Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Η μάστιγα των εισπρακτικών εταιρειών - μεγάλα πρόστιμα αλλά μικρό αντίκτυπο

Γράφει ο Μάνος Φραγκιαδάκης στο news24.gr για την μάστιγα των εισπρακτικών εταιρειών, που συνεχίζουν να δρουν ανεξέλεγκτες παρά τις συνεχιζόμενες εξαγγελίες και τα συνεχιζόμενα πρόστιμα:

"Με αμείωτη ένταση συνεχίζεται, παρά τα πρόστιμα και τις δικαστικές αποφάσεις που έχουν κατά καιρούς δικαιώσει καταναλωτές, η ανεξέλεγκτη δράση των εισπρακτικών εταιρειών. Οι καταγγελίες που φτάνουν τόσο στην Γενική Γραμματεία Καταναλωτή, όσο και στις ενώσεις των καταναλωτών, είναι αμέτρητες και δείχνουν πως παρά τις προβλέψεις του νόμου 3758/2009, όπως τροποποιήθηκε με τον 4038/2012, οι Εταιρείες Ενημέρωσης Οφειλετών ή αλλιώς «Εισπρακτικές», κάθε άλλο παρά τηρούν τους θεσπισμένους κανόνες επικοινωνίας με τους οφειλέτες. AdTech Ad Χαρακτηριστικό του βαθμού στον οποίο αγνοείται το νομικό πλαίσιο, είναι το γεγονός πως από το 2012 μέχρι σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή, έχουν επιβληθεί πρόστιμα για παράβαση της νομοθεσίας που ανέρχονται σε 1.110.000 ευρώ. Ανάλογα με την παράβαση, τα πρόστιμα μπορούν να διαφέρουν και να κυμαίνονται από 5.000 ως και 70.000 ευρώ. Και αν αυτό το ποσό προστίμων έχει βεβαιωθεί για την τελευταία πενταετία, μια πιο προσεκτική ανάγνωση, αναδεικνύει πως η κατάσταση κάθε άλλο παρά βελτιώνεται. Από το συνολικό ποσό των προστίμων, περίπου το ¼ έχει επιβληθεί το 2016, τέσσερα χρόνια μετά την αυστηροποίηση της νομοθεσίας. Παράλληλα και το 2017, η Γενική Γραμματεία έχει δεχθεί περίπου 400 καταγγελίες από καταναλωτές, χωρίς όμως ακόμα να έχει επιβληθεί πρόστιμο για κάποια από αυτές, καθώς η διαδικασία επιβεβαίωσης είναι χρονοβόρα.

Η λειτουργία των εισπρακτικών εταιρειών αποκαλύπτεται από τα λεγόμενα των εργαζομένων σε αυτές. Μιλώντας στο News24/7 η Δήμητρα Φιλοπούλου, η οποία έχει 8 χρόνια εμπειρίας σε τηλεφωνικά κέντρα ενημέρωσης οφειλετών θυμάται: «Στην αρχή δεν ήταν έτσι. Ειδικά τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει ξεφύγει». Οι εργαζόμενοι λειτουργούν υπό την ασφυκτική πίεση των στόχων που θέτουν οι εταιρείες, ενώ παρακολουθούνται και κρίνονται για το κατά πόσο πιέζουν τον καταναλωτή. «Τον καλούμε ξανά και ξανά χωρίς να τους ενδιαφέρει καθόλου αν είναι άνεργος, αν δεν έχει να πληρώσει. Ο προϊστάμενος είναι από πάνω και περιμένει να σε “κατασπαράξει”. Μας θέτουν τους στόχους είσπραξης οφειλών και αν δεν τους πιάσουμε είναι μέχρι και λόγος απόλυσης» τονίζει. Για τους εργαζόμενους, οι συνθήκες στα τηλεφωνικά κέντρα των εισπρακτικών είναι παραπάνω από δύσκολες. «Έχω δει υπαλλήλους να φεύγουν με νευρικό κλονισμό. Να κλαίνε. Η πίεση είναι τεράστια. Παίρνεις έναν άνθρωπο που σου λέει ότι δεν έχει να πληρώσει ή ότι είναι άνεργος. Δεν έχει νόημα να τον καλείς ξανά και ξανά. Ο προϊστάμενος όμως ενδιαφέρεται μόνο για το πόσα εισέπραξες» συνεχίζει η Δήμητρα. Όσο για την αξιολόγηση; «Με έχουν φωνάξει μετά από τηλεφώνημα στο οποίο δεν μπόρεσα να πείσω τον οφειλέτη να πληρώσει και μου έκαναν ανάλυση της ηχογραφημένης κλήσης. Κρατάνε πάντα το αρχείο και μας κάνουν αξιολόγηση ανάλογα με το πόσο τους πιέσαμε. Η προϊσταμένη λοιπόν, μου έκανε μια ανάλυση η οποία κατέληγε στην καταγωγή μου και την οικογένειά μου. Μου έλεγε πως το γεγονός ότι κατάγομαι από ορεινό μέρος, ευθύνεται για το γεγονός πως δεν μπορώ να εισπράξω. “Κατέβηκες από το βουνό και δεν είσαι ικανή να κάνεις μια είσπραξη” ήταν η ατάκα της» λέει η Δήμητρα.

Μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο είναι και η «ΜΕΛΛΟΝ Α.Ε. Ενημέρωσης Οφειλετών» μέλος του Ελληνικού Συνδέσμου Εταιρειών Ενημέρωσης και Διαπραγμάτευσης Απαιτήσεων (ΕΣΕΔΑ). Τόσο από το τεράστιο κτίριο της οδού Πειραιώς όπου στεγάζεται, όσο και από τα γραφεία εταιρειών, στις οποίες η ΜΕΛΛΟΝ ενοικιάζει εργαζόμενους, τα πιεστικά τηλεφωνήματα που γίνονται καθημερινά προς οφειλέτες, είναι χιλιάδες. Μια έρευνα στο αρχείο των καταγγελιών που φτάνουν στην “Ένωση Καταναλωτών – Η ποιότητα ζωής” (Ε.Κ.ΠΟΙ.ΖΩ), δείχνει πως είναι πάρα πολλοί οι πολίτες που καταγγέλλουν την ΜΕΛΛΟΝ για διάφορες παραβάσεις των θεσπισμένων κανονισμών. «Ενόχλησαν τηλεφωνικά στο εργασιακό μου περιβάλλον δυσφημίζοντας με (…) έχω δηλώσει μοναδικό αριθμό επικοινωνίας αυτόν του κινητού μου τηλεφώνου και κανέναν άλλον. Η κίνηση της εισπρακτικής εταιρείας είναι απαράδεκτη γιατί σύμφωνα με τον Ν. 3758/2009 απαγορεύονται να ενοχλούνται συγγενικά πρόσωπα ή άτομα του εργασιακού περιβάλλοντος του οφειλέτη και δεν έχουν κανένα δικαίωμα να καλούν σε άλλον αριθμό πέραν αυτού που έχει δηλωθεί από τον οφειλέτη» αναφέρει καταγγελία καταναλωτή με ημερομηνία 09/09/2016. Σε άλλη περίπτωση διαμαρτυρόμενου πολίτη, με ημερομηνία 26/09/2016, αναφέρεται πως ο καταγγέλλων δέχεται κλήσεις από την εταιρεία ΜΕΛΛΟΝ «Περισσότερες από μια φορά ανά δεύτερη ημέρα. Συγκεκριμένα με κάλεσε στο κινητό μου, Πέμπτη 22/9, Παρασκευή 23/9 και Δευτέρα 26/9». Όλα αυτά ενώ ο ν. 3758/2009 όπως τροποποιήθηκε με τον 4038/2012, αναφέρει ρητά πως η επικοινωνία με τον οφειλέτη απαγορεύεται να ξεπερνάει τη μια ανά δεύτερη ημέρα. Συνεχίζοντας την έρευνα, ένας εκ των καταναλωτών, καταγγέλλει στις 26/10/2016, πως από την εταιρεία ΜΕΛΛΟΝ δέχεται κλήσεις «εκτός του νόμιμου ωραρίου 09:00-20:00. Με καλεί από απόκρυψη. Ενοχλεί πρόσωπα της οικογένειάς μου σχετικά με την εξόφληση του χρέους. Εξακολουθεί να με ενοχλεί για οφειλές που έχουν διακανονιστεί ή έχουν παραγραφεί. Εμφανίζει κατά την επικοινωνία του μαζί μου, ιδιότητες που δεν διαθέτει, όπως αυτή του δικηγόρου ή του δικαστικού επιμελητή. Με κάλεσε πριν την πάροδο δέκα ημερών από την ημέρα που η οφειλή έγινε ληξιπρόθεσμη. Αρνείται να μου χορηγήσει δεδομένα από το αρχείο κλήσεων»....

...Με, κατά κανόνα, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, υψηλούς στόχους και συνεχή παρακολούθηση, ακόμα και του χρόνου στον οποίο πάνε στην τουαλέτα, οι εργαζόμενοι στα τηλεφωνικά κέντρα βρίσκονται υπό συνεχή πίεση. Ο Στέλιος, εργαζόμενος της ΜΕΛΛΟΝ που απασχολείται ως “ενοικιαζόμενος” από την εταιρεία σε τηλεφωνικό κέντρο τράπεζας, μιλώντας στο News24/7 αποκαλύπτει: «Μας μετράνε και τον χρόνο από τη στιγμή που θα κλείσεις το ένα τηλέφωνο, μέχρι τη στιγμή που θα πάρεις το επόμενο. Φυσικά οι προϊστάμενοι ακούνε τις κλήσεις και δεχόμαστε παρατηρήσεις αν δεν πιέσουμε επαρκώς τους οφειλέτες». Εξηγώντας την διαδικασία, ο Στέλιος λέει: «Αν κάποιος μας πει ότι θα πληρώσει μετά από μερικές ημέρες φυσικά τον ξανακαλούμε. Αν κάποιος μας πει ότι θα πληρώσει σήμερα ή αύριο, τον κατατάσσουμε στην ανάλογη κατηγορία, ενώ στις περιπτώσεις των ανθρώπων που μας λένε ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν προσπαθούμε να τους πείσουμε να βάλουν ένα μικρότερο ποσό άμεσα και τα υπόλοιπα αργότερα. Υπάρχει και επιλογή “Άρνηση πληρωμής-άνεργος”. Φυσικά αυτούς πρέπει να τους ξανακαλέσουμε». Παράλληλα, η επίτευξη των προκαθορισμένων στόχων, μπορεί να κατατάξει κάθε εργαζόμενο σε υψηλότερη αξιολόγησης. «Για παράδειγμα αν έχεις ένα ποσοστό επιτυχίας πάνω από 40% σε ανεβάζουν στο επίπεδο 2. Αν έχεις πάνω από 50% σε ανεβάζουν στο επίπεδο 3». Ο Στέλιος, είναι ένας από τους εργαζόμενους που ενώ εργάζεται χρόνια στη ΜΕΛΛΟΝ, ως “ενοικιαζόμενος”, έχει υπογράψει δεκάδες συμβάσεις ορισμένου χρόνου που έληγαν κάθε φορά σε έναν ή δύο μήνες. Μάλιστα, το εντυπωσιακό είναι πως οι συμβάσεις, πολλές φορές ανέφεραν άλλη ειδικότητα εργαζομένου από τις προηγούμενες, παρά το γεγονός πως ούτε ο χώρος εργασίας ούτε η θέση του Στέλιου άλλαζε. Όπως εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει, η αυθαιρεσία των εισπρακτικών, η τακτική της ασφυκτικής πίεσης προς τους οφειλέτες, αλλά και η παντελής αδιαφορία για τους νόμους, δεν έχουν τέλος. Το News 24/7 είχε πραγματοποιήσει ακόμη μια μεγάλη έρευνα για το θέμα πριν από οκτώ μήνες. Παρά το γεγονός ότι έχει περάσει τόσος καιρός, τα νέα ευρήματα, προσομοιάζουν στα προηγούμενα. Συνεχόμενα τηλεφωνήματα, πρόστιμα που δεν πτοούν κανέναν, καταγγελίες για σοβαρές παραβιάσεις της νομοθεσίας και πολίτες που δέχονται καθημερινά πλήγματα στην αξιοπρέπειά τους..."

Αλήθεια το κράτος τι κάνει για όλα αυτά; Μήπως θα πρέπει ν' αρχίσουν - πέρα των προστίμων - ν' αρχίζουν να κλείνουν οι κατά συρροή παραβάτες και να μπαίνουν πρόστιμα και περιορισμοί στους ιδιοκτήτες; 

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Υπόθεση Πατσίφικο (1849) - Υπόθεση Γεωργίου και ΤΑΙΠΕΔ (2017): Δύο παρόμοιες υποθέσεις με 168 χρόνια διαφορά

Διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο σχετικά με την πληρωμή της εγκεκριμμένης δόσης, μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης: "...ανάμεσα στα «φασούλια» που προέκυψαν την τελευταία στιγμή ήταν η πληρωμή των δικαστικών εξόδων για την περιπέτεια του αθωωθέντα πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ κ. Ανδρέα Γεωργίου. Επίσης, το Eurogroup αξίωσε την παύση της δίωξης εναντίον τριών πρώην στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ, από την Ισπανία, την Ιταλία και τη Σλοβενία, για το συμβουλευτικό τους ρόλο σε παλαιότερη ιδιωτικοποίηση (σ.σ. λεπτομέρειες εδώ)."

Δεν εξετάζουμε καν το πόσο μειωτικό εως εξευτελιστικό είναι να ζητά η Κομισιόν από την χώρα μας να πληρώσει δικαστικά έξοδα σε υπόθεση ιδιώτη (για την οποία πάντως έχει κάνει στο παρελθόν απροκάλυπτη παρέμβαση - θυμηθείτε την περίπτωση εδώ) ή να ζητάει να παρακαμφθεί η δικαιοσύνη για "συμβούλους" που έδρασαν εις βάρος των συμφερόντων του ελληνικού Δημοσίου.

Δεν εξετάζουμε επίσης το πως η κυβέρνηση υπέκυψε και στις δύο περιπτώσεις.

Μπορούμε όμως να εξετάσουμε το πως η υπόθεση αυτή θυμίζει - κατ' αναλογία - την υπόθεση Πατσίφικο στο μακρινό 1849. Αντιγράφουμε από τον "Ημεροδρόμο" και αφήνουμε σε σας να βγάλετε τα συμπεράσματα σας:
"H συμπεριφορά των «Μεγάλων Δυνάμεων», Αγγλίας, Γαλλίας και τσαρικής Ρωσίας, απέναντι στο νεότευκτο ελληνικό κράτος, μετά την επανάσταση του 1821, είναι χαρακτηριστική των σχέσεων υποτέλειας των ελληνικών κυβερνήσεων με τους «προστάτες». Ωστόσο, δεν έλειπαν οι ανταγωνισμοί μεταξύ των «προστάτιδων δυνάμεων» για το ποιος θα έχει τον έλεγχο σ΄ αυτό το προτεκτοράτο, όπως θεωρούσαν την Ελλάδα.Ενα επεισόδιο που αποτυπώνει αυτό το πλέγμα των σχέσεων είναι η «υπόθεση Πατσίφικο», που εκτυλίχτηκε στην Αθήνα τη διετία 1849- 1850.Το Πάσχα του 1849 η ελληνική κυβέρνηση απαγόρευσε ένα λαϊκό έθιμο, «το κάψιμο του Ιούδα», ή «το κάψιμο του Εβραίου», όπως το ονόμαζαν αρκετοί. Η απαγόρευση προκάλεσε δυσφορία και αγανάκτηση. Ετσι, τη Μεγάλη Παρασκευή στην Πλατεία Ασωμάτων όπου θα τελούνταν το έθιμο, η ανακοίνωση της απαγόρευσης από την αστυνομία προκάλεσε βίαιο ξέσπαμα του κόσμου. Εκεί, επί της Πλατείας, ήταν το σπίτι του Δαυίδ Πατσίφικου, εβραϊκής καταγωγής, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας, αλλά απολύθηκε για σειρά καταχρήσεων. Κάποιοι, λοιπόν, που πίστεψαν ότι ο Πατσίφικος ευθύνεται για την απαγόρευση του εθίμου επιτέθηκαν στο σπίτι του και κατέστρεψαν ένα μέρος της οικοσκευής.Ο Πατσίφικος, ο οποίος είχε και την αγγλική υπηκοότητα, κατέφυγε στην αγγλική πρεσβεία. Εκεί ο πρεσβευτής Λάιονς του συνέστησε να υποβάλει αίτηση αποζημίωσης ύψους 886.736 δραχμών και 57 λεπτών!

Η αγγλική κυβέρνηση, που επεδίωκε την ανατροπή του βασιλιά Όθωνα, για να τοποθετήσει στη θέση του ένα δικό της, βρήκε την ευκαιρία. Στην αίτηση αποζημίωσης του Πατσίφικου, πρόσθεσε και κάποιες ακόμη οικονομικές απαιτήσεις και απαίτησε την άμεση πληρωμή τους από το ελληνικό κράτος. Η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε τις αγγλικές αξιώσεις ως υπερβολικές, αλλά η Αγγλία επανήλθε με μια διακοίνωση όπου αναφερόταν: «Η Ελλάς θάττον ή βράδιον ώφειλε να υποχωρήση, διότι πάσα αναβολή θα εξεβίαζε την αγγλικήν Κυβέρνησιν να αυξήση αναλόγως της βραδύτητος το ποσό των ζητηθεισών ικανοποιήσεων»…Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των αγγλικών απαιτήσεων αρκεί να σκεφθούμε ότι το ποσό που ζητούσε ο Πατσίφικος ήταν κατά πολύ υψηλότερο της αξίας των βασιλικών ανακτόρων, που βρίσκονταν τότε στην περιοχή της σημερινής Πλατεία Κλαυθμώνος!Ομως, οι Άγγλοι απέρριψαν και τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για την παραπομπή του θέματος στη δικαιοσύνη, είτε στη διεθνή διαιτησία. Απαιτούσαν την πληρωμή «εδώ και τώρα».Στις 26 Δεκεμβρίου 1849 εμφανίσθηκε στον Πειραιά αγγλικός στόλος, υπό τον ναύαρχο Πάρκερ, αποτελούμενος από 14 πολεμικά πλοία. Στις 3 Ιανουαρίου 1850, ο Άγγλος πρεσβευτής Ουάι ανακοίνωσε στον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Ανδρέα Λόντο ότι αν το ελληνικό κράτος δεν ικανοποιούσε αμέσως τις αγγλικές απαιτήσεις, τότε «ο ναύαρχος Πάρκερ προυτίθετο να προβή εναντίον των Αθηνών εις εχθροπραξίας και μέτρα επιζημιώτατα εις τα συμφέροντα των Ελλήνων πάσης τάξεως»!

Το πρώτο μέτρο που εφάρμοσαν οι Αγγλοι, ήταν ο εμπορικός αποκλεισμός των λιμανιών του Πειραιά, Πατρών, Σύρου, Ύδρας, Ναυπλίου, Χαλκίδας και Κορίνθου. Προσχώρησαν μάλιστα και στην κατάληψη των ελληνικών εμπορικών πλοίων και την κατάσχεση εισαγόμενων εμπορευμάτων ανυπολόγιστης αξίας.Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ρωσίας, αντιλαμβανόμενες ότι η Αγγλία επιδιώκει να μετατρέψει την Ελλάδα σε αποκλειστικά δικό της προτεκτοράτο, επενέβησαν και μετά από μεταξύ τους διαπραγματεύσεις κατέληξαν στην παραπομπή του θέματος στη διεθνή διαιτησία. Ηταν, πλέον, Απρίλιος του 1850 όταν ανακοινώθηκε η άρση του αποκλεισμού των ελληνικών λιμανιών από τον αγγλικό στόλο.Τελικά η διεθνής διαιτησία μετά από πραγματογνωμοσύνη, όρισε για τον Πατσίφικο αποζημίωση ύψους 3.750 δραχμών…Αυτή ήταν η «υπόθεση Πατσίφικο», ή «Τα Παρκερικά», όπως ονομάστηκαν τα γεγονότα από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου..."

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Το Κυπριακό σε κρίσιμη φάση - η Ελλάδα και η Κύπρος στη γωνία

Η διαπραγμάτευση για τη λύση του Κυπριακού θυμίζει τραπέζι μετά από κηδεία ή μνημόσυνο: όλοι θα ήθελαν να είναι κάπου αλλού, η ατμόσφαιρα είναι θλιβερή και στενάχωρη (αφού θυμούνται τα προτερήματα του νεκρού) ειδικά για τους στενούς συγγενείς και υπάρχει πάντα κάποιος "εκτός κλίματος" που κοιτάζει να εκμεταλλευτεί την κατάσταση προς όφελός του (κάνοντας γνωριμίες) ή παριστάνοντας τον έξυπνο, ενώ έχουν κάποιους να τον σιγοντάρουν - που το κάνουν περισσότερο για να περάσει η ώρα παρά γιατί πιστεύουν ότι κάνει καλ.
Στην περίπτωση της Κύπρου, ο νεκρός είναι δίκαιη λύση, οι συγγενείς είναι η Ελλάδα και η Κύπρος, η Τουρκία είναι ο "έξυπνος" της υπόθεσης, ενώ αυτός που σιγοντάρει τον "έξυπνο" είναι  ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ.

Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι σε μια δύσκολη θέση: οι απαιτήσεις των Τούρκων για να συναινέσουν στη λύση είναι απαράδεκτες (διαβάστε σχετικά εδώ) και στην ουσία επιζητούν την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας (ενώ παράλληλα θα διατηρούν τον έλεγχο του νησιού), η στάση του ειδικού διαμεσολαβητή του ΟΗΕ είναι ακραία φιλοτουρκική (και απέχει παρασσάγας από τα κεκτημένα των ψηφισμάτων της ολομέλειας του ΟΗΕ), ενώ η παρουσία των Άγγλων στην όλη διαπραγμάτευση περιορίζεται στο πως θα διατηρήσουν τα κεκτημένα τους (δηλ. τις βάσεις τους) στο νησί.
Όλα αυτά δημιουργούν ένα ασφυκτικό κλοιό, δεδομένης και της πίεσης που υπάρχει από όλους τους εξωτερικούς παράγοντες (Η.Π.Α., Ρωσία, Ε.Ε., αραβικές χώρες) γι' άμεση διευθέτηση του Κυπριακού ζητήματος. 
Το ελληνικό ΥΠΕΞ (έχοντας ξεφύγει ευτυχώς από τις εποχές Σημίτη / Σαμαρά / Παπανδρέου) κρατάει μια τίμια στάση - που είναι μια ευχάριστη έκπληξη δεδομένων των άθλιων επιδόσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Έχει κατηγορήσει ανοιχτά τους Τούρκους και την διαμεσολάβηση για τη στάση τους, έχει πει ορισμένα δυνατά "όχι" στα όσα ζητούνται από τους Τούρκους, έχει καταγγείλει τις εκθέσεις που γράφονται από τον "ανεξάρτητο" διαμεσολαβητή  και ενημερώνει συνεχώς την Ε.Ε. για τις απαιτήσεις των Τούρκων.
Η αλήθεια είναι επίσης ότι ειδικά η ελληνική πλευρά, θα προτιμούσε ν' αποχωρήσει πανηγυρικά από τις διαπραγματεύσεις. Δεν μπορεί όμως να το κάνει - αφού ο Πρόεδρος Αναστασιάδης παραμένει εκεί - για να μη σηκώσει το βάρος της κατάρρευσης των διαπραγματεύσεων. Παραμένει επίσης εκεί ώστε να συνεχίζει να υποστηρίζει την Κύπρο ώστε να μην ενδώσει αυτή στις όποιες πιέσεις υπάρξουν.
Το μέλλον πάντως είναι δυσοίωνο. Ακόμα και το "καλό" σενάριο, δίνει υπερεξουσίες στους Τουρκοκυπρίους (αφού χωρίς τη συναίνεσή τους δεν θα μπορούν να υπογράφεται καμία συμφωνία), δημιουργεί επί της ουσίας δύο κράτη - και τα δύο εξαρτώμενα από την Τουρκία ενώ πάει περίπατο η επιστροφή περιουσιών και των προσφύγων στην πλειονότητα των περιπτώσεων, ενώ ακόμα και όπου συμβεί το βάρος θα το σηκώσει το "κοινό ταμείο" δηλ. οι Ελληνοκύπριοι (αφού οι Τουρκοκύπριοι δεν έχουν χρήματα για να προσφέρουν). Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά που το θύμα θα δώσει χρήματα στον θύτη για να το αποζημιώσει...
Το μόνο θετικό στην όλη υπόθεση είναι ότι οποιαδήποτε λύση θα κριθεί από το λαό - και εκεί τουλάχιστον μπορεί να υπάρχει μια ελπίδα άρνησης: μια κακή λύση είναι πάντα χειρότερη από την καθόλου λύση.
Θα ήταν λάθος όμως να δούμε τη λύση του Κυπριακού ως κάτι το ανεξάρτητο και αυτόνομο. Ο ελληνισμός "βρίσκεται στη γωνία" σε πάρα πολλά θέματα. Υπάρχει το "Μακεδονικό" (όπου υπάρχουν πιέσεις από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. για μια άμεση λύση ως τη σταθεροποίηση του κρατιδίου ως ανάχωμα της άνθισης του αλβανικού εθνικισμού), η ΑΟΖ, το μεταναστευτικό, τα προβλήματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία (για τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της οποίας θα μπορούσαν να γραφτούν δεκάδες τόμοι) και ο αλβανικός αλυτρωτισμός, οι συνεχιζόμενες τουρκικές πιέσεις για τον εναέριο χώρο και το Αιγαίο καθώς και η ολοκλήρωση της φιλοτουρκικής στροφής της Ρωσίας, που δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα δεν έχει συμμάχους πουθενά και η οικονομική δυσπραξία αποτελεί ένα ακόμα παράγοντα αδυναμίας. Θυμίζει τους τελευταίους αυτοκράτορες του Βυζαντίου που κατέληγαν περιοδεύον θίασος ως φόρου υποτελείς, προκειμένου να περισώσουν τα λίγα, τελευταία ψείγματα ελευθερίας που τους είχαν απομείνει. Ας ελπίσουμε ότι θα έχει καλύτερη τύχη.
(Τελευταία ενημέρωση: Η κατάρρευση των συνομιλιών της Γενεύης καταδεικνύει απλώς τη συνεχιζόμενη τουρκική αδιαλλαξία. Η καταγγελία της τουρκικής πλευράς από πλευράς της ελληνικής ήταν μια σωστή κίνηση, γιατί έτσι: α) η διεθνής κοινή γνώμη γίνεται ενήμερη της κατάστασης, ώστε να πάψει το συνεχές χάιδεμα της Άγκυρας, από πληρωμένους και μη φιλοτουρκικούς κύκλους και β) έρχεται προ των ευθυνών του ο Γκουτιέρες και ο ΟΗΕ για το ότι από την αρχή των συνομιλιών και μέχρι σήμερα έκανε τα στραβά μάτια σε όλες τις παράλογες τουρκικές απαιτήσεις, κατά του κανόνα της ισονομίας, προκειμένου οι Τούρκοι να μείνουν στο τραπέζι των συνομιλιών. Η δε επιλογή του απαράδεκτου Νορβηγού διαμεσολαβητή καταδεικνύει το πόσο λίγο ενδιαφέρεται ο οργανισμός για τη νομιμότηταΩς αποτέλεσμα της στάσης αυτής, είχαμε οι Τούρκοι να παραβίασουν - ξανά - τις υποσχέσεις τους απέναντι στο γ.γ. του ΟΗΕ. Ελπίζουμε να είναι η τελευταία φορά).

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ο πολιτισμός, ο τουρισμός και τα μεγάλα λόγια του αέρα...

"...ο πολιτισμός είναι το μεγάλο ανεκμετάλλευτο συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας, που μας επιτρέπει να πετύχουμε διεύρυνση της τουριστικής περιόδου 12 μήνες το χρόνο. Υπάρχουν τεράστια περιθώρια στη διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων και στην εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα σε πεδία που, για πολλά χρόνια, τα θεωρούσαμε ταμπού… Δεν έχω τέτοιες αναστολές. Η δουλειά πρέπει να γίνεται. Συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά, όπως στον τομέα του ηλεκτρονικού εισιτηρίου"...
Και φτάνει μια - θεωρητικά- προσεκτικά διατυπωμένη σκέψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να καταλάβει κανείς ότι σ' αυτή την χώρα δεν υπάρχει σωτηρία. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν το σπάσιμο της δήλωσης του αρχηγού της ΝΔ για να μπορέσουμε και εμείς οι χαζοί να καταλάβουμε τι εννοεί.
1) Σύμφωνα με τον κύριο Μητσοτάκη λοιπόν, ο πολιτισμός της χώρας μας θα "επιτρέψει" τη διεύρυνση της τουριστικής περιόδου 12 μήνες τον χρόνο. Ο κύριος Μητσοτάκης εδώ θα πρέπει να μας εξηγήσει τι ακριβώς εννοεί: α) τον αρχαίο πολιτισμό; β) τον Βυζαντινό πολιτισμό; γ) τον θρησκευτικό τουρισμό ή δ) τον σύγχρονο πολιτισμό; Χωρίς καμία διάθεση μείωσης για να έρθει κάποιος στην Ελλάδα τον Φλεβάρη θα πρέπει αυτό που ψάχνει να είναι πολύ δυνατό, να του έχει προκαλέσει εντύπωση μεγάλη και να το έχει γνωρίσει καλά. Κάτι τέτοιο προφανώς και δε συμβαίνει με το σύγχρονο πολιτισμό, ενώ υπάρχουν αμφιβολίες τόσο για τον Βυζαντινό όσο και για το θρησκευτικό (πλην Αγίου Όρους)...Διαφορετικά το ταξίδι είναι πολύ μεγάλο για όσους έρχονται από χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης και κατευθύνονται σε περιοχή άλλη από Αθήνα/Θεσσαλονίκη (ταξίδι προς αεροδρόμιο, αναμονή, ταξίδι με το αεροπλάνο, έλεγχος διαβατηρίων, αναμονή, αλλαγή αεροπλάνου, ταξίδι με 2ο αεροπλάνο). Το προϊόν θα πρέπει να είναι προσβάσιμο - κάτι που δε συμβαίνει. Η χώρα μας δεν έχει εθνικό αερομεταφορέα και καμία Ryanair δε θα φέρει τουρίστες απευθείας στους περιφερειακούς προορισμούς αν δεν έχει πολύ σοβαρά οικονομικά κίνητρα ή τουλάχιστον εξασφαλισμένη μεγάλη πελατεία. Από την άλλη η χώρα μας επίσης πλέον δεν έχει τον έλεγχο στα περιφερειακά αεροδρόμια ενώ είναι έτοιμη να ξεπουλήσει και το τελευταίο κομμάτι που διαθέτει στο "Ελευθέριος Βενιζέλος" προκειμένου να βγάλει χρήματα: έτσι δεν μπορεί να υποχρεώσει τους - ιδιωτικούς πλέον - αερολιμένες της να σηκώσουν το κόστος μιας προνομιακής τιμολογικής πολιτικής υπέρ εταιριών που θα "τραβήξει" τις εταιρείες αυτές. Για να δώσει χρήματα το κράτος, δε νομίζουμε να τίθεται θέμα - δεν υπάρχει χρήμα ούτε "για τσιγάρα" που έλεγαν και οι παλιοί. Επομένως είναι τουλάχιστον ουτοπικό να περιμένουμε κάποιον να έρθει στην χώρα μας εκτός σεζόν για να επισκεφτεί ένα μουσείο ή ένα μοναστήρι, ενώ αυτό μπορεί να το κάνει από Απρίλιο/Μάιο εώς Οκτώβρη που ο καιρός είναι καλός και θα μπορεί να κάνει και μια γρήγορη (ή μη) βουτιά στη θάλασσα.
Συμπερασματικά για γίνει διεύρυνση της τουριστικής περιόδου θα πρέπει να υπάρξει στοχευμένη αλλαγή προϊόντος (π.χ. μεγάλη τουριστική προβολή για περιοχές που μπορούν να "σηκώσουν" χειμερινό τουρισμό) και αλλαγή τρόπου σκέψης της διαχείρησης των αναπτυξιακών κονδυλίων που στοχεύουν στον τουρισμό.
2) Μετά ο κύριος Μητσοτάκης αναφέρεται στη διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων και πετάει και το αγαπημένο του "τσιτάτο" πέρι εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα στη διαχείρισή τους, αναφέροντας ότι δεν έχει "ταμπού". Προφανώς κανείς δεν έχει προσάψει στην οικογένεια Μητσοτάκη κοινωνικο-πολιτικά ταμπού - θα ήταν άδικο με βάση της ιστορία της. Όμως από την άλλη - μια τέτοια δήλωση - είτε υποδηλώνει άγνοια (ήδη έχουμε μεγάλες ιδιωτικές εργολαβίες για τη φύλαξη, τον καθαρισμό, τη διαχείριση κυλικείων κ.ο.κ.) είτε υποδηλώνει κάτι χειρότερο δηλ. διάθεση ξεπουλήματος (μέσω μιας "παραχώρησης για 1019 χρόνια") των αρχαιολογικών χώρων. Ελπίζοντας ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι διαθετημένος να κάνει κάτι τέτοιο (εξάλλου το μόνο πράγμα που έχει μείνει υπό κρατική διαχείριση πλέον πλην τις Βουλής είναι οι αρχαιολογικοί χώροι). Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι (εξάλλου υπάρχει και το προηγούμενο του 2013), αλλά θεωρούμε ότι παρά τις νουθεσίες των ξένων, υπάρχει όριο και στην ξεφτίλα αυτής της χώρας...
Στο μόνο που θα συμφωνήσουμε μαζί του είναι στο ότι "η δουλειά θα πρέπει να γίνεται". Το θέμα όμως είναι να γίνεται προγραμματισμένα και με σωστό πλάνο. Όχι με λόγια του αέρα, τα οποία λέμε για να τα πούμε...

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

"Φέσια" και "κανόνια" στα ΜΜΕ - το παράδειγμα του "Πήγασου"

Όποιος υποστηρίζει ότι για την κατάρρευση του "Πήγασου" (της εταιρείας ΜΜΕ συμφερόντων του Μπόμπολα στην οποία ανήκουν μεταξύ των άλλων και οι εφημερίδες "Έθνος" και "Ημερησία", σχεδόν μια ντουζίνα ιστοσελίδες και ένα ποσοστό του MEGA) δεν υπάρχουν διαχρονικές ποινικές ευθύνες - συμπεριλαμβανομένης της παντελώς αποτυχημένης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - μάλλον κοροϊδεύει τον εαυτό του.
Είναι δε τουλάχιστον υποκριτικό το ότι υπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα που αναρωτιούνται το πως έφτασαν τα πράγματα "ως εδώ", τη στιγμή που εδώ και χρόνια είναι γνωστό ότι: α) τα ΜΜΕ στην Ελλάδα λειτουργούν με περίεργες πρακτικές (που αγγίζουν τα όρια της "μαφιόζικης" λειτουργίας αφού οι συμφωνίες "κάτω από το τραπέζι" δίνουν και παίρνουν), β) τα ΜΜΕ στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι ζημιογόνα εξαρχής και εις γνώση των ιδιοκτητών τους, γ) τα ΜΜΕ δημιουργούνται όχι για να "ενημερώνουν" το κοινό αλλά για να λειτουργούν ως μοχλοί πίεσης προς την εξουσία.
Για την περίπτωση του "Πήγασου" τα πράγματα είναι απλά. Έχοντας ένα "δημοκρατικό" προφίλ, βρέθηκε λόγω της υποστήριξης στο ΠΑΣΟΚ και τα μνημόνια απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην πορεία είχε σωρεύσει δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία θεωρούνταν εξυπηρετούμενα μόνο και μόνο γιατί πληρωνόταν ένα μέρος των τοκοχρεωλυσίων και γιατί υπήρχαν κυβερνητικές παρεμβάσεις ώστε να υπάρξει συνεχής ανανέωσή τους. Αυτό βέβαια δε γινόταν τόσο γιατί υπήρχε πόνος για τους εργαζομένους (που προφανώς υπήρχε αλλά δεν ήταν βασική πρoτεραιότητα), όσο γιατί έτσι το συγκρότητα βρισκόταν υπό "έλεγχο". Έτσι φτάσαμε και στο ότι ο "Πήγασος" και τα ΜΜΕ του έγιναν πιο "ανεκτικά" απέναντι στην κυβέρνηση - πράγμα στο οποίο βέβαια βοήθησε και το ότι η κυβέρνηση είναι ακραία μνημονιακή με τον καιρό.
Την ίδια ώρα οι τεχνικές εταιρείες της οικογένειας Μπόμπολα έπαιρναν σωρεία δημοσίων έργων σωρεύονταν πλούτο. Και άλλο δηλαδή γιατί η ιστορία κράτησε πάνω από 30 χρόνια, με τους ίδιους ρυθμούς.
Όλα όμως τα ωραία πράγματα έχουν ένα τέλος. Ο Γιώργος Μπόμπολας αποσύρθηκε από το προσκήνιο πριν μερικά χρόνια αφήνοντας το γιο του "στο πόδι". Ο Φώτης Μπόμπολας βέβαια λίγο ενδιαφέρον είχε στη συνέχιση της αυτοκρατορίας. Οπως γράφει χαρακτηριστικά (και πικρόχολα) το "Πρώτο Θέμα": "...Στις 6 Ιουνίου και ενώ η απεργία των εργαζομένων συνεχίζεται, διαχέεται η είδηση ότι άλλαξαν τρία μέλη στο διοικητικό συμβούλιο της Εκδόσεις Εθνος Α.Ε. και τα ονόματα των νέων συμπίπτουν με αυτά που είχαν τοποθετηθεί στην εταιρεία Μαρινόπουλος λίγο πριν από την κατάρρευσή της. Δημοσιεύεται μάλιστα και η σχετική καταχώρηση της Εθνος Α.Ε. στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (ΓΕΜΗ), με ημερομηνία 31 Μαΐου 2017, από την οποία προκύπτει ότι οι αλλαγές αυτές έχουν συμβεί από τις 23 του ίδιου μήνα... Ο Φώτης Μπόμπολας με πρωτοποριακή, ενίοτε ανατρεπτική και συχνά περιπετειώδη αντίληψη για τις αποπνικτικά στερεότυπες μπίζνες προτιμούσε την ατίθαση και αντισυμβατική ενασχόληση με τις επιχειρήσεις της διασκέδασης και του θεάματος. Υπήρξε, μεταξύ άλλων, και ιδιοκτήτης του εμβληματικού συναυλιακού κλαμπ «Ρόδον» στην οδό Μάρνη, καθώς και του πολυχώρου «Στοά» στην Πατησίων. Τώρα λέγεται ότι ετοιμάζεται να μετακομίσει μόνιμα στο Λονδίνο και να μην ασχοληθεί άλλο με επιχειρήσεις στην Ελλάδα, την οποία θα επισκέπτεται μόνο τα καλοκαίρια για διακοπές με το σκάφος του."
Και γιατί να μην το κάνει; Η προσωπική του περιουσία θα παραμείνει ανέγγικτη, ο οικονομικός εισαγγελέας άσκησε δίωξη όχι στον ίδιο αλλά στον 88χρονο Γιώργο Μπόμπολα (που λόγω ηλικίας δε θα πάει φυλακή), τους 2 οικονομικούς διευθυντές της "Πήγασος" και τα στελέχη των τραπεζών που υπέγραψαν τις δανειακές συμβάσεις - με αποτέλεσμα ο ίδιος να έχει μείνει εκτός "κάδρου", με την υποχρέωση που έχει για "τακτοποίηση" να είναι ηθική και όχι ποινική.
Τι μας μένει; 450 άνθρωποι με χρωστούμενα δεδουλευμένα 5μήνου και χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων προς τις τράπεζες και κυρίως προς το κράτος.
Αλλά μη στεναχωριέστε. Ο Φώτης ο Μπόμπολας θα έρχεται τα καλοκαίρια στην Ελλάδα για διακοπές με το κράτος του.

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Το Μενίδι και το πως η παραβατικότητα συνυφαίνεται με τη διαφορετικότητα

Για άλλη μια φορά στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, φτάσαμε στο σημείο να χαθεί μια αθώα ζωή στην αυλή ενός σχολείου μιας προβληματικής περιοχής και  να παρουσιαστούν δεκάδες όψιμοι και μη "αγανακτισμένοι", για ν' αποφασίσει το κράτος να κάνει το αυτονόητο δηλ. να δείξει ότι ενδιαφέρεται να πατάξει την χρόνια παραβατικότητα που επικρατεί στην περιοχή.
Με τη βοήθεια ποιού; Της αστυνομίας που χρόνια τώρα σηκώνει "ψηλά τα χέρια" δηλώνοντας αδυναμία, που κάνει τα στραβά μάτια εισπράτοντας "δωράκια" από μικρό- και μεγαλό-απατεώνες και που κάνει επιχειρήσεις-"αρετή" που κρατάνε λίγο και έχουν μηδενικό αποτέλεσμα.
Η περιοχή του Μενιδίου (με αποκορύφωμα το Ζεφύρι) αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια κράτος εν κράτη. Όσοι γνωρίζουν καταστάσεις γελάνε πραγματικά, όταν ακούν τα συστεμικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να λένε για το "άβατο" των Εξαρχείων, όταν στους καταυλισμούς των Ρομά που τα ναρκωτικά, η πορνεία, το λαθρεμπόριο και η διακίνηση κλοπιμαίων αποτελούν βασικές δραστηριότητες, η αστυνομία κάνει επισκέψεις μόνο για κοινωνικούς λόγους. Η περιοχή όμως δεν έχει τη σημειολογική σημασία των Εξαρχείων και έτσι κανείς δεν ασχολείται μαζί της. Ή τουλάχιστον αυτό δε συνέβαινε μέχρι που υπήρξε αθώος νεκρός.
Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι μόνο η αστυνομία. Η αστυνομία δεν ασχολείται για τον ίδιο λόγο που οι αστυνομικοί πίνουν τον καφέ τους στα Έβερεστ της Πλατείας Συντάγματος και δεν ασχολούνται με την πορνεία και το λαθρεμπόριο που λαμβάνει χώρα στα 600 μέτρα πιο κάτω: Θεωρεί αυτούς που το κάνουν "κατώτερους" ανθρώπους που δεν αξίζουν προσοχή.
Το δε κράτος, λειτουργώντας ιδεοληπτικά είτε ως "συμπαθών" είτε ως "αντιπαθών", δε φρόντισε ποτέ να δει το πως σε μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα κατάντησε η αποφυγή του σχολείου, οι γάμοι ανηλίκων, η παραβατικότητα, ο αλκοολισμός και τα ναρκωτικά ν' αποτελούν κάτι το αποδεκτό και όχι το μεπτό: η μεν αριστερά αποφεύγει να θίξει τα κακώς κείμενα για να μη γίνει "politically-incorrect", η δε δεξιά ακολουθεί την τακτική του "δεν ξέρω - δεν με νοιάζει" που ακολουθεί και η αστυνομία. Έτσι το μόνο που γίνεται είναι η πάγια πληρωμή επιδομάτων πολυτεκνίας και η στράτευσή τους (όταν και αν γίνεται κανονικά). Για τα υπόλοιπα πλήρης αδιαφορία.
Οι αντιδράσεις των υπολοίπων κατοίκων της περιοχής είναι επίσης φαρισαϊκές: αντί να υπάρξουν οργανωμένες αντιδράσεις και να υποχρεωθεί η Πολιτεία να πάρει τ' απαραίτητα μέτρα ώστε: α) να υπάρχει σωστή αστυνόμευση και τήρησης των νόμων του κράτους, β) να υπάρχει παρακολούθηση της τήρησης των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη συμμετοχή των συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων σε μια οργανωμένη κοινωνία, και γ) να ενταθούν οι δράσεις ουσιαστικής ένταξης στο κοινωνικό σύνολο, αυτοί λειτουργούν μικροκομματικά, αδιαφορώντας ως επί το πλείστον για το συμβαίνει γύρω τους, εφόσον το πρόβλημα δεν τους ακουμπάει άμεσα. Οι δράσεις είναι υποτονικές και περιορίζονται στο "τσουβάλιασμα" όλων των Ρομά ως "κακοποιών". 
Προφανώς και αυτό δεν είναι αλήθεια. Αλλά εκείνοι οι Ρομά που αντιδρούν στα τεκταινόμενα είτε απομονώνονται, είτε μετακομίζουν αλλού, αφού δεν υποστηρίζονται από κανέναν ουσιαστικά: Το πρόβλημά μας, είναι ότι οι αλλαγές που επιτεύχθηκαν στην κοινωνία περιορίστηκαν στη χρήση του όρου "Ρομά" αντί για "Αθίγγανος" στα δημόσια έγγραφα και στην καθημερινότητα. Μέχρι εκεί, αφού οι όποιες δράσεις γίνονται για ενσωμάτωση και "αλλαγή" είναι μικρού βεληνεκούς και ανυποστήρικτες.   
Έτσι στους καταυλισμούς συνεχίζεται το πανηγύρι της παραβατικότητας, με αποτέλεσμα να έχουμε το πρόσφατο γεγονός. 
Οι σπασπωδικές επιδρομές της αστυνομίας για την ανακάλυψη των ενόχων δε θα φέρουν το νεκρό παιδί πίσω, ενώ σε λίγο καιρό που το θέμα θα ξεχαστεί, η κατάσταση θα γυρίσει στα πρώτερα.
Το θέμα είναι να υπάρξουν αλλαγές ώστε το μήνυμα για αλλαγή να περάσει σε όλους. Διαφορετικά σύντομα πάλι το Ζεφύρι και το Μενίδι θα ξαναέρθουν για τους ίδιους λόγους στην επικαιρότητα...

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Μια άποψη για τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις (στην Ευρώπη και όχι μόνο)

Οι πρόσφατες τρομοκρατικές επίθεσεις στο Λονδίνο (αλλά και οι πιο πρόσφατες στην Κωνσταντινούπολη και εναντίον Χριστιανών στην Αίγυπτο) φέρνουν στο προσκήνιο γι' άλλη μια φορά τη σκληρή πραγματικότητα: οι τρελαμένοι ισλαμιστές τρομοκράτες (που οι δυτικές κυβερνήσεις είτε εξέθρεψαν είτε άφησαν να εξελιχθούν) θα συνεχίσουν να δρουν, αλλάζοντας ονόματα, αλλά ακολουθώντας τις ίδιες πρακτικές. Παλιότερα ήταν η Αλ - Κάιντα, τώρα οι "μαχητές" του Ισλαμικού Κράτους - η ουσία είναι ίδια: τυφλή βία μέχρι τέλους.
Μοιραία οι Μουσουλμάνοι που βρίσκονται στην Ευρώπη βρίσκονται στο προσκήνιο. Γιατί μπορεί να υπάρχει ένας κόσμος που κατανοεί ότι τα τυφλά χτυπήματα εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (και παλιότερα ενάντια της Αλ Κάιντα) έχουν αθώα θύματα που αποτελούν την αφορμή (αλλά ποτέ την επαρκή δικαιολογία) για τις επιθέσεις στις δυτικές χώρες και σε χριστιανικούς πληθυσμούς στην Μέση Ανατολή, αλλά υπάρχει ένα μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού που αναρωτιέται γιατί οι καθ' όλα φιλήσυχες μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη, δεν εξοβελίζουν όλα εκείνα τ' ακραία στοιχεία που μεγαλώνουν μέσα τους.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι - στο Βέλγιο, στην Γερμανία, στην Μ. Βρετανία και στην Γαλλία, δεν ήρθαν από τον πλανήτη Άρη. Ήταν άνθρωποι που ζούσαν (εις βάρος - για να μην ξεχνιόμαστε - του συστήματος που θέλουν να χτυπήσουν) μέσα στις κοινότητες αυτές, παρουσιάζονταν ως "ευσεβής" Μουσουλμάνοι, εκφράζοντας ανοιχτά ακραίες απόψεις. Που ήταν τα τοπικά μουσουλμανικά συμβούλια, οι ιμάμηδες και τα σεβάσμια μέλη της κοινότητας να τους απομονώσουν και να τους φέρουν προ των ευθυνών τους; Να ξεκαθαρίσουν με πράξεις εκείνους που - αφού εισπράξουν το κρατικό επίδομα βοήθειας - καλούν σε τζιχάντ ενάντια στις κυβερνήσεις που τους πληρώνουν μηνιάτικο για να μπορούν εκείνοι να καλούν σε (αν)"ιερούς" πολέμους; Γιατί επιτρέπουν κηρύγματα βίας στους χώρους λατρείας τους; Η ιστορία ότι ο βομβιστής του Μάνστεστερ είχε εκδιωχθεί (για λίγο) από το τοπικό τζαμί του όχι γιατί έλεγε (δημόσια) τα όσα έλεγε για "ιερούς" πολέμους αλλά γιατί είχε επιδείξει ασέβεια φορώντας τα παπούτσια του στο τζαμί και προσπαθώντας να μπει σ' ένα χώρο που δεν επιτρεπόταν, δείχνει καθαρά το μέγεθος του προβλήματος.
Είναι αδιανόητο μια οποιαδήποτε θρησκευτική, εθνική ή κοινωνική ομάδα ν' απαιτεί δικαιώματα χωρίς να απαιτεί τα ίδια δικαιώματα και για τους υπόλοιπους, τόσο στις χώρες που τους φιλοξενούν όσο και στις χώρες απ' όπου προέρχονται. Είναι αδιανόητο π.χ. το να υπάρχουν αιώνες Χριστιανοί στην Αραβική Χερσόνησο αλλά να ζουν υπό καθεστώτα που τους απαγορεύεται η δημόσια (και πολλές φορές ακόμα και κατ' οίκον) λατρεία, αλλά να υπάρχει απαίτηση από τους Μουσουλμάνους των χωρών αυτών οι αδερφοί τους στην Δύση να μπορούν να το κάνουν ανεμπόδιστα. Δεν μπορεί επίσης να υπάρχει υποχρέωση κάλυψης ΟΛΩΝ των γυναικών στην Σ. Αραβία αλλά ν' αντιδράει η κυβέρνηση της να ζητάει ελευθερία "επιλογής" για τις Μουσουλμάνες της Γαλλίας. 
Και προφανώς είναι αδιανόητο κάποιος να ζει (προφανώς καλύτερα από την χώρα προέλευσής του) σε μια χώρα αλλά να προσπαθεί να "χτυπήσει" την κοινωνία μέσα στην οποία ζει, με θανατηφόρα μέσα.
Είναι σίγουρο ότι η ζωή θα συνεχιστεί - όπως συνεχίστηκε και μετά την 11η Σεπτεμβρίου, στα χρόνια της αναταραχής του ΙΡΑ και παλιότερα εν μέσω πολέμων και βομβαρδισμών. Πάντα συνεχίζεται.
Όμως η τυφλή βία δε φέρνει ποτέ αποτέλεσμα. Αντίθετα τροφοδοτεί ένα φαύλο κύκλο - τα τρομοκρατικά χτυπήματα οδηγούν σε αντίδραση που εκφράζεται με βομβαρδισμούς και στοχοποίηση μειονοτήτων που με τη σειρά τους δημιουργεί νέους πρόσφυγες και καινούργιους εν δυνάμει τζιχαντιστές από τους στοχοποιημένους κ.ο.κ. Η τελευταία επίθεση με βαν σε μουσουλμάνους πιστούς έξω από τζαμί στο βόρειο Λονδίνο δείχνει ότι δεν θέλει πολύ να βρεθούν ισλαμόφοβοι τρελοί που θ' αποφασίσουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να επιτεθούν σε αθώους που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη. Αθώα θα είναι τα θύματα και από τις δύο πλευρές.
Γι' αυτό είναι απαραίτητο κάποιοι να μπουν προ των ευθυνών τους. Οι δηλώσεις των πολιτικών ότι η "βία δεν θα μας λυγίσει" - οι οποίες γίνονται με στρατιές ειδικών δυνάμεων και αστυνομικών γύρω-γύρω είναι το λιγότερο αστείες - θα είχε αξία αν το έλεγαν όλα τα μέλη των οικογενειών των θυμάτων. Το ίδιο αστεία είναι και η αντίδραση της "αγκαλιάς": είναι προφανές ότι η τρομοκρατία δεν είναι μια "κακή σκέψη" και απαιτεί σχεδιασμό και αντίδραση. Και αυτό προφανώς δεν μπορεί να γίνει μαζικοί βομβαρδισμοί ούτε η γενική στοχοποίηση και τα πογκρόμ.
Κομμάτι της αντίδρασης όμως θα πρέπει να είναι το να ειπωθούν τα πράγματα με τ' όνομά τους: η τρομοκρατία δεν προέρχεται από τους οπαδούς της Γιουβέντους με αφορμή την ήταν στο τελικό του Champions League - έχει σχέση μ' ένα κομμάτι του Ισλάμ, το οποίο αγνοεί επιδεικτικά το ιερό του βιβλίο. Και η βάση της λύσης θα πρέπει να προέρχεται από το ίδιο Ισλάμ: τόσο τις μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης (που στην συντριπτική τους πλειοψηφία αποτελούνται από ανθρώπους φιλήσυχους και νομοταγείς) όσο και τις κυβερνήσεις των ισλαμικών κρατών στις οποίες τέτοιες ακραίες απόψεις έχουν ευρεία αποδοχή. Οι δυτικές κυβερνήσεις θα πρέπει επίσης να πάψουν να χαϊδεύουν ανελεύθερα καθεστώτα τα οποία τρέφουν την τρομοκρατία.
Όσο όλα αυτά δε συμβαίνουν, η λύση θα είναι πάντοτε μακρυά, οι επιθέσεις στις ατομικές μας ελευθερίες ακόμα μεγαλύτερες και ο κίνδυνος να βρεθούμε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή πάντα κοντινός.

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Λίγα λόγια για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη...

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποτελεί σίγουρα μια εν πολλοίς αναπάντεχη είδηση. Φτάνοντας τα 99 χρόνια, έχοντας παραστεί στις κηδείες όλων των πολιτικών του αντιπάλων και έχοντας γενικά μια καλή υγεία σε όλη του ζωή, το σύντομο ανακοινωθέν της οικογένειας του ήχησε κάπως παράξενα -  "σήμερα (σ.σ. 29/5/2017) στη 01:00 ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε από τη ζωή, περιστοιχισμένος από τους ανθρώπους που αγαπούσε και τον αγαπούσαν".
Ο Κ. Μητσοτάκης ήταν ένας πολιτικός άνδρας που αγαπήθηκε και μισήθηκε πολιτικά όσο λίγοι και έβαλε τη σφραγίδα του στην πολιτική ζωή της χώρας για κοντά 60 χρόνια.
Πολιτικά άνηκε μέχρι το τέλος στον χώρο της Κεντροδεξιάς - διαχωρίζοντας τον εαυτό του από την Καραμανλική (και μη) Δεξιά. Η κόντρα του με τον Ανδρέα Παπανδρέου - κατά την εναλλαγή τους μεταξύ των θώκων του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης - άφησε εποχή, όμως οι παλιότεροι γνωρίζουν ότι η αρχή της βρίσκεται πιο παλιά, από την εποχή που οι δυο τους συνυπήρξαν στην Ένωση Κέντρου.
Ξεκίνησε την εποχή που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης από "δεξί χέρι" του Γεωργίου Παπανδρέου (επηρεάζοντας κομβικά τις θέσεις του τελευταίου σε όλα τα θέματα - κυρίως δε στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό) βρέθηκε ηγήτορας των κυβερνήσεων των αποστατών, που οδήγησε σε μίνι-διχασμό και τελικά στην εγκαθίδρυση της Δικτατορίας στην χώρα μας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ηγέτης της "αριστερής" πλευράς της Ένωσης Κέντρου βρέθηκε στην απέναντι πλευρά και ποτέ δε συγχώρεσε στον Κ. Μητσοτάκη της αποστασία και την πτώση της νόμιμα (και με μεγάλη πλειοψηφία) εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσπάθησε πολλές φορές να δικαιολογήσει τους λόγους της αποστασίας, αλλά ποτέ δεν έγινε πιστευτός από την μεγάλη μάζα των κεντρώων Ελλήνων. Η ρετσινιά του "αποστάτη" κόλλησε για καλά και για πολλά χρόνια.
Οποιοσδήποτε άλλος θα "χανόταν" στο πέρασμα του πολιτικού χρόνου, όμως εκείνος (και παρά την μη εκλογή του ως βουλευτής στις εκλογές του 1974), κατάφερε να γίνει δεκτός στο κόμμα της ΝΔ στα 1978, παρά το ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν (και παρέμεινε στην πραγματικότητα μέχρι το τέλος) πολιτικός του αντίπαλος. Η ανάγκη για ν' ανακοπεί η επερχόμενη λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ είχαν οδηγήσει τον Κ. Καραμανλή σε υποχώρηση "αρχών" και διεύρυνση προς όλες τις κατευθύνσεις.
Η πολιτική του ευελιξία και το εκτόπισμά του, τον οδήγησαν τελικά στην αρχηγία της ΝΔ στα 1984 (παίζοντας τα παιχνίδια των πολιτικών τζακιών της εποχής που εν πολλοίς θέλουν να σώσουν την Ελλάδα ακόμα και σήμερα) και στην Πρωθυπουργία τελικά το 1990: Το τελευταίο αποτελεί σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές εκπλήξεις της χώρας μας, αν εξετασθεί σε βάθος χρόνου αφού αν και η Πρωθυπουργία φαινόταν ως μάλλον αναμενόμενο γι' αυτόν στα 1962-63, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως "άπιαστο όνειρο" μετά την εμπλοκή του στην αποστασία...Ποτέ μη λες ποτέ όμως...
Η Πρωθυπουργία του ήταν σύντομη και συγκρουσιακή, χαρακτηριζόμενη από παλλινωδίες (και την προσπάθεια για χαμηλού τιμήματος ιδιωτικοποιήσεων - κάτι που μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε τελικά). Άνοιξε πολλά μέτωπα (ανεπιτυχώς) με κοινωνικές ομάδες, χάνοντας στην πορεία πολλούς από εκείνους που τον είχαν ψηφίσει "για να φύγει το ΠΑΣΟΚ". Το τέλος της ήρθε ως "θεία δίκη" αφού όπως εκείνος (το πουλέν του Γεωργίου Παπανδρέου) έριξε την κυβέρνηση του Κέντρου, έτσι και το δικό του "χρυσό παιδί" (ο Αντώνης Σαμαράς) έριξε τη δική του.
Η παραίτησή του από την αρχηγία του κόμματός της ΝΔ μετά τις χαμένες εκλογές του 1993, δεν σήμαινε και την απόσυρσή του από την πολιτική: Συνεχίζοντας την μακρά παράδοση των πολιτικών ηγετών της γενιάς του (που σχεδόν πέθαιναν στην Βουλή) συνέχιζε να είναι βουλευτής και να επηρεάζει τα πολιτικά πράγματα στην ΝΔ μέχρι το 2004. Από κει και πέρα παρέμεινε ο "επίτιμος" αρχηγός της ΝΔ μέχρι το τέλος.
Διαυγής και οξυδερκής μέχρι το τέλος, αναλώθηκε τα τελευταία χρόνια του δημόσιου βίου του, προσπαθώντας να δικαιολογήσει της κινήσεις της πολιτικής του ζωής. Η καλή του κράση δημιούργησε το γνωστό αστείο περί "κομβικού ρόλου" στους Περσικούς πολέμους και ήταν γνωστή επωδός σε συζητήσεις και στα social media ότι "θα τους θάψει όλους". Πολιτικά ίσως αδίκησε τον εαυτό του, γιατί οι ικανότητές του (ιδιαίτερα στη δημιουργία συναίνεσης) ήταν αδιαμφισβήτητες, ανεξάρτητα επίσης αν διαφωνούσε κανείς μαζί του, πρέπει να του αναγνωρίσει κανείς ότι "έβλεπε μπροστά" - με λάθος τρόπο συχνά. Θα μπορούσε να είχε προσφέρει πολλά, αλλά τελικά δεν το έκανε. Η ιστορία εξάλλου δε γράφετε με "αν" και "θα", αλλά με τα γεγονότα.
Θα μείνει αξέχαστος πάντως, όπως και να έχει...

Για το κλείσιμο της ανάρτησης να θυμηθούμε και το τραγούδι που έγραψε ο Διονύσης Σαββόπουλος στα 1989 και συμπεριέλαβε στο δίσκο "Το Κούρεμα", για να τον υποστηρίξει...

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Νέο χαράτσι - στο νερό αυτή τη φορά!

Στεναγμοί ανακούφισης βγαίνουν από το στόμα εκατομμυρίων Ελλήνων. Επιτέλους η κυβέρνηση τους σκέφτηκε. Μετά τον πακτωλό των χρημάτων που θα έρθουν στις τσέπες τους απ' τα αντίμετρα (αυτά που θα εφαρμοστούν σε περίπτωση που η χώρα ξεπεράσει το 3,5% σε πλεόνασμα, αναλογικά πάντα με το ποσό της υπέρβασης), ήρθε η ώρα να επιστρέψουν κάτι στο κράτος που τους αγαπά και τους σκέφτεται.
Αυτή τη φορά δεν θα έχουμε μια αύξηση σε κάτι που υπάρχει ήδη - η κυβέρνηση εξάλλου έχει δεσμευτεί σχετικά και ως γνωστό τις υποσχέσεις της, τις κρατάει (από την ανάποδη). Ο λόγος τους συμβόλαιο (από την ανάποδη).
Οι φωστήρες της κυβέρνησης σκέφτηκαν κάτι νέο: "Περιβαλλοντικό χαράτσι" στο νερό! Όπως αναφέρει σχετικά η εφημερίδα "Ημερησία" οι επιβαρύνσεις θα διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, ανάλογα με την εταιρεία ύδρευσης και ο τρόπος υπολογισμού του τέλους θα εξαρτάται ακόμη και από το κόστος συντήρησης του δικτύου αλλά σε κάθε περίπτωση οι αυξήσεις που θα μπαίνουν στους λογαριασμούς δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν την αύξηση του ΑΕΠ (!!!) του περασμένου χρόνου. Το τελευταίο αποτελεί μια ακόμα πρωτοτυπία των τελειωμένων τζογαδόρων που μας κυβερνούν - προφανώς σκέφτονται "θα εισρεύσει χρήμα από τους "επενδυτές", το ΑΕΠ θ' αυξηθεί γιατί έχει πιάσει πάτο, άρα ας βάλουμε αυτό και όχι κάτι άλλο που μπορεί και να μη φέρνει μεγάλη αύξηση".
Γι' αρχή υπολογίζεται σε 1 λεπτό το κυβικό - το οποίο όμως πολλαπλασιασμένο με τα κυβικά που καταναλώνονται το χρόνο από νοικοκυριά, αγρότες, επαγγελματίες, επιχειρήσεις και βιομηχανίες δείχνει ότι μιλάμε "για πολλά λεφτά".
Θα μας πείτε: "μα δεν πληρώνουμε τέλη ύδρευσης"; Πληρώνουμε και αυτά τα τέλη στη θεωρία περιλαμβάνουν τα πάντα. Αλλά προφανώς η "αριστερή" κυβέρνηση που μας κυβερνάει, ενδιαφέρεται να προικοδοτήσει περαιτέρω τους "επενδυτές" των μονοπωλίων που θα ξεπουλήσει - και να είστε σίγουροι ότι το νερό έχει ήδη μπει σε διαδικασία πώλησης (παρά την αντίθετη άποψη του ΣτΕ και τις αποτυχημένες προηγούμενες προσπάθειες). Προφανώς σκέφτονται ότι επειδή τα τιμολόγια (που αυξάνονται ούτως ή άλλως) δεν μπορούν να αυξηθούν κατά πολύ με την μία, θα πρέπει να εφευρεθεί κάτι καινούργιο ώστε να δικαιολογηθεί το καινούργιο κόστος.
Και εμφανίστηκε το καινούργιο χαράτσι - που μέχρι τώρα καλυπτόταν από το τέλος ύδρευσης. Δεν αποκλείεται δηλαδή σύντομα να δούμε και κάτι ακόμα ν' αποσπάται από το τελευταίο - "τέλος χώματος και τσιμέντου για να κλειστούν οι τρύπες που έχουν βάλει τους αγωγούς", "τέλος καπακιού υδρόμετρου", "τέλος πληρωμής υπαλλήλων εταιρείας ύδρευσης", "τέλος χαρτιού λογαριασμού" - οι πιθανότητες άπειρες.
Ευτυχώς δηλαδή που μας κυβερνούν "αριστεροί" - δεν μπορούμε να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν στη θέση της ήταν η "επάρατος" Δεξιά. 

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Too good to be true? Μπα - απλώς ένα 4ο Μνημόνιο!

Φανταστείτε τον Παναγούλη να μη προσπαθεί να σκοτώσει τον τύραννο Παπαδόπουλο. Τους Κύπριους της ΕΟΚΑ να μην ξεσηκώνονται απέναντι στους Άγγλους. Τον Βελουχιώτη να παραδίδει τα όπλα. Τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να μην ιδρύεται και η αντίσταση στους Γερμανούς να περιορίζεται σε φυλλάδια και συνθήματα στους τοίχους. Τους Έλληνες στα βουνά της Ιταλίας να μην πολεμούν αλλά ν' αφήνουν "ασφαλή δίοδο" για τις ιταλικές στρατιές ή ακόμα παλιότερα τους Έλληνες να μη ξεσηκώνονται απέναντι στους Τούρκους.
Σε όλες τις περιπτώσεις είχαμε κάποιους λίγους, "τρελούς" απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις. Οι σώφρονες της εποχής έλεγαν αυτό που σήμερα λέει ο Τσίπρας και η παρέα του σήμερα: "There is no alertative" (TINA) - αλλά ευτυχώς οι "τρελοί" δεν τους άκουσαν. Κάποιοι κέρδισαν και κάποιοι δεν τα κατάφεραν. Αλλά προσπάθησαν τουλάχιστον.
Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα - το οποίο ξεκίνησαν ο Παπανδρέου με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και συνεχίζει με αμείωτο ρυθμό ο Τσίπρας - είναι μια συνεχής συνθηκολόγηση, αποδοχή της κατάστασης. Η κορύφωση του δράματος είναι το 4ο μνημόνιο, το οποίο δίνεται ως "δώρο" από την χώρα μας. Δεν υπάρχουν ανταλλάγματα - παρά μόνο η δόση που θα έπρεπε να είχε δοθεί ήδη - και αυτή ακόμα δεν είναι σίγουρη ότι θα έρθει στην ώρα της (όπως φαίνεται εδώ). Ούτε μείωση στο χρέος (το ξεκαθάρισε ο Σόιμπλε ο οποίος πιθανότατα θα βρίσκεται στην ίδια θέση που είναι τώρα και μετά τις γερμανικές εκλογές οπότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα αλλαγής στις θέσεις της Ε.Ε.), ούτε νέα δάνεια, ούτε καλύτεροι όροι στα υπάρχοντα. Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α. 
Νέα ξεπουλήματα, νέες υποχωρήσεις στις πάγιες "αριστερές" θέσεις. Οι Πιτσιόρλες, οι Χουλιαράκηδες, οι Σταθάκηδες, οι Παπαδημητρίου και ο Στουρνάρες κάνουν νεοφιλελεύθερα πάρτυ, εισπράτοντας στην υγεία των κορόιδων. Και συμφωνούν για πλεονάσματα 2,2% μέχρι το 2060 (που είναι το πιθανότερο σενάριο όπως δείχνουν οι τελευταίες πληροφορίες) - σε εποχές δηλαδή που ούτε οι ίδιοι θα ζουν αλλά πιθανόν ούτε και τα παιδιά τους. Την ίδια ώρα οι αριστερές Τασίες, οι Φίληδες και οι λοιποί "αντιδραστικοί" προσπαθούν να βολέψουν θείους, ξαδέρφια και κομματικούς νεολαίους για να μπορούν να βαυκαλίζονται ότι "αντέδρασαν" στο σύστημα. Κανένα σεβασμός για το Σύνταγμα, με την κωμική κ. Αχτσιόγλου (η οποία με μηδέν προσόντα έφτασε στην καρέκλα του υπουργού),  να θεωρεί (έχοντας προφανώς googlάρει τη λύση) ότι παρά το ότι οι προηγούμενες μειώσεις στις συντάξεις ήταν αντι-συνταγματικές, αυτές ΔΕ θα είναι. Την επόμενη φορά ας φωνάξουν τον καφετζή της Κουμουνδούρου ή κάποιον από τους μηχανικούς του Σπίρτζη να κάνουν κι αυτοί μια γνωμοδότηση. Την ίδια βαρύτητα θα έχουν.
Η κυβέρνηση θεωρεί ότι αφού ψηφίστηκαν τα μέτρα μπορεί πλέον ν' ασχοληθεί με τα πράγματα που νοιάζουν τους πολίτες. Να εφαρμόσει "αριστερή" πολιτική. Και επειδή οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δε θέλουν να τρώνε τα λεφτά του λαού τζάμπα άρχισαν ν' ασχολούνται: Ζητούν "ελεύθερο κάμπινγκ" (θεωρώντας ότι είναι "αντισυνταγματικό" να μην επιτρέπεται - απόλυτο σουρεαλισμός δηλαδή), καταθέτουν ερωτήσεις για το μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Αττική, υποχρεώνουν την Κονιόρδου ν' ανασκευάζει τις δηλώσεις περί Μακεδονικού τάφου στην Αμφίπολη (Ρωμαϊκός ακούγεται καλύτερα) και κοιτάζουν το πως θ' αλλάξουν την ιστορία ώστε να μην "οξύνονται τα πάθη".
Με λίγα λόγια ομφαλοσκοπούν, ανακυκλώνουν την αμάθεια τους προσπαθώντας να την επιβάλουν σε επίπεδο χώρας, αναλώνονται με τις εμμονές τους και αφήνουν άλλους (νεοφιλελεύθερους) να κυβερνούν. Λιγότερο αριστερούς βέβαια - αλλά τι τους νοιάζει; Θα μπορούν να λένε στους φίλους τους για τις δήθεν "αριστερές" πολιτικές νίκες που "επιβάλουν". Που βέβαια δεν είναι καθόλου αριστερές (η αριστερά ήταν πάντα πατριωτική στην Ελλάδα). Και καθόλου πολιτικές νίκες.
Σε λίγα χρόνια όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα είναι παρελθόν, αυτό που θα έχει μείνει είναι ότι κάποιοι δήθεν αριστεροί ψηφίστηκαν για ν' αλλάξουν τα πράγματα αλλά τελικά κατέληξαν να κάνουν χειρότερα, όσα έκαναν οι προηγούμενοι...Και να πούμε το τελευταίο: Η ιστορία δε θυμάται τον Νενέκο σαν το γενναίο οπλαρχηγό που πολέμησε με ανδρεία στην αρχή της επανάστασης του 1821 αλλά σα σύμμαχο του Ιμπραήμ. Ούτε θυμάται τον Τσολάκογλου ως τον αξιωματικό που διακρίθηκε στους Βαλκανικούς πολέμους ή διακρίθηκε στην άμυνα κατά την επίθεση των Ιταλών, αλλά ως εκείνος που υπέγραψε τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και κατέληξε κατοχικός Πρωθυπουργός...
(Και η ειρωνία - ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πολύ σίγουρος ότι η ψήφιση του 4ου μνημονίου θα έφερνε μεγάλα οφέλη για το ελληνικό χρέος ("too good to be true" έλεγε - δείτε το σχετικό βίντεο παρακάτω). Από που πήγαζε η αισιοδοξία του; Μάλλον σε πρόωρο Αλτζχάιμερ ή στο γεγονός ότι στις προηγούμενες συνεδριάσεις δε συμμετείχε αυτός αλλά κάποιος σωσίας του).

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Τι συμβαίνει με τα καταστήματα που πουλάνε κινέζικα προϊόντα;

Τα "κινέζικα" καταστήματα έχουν κατακλύσει την χώρα εδώ και μερικά χρόνια. Καταλαμβάνουν χώρους που οι δικοί μας έμποροι έχουν εγκαταλείψει εδώ και καιρό, πληρώνουν μετρητά και στην ώρα τους, δίνουν αρκετά ενοίκια "μπροστά", δίνουν "ζωή" σε περιοχές που αλλιώς δεν θα πλησίαζε κανείς και τέλος προσφέρουν φτηνά προϊόντα σ' εκείνους που δεν μπορούν ν' αγοράσουν καλύτερα. Την ίδια ώρα σε κάποιες περιπτώσεις (όταν δεν έχουμε μαζικούς ερχομούς Κινέζων "τουριστών" που εργάζονται παράνομα) έχουμε και δημιουργία θέσεων εργασίας...
Όμως τα πράγματα δεν είναι απλά - υπάρχει και η άλλη πλευρά την οποία παρουσιάζουν σε ανοιχτή επιστολή τους οι έμποροι του Ηρακλείου Κρήτης (ολόκληρη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ). "Σε πιέσεις μας στην τελωνειακή αστυνομία, δύο έλεγχοι, που έγιναν όλοι και όλοι, αρχές του 2016, βρέθηκαν άλλα πράγματα από αυτά που ανέφεραν τα χαρτιά των κοντέινερς που είχαν εκτελωνιστεί στον Πειραιά, για να μην πληρώνουν υψηλούς δασμούς. Άλλα φέρνουν δεξιά παπούτσια και άλλα αριστερά σαν δείγματα για να μην πληρώνουν δασμούς και πολλές ακόμα παράνομες ενέργειες" aναφέρουν, προσθέτοντας παρακάτω: "Στα μαγαζιά χονδρικής, ειδικά τα βράδια, βλέπουμε φορτηγάκια να φορτώνουν διάφορα είδη χωρίς κανένα παραστατικό και το πρωί να πουλούνται στις λαικές αγορές." Ενώ η κορύφωση βρίσκεται παρακάτω: "Καλούμε την αστυνομία, για παραβάσεις ωραρίων και μέχρι να πάει η αστυνομία, έχουν κλείσει και δηλώνουν ότι εκεί είναι και η κατοικία τους, η κουζίνα τους, τα πάντα."
Παράλληλα καταγγέλουν ότι επικρατεί ανομία και σε ό,τι αφορά τους εργαζομένους και τους υπευθύνους καταστημάτων, αλλά εδώ ο Μουστάκας και τα Jumbo κάνουν "όργια" εις βάρος των εργαζομένων και δεν αντιδράει το κράτος και οι επιθεωρητές εργασίας, με αποτέλεσμα τα καταστήματα που βρίσκονται στο στόχαστρο να λειτουργούν κανονικότατα, οι "Κινέζοι" θα μείνουν πίσω; Απλά οι υπεύθυνοι των εν λόγω καταστημάτων πήγαν την υπόθεση λίγο παραπέρα: όπως πριν από μερικά χρόνια ο Μαρινόπουλος είχε έναν υπεύθυνο καταστήματος για όλη την Αττική (ο οποίος είχε ένα ποινικό μητρώο 600 σελίδων για παραβιάσεις του υγιεινομικού κώδικα), τώρα οι "Κινέζοι" φέρνουν "τουρίστες" ως υπευθύνους καταστημάτων, που δεν έχουν άδεια παραμονής και εργασίας και οι οποίοι "εξαφανίζονται" μετά τις πρώτες καταγγελίες που οδηγούνται στα δικαστήρια.
Το ενδιαφέρον επομένως βρίσκεται στις πρώτες καταγγελίες που προκαλούν και πολλές απορίες για το τι κάνει το κράτος και οι αρμόδιες υπηρεσίες: α) Τελωνειακοί έλεγχοι δε γίνονται; Πως είναι δυνατόν να δέχεται ένα ολόκληρο κράτος - μέσω της υπηρεσίας τελωνείων - ότι κάποιος έμπορος φέρνει 10000 "δείγματα" αριστερών παπουτσιών την μία μέρα και άλλα 10000 "δείγματα" δεξιών την επομένη, αυτό να συμβαίνει κάθε εβδομάδα και να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα; 
β) Πως είναι δυνατόν - εφόσον υπάρχει και προηγούμενο - να μην υπάρχει έλεγχος για το τι περιέχουν τα κοντέινερ που φέρνουν τα προϊόντα (συνήθως αναφέρονται λίγα και χαμηλής αξίας προϊόντα στα παραστατικά); Μήπως επειδή πλέον το λιμάνι του Πειραιά το ελέγχουν οι Κινέζοι, οι υπηρεσίες κάνουν τα "στραβά μάτια";
γ) Πως επιτρέπεται να γίνονται πωλήσεις στις λαϊκές χωρίς παραστατικά για τα προϊόντα, τη στιγμή που για τους υπόλοιπους εμπόρους γίνονται έλεγχοι κατ' αντιπαράσταση;
και 
δ) Όσο αφορά για τις παραβιάσεις ωραρίων: Είναι δυνατόν ένα εμπορικό κατάστημα να λειτουργεί στον ίδιο χώρο και ως κατοικία; Επιτρέπεται από το νόμο; Αλλά ακόμα και αν επιτρέπεται από το νόμο είναι "φυσιολογικό" τα καταστήματα-κατοικίες να έχουν φωτεινές επιγραφές ανοιχτές και τις πόρτες ξεκλείδωτες ακόμα και αν υπάρχει στην πόρτα το σημείωμα που γράφει "κλειστό"; 

Ας είμαστε σοβαροί...Όλοι γνωρίζουν τι συμβαίνει και το πρόβλημα που υπάρχει. Αλλά δε γίνεται τίποτα. Και έτσι αναγκάζονται να κάνουν καταγγελίες οι έμποροι, που μπορεί οι ίδιοι να μην είναι "άγιοι" αλλά σ' αυτή την περίπτωση έχουν δίκιο...To λαθρεμπόριο ανθεί, το κράτος χάνει χρήματα και την πληρώνουν όλοι μας...

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Το "κρυφό" κόστος των αιολικών πάρκων

Αφορμή για το σημερινό μας σχόλιο είναι αυτή εδώ η ανάρτηση για το μέλλον του εξοπλισμού των αιολικών πάρκων στην χώρα μας. Συνοπτικά το άρθρο αναφέρεται στο μεγάλο κόστος αλλαγής εξοπλισμού, το οποίο χωρίζεται στο κόστος αποσυναρμολόγησης, μεταφοράς και "ανακύκλωσης" των κομματιών εκείνων που έχουν κλείσει το κύκλο ζωής τους...Ο αρθρογράφος αναρωτιέται, ποιος θα επωμιστεί το κόστος αυτό καθώς και το ποια θα είναι η τύχη της παραγωγής αιολικής ενέργειας στην χώρα μας όταν ο εξοπλισμός των υπαρχόντων πάρκων θα πρέπει ν' ανανεωθεί...  
Μια γρήγορη αναζήτηση στην υπάρχουσα νομοθεσία καταδεικνύει το κενό: η χώρα μας, ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, έδωσε τεράστιες φοροαπαλλαγές και ανταποδοτικά έσοδα στους "επενδυτές" τόσο των αιολικών όσο και των φωτοβολταϊκών πάρκων. Το πρόβλημα όμως ότι στην χώρα μας το βάρος της επένδυσης σήκωσαν (και σηκώνουν) σε μεγάλο βαθμό οι ιδιώτες καταναλωτές, οι οποίοι πληρώνουν τόσο τις "κοινωνικές" όσο και "περιβαλλοντικές" πολιτικές της κυβέρνησης, Μια ματιά στους λογαριασμούς της ΔΕΗ δείχνει το πως οι καταναλωτές πληρώνουν το διπλάσιο ποσό απ' αυτό που τους αντιστοιχεί στην κατανάλωσή τους: Κάτι που προφανώς δε συμβαίνει πουθενά αλλού στον πολιτισμένο κόσμο - εκεί το ποσοστό είναι μικρότερο, και όταν το κράτος θέλει να κάνει κοινωνική πολιτική αυτή χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό και τις εταιρείες παροχής ηλεκτρισμού (που έχουν συγκεκριμένες υποχρεώσεις βάση της άδειας δραστηριοποίησής τους - κάτι που δε συμβαίνει στην χώρα μας) όχι απευθείας από τους κατανωλωτές.
Το πρόβλημα όμως εδώ, δεν είναι τα ποσά που πληρώνουν οι καταναλωτές. Είναι η απουσία - κατά το νόμο - υποχρεώσεων των ιδιοκτητών των αιολικών πάρκων για κάλυψη του κόστους "διάλυσης" και αντικατάστασης εξοπλισμού, όταν αυτός περάσει το όριο ζωής τους. Υπάρχει άραγε κάποιος μηχανισμός ελέγχου των εγκατάστασεων; Κάποιος που θα πιστοποιεί ότι αυτό που πληρώνουμε ως πολίτες - μέσω του κράτους - λειτουργεί με βάση την περιβαλλοντική νομοθεσία και τους νομοθετημένους κανονισμούς ασφαλείας; Κάποιος που θα υποχρεώσει τον ιδιοκτήτη του πάρκου να πληρώσει τη διάλυση του εξοπλισμού και το άδειασμα του χώρου στον οποίο βρίσκονται, σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και εθνικούς νόμους, όταν έρθει η ώρα; Υπάρχει πρόβλεψη για την υποχρέωση ύπαρξης κεφαλαίων όταν συστήνονταν αυτές οι εταιρείες που κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο σε όλους μας;  
Δυστυχώς μια ματιά στην κείμενη νομοθεσία αποδεικνύει ότι η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι αρνητική. Αλλά εδώ η κυβέρνηση με "οικολόγο" υπουργό και με "οικολόγους" κυβερνητικούς εταίρους, συνεχίζει στο ίδιο μνημονιακό μοντέλο (θυμηθείτε την περίπτωση της El Dorado). Όσο για το μέλλον; Τι τους νοιάζει; Αυτοί θα κυβερνούν σε 5 χρόνια; 

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Να το πως θα επιστραφούν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια στον ΟΠΑΠ από το κράτος...

Όταν το κράτος πουλάει, πουλάει σα να μην υπάρχει αύριο. Εξεφτελιστικές τιμές, καμία προστασία για τους εργαζόμενους και τους άμεσα εμπλεκομένους (προμηθευτές, καταναλωτικό κοινό κ.ο.κ.), κανένα ενδιαφέρον για το δημόσιο συμφέρον - γενικώς κανένα δεν τον απασχολεί απολύτως τίποτα. Τα φράγκα να πέσουν, οι δανειστές να ευχαριστηθούν, οι επενδυτές να σιγουρευτούν ότι απόκτησαν κάτι "κοψοχρονιά" ώστε όταν ρθει η ώρα του "απολογισμού" τους να είναι σίγουροι ότι θα "επιβραβευτούν" για τον "κόπο" τους.

Κλασσικότερο παράδειγμα όλων είναι ο ΟΠΑΠ. Η "κότα με χρυσά αυγά" στην οποία στηρίχθηκε ένα ολόκληρο αθλητικό οικοδόμημα, ο οργανισμός που τάισε χιλιάδες ρουσφέτια για δεκαετίες, η (κρατική) εταιρεία-μονοπώλιο που για χρόνια χρηματοδότησε οτιδήποτε άσχετο ή σχετικό με τον ελληνικό αθλητισμό ή πολιτισμό. Ήταν από τα πρώτα "πρότζεκτ" που έβαλαν στο μάτι οι δανειστές και το οποίο οι πρώτες μνημονιακές κυβερνήσεις "υπερήφανα" εκτέλεσαν.

Για τους απίστευτους όρους πώλησης και για τα χατήρια της κυβέρνησης προς τον ΟΠΑΠ έχουμε γράψει στο παρελθόν (διαβάστε εδώ για τα πρόσφατα

Όμως το πανηγύρι έχει και συνέχεια: πρόσφατα ο ΟΠΑΠ κινητοποιήθηκε για πρώτη φορά ενάντια στους πράκτορές του. Ο λόγος προφανής: βγάζουν πολλά για ένα μονοπώλιο. Ο ΟΠΑΠ πλέον μπορεί - στην Ελλάδα της ξεφτίλας - να "χρηματοδοτήσει" αλλαγές, ν' ανοίξει δικά του πρακτορεία και να βρει άλλους "πράκτορες" που θα ζητούν λιγότερα ως ποσοστό διεκπεραίωσης. Καμία αντιπολίτευση δεν μπορεί να τον κατηγορήσει, ο κρατικός έλεγχος είναι επιεικώς αστείος και οι αντιδράσεις/αντιστάσεις της κοινωνίας είναι μηδενικές. Αν θέλει (που λέει ο λόγος) βάζει και ημίγυμνες καλλονές να κάνουν κονσομασιόν. Ποιος θ' αντιδράσει; Ο Τσακαλώτος; Ή ο Βερναρδάκης; Ας είμαστε σοβαροί. Παρά την αρχική αντίδραση των πρακτόρων, ο ΟΠΑΠ εφάρμοσε την τακτική "διαίρει και βασίλευε" (υποσχόμενος πολλά σε λίγους), πλήρωσε αρκετούς δημοσιογράφους/sites ώστε να γραφτούν ορισμένα θετικά άρθρα για τη "σοβαρότητα και φερεγγυότητα του οργανισμού σε δύσκολες εποχές" ενώ στο τέλος εκβίασε και τους μικρό-πράκτορες. Έτσι πολλοί υπέγραψαν τις "καινούργιες" συμβάσεις συνεργασίας, που φέρνει τους πράκτορες σε μειονεκτική θέση, με λίγα δικαιώματα και πολλές υποχρεώσεις. Η κοινή γνώμη δεν ασχολήθηκε με το θέμα γιατί ο ΟΠΑΠ είναι ιδιωτικός και γιατί υπάρχει η (σωστή εν πολλοίς) άποψη στην κοινή γνώμη ότι "οι πράκτορες βγάζουν πολλά".

Το πανηγύρι όμως δε σταμάτησε εκεί. Όπως αποκαλύπτει το News24 στην πρόσφατη γενική συνέλευση οι μέτοχοι, παρά την μη επίτευξη στόχων για κερδοφορία του οργανισμού, αποφασίστηκαν να μοιραστούν 3,7 εκ. ευρώ από τα κέρδη της εταιρείας σε bonus για το 2016. Αυτό-καθεαυτό προφανώς και δεν μπορεί να μας ενδιαφέρει - αφού η εταιρεία είναι ιδιωτική. Αυτό όμως αλλάζει όταν μέρος της επιχειρηματολογίας για τα μπόνους βασίζεται στην περίφημη υπόθεση των μηχανημάτων βιντεολόττο. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Μ. Πετρόπουλου: "...Αν και δεν υπήρξε ερώτηση μετόχου στη Συνέλευση για το αν υπάρχει και πώς εξελίσσεται η διαπραγμάτευση για την επιστροφή των μισών vlts (των 17.500 από τα 35.000) με επιστροφή από το Δημόσιο στην ΟΠΑΠ 260 εκ. ευρώ, υπήρξε ερώτηση για το κόστος καθυστέρησης του project. Η διοίκηση της εταιρείας τόνισε –απαντώντας στην ερώτηση του μετόχου- το μεγάλο κόστος που την επιβαρύνει από την καθυστερημένη έναρξη του παιχνιδιού. Ειδικότερα ο κ. Ziegler είπε: «ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε το καλοκαίρι του 2015 και είχαμε τεράστιο κόστος από την καθυστέρηση, πολλά εκατομμύρια ευρώ... «Η ΟΠΑΠ ΑΕ», συνέχισε, «έχει πληρώσει από το 2011 τα 560 εκ. ευρώ και αν υπολογίσουμε τους τόκους αυτή της πρόωρης πληρωμής, το κόστος είναι ακόμη μεγαλύτερο...» Να θυμίσουμε εδώ ότι η ΟΠΑΠ ΑΕ, είχε κάνει αγωγή διεκδίκησης 1 δισ. ευρώ ως αποζημίωσης για το ότι δεν μπορούσε να ξεκινήσει το παιχνίδι vlts, λόγω του προηγούμενου Κανονισμού της Επιτροπής Παιγνίων. Ο νυν Πρόεδρος της Επιτροπής Παιγνίων ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2016 τη διαπραγμάτευση με την ΟΠΑΠ ΑΕ για να πάρει πίσω την αγωγή διεκδίκησης 1 δισ. ευρώ από το Δημόσιο (προσφεύγοντας στη Διαιτησία) για την καθυστέρηση στην εκκίνηση του παιχνιδιού. Η διαπραγμάτευση, κατέληξε στον ευνοϊκό Κανονισμό για τα φρουτάκια της 1ης Νοεμβρίου, αλλά ο ΟΠΑΠ δεν απέσυρε όλες τις απαιτήσεις του για κόστη από την καθυστερημένη έναρξη του παιχνιδιού. Δηλαδή παρότι η Επιτροπή Παιγνίων παραχώρησε τον Κανονισμό που χρειαζόταν ο ΟΠΑΠ για να ξεκινήσει το παιχνίδι, τον Νοέμβριο του 2016, η απαίτηση της ΟΠΑΠ ΑΕ για αποζημίωση δεν είχε κλείσει. Ακόμη και σήμερα η ΟΠΑΠ ΑΕ μπορεί να ζητά από την κυβέρνηση εκατοντάδες εκ. ευρώ ως αποζημίωση για την καθυστέρηση στην εκκίνηση των vlts. Διαθέτει έτσι ένα διαπραγματευτικό χαρτί, στο αίτημά της να πάρει πίσω κεφάλαια ύψους 260 εκ. ευρώ, ( δίνοντας πίσω τα μισά από τα φρουτάκια που εξασφάλισε το 2011) και η κυβέρνηση μια καλή διακιολογία για να ικανοποιήση αυτή την απαίτηση. Για παράδειγμα αν η αποζημίωση που ζητά ο ΟΠΑΠ για την καθυστέρηση στην υλοποίηση του σχεδίου είναι 500 εκ. ευρώ και παραιτηθεί από αυτά, αν πάρει τα 260 εκ. που ζητά για να επιστρέψει τα μισά φρουτάκια - το Δημόσιο και θα πληρώσει και θα έχει διαπραγματευτεί καλά. Ωστόσο αξίζει να θυμίσουμε ότι, αν η Επιτροπή Παιγνίων δεν δημοσίευε τον Κανονισμό για τα φρουτάκια που παρήγγειλε ο ΟΠΑΠ τον Νοέμβριο του 2016, το Δημόσιο θα έπαιρνε πίσω και τα 35.000 vlts αζημίως." (Για το παρασκήνιο της υπόθεσης των βιντεολόττο διαβάστε εδώ).

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Το κράτος πήρε για την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ 652 εκατομμύρια ευρώ με την προϋπόθεση ο νέος μέτοχος να δεχτεί την εξαγορά των κρατικών λαχείων από την εταιρεία (για 160 εκ. ευρώ περίπου) και να δώσει άλλα 560 εκατομμύρια ευρώ για τα φρουτάκια. Η συμφωνία συνήφθηκε ενώ όλοι οι ενδιαφερόμενοι γνώριζαν ότι λόγω των αντιδράσεων, της υπάρχουσας νομοθεσίας και των σίγουρων προσφυγών από τους ανταγωνιστές του ΟΠΑΠ στο συγκεκριμένο ζήτημα (δηλαδή την κοινοπραξία των εν Ελλάδι καζίνο) στην ευρωπαϊκή επιτροπή. Την τότε κυβέρνηση δεν την ένοιαζε γιατί ήξερε ότι δεν θ' ασκούσε εξουσία όταν θα έσκαγε η βόμβα. Τον καινούργιο ιδιοκτήτη δεν τον ένοιαζε γιατί ήξερε ότι θα έπαιρνε μέρος των χρημάτων πίσω, ενώ θα διατηρούσε ταυτόχρονα το εσωτερικό - ουσιαστικό - μονοπώλιο.

Έτσι φτάνουμε στο σήμερα. Το κράτος σύντομα θα κληθεί να καταβάλει ένα μεγάλο ποσό σε μια ιδιωτική εταιρεία. Γιατί κάποιοι έδρασαν με τρόπο αφελή και επικίνδυνο. Θ' αποδοθούν ευθύνες άραγε γι' αυτό; Δυστυχώς αμφιβάλλουμε...

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Το είδαμε κι αυτό - "μαύρη αγορά" μετρητών στην Ελλάδα!

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που έχει αυτή τη στιγμή στον αναπτυγμένο κόσμο capital controls, τα οποία βάζουν περιορισμούς στη μία από τις τρεις βασικές αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε η Ενωμένη Ευρώπη, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Από το βράδυ της Κυριακής 28 Ιουνίου 2015, όταν ο κ. Τσίπρας με τηλεοπτικό του διάγγελμα ανακοίνωνε την εισαγωγή των capital controls, αυτή η «σύντομη παρένθεση», όπως την είχε χαρακτηρίσει, παραμένει ακόμη ανοιχτή.

Και όσο δεν κλείνει, το ευρώ που είναι κατατεθειμένο σε ελληνική τράπεζα έχει μικρότερη αξία από το ευρώ που έχουμε στην τσέπη μας ή από αυτό που βρίσκεται σε ξένη τράπεζα. Διότι το ευρώ στην ελληνική τράπεζα είναι δεσμευμένο και ο ιδιοκτήτης του δεν έχει άμεση πρόσβαση στις καταθέσεις του.

Για τον λόγο αυτόν άλλωστε έχει δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη «μαύρη» αγορά μετρητών, δηλαδή κάποιος αγοράζει μετρητά πληρώνοντας με καταθέσεις. Μόνο που η συναλλαγή δεν γίνεται στην ονομαστική αξία των μετρητών, αλλά χρεώνεται προμήθεια της τάξεως του 5%-6%, η οποία μπορεί να φθάσει ως και 10%. «Οπου σε πιάσει κανείς, ανάλογα με την ανάγκη» αναφέρουν πηγές της αγοράς. Δηλαδή, για να πάρει κάποιος στα χέρια του μετρητά, π.χ., 5.000 ευρώ, μεταφέρει διατραπεζικά 5.250-5.500 ευρώ από τις καταθέσεις του.


Αυτό βέβαια δεν αφορά τον μέσο Έλληνα. Αφορά τους εμπόρους, τους προμηθευτές, τους εισαγωγείς - όλους εκείνους δηλαδή που μπορεί (για τους δικούς τους λόγους) να βρεθούν "στην ανάγκη".


Την ίδια ώρα, ακόμα και σήμερα, υπάρχει μια "κάστα" η οποία συνεχίζει να εξάγει χρήματα στο εξωτερικό χωρίς περιορισμούς, παίρνοντας "κατ' εξαίρεση" άδειες, επαναεισάγωντάς τα στη συνέχεια, έχοντας τη δυνατότητα ύστερα να τα κάνουν ανάληψη ως "καινούργιο" χρήμα.


Έτσι γιγαντώνεται ένα κομμάτι της παραοικονομίας που μέχρι πρίν 2 χρόνια, δεν υπήρχε ούτε κατά ιδέα.


Είναι ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ αυτό; Δεν υπογράφουν οι υπουργοί τις αποφάσεις, ούτε οι "ωφελούμενοι" είναι αποκλειστικά (εκ μεταγραφής ή μη) Συριζαίοι...Άρα σε πρώτη ανάγνωση, δεν έχει άμεση ευθύνη. Στην πραγματικότητα όμως, η ευθύνη είναι τεράστια: "Μιλημένοι" τραπεζικοί βγάζουν μαύρο χρήμα για να κάνουν τα στραβά μάτια, "γνωστοί - γνωστών" μεσολαβούν ώστε οι άδειες για εξαγωγή συναλλάγματων να δίνονται με μεγαλύτερη ευκολία (σε όρια φυσικά που να μην δημιουργούν προβλήματα στους εξαγωγείς) κ.ο.κ. Πολλοί γνωρίζουν αλλά κανείς δεν ασχολείται.

Έχουμε τη διαπραγμάτευση βλέπετε. Όταν τελειώσει "όλα θ' αλλάξουν προς καλύτερο". Μέχρι τότε όμως έχουμε να δούμε ακόμα πολλά...

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Ποινική δίωξη εναντίον Σάλλα και Προβόπουλου για μη προστασία δημοσίου χρήματος...Τι θα βγάλει;

Ορισμένα πράγματα πρέπει να γίνονται, όσο και αν αργούν. Έτσι με μεγάλη έκπληξη - αλλά με μικρή ως μέτρια κάλυψη από τα ΜΜΕ - πληροφορηθήκαμε ότι η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας, κατέθεσε ποινική δίωξη κακουργηματικού χαρακτήρα κατά του πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου και του πρώην Προέδρου του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλη Σάλλα.

Η δίωξη αφορά τα αποθεματικά Ασφαλιστικών Ταμείων και Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου τα οποία φέρεται να μην προστάτευσε ως όφειλε η ΤτΕ με αποτέλεσμα να χαθούν εκατομμύρια προς όφελος της Τράπεζας Πειραιώς (λεπτομέρειες εδώ).

Εμείς μαζί με πολλούς άλλους φωνάζουμε εδώ και χρόνια για τον τρόπο που η ΤτΕ, εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία οδήγησε με τις πράξεις της στον εκμηδενισμό των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων (θυμηθείτε τι λέγαμε εδώ). Τελικά μετά από πολλά χρόνια, η δικαιοσύνη λειτουργώντας με αντανακλαστικά Ρανταπλάν, αποφάσισε να διερευνήσει την υπόθεση και τελικά ν' ασκήσει διώξεις.

Θα φέρει η κίνηση αυτή τα χρήματα πίσω; Όχι βέβαια. Πιστεύει κανείς ότι θα υπάρξουν ποινές φυλάκισης; Φυσικά και όχι. Υπάρχει πιθανότητα να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα που θα ικανοποιήσει το "κοινό περί δικαίου αίσθημα"; Αμφιβάλουμε πάρα πολύ. 

Όμως παρόλα αυτά, η δίωξη χρειαζόταν. Και ας πέσουν τα πολιτικά τζάκια, η ΤτΕ, οι δανειστές, η αντιπολίτευση και κυβερνητικοί κύκλοι στην "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη για να πάει την υπόθεση στο αρχείο ή να αποδώσει πάλλευκους τους εν λόγω κυρίους, στην κοινωνία.

Δεν έχουμε αυταπάτες λοιπόν, αλλά όπως και να έχει, κάπου πρέπει να χτυπήσουν "καμπανάκια" για την πιθανότητα τιμωρίας ώστε κάποιοι να είναι πιο προσεκτικοί όταν βρίσκονται σε θέση ευθύνης. Το ότι υπάρχει μια "ελίτ" τραπεζιτών και πολιτικών που θεωρεί ότι είναι υπεράνω δικαιοσύνης είναι βαθιά ενοχλητικό και συνάμα αντιδημοκρατικό. 

Απ' αυτή την πλευρά και μόνο λοιπόν, η δίωξη είναι θετική εξέλιξη...

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Έρχονται τα πολιτικά "τζάκια" για να σώσουν την χώρα...

Η χώρα μας δεν έχει σωτηρία. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στα μνημόνια και στο γενικό ξεπούλημα της χώρας. Οφείλεται και στο πως τα κόμματα αντιλαμβάνονται την εξουσία και τα παντός είδους κρατικά αξιώματα.

Επί χρόνια είχαμε στο μυαλό μας την αξιακή ανωτερότητα της αριστεράς και πιστεύαμε ότι σε περίπτωση που αυτή έρθει στην εξουσία, τα αξιώματα θα μοιράζονταν με βάση την προσωπική αριστεία και κατάρτιση. Και όμως αυτό έμεινε στα λόγια με εγγονούς, ανηψιούς (δείτε σχετικά εδώ), συζύγους, τέκνα και συμβίους “αριστερών” και αριστερών να καταλαμβάνουν θέσεις ακόμα και αν ήταν πιο φελλοί και απ' τους φελλούς. Για να μη φέρουμε ως παράδειγμα το πως η σύντροφος του Πρωθυπουργού κατέληξε διδάσκουσα στο Πολυτεχνείο, ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε η Νατάσσα Καραμανλή (που από νηπιαγωγός σε μια 5ετία κατέληξε γιατρός).

Θα ήταν όμως λάθος να κατηγορήσουμε την αριστερά για νεποτισμό και οικογενειοκρατία. Στην ΝΔ συνωστίζονται ανηψιοί, γιοι, κόρες και εγγονές πρώην βουλευτών και υπουργών. Σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Real News”, αποτύπωσε (με συνέπεια και υπομονή γιατί η λίστα ήταν μεγάλη) σειρά ονομάτων: Νίκος Κωστόπουλος (γιός του πρώην βουλευτή Αρκαδίας Δημήτρη Κωστόπουλου), Ντόρα Πάλλη (κόρη της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά), Ιωάννα Γκελεστάθη (κόρη του πρώην υπουργού Νίκου Γκελεστάθη), Γιάννης Μελάς (γιός του πρώην βουλευτή Τάκη Μελλά), Δημήτρης Κούβελας (γιός του Σωτήρη Κούβελα – ο οποίος πάντως έχει και εναλλακτική τον Δήμο αν δεν επιλεχθή), Σπήλιος Λιβανός (γιός του Διονύση Λιβανού), Γιώργος Αγγελόπουλος (γιός του πρώην υφυπουργού Νίκου Αγγελόπουλου), Εύη Καραμπίνα (κόρη του Κώστα Καραμπίνα, πρώην βουλευτή Άρτας), Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης (ανηψιός αυτός του πρώην βουλευτή της ΝΔ στα Χανιά) και καμία πενηνταριά άλλοι συνωστίζονται και βάζουν όλα τα κομματικά μέσα που έχουν για να είναι στα ψηφοδέλτια.

Προφανώς ανάμεσά τους (ακόμα και στατιστικά να το πάρει κανείς) θα υπάρχουν άνθρωποι άξιοι, με όρεξη και ιδέες που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να φτιαχτεί μια καλύτερη Ελλάδα. Αλλά...Υπάρχει ένα αλλά: όταν κάποιος χρησιμοποιεί κομματικά “μέσα” για να πάρει μια θέση στα ψηφοδέλτια του κόμματός που υποστηρίζει και η χρησιμότητά του “έθνος”  βασίζεται στο πόσες ψήφους μπορεί να φέρει στο κόμμα (κάτι που εφαρμόζεται φυσικά και στους Τουρκο-υποκινούμενους, μουσουλμάνους βουλευτές της Θράκης), δεν μπορεί να θεωρηθεί ως “φρέσκος”. Οι παλαιοκομματικές πρακτικές ούτε “καινούργιες” είναι, ούτε “φρέσκιες”. Επίσης είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρχει ελπίδα για την ίδια την χώρα όταν τα κόμματα βασίζονται σε υποψηφίους από “τζάκια”: στην κρίσιμη ώρα, η συντριπτική τους πλειοψηφία θα ακολουθεί την κομματική πειθαρχία και τα συμφέροντα που τους προώθησαν στη βουλευτική έδρα. Για το καλό της πατρίδας και του λαού ας μη γίνεται λόγος καλύτερα.

Έτσι λοιπόν ακόμα και αν ο λαός είχε διάθεση να ψηφίσει “τους άριστους” (πράγμα που όπως γνωρίζουμε πάλι στην πλειοψηφία δε συμβαίνει, αφού το ρουσφέτι καλά κρατεί στον 21ο αιώνα), αυτό θα είναι αδύνατο να συμβεί αν οι θέσεις στα ψηφοδέλτια είναι καλυμένες από γόνους, εγγονούς και συγγενείς πρώην υπουργών και βουλευτών.

Για το ότι η “νέα ΝΔ” του Κυριάκου Μητσοτάκη (που δεν ήξερε ως βουλευτής ότι όταν παραγγέλνεις κάτι  – βλέπε τηλεφωνικό κέντρο -  από μια εταιρεία – βλέπε Siemens – ότι πρέπει να το πληρώσεις κιόλας), ετοιμάζεται ν' αλλάξει την Ελλάδα βασισμένο στην κομματική επετηρίδα “αποκατάστασης τέκνων πρώην βουλευτών και υπουργών”, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα...


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Συντάξεις μπορεί να μην έχουμε, αλλά θα μπορούμε να κάνουμε ελεύθερο κάμπινγκ!

Τελικά στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Εκατό σαράντα βουλευτές και βάλε δεν αντιδρούν για το γεγονός ότι η αγορά εργασίας είναι κατακρεουργημένη, με μεγαλόεργοδότες να πληρώνουν 300 ευρώ για ένα δεκάωρο εργασίας. Δεν καταθέτουν έστω και μια επερώτηση για το ότι υπάρχουν εργοδότες που βάζουν μπράβους να μαζεύουν δώρα και ποσοστό επί των μισθών από τους εργαζομένους τους. Δεν ασχολούνται με το ότι ετοιμάζεται να ξεπουληθεί το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ. Είναι έτοιμοι να ψηφίσουν (έστω και με “πόνο καρδιάς”) μειώσεις στην έκπτωση φόρου και τις συντάξεις. Δεν ιδρώνει το αυτί τους για το ότι στις επιτροπές για τον υπολογισμό των αντικειμενικών αξιών, έχουν εισβάλλει πραγματογνόμωνες του εξωτερικού που ζητούν επιτακτικά ο καθορισμός των τιμών των ακινήτων να ελέγχεται από αυτούς (!!!).

Αλλά για να μη νομίζουμε πως κοιμούνται όρθιοι (που κοιμούνται δηλαδή), κατέθεσαν ερώτηση σύμφωνα με την οποία ζητούν την απελευθέρωση του “ελεύθερου κάμπινγκ”, επισημαίνοντας το ότι με τον υπάρχον καθεστώς καταπατώνται τα “συνταγματικά δικαιώματα” εκείνων που θέλουν να κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ.

Δηλαδή ρε παιδιά είστε σοβαροί; Καταρχήν έχετε ποτέ πάει σε μέρη που “υπεύθυνοι πολίτες” εξασκούν τα “συνταγματικά δικαιώματά τους για ελεύθερη απόλαυση της φύσης”; Έχετε δει το σκουπίδι, τα πλαστικά και τη βρώμα που υπάρχει; Έχετε δει το πως οι “υπεύθυνοι πολίτες” αφήνουν κυριολεκτικά καμμένη γη όταν φεύγουν, αφήνοντας ένα χάος το οποίο υποχρεούνται άλλοι να μαζέψουν, χωρίς να έχουν καμία υποχρέωση, απλά γιατί λυπούνται το περιβάλλον και τη φύση; Έχετε δει πως συμπεριφέρονται οι “ελεύθεροι κατασκηνωτές” στις παραλίες που κατασκηνώνουν, καταλαμβάνοντας μερικά στρέμματα παραλίας ο καθένας με το στανιό, χωρίς να υπολογίζουν τους υπόλοιπους που απλώς θέλουν να κάνουν ένα μπάνιο και να φύγουν; Για να μη μιλήσουμε για θέματα προσωπικής υγιεινής και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος όσο αφορά αυτό τον τομέα.

Προφανώς βέβαια και υπάρχουν υπεύθυνοι κατασκηνωτές. Που σέβονται το περιβάλλον, μαζεύουν τα σκουπίδια τους, σέβονται τον χώρο που καταλαμβάνουν και το διπλανό τους. Αλλά αυτοί είναι πλέον δυστυχώς μειοψηφία και κάνουν τις διακοπές τους σε συγκεκριμένα (λίγα) μέρη. Στις υπόλοιπες περιοχές που γίνεται ελεύθερο κάμπινγκ παράνομα, επικρατεί το χάος. Σε μια χώρα που η παιδεία και ο σεβασμός στο περιβάλλον και στον συνάνθρωπο έχουν πάει περίπατο – και που χρειαζόμαστε ένα απορριματοφόρο για κάθε γωνία – οι δήμοι δεν έχουν ούτε το προσωπικό ούτε την οικονομική δυνατότητα ν' αντιμετωπίσουν τις ανάγκες των οργανωμένων (και μη) παραλιών. Επομένως η νομοθετικά πλήρης απελευθέρωση του κάμπινγκ είναι μάλλον μια ουτοπία, ανάμεσα στις πολλές ιδεοληπτικές ουτοπίες που έχουν καταβάλει το μυαλό των βουλευτών της κυβέρνησης. Το μόνο που συμβεί – αν ψηφιστεί αυτή η ανέξοδη τροπολογία – θα είναι επέκταση του μπάχαλου στο ήδη υπάρχον.

Αλλά βέβαια το ερώτημα είναι άλλο...Έχουμε κάποιους ανθρώπους που ξόδεψαν χρόνο να μπουρδολογήσουν ασύστολα συγγράφοντας ένα κείμενο μερικών σελίδων για το ελεύθερο κάμπινγκ. Για τα συνταγματικά δικαιώματα των ανθρώπων που πληρώνουν (τον άδικο κατά τον Αλέξη φόρο) ΕΝΦΙΑ, για εκείνους που ετοιμάζονται να δεχτούν 14η μείωση στην σύνταξή τους ή για εκείνους που αναγκάζονται να προκαταβάλουν το 100% του φόρου της επόμενης χρονιάς (κάτι που προφανώς επίσης δεν έχει κάποια λογική), υπάρχει καμία τροπολογία ή έστω κάποια ουσιαστική αντίδραση εντός κοινοβουλίου; Ή γι' αυτούς υπάρχει μόνο "στεναχώρια"; 


Λαϊκισμός θα μας πείτε...Ας το δεχτούμε… Καλύτερα όμως λαϊκιστής, παρά “τζάμπα μάγκας” για θέματα που αφορούν φίλους και γνωστούς...

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ο ελληνισμός που δε γνωρίζουμε (μέρος 1ο: Ρουμανία, Βουλγαρία, Σκόπια, Αντιόχεια)

Το να έχει κανείς γνώση και συναίσθηση της ιστορίας του δεν αποτελεί στοιχείο εθνικισμού. Αποτελεί απαραίτητη γνώση για ένα έθνος που επιζητά την απαραίτητη συνέχεια στον χρόνο. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε πρέπει να γνωρίζουμε τι έγινε λάθος στο παρελθόν και ν' αποφύγουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον. Διαφορετικά είμαστε καταδικασμένοι...
Η ανάρτηση αυτή δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτισμό ή να οδηγήσει στην μοιρολατρία ("έτσι κάναμε πάντα, δεν πρόκειται ν' αλλάξουν τα πράγματα") ή ακόμα και ν' αναζωπυρώσει έχθρες. Θεωρούμε όμως ότι πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι πριν από - όχι τόσα πολλά χρόνια - ο ελληνισμός είχε συμπαγείς πληθυσμούς σε πάρα πολλές βαλκανικές και μη χώρες. Αυτοί οι Έλληνες δεν ήταν μόνο εκεί για γενιές εκεί: άκμαζαν και πρόσφεραν τόσο στην χώρα που ζούσαν, όσο και στον ελλαδικό χώρο με ποικίλους τρόπους...
Θ' αποφύγουμε ν' αναφέρουμε πράγματα που γνωρίζουν οι περισσότεροι, όπως π.χ. για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου, την Κύπρο και την Βόρεια Ήπειρο. Θα μιλήσουμε για τον ξεχασμένο ελληνισμό που άκμασε και παράκμασε σε άλλες γωνιές του κόσμου...

Ρουμανία: οι Έλληνες στην Ρουμανία είχαν παρουσία στα πολιτικά πράγματα της περιοχής από την εποχή των Ελλήνων ηγεμόνων στις παραδουνάβιες χώρες (επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Καντακουζηνοί, Βασαράβες, Μαυροκορδάτοι, Μαυρογέννηδες, Μουρούζηδες και Καλλιμαχήδες μεταμόρφωσαν κυριολεκτικά την άρχουσα τάξη της χώρας, η οποία δεν είναι τυχαίο ότι μιλούσε γαλλικά και ελληνικά, δημιουργώντας ένα φιλελληνικό κλίμα στο λαό και επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ρουμάνικες βλέψεις στην Μακεδονία άρχισαν να γίνονται έντονες όταν η επιρροή των ελληνικών οικογενειών άρχισε να φθίνει. Ένας από τους τελευταίους Έλληνες πολιτικούς της χώρας ήταν ο Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός, που διατέλεσε πρωθυπουργός της Ρουμανίας 2 φορές, τη 2η φορά μεταξύ του 1906-1907. Οι περισσότεροι Έλληνες έφυγαν στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, είτε στην Ελλάδα, είτε σε Σκανδιναβικές χώρες - παρόλα αυτά υπάρχουν μικροί θύλακες κυρίως στην περιοχή της Τούλτζια.

Βουλγαρία: Οι ανταγωνιστικές σχέσεις της χώρας αυτής με την χώρα μας, είχαν τεράστιο αντίκτυπο σε ελληνικούς πληθυσμούς που ζούσαν στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και στην Ανατολική Ρωμυλία. Αγχίαλος, Μεσημβρία, Σωζόπολη, Αγαθούπολη, Στενήμαχος και Πύργος (Μπουργκάς) είχαν συμπαγείς και κατά πλειοψηφία ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίοι - σε αρκετές περιπτώσεις - επιβίωσαν μέχρι τις παρυφές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, για να εκδιωχθούν οριστικά στο τέλος αυτού (έχοντας περάσει μια βασανιστική περίοδο, τον καιρό που η Βουλγαρία ήταν στον πόλεμο ως μέλος του γερμανικού άξονα). 

Σκόπια: Η εγκατάλειψη του ελληνισμού της ΠΓΔΜ αποτελεί μια από τις πιο μελανές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι μόνο το ότι το Μοναστήρι (που είχε κατά πλειοψηφία ελληνικό πληθυσμό κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων) και οι Έλληνες αυτού εγκαταλήφθηκαν στην τύχη τους, την περίοδο εκείνη. 
Είναι γνωστή η διαμάχη Κωνσταντίνου - Βενιζέλου για το προς τα που θα έπρεπε να προελάσει ο ελληνικός στρατός (προς το Μοναστήρι όπου οι Έλληνες ήταν περισσότεροι ή προς την Θεσσαλονίκη όπου είχε στρατηγική σημασία αλλά μικρότερο ελληνικό πληθυσμό). Αυτό όμως που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι κατά τη διάρκεια του 1ου Βαλκανικού Πολέμου η συμφωνία μεταξύ Σερβίας και Ελλάδας ήταν να παραδοθεί η πόλη στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο σερβικός στρατός εισήλθε στην πόλη μετά την μάχη του Μοναστηρίου και αρνήθηκε να την παραδώσει στη Βουλγαρία ή την Ελλάδα: Η ατυχία για τους Έλληνες της περιοχής είχε να κάνει με το ότι ένα κομμάτι του ελληνικού στρατού (που προέλαυνε προς την πόλη) έχασε από τους Οθωμανούς στο Σόροβιτς, με αποτέλεσμα να προλάβουν οι Σέρβοι και να κατακτήσουν την πόλη.
Στη συνέχεια - και στα πλαίσια της "καλής γειτονίας" οι ελληνικές κυβερνήσεις έπαψαν ν' ασχολούνται με τους Έλληνες που είχαν μείνει στην περιοχή του Βαρδάρη, ενώ παράλληλα αντιμετώπισαν ως "ξένους" τους σλαβόφωνους πληθυσμούς, ελληνικής συνείδησης όμως που ζούσαν εντός των συνόρων. Οι περιοχές αυτές έγιναν πεδίο προπαγάνδας (πάντα εύκολο σε περιοχές αποκλεισμένες και καταπιεσμένες), που σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό μέρους των μαχητών του ΔΣΕ στην "άλλη πλευρά", την αμφίσημη θέση του ΚΚΕ για την Μακεδονία σε μια κρίσιμη πολιτικά περίοδο (μια απόφαση που στη συνέχεια άλλαξε, έχοντας κάνει όμως μεγάλη ζημιά στα εθνικά μας συμφέροντα), και την ουσιαστική αδιαφορία των ελληνικών κυβερνήσεων για το "Μακεδονικό" που μόλις είχε αρχίσει να επανακινείται από τον Τίτο, οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση στην περιοχή. Το τραγικό; Βλαχόφωνοι ελληνικής συνείδησης και Έλληνες ζουν και σήμερα στα Σκόπια. Η CIA (την ίδια ώρα που μιλάει για καταπιεσμένους Τούρκους και "Μακεδόνες" στην χώρα μας) αναφέρεται σε περίπου 100 χιλιάδες "καταπιεσμένους" Έλληνες, κάτι που ο αλήστου μνήμης Κίρο Γκλιγκόροφ είχε αναφέρει σε συνέντευξή του (σε προσπάθειά του να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τ' όνομα της χώρας). Το ποια είναι η αλήθεια είναι άγνωστο - το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι οι Βλάχοι αναφέρονται στις τελευταίες απογραφές της χώρας ως ξεχωριστοί εθνοτική ομάδα, πράγμα που δεν ίσχυε (δηλ. κατατάσονταν με τους Έλληνες) μέχρι τις απογραφές του 1992.

Αντιόχεια: Κατ' εξαίρεση σ' αυτή την ενότητα, θα μιλήσουμε για την περιοχή δικαιοδοσίας του σημερινού Πατριαρχείου της Αντιόχειας. Κατ' αρχήν πρέπει να πούμε ότι το Πατριαρχείο της Αντιόχειας, έχει το παράδοξο να έχει την έδρα του σε διαφορετική πόλη απ' αυτήν του τίτλου του, μιας και η Αντιόχεια (που αν και ιστορικά θεωρείται ως "συριακή") ανήκει στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας (από το 1939). 
Στην περιοχή της Αντιόχειας ο ελληνισμός άκμασε μέχρι τον 8ο αιώνα. Μετά είχαμε πολλούς εξισλαμισμούς μ' αποτέλεσμα η πόλη να πέσει σε παρακμή. Στην περιοχή ακόμα και σήμερα υπάρχουν ορισμένα ελληνόφωνα χωριά, που οι κάτοικοί τους ζουν σε συνθήκες που θυμίζουν τους κρυπτοχριστιανούς της Καππαδοκίας και του Πόντου.
Στα 1343 η έδρα του Πατριαρχείου μεταφέρθηκε στην Δαμασκό, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Όπως ήταν φυσικό - και παρά τις διώξεις της Ορθοδοξίας στην περιοχή όπου ο καθολικισμός υποστηρίχθηκε από τους Άραβες αρχικά και τους Οθωμανούς αργότερα - γύρω από το Πατριαρχείο συσπειρώθηκε ο ελληνισμός της περιοχής. Από τα 1860 όμως και μετά ο ελληνισμός άρχισε να φθίνει, διωκόμενος όπως και το υπόλοιπο μη αραβόφωνο χριστιανικό στοιχείο. Το αποτέλεσμα ήταν στα 1898, μετά την παραίτηση του τότε Πατριάρχη Σπυρίδωνα, η εκλογική Σύνοδος να διασπαστεί (με τη μειοψηφία να ζητά να γίνει κατάλογος εκλόγιμων και με πρόσωπα από άλλα Πατριαρχεία, όπως γινόταν μέχρι τότε και την πλειοψηφία να διαφωνεί θέλοντας να αποκλεισθούν όσοι δεν ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας) και να γίνεται εκλογή Άραβα Πατριάρχη. Από τότε η ελληνική παρουσία στο Πατριαρχείο ακολούθησε την πορεία του ελληνισμού της περιοχής: παρά την μικρή αύξηση αριθμών (λόγω του ερχομού στην Συρία πολλών Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων μετά την Μικρασιατική καταστροφή), η πλειοψηφία εγκατέλειψε την περιοχή - με τελευταίο μεγάλο κύμα να εγκαταλείπει την Συρία και το Λίβανο τη δεκαετία του 1960. Οι παλιοί Έλληνες ιεράρχες εγκατέλειπαν τα εγκόσμια και δεν υπήρχε κανείς να τους αντικαταστήσει πλέον. Ο τελευταίος Έλληνας ιεράρχης του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν ο Μητροπολίτης πρώην Βαγδάτης και Κουβέιτ Κωνσταντίνος, ο οποίος έκλεισε τον κύκλο των Ελλήνων ιεραρχών του Πατριαρχείου το 2014, μετά από 45 ολόκληρα χρόνια αρχιερατείας.
Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκυμανταίρ από τα 2005 για τον ελληνισμό της Μέσης Ανατολής μπορείτε να δείτε εδώ: