Κυπριακό), οι παραβιάσεις και προκλητικές κινήσεις σε όλα τα θέματα έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ για την περίοδο μετά το 1974.

Είναι προφανές ότι η χώρα μας πρέπει ν' αλλάξει στάση. Κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζεται από "εθνικιστικές" βλέψεις, ούτε από "φιλοπολεμική" διάθεση. Είναι απλώς το ελάχιστο που μπορεί να κάνει για να κρατήσει ένα ίχνος εθνικής αξιοπρέπειας, την οποία φαίνεται να έχουμε απωλέσει. Είναι προφανές βέβαια ότι και η στάση του κ. Αναστασιάδη, προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δε βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση. Απαιτείται συντονισμός ενεργειών, προς το συμφέρον ολόκληρου του ελληνισμού. To ίδιο μήνυμα προφανώς πάει τόσο προς την μείζονα αντιπολίτευση της Ελλάδας όσο και αυτή της Κύπρου. Η ΝΔ έχει προτεραιότητα να μη στεναχωρήσει τους Ευρωπαίους ιδεολογικούς συμμάχους, ενώ το ΑΚΕΛ χαμένο στο δόγμα "ένας λαός-ένα κράτος" παραβλέπει ότι η τουρκο-κυπριακή πλευρά ελέγχεται πλήρως από την Τουρκία, κάτι που δεν πρόκειται ν' αλλάξει ποτέ.

Γράφει σχετικά μακροσκελώς ο Μιχάλης Διακαντώνης στο mignatiou.com:

"Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο κεφάλαιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Απ’ την περίοδο των σεισμών του 1999, ξεκίνησε μια προσπάθεια επαναπροσέγγισης των δύο χωρών μέσω συνεργασίας σε θέματα «χαμηλής πολιτικής» (εμπόριο, τουρισμός, πολιτισμός) που συνοδεύτηκε απ’ την μείωση της στρατιωτικής έντασης, αλλά και την έναρξη διερευνητικών επαφών για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας. Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε το 2009 μέσω της σύστασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, που αποσκοπούσε στην περαιτέρω διεύρυνση των δεσμών των δύο κρατών στους προαναφερθέντες τομείς. Οι συγκεκριμένες δράσεις είναι σύμφωνες με τη Φιλελεύθερη σχολή σκέψης στις Διεθνείς Σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση και η ύπαρξη συνεργασίας σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, είναι ικανή να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στα κράτη, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα πολεμικών συγκρούσεων. Η προσδοκία που γεννάται, είναι ότι οι εν λόγω διαδικασίες με την πάροδο του χρόνου, θα διευκολύνουν την επίτευξη συγκλίσεων σε θέματα «υψηλής πολιτικής», όπως είναι αυτά της εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας. Ποιος είναι, όμως, μέχρι ώρας ο πραγματικός αντίκυπος αυτών των πολιτικών προσέγγισης Ελλάδας-Τουρκίας και ποια η πιθανή εξέλιξή τους, με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες στο εγχώριο και διεθνές περιβάλλον; 

Η Τουρκία ως «αρνητής» του Διεθνούς Δικαίου 
Προτού αναφερθούμε στα αποτελέσματα που επιτεύχθησαν μέσω της διπλωματικής προσέγγισης των δύο κρατών, θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές εκτείνονται σ’ ένα μεγάλο εύρος ζητημάτων και χαρακτηρίζονται απ’ την διαχρονική άρνηση της Τουρκίας να αποδεχτεί τα τετελεσμένα που προκύπτουν απ’ το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες και Συμβάσεις. Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία: το 1973 παρείχε παράνομη άδεια ερευνών στην κρατική εταιρεία πετρελαίου για την περιοχή του Αιγαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, τα όρια της οποίας προβλέπονται απ’ τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982). αμφισβητεί, με απειλή πολέμου (casus belli), το νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ παραβιάζει διαρκώς και τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο. αμφισβητεί την κυριαρχία επί ελληνικών νησιών, καθώς και τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, αποσκοπώντας στη δημιουργία «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (1947) και των Ιταλο-Τουρκικών Συμφωνιών του 1932. Επιπλέον, απαιτεί την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, παρά τα όσα ορίζονται στη Σύμβαση του Montreux (1936), τη Συνθήκη της Λωζάννης και σε αντίθεση με την ισχυρή παρουσία τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στις ακτές της Μικράς Ασίας. αμφισβητεί τις αρμοδιότητες που ασκεί η Ελλάδα εντός του FIR Αθηνών, βάσει των αποφάσεων του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO), παραβιάζοντας με τα πολεμικά της αεροσκάφη τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας. Όσον αφορά τις περιοχές έρευνας και διάσωσης, η Τουρκία εξέδωσε το 1988 κανονισμό που επεκτείνει τα δικαιώματά της σε τμήμα του FIR Αθηνών. 
Ο κανονισμός αυτός έρχεται σε αντίθεση με τη διεθνή πρακτική, τις συστάσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) και του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας, αλλά και με όσα ορίζονται στις Συμβάσεις του Σικάγο (1944) και του Αμβούργου (1979). έχει εισβάλλει στρατιωτικά στην Κύπρο απ’ το 1974 και κατέχει παράνομα το 37% της νήσου, παραβιάζοντας τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων προσφύγων, των αγνοουμένων και των συγγενών τους, ενώ συνεχίζει με συστηματικό τρόπο τον παράνομο εποικισμό, έχοντας μάλιστα προβεί σε μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους το Νοέμβριο του 1983. Οι ενέργειες αυτές έχουν καταδικαστεί κατ’ επανάληψη με σειρά αποφάσεων και ψηφισμάτων, τόσο απ’ τη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όσο και μέσα από ευρωπαϊκά όργανα και άλλα διεθνή fora. ασκεί παρεμβατική πολιτική εναντίον της Ελλάδας στη Δυτική Θράκη μέσω του Προξενείου Κομοτηνής και των ψευδομουφτήδων που αυτό τοποθετεί στην περιοχή. Οι εκφοβισμοί αλλά και τα οικονομικά κίνητρα που χρησιμοποιούνται από «σκιώδη» τουρκικά στοιχεία, αποσκοπούν να συνενώσουν και να εκτουρκίσουν τις διαφορετικές συνιστώσες της μουσουλμανικής μειονότητας, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια ανάκτησης της ιδιαίτερης ταυτότητας των Πομάκων και των Ρομά. Τελικός σκοπός είναι η να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι στην Δυτική Θράκη υφίσταται τουρκική και όχι μουσουλμανική μειονότητα (σε αντίθεση με όσα ορίζει ρητώς η Συνθήκη της Λωζάννης).

Οι θετικές εξελίξεις σε ζητήματα οικονομίας και η κατευναστική πολιτική της Ελλάδας 
Παρά τις διαχρονικές εστίες τριβής μεταξύ των δύο κρατών, υπάρχουν τομείς στους οποίους παρουσιάζονται θετικές εξελίξεις, όπως είναι το εμπόριο, οι επενδύσεις, ο τουρισμός, η ενέργεια και ο πολιτισμός. Σε επίπεδο εμπορικών συναλλαγών, ενώ το 1997 ο όγκος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών ανερχόταν στα 729 εκατομμύρια δολάρια, το 2014 έφθασε στα 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια, για να πέσει στο επίπεδο των 2,99 δις δολαρίων το 2015 εξαιτίας της επιβολής των capital controls στην Ελλάδα και της διεθνούς πτώσης της τιμής του πετρελαίου (καθώς μεγάλο κομμάτι των ελληνικών εξαγωγών αφορά τον κλάδο των πετρελαιοειδών). Αξίζει να σημειωθεί, ότι απ’ το 1998 έως και το 2009 η Ελλάδα παρουσίαζε έλλειμμα στις εμπορικές της συναλλαγές με την Τουρκία.
Στο επίπεδο των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ), οι ροές μεταξύ των δύο κρατών είναι διαχρονικά χαμηλές. Μετά τη συμφωνία για την Τελωνειακή Ένωση μεταξύ Τουρκίας-Ε.Ε. (1995) υπήρξαν αυξητικές τάσεις, με την χώρα μας να πραγματοποιεί τις μεγαλύτερες ΑΞΕ τα έτη 2006-2007 εξαιτίας της απόκτησης της τουρκικής τράπεζας Finansbank απ’ την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και της Tekfen Bank από την Eurobank EFG (και οι δύο πουλήθηκαν, το 2016 και το 2012 αντίστοιχα, λόγω της ανάγκης ανεύρεσης τραπεζικών κεφαλαίων που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση). Οι τουρκικές ΑΞΕ είναι χαμηλότερες σε σχέση με τις ελληνικές, και περιορίζονται τα τελευταία έτη στο άνοιγμα υποκαταστημάτων της τουρκικής τράπεζας Ziraat σε Αθήνα, Κομοτηνή, Ξάνθη και Ρόδο και στην απόκτηση πλειοψηφικών πακέτων μετοχών σε ελληνικές μαρίνες. Τα ελληνικά γραφειοκρατικά εμπόδια αλλά και η επενδυτική αβεβαιότητα που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση, αποθάρρυναν σε σημαντικό βαθμό την προσέλκυση σημαντικών κεφαλαίων απ’ την Τουρκία.
Ο τουρισμός είναι ένα ακόμη πεδίο στο οποίο ανθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις: Αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι ενώ το 2000 μόλις 218.000 Έλληνες επισκέπτονταν την Τουρκία, το 2015 ο αριθμός τους ανήλθε σε 755.000. Αντίστοιχα, ενώ το 2003 περίπου 170.000 Τούρκοι τουρίστες επισκέπτονταν την Ελλάδα, το 2015 ο αριθμός αυτός έφθασε τις 898.000. Παράλληλα με τον τουρισμό, αναπτύσσονται και πρωτοβουλίες για πολιτιστικά δρώμενα που έχουν σαφώς οικονομικές απολήξεις για πολλούς Δήμους των δύο χωρών. Αν και ο τομέας του τουρισμού αποφέρει σημαντικά έσοδα για Ελλάδα και Τουρκία και αναπτύσσει πολυεπίπεδα τις σχέσεις των δύο λαών, είναι ευαίσθητος σε δυσμενείς πολιτικές εξελίξεις (όπως η τρομοκρατία ή η ύπαρξη διακρατικών εντάσεων). Στον ενεργειακό τομέα, έχουν επίσης προωθηθεί σημαντικές συνεργασίες μεταξύ των δύο χωρών. Ελλάδα και Τουρκία στηρίζονται ενεργειακά σε μεγάλο βαθμό στις ρωσικές εισαγωγές και προσπαθούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους αυτή, μέσω της συμμετοχής τους στον Νότιο Ενεργειακό Διάδρομο (Southern Gas Corridor). 
Το σχέδιο αυτό προβλέπει την προμήθεια αερίου από χώρες της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν σε πρώτη φάση) μέσω της κατασκευής ενός δικτύου νέων αγωγών. Στο δίκτυο αυτό περιλαμβάνεται ο αγωγός TANAP (Trans Anatolian Pipeline) για την Τουρκία και ο αγωγός TAP (Trans Adriatic Pipeline) για την Ελλάδα. Επιπλέον, οι δύο χώρες συνεργάζονται ενεργειακά μέσω του Διασυνδετηρίου αγωγού φυσικού αερίου Τουρκίας-Ελλάδας (ITG) που εγκαινιάστηκε το 2007, ενώ την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η διασύνδεση του ελληνικού και τουρκικού ηλεκτρικού δικτύου μέσω Θράκης. Μελλοντικά, υπάρχει η δυνατότητα να υλοποιηθούν δύο ακόμη ενεργειακά έργα: το πρώτο αφορά την κατασκευή του αγωγού Turkish Stream που προβλέπει την μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου μέσω των ελληνοτουρκικών συνόρων στην υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ το δεύτερο αφορά την κατασκευή ενός αγωγού Κύπρου-Τουρκίας που θα μεταφέρει το αέριο απ’ τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου στη γείτονα χώρα (και σε άλλες χώρες της Ευρώπης σε δεύτερη φάση). 
Επί του παρόντος, η πραγματοποίηση και των δύο αυτών έργων συναντάει σοβαρά εμπόδια, τόσο για γεωπολιτικούς όσο και για νομικούς λόγους (προσπάθεια ευρωπαϊκής απεξάρτησης απ’ το ρωσικό αέριο, ατελής οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ κρατών και άλυτο κυπριακό ζήτημα). Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω στοιχεία, πρέπει να ληφθεί υπόψιν και η κατευναστική διπλωματική στάση της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία απ’ την δεκαετία του 1990 και εντεύθεν. Είναι χαρακτηριστικό, ότι αν και τον Ιανουάριο του 1996 είχαν προηγηθεί τα πολύ σοβαρά γεγονότα των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση –σε μια ομολογουμένως πολύ άτυχη διπλωματική στιγμή- έσπευσε να υπογράψει τη Συμφωνία της Μαδρίτης (Ιούλιος 1997) με την οποία αναγνώριζε τα «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο». Ακολούθως, το Δεκέμβριο του 1999, στη Σύνοδο Κορυφής στο Ελσίνκι, η Τουρκία έλαβε τον τίτλο της υποψήφιας χώρας- μέλους προς ένταξη στην Ε.Ε., με την ταυτόχρονη δέσμευση για την παραπομπή όλων των εκκρεμών ελληνοτουρκικών διαφορών στο Δικαστήριο της Χάγης. Την περίοδο 2000-2002 υπογράφησαν 16 συμφωνίες στο εμπόριο, τις επενδύσεις, τον τουρισμό, τις μεταφορές και στον επιστημονικό και τεχνολογικό τομέα, ενώ μετά την ίδρυση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας (2009) υπήρξαν πάνω από 25 κείμενα συμφωνιών που αφορούν θέματα από την επιχειρηματικότητα, την οικονομία και τον αθλητισμό έως και το ευαίσθητο προσφυγικό ζήτημα. Γενικότερα, η διπλωματική στάση της Ελλάδας καθ’ όλο αυτό το διάστημα μπορεί να χαρακτηριστεί από συντηρητική έως και παθητική, με ιδιαίτερο βάρος να δίνεται στην τήρηση των κανόνων Διεθνούς Δικαίου και στην αποφυγή προκλητικών ενεργειών που θα μπορούσαν να δυναμιτίσουν τις διμερείς σχέσεις. 

Ο συνεχής αναθεωρητισμός της Τουρκίας 
Πώς, όμως, ανταποκρίνεται η Τουρκία σε αυτή την κατευναστική στάση της Ελλάδας; Αποτελεί η συνεργασία σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, μια αφετηρία για την ήπια και ειρηνική συνύπαρξη στις δύο πλευρές του Αιγαίου ή εκλαμβάνεται ως ένδειξη διπλωματικής αδυναμίας απ’ την γείτονα χώρα; Δυστυχώς, η τουρκική ηγεσία φαίνεται όχι μόνο να διατηρεί αλλά και να εντείνει την διαχρονικά αναθεωρητική της πολιτική έναντι της Ελλάδας. Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι «η συνθήκη της Λωζάννης (με την οποία καθορίστηκαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα) δεν είναι ένα αδιαμφισβήτητο ιερό κείμενο. Και βέβαια θα το συζητήσουμε […] Έχουμε επίγνωση ότι θα θίξουμε τα συμφέροντα αρκετών. αλλά και πάλι θα το πράξουμε». Σε μια άλλη αποστροφή των λόγων του είχε τονίσει ότι η Τουρκική Δημοκρατία αποτελεί τη συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για αυτό «άλλα είναι τα φυσικά σύνορα της χώρας μας και άλλα τα σύνορα της καρδιάς μας». Η αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων είναι συνεχής και άμεση με τον ίδιο τον Ερντογάν να δηλώνει τον Σεπτέμβριο του 2016 ότι «με τη Λωζάννη δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη; Εκείνα τα μέρη ήταν δικά μας. Εκεί έχουμε ακόμα δικά μας νησιά». Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι δηλώσεις σημαντικών στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης: Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, απαντώντας γραπτώς σε ερώτηση που κατέθεσε Τούρκος βουλευτής σχετικά με το καθεστώς των νησιών στο Αιγαίο είπε ότι «τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος» ενώ και ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Ισμέτ Γιλμάζ, τον Μάρτιο του 2015 εντός της τουρκικής Βουλής ανέφερε ότι: «Η Ελλάδα έχει μόνο εκ των πραγμάτων και προσωρινά, κανόνα κυριαρχίας πάνω στα νησιά με την ονομασία EGAYDAAK και η διοίκηση της εκεί δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα νησιά αυτά είναι έδαφος της Τουρκικής Δημοκρατίας». Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί, ότι το αρκτικόλεξο EGAYDAAK στα επίσημα τουρκικά έγγραφα, αναφέρεται σε 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα -σύμφωνα με τους Τούρκους- δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με συμφωνίες. 
Οι δηλώσεις αυτές των Τούρκων αξιωματούχων δεν είναι τυχαίες ούτε και αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις εθνικιστικής ρητορικής, καθώς είναι σύμφωνες με τα όσα διακηρύσσονται στον λεγόμενο «Εθνικό Όρκο» της Τουρκίας (“Misakı Mill”î). 
Το κείμενο αυτό θεωρείται ο Καταστατικός Χάρτης της Τουρκίας και αποτελεί αντικείμενο εκπαίδευσης στα σχολεία και σχολές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Για να γίνει πλήρως αντιληπτή η ουσία του «Εθνικού Όρκου», παρατίθεται η ακόλουθη φράση του Μουσταφά Κεμάλ που αναφέρεται εντός αυτού: «Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο Misakı Millî. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας, τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη». Ο ίδιος ο Ερντογάν αναφερόμενος στον «Εθνικό Όρκο» έχει δηλώσει ότι: «Η Τουρκία πάντοτε αγκάλιαζε όλους τους καταπιεσμένους πληθυσμούς και τα θύματα και ποτέ δεν εγκαταλείψαμε τους ομοεθνείς μας μόνους […] Γίνεται να φανταστεί κανείς την Αδριανούπολη χωριστά από τη Θεσσαλονίκη ή το Κίρτζαλι;». Η Τουρκία δεν αμφισβητεί όμως μόνο σε επίπεδο ρητορικής τα ελληνικά σύνορα, αλλά και μέσω των πρακτικών που ακολουθεί σε καθημερινό επίπεδο: οι μαζικές παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου, οι συνεχείς NAVTEX που εκδίδει και με τις οποίες δεσμεύει μεγάλες περιοχές του Αιγαίου, οι Διοικητικές Εκθέσεις Δραστηριοτήτων που εκδίδει η τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών στις οποίες αναφέρει τα Ίμια ως τουρκικό έδαφος αναλαμβάνοντας παράλληλα να τα προστατεύει και να τα επιτηρεί σε 24ωρη βάση, η «επίσκεψη» του Τούρκου αρχηγού ΓΕΕΘΑ με πυραυλάκατο και ομάδα ειδικών δυνάμεων στα Ίμια, αλλά και η προ ολίγων ημερών πραγματοποίηση άσκησης με πραγματικά πυρά εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων απ’ το τουρκικό πλοίο «Κουσάντασι» είναι μόνο ενδεικτικές των τουρκικών προθέσεων. Τ
ο προσφυγικό ζήτημα, αποτελεί, άλλωστε, ένα ακόμη μέσο της τουρκικής διπλωματίας προς αυτή την κατεύθυνση: Πέραν του διακηρυγμένου απ’ τη δεκαετία του 80’ «Δόγματος Οζάλ», σύμφωνα με το οποίο για την κατάκτηση της Ελλάδας δεν είναι απαραίτητος ένας πόλεμος αλλά η βαθμιαία αποστολή σε αυτήν 3-4 εκατομμυρίων φανατικών Μουσουλμάνων, η Τουρκία φαίνεται να εκμεταλλεύεται την παρούσα κατάσταση προκειμένου να διεξάγει δραστηριότητες ελέγχου πέριξ των Ιμίων, του Φαρμακονησίου και της Κω, παραβιάζοντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Σε σχέση με το Κυπριακό ζήτημα, η Τουρκία παρά την όποια πρόοδο παρατηρείται κατά καιρούς στις διαπραγματεύσεις, αρνείται πλήρως την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και επιμένει στο αναχρονιστικό καθεστώς των εγγυήσεων, ζητώντας ουσιαστικά την επίσημη κατοχύρωση της παράνομης τουρκικής εισβολής του 74’. 
Ο Ερντογάν δήλωσε προσφάτως ότι «η Τουρκία θα παραμείνει για πάντα στην Κύπρο» ενώ η σημασία που αποδίδει η τουρκική διπλωματία στο νησί της Αφροδίτης, προκύπτει πρόδηλα και απ’ τα γραφόμενα του Τούρκου πρώην Πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του “Στρατηγικό Βάθος”: «ακόμη και αν δεν υπήρχε εκεί, έστω, και ένας Τούρκος μουσουλμάνος, η Τουρκία θα ήταν υποχρεωμένη να θέσει ένα κυπριακό ζήτημα». Υποστηρίζει μάλιστα με έμφαση ότι καμία χώρα δεν μπορεί να παραβλέψει ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά της ζωτικής της περιοχής και ότι η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να ενδιαφέρεται στρατηγικά για την Κύπρο εξαιρουμένου του ανθρώπινου στοιχείου. 

Το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων 
Με βάση τα όσα περιγράφησαν ανωτέρω, είναι αρκετά πιθανή η όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο μέλλον. Σε αυτό το γεγονός συντείνουν τόσο παράγοντες που αφορούν την εσωτερική κατάσταση των δύο χωρών, όσο και η διεθνής συγκυρία. Η πίστη στα αποτελέσματα της οικονομικής αλληλεξάρτησης ξεθωριάζει, καθώς η παράταση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η τουρκική οικονομία λόγω του πραξικοπήματος και της τρομοκρατίας, κάνουν δύσκολη την περαιτέρω διεύρυνση των διμερών εμπορικών και επενδυτικών δεσμών. Το προσφυγικό ζήτημα, θα προκαλέσει, όχι μόνο διπλωματικές αλλά και οικονομικές τριβές, εντείνοντας τον ανταγωνισμό στον τουριστικό τομέα ακόμη και με τη χρήση αθέμιτων μέσων, ενώ η διαπιστωμένη ύπαρξη ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο θα δημιουργήσει επιπρόσθετες διενέξεις. Στο εσωτερικό της Τουρκίας, η προσπάθεια του Ερντογάν, να κερδίσει το προσεχές δημοψήφισμα προκειμένου να αποκτήσει εκτελεστικές υπερεξουσίες, τον έχει οδηγήσει σε αναγκαστική συμμαχία με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ήδη συζητείται το ενδεχόμενο της εισόδου δύο ή τριών μελών των Γκρίζων Λύκων στο κυβερνητικό σχήμα). 
Αυτό σημαίνει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θα αναγκαστεί να υιοθετήσει εθνικιστικές κορώνες ή ακόμη και να προβεί στην πρόκληση μιας χαμηλής ή υψηλής εντάσεως ελληνοτουρκικής κρίσης για να προσελκύσει τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους, ενώ προφανώς δεν αναμένεται να επιδείξει ελαστική στάση σε ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές ή τουρκο-κυπριακές διαφορές. Περαιτέρω, η σταδιακή Ισλαμοποίηση της Τουρκίας, η έλλειψη αξιόπιστων δημοκρατικών θεσμών, ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης και το πολιτικό πογκρόμ που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου, ολοένα και απομακρύνουν την χώρα του απ’ την ευρωπαϊκή της προοπτική. Το γεγονός αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο για την οικονομία της Τουρκίας, όσο και για τους ορίζοντες της εξωτερικής της πολιτικής, οδηγώντας αναπόφευκτα την εστίαση της προσοχής της στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Η απόρριψη απ’ την ελληνική δικαιοσύνη της έκδοσης των 8 Τούρκων πραξικοπηματιών στην Τουρκία, αλλά και η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να κατοικηθούν 28 μικρά νησιά του Αιγαίου για εθνικούς λόγους, οξύνουν ακόμη περισσότερο το κλίμα μεταξύ των δύο χωρών. 
Επιπλέον, καθώς η οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα είναι πολύ δυσάρεστη και επανέρχονται στο προσκήνιο σενάρια Grexit, δεν μπορούν να αποκλειστούν σπασμωδικοί ελληνικοί διπλωματικοί χειρισμοί που θα οδηγήσουν ηθελημένα ή άθελα σ’ ένα ελληνοτουρκικό επεισόδιο. 
Οι αρνητικές προϋποθέσεις που υφίστανται σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά ζητήματα, δεν πρέπει να αποτρέψουν την Ελλάδα απ’ την επιδίωξη της βελτίωσης των διπλωματικών της δεσμών με την Τουρκία. Όσο, όμως, ο κανόνας του διεθνούς συστήματος είναι η αναρχία, είναι αναπόδραστο για τα κράτη να λειτουργούν με ρεαλιστική λογική και όχι με ιδεολογικές ονειρώξεις. Το αρραγές εσωτερικό μέτωπο, η σωστή λειτουργία και προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων και η άσκηση πολυμερούς διπλωματίας είναι τα μέσα με τα οποία η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει αποτροπή σε όποιον επιβουλεύεται τα εθνικά της συμφέροντα."