Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Ποινική δίωξη εναντίον Σάλλα και Προβόπουλου για μη προστασία δημοσίου χρήματος...Τι θα βγάλει;

Ορισμένα πράγματα πρέπει να γίνονται, όσο και αν αργούν. Έτσι με μεγάλη έκπληξη - αλλά με μικρή ως μέτρια κάλυψη από τα ΜΜΕ - πληροφορηθήκαμε ότι η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας, κατέθεσε ποινική δίωξη κακουργηματικού χαρακτήρα κατά του πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου και του πρώην Προέδρου του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλη Σάλλα.

Η δίωξη αφορά τα αποθεματικά Ασφαλιστικών Ταμείων και Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου τα οποία φέρεται να μην προστάτευσε ως όφειλε η ΤτΕ με αποτέλεσμα να χαθούν εκατομμύρια προς όφελος της Τράπεζας Πειραιώς (λεπτομέρειες εδώ).

Εμείς μαζί με πολλούς άλλους φωνάζουμε εδώ και χρόνια για τον τρόπο που η ΤτΕ, εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία οδήγησε με τις πράξεις της στον εκμηδενισμό των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων (θυμηθείτε τι λέγαμε εδώ). Τελικά μετά από πολλά χρόνια, η δικαιοσύνη λειτουργώντας με αντανακλαστικά Ρανταπλάν, αποφάσισε να διερευνήσει την υπόθεση και τελικά ν' ασκήσει διώξεις.

Θα φέρει η κίνηση αυτή τα χρήματα πίσω; Όχι βέβαια. Πιστεύει κανείς ότι θα υπάρξουν ποινές φυλάκισης; Φυσικά και όχι. Υπάρχει πιθανότητα να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα που θα ικανοποιήσει το "κοινό περί δικαίου αίσθημα"; Αμφιβάλουμε πάρα πολύ. 

Όμως παρόλα αυτά, η δίωξη χρειαζόταν. Και ας πέσουν τα πολιτικά τζάκια, η ΤτΕ, οι δανειστές, η αντιπολίτευση και κυβερνητικοί κύκλοι στην "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη για να πάει την υπόθεση στο αρχείο ή να αποδώσει πάλλευκους τους εν λόγω κυρίους, στην κοινωνία.

Δεν έχουμε αυταπάτες λοιπόν, αλλά όπως και να έχει, κάπου πρέπει να χτυπήσουν "καμπανάκια" για την πιθανότητα τιμωρίας ώστε κάποιοι να είναι πιο προσεκτικοί όταν βρίσκονται σε θέση ευθύνης. Το ότι υπάρχει μια "ελίτ" τραπεζιτών και πολιτικών που θεωρεί ότι είναι υπεράνω δικαιοσύνης είναι βαθιά ενοχλητικό και συνάμα αντιδημοκρατικό. 

Απ' αυτή την πλευρά και μόνο λοιπόν, η δίωξη είναι θετική εξέλιξη...

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Έρχονται τα πολιτικά "τζάκια" για να σώσουν την χώρα...

Η χώρα μας δεν έχει σωτηρία. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στα μνημόνια και στο γενικό ξεπούλημα της χώρας. Οφείλεται και στο πως τα κόμματα αντιλαμβάνονται την εξουσία και τα παντός είδους κρατικά αξιώματα.

Επί χρόνια είχαμε στο μυαλό μας την αξιακή ανωτερότητα της αριστεράς και πιστεύαμε ότι σε περίπτωση που αυτή έρθει στην εξουσία, τα αξιώματα θα μοιράζονταν με βάση την προσωπική αριστεία και κατάρτιση. Και όμως αυτό έμεινε στα λόγια με εγγονούς, ανηψιούς (δείτε σχετικά εδώ), συζύγους, τέκνα και συμβίους “αριστερών” και αριστερών να καταλαμβάνουν θέσεις ακόμα και αν ήταν πιο φελλοί και απ' τους φελλούς. Για να μη φέρουμε ως παράδειγμα το πως η σύντροφος του Πρωθυπουργού κατέληξε διδάσκουσα στο Πολυτεχνείο, ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε η Νατάσσα Καραμανλή (που από νηπιαγωγός σε μια 5ετία κατέληξε γιατρός).

Θα ήταν όμως λάθος να κατηγορήσουμε την αριστερά για νεποτισμό και οικογενειοκρατία. Στην ΝΔ συνωστίζονται ανηψιοί, γιοι, κόρες και εγγονές πρώην βουλευτών και υπουργών. Σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Real News”, αποτύπωσε (με συνέπεια και υπομονή γιατί η λίστα ήταν μεγάλη) σειρά ονομάτων: Νίκος Κωστόπουλος (γιός του πρώην βουλευτή Αρκαδίας Δημήτρη Κωστόπουλου), Ντόρα Πάλλη (κόρη της Φάνης Πάλλη-Πετραλιά), Ιωάννα Γκελεστάθη (κόρη του πρώην υπουργού Νίκου Γκελεστάθη), Γιάννης Μελάς (γιός του πρώην βουλευτή Τάκη Μελλά), Δημήτρης Κούβελας (γιός του Σωτήρη Κούβελα – ο οποίος πάντως έχει και εναλλακτική τον Δήμο αν δεν επιλεχθή), Σπήλιος Λιβανός (γιός του Διονύση Λιβανού), Γιώργος Αγγελόπουλος (γιός του πρώην υφυπουργού Νίκου Αγγελόπουλου), Εύη Καραμπίνα (κόρη του Κώστα Καραμπίνα, πρώην βουλευτή Άρτας), Αλέξανδρος Μαρκογιαννάκης (ανηψιός αυτός του πρώην βουλευτή της ΝΔ στα Χανιά) και καμία πενηνταριά άλλοι συνωστίζονται και βάζουν όλα τα κομματικά μέσα που έχουν για να είναι στα ψηφοδέλτια.

Προφανώς ανάμεσά τους (ακόμα και στατιστικά να το πάρει κανείς) θα υπάρχουν άνθρωποι άξιοι, με όρεξη και ιδέες που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να φτιαχτεί μια καλύτερη Ελλάδα. Αλλά...Υπάρχει ένα αλλά: όταν κάποιος χρησιμοποιεί κομματικά “μέσα” για να πάρει μια θέση στα ψηφοδέλτια του κόμματός που υποστηρίζει και η χρησιμότητά του “έθνος”  βασίζεται στο πόσες ψήφους μπορεί να φέρει στο κόμμα (κάτι που εφαρμόζεται φυσικά και στους Τουρκο-υποκινούμενους, μουσουλμάνους βουλευτές της Θράκης), δεν μπορεί να θεωρηθεί ως “φρέσκος”. Οι παλαιοκομματικές πρακτικές ούτε “καινούργιες” είναι, ούτε “φρέσκιες”. Επίσης είναι προφανές ότι δεν μπορεί να υπάρχει ελπίδα για την ίδια την χώρα όταν τα κόμματα βασίζονται σε υποψηφίους από “τζάκια”: στην κρίσιμη ώρα, η συντριπτική τους πλειοψηφία θα ακολουθεί την κομματική πειθαρχία και τα συμφέροντα που τους προώθησαν στη βουλευτική έδρα. Για το καλό της πατρίδας και του λαού ας μη γίνεται λόγος καλύτερα.

Έτσι λοιπόν ακόμα και αν ο λαός είχε διάθεση να ψηφίσει “τους άριστους” (πράγμα που όπως γνωρίζουμε πάλι στην πλειοψηφία δε συμβαίνει, αφού το ρουσφέτι καλά κρατεί στον 21ο αιώνα), αυτό θα είναι αδύνατο να συμβεί αν οι θέσεις στα ψηφοδέλτια είναι καλυμένες από γόνους, εγγονούς και συγγενείς πρώην υπουργών και βουλευτών.

Για το ότι η “νέα ΝΔ” του Κυριάκου Μητσοτάκη (που δεν ήξερε ως βουλευτής ότι όταν παραγγέλνεις κάτι  – βλέπε τηλεφωνικό κέντρο -  από μια εταιρεία – βλέπε Siemens – ότι πρέπει να το πληρώσεις κιόλας), ετοιμάζεται ν' αλλάξει την Ελλάδα βασισμένο στην κομματική επετηρίδα “αποκατάστασης τέκνων πρώην βουλευτών και υπουργών”, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα...


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Συντάξεις μπορεί να μην έχουμε, αλλά θα μπορούμε να κάνουμε ελεύθερο κάμπινγκ!

Τελικά στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν. Εκατό σαράντα βουλευτές και βάλε δεν αντιδρούν για το γεγονός ότι η αγορά εργασίας είναι κατακρεουργημένη, με μεγαλόεργοδότες να πληρώνουν 300 ευρώ για ένα δεκάωρο εργασίας. Δεν καταθέτουν έστω και μια επερώτηση για το ότι υπάρχουν εργοδότες που βάζουν μπράβους να μαζεύουν δώρα και ποσοστό επί των μισθών από τους εργαζομένους τους. Δεν ασχολούνται με το ότι ετοιμάζεται να ξεπουληθεί το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ. Είναι έτοιμοι να ψηφίσουν (έστω και με “πόνο καρδιάς”) μειώσεις στην έκπτωση φόρου και τις συντάξεις. Δεν ιδρώνει το αυτί τους για το ότι στις επιτροπές για τον υπολογισμό των αντικειμενικών αξιών, έχουν εισβάλλει πραγματογνόμωνες του εξωτερικού που ζητούν επιτακτικά ο καθορισμός των τιμών των ακινήτων να ελέγχεται από αυτούς (!!!).

Αλλά για να μη νομίζουμε πως κοιμούνται όρθιοι (που κοιμούνται δηλαδή), κατέθεσαν ερώτηση σύμφωνα με την οποία ζητούν την απελευθέρωση του “ελεύθερου κάμπινγκ”, επισημαίνοντας το ότι με τον υπάρχον καθεστώς καταπατώνται τα “συνταγματικά δικαιώματα” εκείνων που θέλουν να κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ.

Δηλαδή ρε παιδιά είστε σοβαροί; Καταρχήν έχετε ποτέ πάει σε μέρη που “υπεύθυνοι πολίτες” εξασκούν τα “συνταγματικά δικαιώματά τους για ελεύθερη απόλαυση της φύσης”; Έχετε δει το σκουπίδι, τα πλαστικά και τη βρώμα που υπάρχει; Έχετε δει το πως οι “υπεύθυνοι πολίτες” αφήνουν κυριολεκτικά καμμένη γη όταν φεύγουν, αφήνοντας ένα χάος το οποίο υποχρεούνται άλλοι να μαζέψουν, χωρίς να έχουν καμία υποχρέωση, απλά γιατί λυπούνται το περιβάλλον και τη φύση; Έχετε δει πως συμπεριφέρονται οι “ελεύθεροι κατασκηνωτές” στις παραλίες που κατασκηνώνουν, καταλαμβάνοντας μερικά στρέμματα παραλίας ο καθένας με το στανιό, χωρίς να υπολογίζουν τους υπόλοιπους που απλώς θέλουν να κάνουν ένα μπάνιο και να φύγουν; Για να μη μιλήσουμε για θέματα προσωπικής υγιεινής και την επιβάρυνση του περιβάλλοντος όσο αφορά αυτό τον τομέα.

Προφανώς βέβαια και υπάρχουν υπεύθυνοι κατασκηνωτές. Που σέβονται το περιβάλλον, μαζεύουν τα σκουπίδια τους, σέβονται τον χώρο που καταλαμβάνουν και το διπλανό τους. Αλλά αυτοί είναι πλέον δυστυχώς μειοψηφία και κάνουν τις διακοπές τους σε συγκεκριμένα (λίγα) μέρη. Στις υπόλοιπες περιοχές που γίνεται ελεύθερο κάμπινγκ παράνομα, επικρατεί το χάος. Σε μια χώρα που η παιδεία και ο σεβασμός στο περιβάλλον και στον συνάνθρωπο έχουν πάει περίπατο – και που χρειαζόμαστε ένα απορριματοφόρο για κάθε γωνία – οι δήμοι δεν έχουν ούτε το προσωπικό ούτε την οικονομική δυνατότητα ν' αντιμετωπίσουν τις ανάγκες των οργανωμένων (και μη) παραλιών. Επομένως η νομοθετικά πλήρης απελευθέρωση του κάμπινγκ είναι μάλλον μια ουτοπία, ανάμεσα στις πολλές ιδεοληπτικές ουτοπίες που έχουν καταβάλει το μυαλό των βουλευτών της κυβέρνησης. Το μόνο που συμβεί – αν ψηφιστεί αυτή η ανέξοδη τροπολογία – θα είναι επέκταση του μπάχαλου στο ήδη υπάρχον.

Αλλά βέβαια το ερώτημα είναι άλλο...Έχουμε κάποιους ανθρώπους που ξόδεψαν χρόνο να μπουρδολογήσουν ασύστολα συγγράφοντας ένα κείμενο μερικών σελίδων για το ελεύθερο κάμπινγκ. Για τα συνταγματικά δικαιώματα των ανθρώπων που πληρώνουν (τον άδικο κατά τον Αλέξη φόρο) ΕΝΦΙΑ, για εκείνους που ετοιμάζονται να δεχτούν 14η μείωση στην σύνταξή τους ή για εκείνους που αναγκάζονται να προκαταβάλουν το 100% του φόρου της επόμενης χρονιάς (κάτι που προφανώς επίσης δεν έχει κάποια λογική), υπάρχει καμία τροπολογία ή έστω κάποια ουσιαστική αντίδραση εντός κοινοβουλίου; Ή γι' αυτούς υπάρχει μόνο "στεναχώρια"; 


Λαϊκισμός θα μας πείτε...Ας το δεχτούμε… Καλύτερα όμως λαϊκιστής, παρά “τζάμπα μάγκας” για θέματα που αφορούν φίλους και γνωστούς...

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ο ελληνισμός που δε γνωρίζουμε (μέρος 1ο: Ρουμανία, Βουλγαρία, Σκόπια, Αντιόχεια)

Το να έχει κανείς γνώση και συναίσθηση της ιστορίας του δεν αποτελεί στοιχείο εθνικισμού. Αποτελεί απαραίτητη γνώση για ένα έθνος που επιζητά την απαραίτητη συνέχεια στον χρόνο. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε πρέπει να γνωρίζουμε τι έγινε λάθος στο παρελθόν και ν' αποφύγουμε παρόμοια λάθη στο μέλλον. Διαφορετικά είμαστε καταδικασμένοι...
Η ανάρτηση αυτή δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτισμό ή να οδηγήσει στην μοιρολατρία ("έτσι κάναμε πάντα, δεν πρόκειται ν' αλλάξουν τα πράγματα") ή ακόμα και ν' αναζωπυρώσει έχθρες. Θεωρούμε όμως ότι πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι πριν από - όχι τόσα πολλά χρόνια - ο ελληνισμός είχε συμπαγείς πληθυσμούς σε πάρα πολλές βαλκανικές και μη χώρες. Αυτοί οι Έλληνες δεν ήταν μόνο εκεί για γενιές εκεί: άκμαζαν και πρόσφεραν τόσο στην χώρα που ζούσαν, όσο και στον ελλαδικό χώρο με ποικίλους τρόπους...
Θ' αποφύγουμε ν' αναφέρουμε πράγματα που γνωρίζουν οι περισσότεροι, όπως π.χ. για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας και του Πόντου, την Κύπρο και την Βόρεια Ήπειρο. Θα μιλήσουμε για τον ξεχασμένο ελληνισμό που άκμασε και παράκμασε σε άλλες γωνιές του κόσμου...

Ρουμανία: οι Έλληνες στην Ρουμανία είχαν παρουσία στα πολιτικά πράγματα της περιοχής από την εποχή των Ελλήνων ηγεμόνων στις παραδουνάβιες χώρες (επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Καντακουζηνοί, Βασαράβες, Μαυροκορδάτοι, Μαυρογέννηδες, Μουρούζηδες και Καλλιμαχήδες μεταμόρφωσαν κυριολεκτικά την άρχουσα τάξη της χώρας, η οποία δεν είναι τυχαίο ότι μιλούσε γαλλικά και ελληνικά, δημιουργώντας ένα φιλελληνικό κλίμα στο λαό και επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό τα πολιτικά πράγματα της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Ρουμάνικες βλέψεις στην Μακεδονία άρχισαν να γίνονται έντονες όταν η επιρροή των ελληνικών οικογενειών άρχισε να φθίνει. Ένας από τους τελευταίους Έλληνες πολιτικούς της χώρας ήταν ο Γεώργιος Γρηγόριος Καντακουζηνός, που διατέλεσε πρωθυπουργός της Ρουμανίας 2 φορές, τη 2η φορά μεταξύ του 1906-1907. Οι περισσότεροι Έλληνες έφυγαν στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, είτε στην Ελλάδα, είτε σε Σκανδιναβικές χώρες.

Βουλγαρία: Οι ανταγωνιστικές σχέσεις της χώρας αυτής με την χώρα μας, είχαν τεράστιο αντίκτυπο σε ελληνικούς πληθυσμούς που ζούσαν στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και στην Ανατολική Ρωμυλία. Αγχίαλος, Μεσημβρία, Σωζόπολη, Αγαθούπολη, Στενήμαχος και Πύργος (Μπουργκάς) είχαν συμπαγείς και κατά πλειοψηφία ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίοι - σε αρκετές περιπτώσεις - επιβίωσαν μέχρι τις παρυφές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, για να εκδιωχθούν οριστικά στο τέλος αυτού (έχοντας περάσει μια βασανιστική περίοδο, τον καιρό που η Βουλγαρία ήταν στον πόλεμο ως μέλος του γερμανικού άξονα). 

Σκόπια: Η εγκατάλειψη του ελληνισμού της ΠΓΔΜ αποτελεί μια από τις πιο μελανές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Δεν είναι μόνο το ότι το Μοναστήρι (που είχε κατά πλειοψηφία ελληνικό πληθυσμό κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων) και οι Έλληνες αυτού εγκαταλήφθηκαν στην τύχη τους, την περίοδο εκείνη. 
Είναι γνωστή η διαμάχη Κωνσταντίνου - Βενιζέλου για το προς τα που θα έπρεπε να προελάσει ο ελληνικός στρατός (προς το Μοναστήρι όπου οι Έλληνες ήταν περισσότεροι ή προς την Θεσσαλονίκη όπου είχε στρατηγική σημασία αλλά μικρότερο ελληνικό πληθυσμό). Αυτό όμως που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι κατά τη διάρκεια του 1ου Βαλκανικού Πολέμου η συμφωνία μεταξύ Σερβίας και Ελλάδας ήταν να παραδοθεί η πόλη στην Ελλάδα. Ωστόσο, ο σερβικός στρατός εισήλθε στην πόλη μετά την μάχη του Μοναστηρίου και αρνήθηκε να την παραδώσει στη Βουλγαρία ή την Ελλάδα: Η ατυχία για τους Έλληνες της περιοχής είχε να κάνει με το ότι ένα κομμάτι του ελληνικού στρατού (που προέλαυνε προς την πόλη) έχασε από τους Οθωμανούς στο Σόροβιτς, με αποτέλεσμα να προλάβουν οι Σέρβοι και να κατακτήσουν την πόλη.
Στη συνέχεια - και στα πλαίσια της "καλής γειτονίας" οι ελληνικές κυβερνήσεις έπαψαν ν' ασχολούνται με τους Έλληνες που είχαν μείνει στην περιοχή του Βαρδάρη, ενώ παράλληλα αντιμετώπισαν ως "ξένους" τους σλαβόφωνους πληθυσμούς, ελληνικής συνείδησης όμως που ζούσαν εντός των συνόρων. Οι περιοχές αυτές έγιναν πεδίο προπαγάνδας (πάντα εύκολο σε περιοχές αποκλεισμένες και καταπιεσμένες), που σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό μέρους των μαχητών του ΔΣΕ στην "άλλη πλευρά", την αμφίσημη θέση του ΚΚΕ για την Μακεδονία σε μια κρίσιμη πολιτικά περίοδο (μια απόφαση που στη συνέχεια άλλαξε, έχοντας κάνει όμως μεγάλη ζημιά στα εθνικά μας συμφέροντα), και την ουσιαστική αδιαφορία των ελληνικών κυβερνήσεων για το "Μακεδονικό" που μόλις είχε αρχίσει να επανακινείται από τον Τίτο, οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση στην περιοχή. Το τραγικό; Βλαχόφωνοι ελληνικής συνείδησης και Έλληνες ζουν και σήμερα στα Σκόπια. Η CIA (την ίδια ώρα που μιλάει για καταπιεσμένους Τούρκους και "Μακεδόνες" στην χώρα μας) αναφέρεται σε περίπου 100 χιλιάδες "καταπιεσμένους" Έλληνες, κάτι που ο αλήστου μνήμης Κίρο Γκλιγκόροφ είχε αναφέρει σε συνέντευξή του (σε προσπάθειά του να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τ' όνομα της χώρας). Το ποια είναι η αλήθεια είναι άγνωστο - το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι οι Βλάχοι αναφέρονται στις τελευταίες απογραφές της χώρας ως ξεχωριστοί εθνοτική ομάδα, πράγμα που δεν ίσχυε (δηλ. κατατάσονταν με τους Έλληνες) μέχρι τις απογραφές του 1992.

Αντιόχεια: Κατ' εξαίρεση σ' αυτή την ενότητα, θα μιλήσουμε για την περιοχή δικαιοδοσίας του σημερινού Πατριαρχείου της Αντιόχειας. Κατ' αρχήν πρέπει να πούμε ότι το Πατριαρχείο της Αντιόχειας, έχει το παράδοξο να έχει την έδρα του σε διαφορετική πόλη απ' αυτήν του τίτλου του, μιας και η Αντιόχεια (που αν και ιστορικά θεωρείται ως "συριακή") ανήκει στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας (από το 1939). 
Στην περιοχή της Αντιόχειας ο ελληνισμός άκμασε μέχρι τον 8ο αιώνα. Μετά είχαμε πολλούς εξισλαμισμούς μ' αποτέλεσμα η πόλη να πέσει σε παρακμή. Στην περιοχή ακόμα και σήμερα υπάρχουν ορισμένα ελληνόφωνα χωριά, που οι κάτοικοί τους ζουν σε συνθήκες που θυμίζουν τους κρυπτοχριστιανούς της Καππαδοκίας και του Πόντου.
Στα 1343 η έδρα του Πατριαρχείου μεταφέρθηκε στην Δαμασκό, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Όπως ήταν φυσικό - και παρά τις διώξεις της Ορθοδοξίας στην περιοχή όπου ο καθολικισμός υποστηρίχθηκε από τους Άραβες αρχικά και τους Οθωμανούς αργότερα - γύρω από το Πατριαρχείο συσπειρώθηκε ο ελληνισμός της περιοχής. Από τα 1860 όμως και μετά ο ελληνισμός άρχισε να φθίνει, διωκόμενος όπως και το υπόλοιπο μη αραβόφωνο χριστιανικό στοιχείο. Το αποτέλεσμα ήταν στα 1898, μετά την παραίτηση του τότε Πατριάρχη Σπυρίδωνα, η εκλογική Σύνοδος να διασπαστεί (με τη μειοψηφία να ζητά να γίνει κατάλογος εκλόγιμων και με πρόσωπα από άλλα Πατριαρχεία, όπως γινόταν μέχρι τότε και την πλειοψηφία να διαφωνεί θέλοντας να αποκλεισθούν όσοι δεν ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας) και να γίνεται εκλογή Άραβα Πατριάρχη. Από τότε η ελληνική παρουσία στο Πατριαρχείο ακολούθησε την πορεία του ελληνισμού της περιοχής: παρά την μικρή αύξηση αριθμών (λόγω του ερχομού στην Συρία πολλών Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων μετά την Μικρασιατική καταστροφή), η πλειοψηφία εγκατέλειψε την περιοχή - με τελευταίο μεγάλο κύμα να εγκαταλείπει την Συρία και το Λίβανο τη δεκαετία του 1960. Οι παλιοί Έλληνες ιεράρχες εγκατέλειπαν τα εγκόσμια και δεν υπήρχε κανείς να τους αντικαταστήσει πλέον. Ο τελευταίος Έλληνας ιεράρχης του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν ο Μητροπολίτης πρώην Βαγδάτης και Κουβέιτ Κωνσταντίνος, ο οποίος έκλεισε τον κύκλο των Ελλήνων ιεραρχών του Πατριαρχείου το 2014, μετά από 45 ολόκληρα χρόνια αρχιερατείας.
Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκυμανταίρ από τα 2005 για τον ελληνισμό της Μέσης Ανατολής μπορείτε να δείτε εδώ:

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Η&Μ, Jumbo, Μουστάκας - και η λίστα των εκμεταλλευτών όλων και μεγαλώνει...

Διαβάζουμε ότι - στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης πάντα - οι δανειστές επιμένουν για την απελευθέρωση των απολύσεων, επίδοση του δικαιώματος της ανταπεργίας στους εργοδότες, μη γενίκευση των συλλογικών συμβάσεων σε όσους κλάδους δεν έχουν κλαδική σύμβαση και γενικώς συνέχιση του μπάχαλου που επικρατεί σήμερα και αποτελεί αποτέλεσμα των προηγούμενων τριών μνημονίων.
Διατείνονται ότι έτσι "θα έρθουν επενδύσεις" στην χώρα. Βέβαια το ότι σοβαροί επενδυτές δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ, όσο ο Σόιμπλε και η παρέα του αφήνουν να εννοηθεί ότι υπάρχει πιθανότητα Brexit, δεν το αναφέρει κανείς.
Όπως κανείς - και ιδιαίτερα οι δανειστές - δεν ενδιαφέρεται ότι σε μια χώρα που η μερική απασχόληση (στα χαρτιά και μισθολογικά είναι μερική - γιατί στις απαιτήσεις είναι πλήρης και απόλυτη) είναι πλέον καθεστώς, οι απαιτήσεις των εργοδοτών θυμίζουν μεσαίωνα.
Έχουμε διαβάσει πολλά τα τελευταία χρόνια (ΜΚΟ ν' αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους την ίδια ώρα που εισπράττουν παχυλές εθνικές και εργοδοτικές επιδοτήσεις, την Sergio Tacchini να πληρώνει 4ωρα αλλά ν' απαιτεί 8ωρη εργασία, τα Jumbo να προσλαμβάνουν εποχιακούς ημιαπασχολούμενους που θα πρέπει να είναι 1 ώρα πριν και να φεύγουν 2 ώρες μετά τη λήξη του ωραρίου), αλλά είναι η πρώτη φορά που σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, βγαίνουν τόσες πολλές υποθέσεις στη φόρα.
Καταρχήν είχαμε την υπόθεση της αλυσίδας καταστημάτων παιχνιδιών "Μουστάκας", στην οποία η δικτατορικές πρακτικές και οι παραβιάσεις ωραρίου είναι καθεστώς - αν και βέβαια ωχριούν μπροστά στα όσα γίνονται στα Jumbo. Εκεί η υπόθεση βγήκε στη φόρα χάρις μια ανακοίνωση προς τους εργαζομένους που υπενθύμιζε μεταξύ των άλλων ότι  "πρέπει να παίρνετε άδεια για το οτιδήποτε" (αλίμονο δηλαδή σε όποιον τον πιάσει κόψιμο και ο προϊστάμενος λείπει σε διάλλειμμα) και πως "αν συνδυάσετε το γεγονός ότι έξω υπάρχει μεγάλη ανεργία, οι εποχές είναι δύσκολες και σίγουρα ένα σταθερό εισόδημα είναι καλύτερο από το τίποτα ή το ταμείο ανεργίας. Οσοι έχουν υποχρεώσεις το γνωρίζουν καλύτερα... Και αν μάθετε τη δουλειά σωστά, αφήσετε τις προστριβές, τότε δουλεύοντας κάθε μέρα τους προαναφερόμενους βασικούς κανόνες θα είμαστε μία δεμένη και λειτουργική ομάδα". Η ανακοίνωση έκανε μια μεγάλη βόλτα στο διαδίκτυο, το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) έκανε ντου και βρήκε διάφορα ενδιαφέροντα (με τα πρόστιμα ν' αναμένονται).
Μετά είχαμε την H&M. Μια πολυεθνική εταιρεία που έχει υπογράψει συμφωνία με τη διεθνή συνδικαλιστική οργάνωση στον κλάδο του Εμπορίου (UNI Commerce), η οποία μάλλον όμως εξαιρεί την χώρα μας, αφού η εταιρεία προσπάθησε να τροποποιήσει - προς το χειρότερο - τις συμβάσεις εργασίας όπως καταγγέλθηκε και έγινε θέμα στα ΜΜΕ. Ευτυχώς και εδώ ο ΣΕΠΕ επενέβει και ανέστειλε της διαδικασίας νέας τροποποίησης των ατομικών συμβάσεων ζητώντας από την H&M να δώσει αναλυτικές εξηγήσεις για τις παραβιάσεις στην εργατική νομοθεσία. Συγκεκριμένα, το ΣΕΠΕ εντόπισε παραβιάσεις που αφορούν σε υπερεντατικοποίηση της εργασίας, μετακίνηση υπαλλήλων σε όλη την Ελλάδα χωρίς αποζημίωση εξόδων, τροποποίηση του χαρακτήρα συμφωνημένου επιδόματος προς τους εργαζόμενους και υποχρέωση κάλυψης των εξόδων εκπαίδευσης υπαλλήλων από τους ίδιους.
Αν νομίζετε όμως ότι το "πανηγύρι" τελειώνει στις μεγάλες αλυσίδες κάνετε λάθος. Επεκτείνετε δυστυχώς και στην περιφέρεια, εκεί που θεωρητικά οι σχέσεις "εργοδοτών-εργαζομένων" είναι πιο "ανθρώπινες". Το ρεπορτάζ της σελίδας patratimes "φωτογραφίζει" επιχείρηση ενδύματος της Πάτρας που έχει εκδόσει δεκάλογο σύμφωνα με τον οποίο η 3λεπτη καθυστέρηση προσέλευσης χρεώνεται ένα μεροκάματο και οι πληρωμές για τις υπερωρίες που γίνονται για δεδουλευμένες Κυριακές και αργίες επιστρέφονται στον εργοδότη!
Βέβαια το τελευταίο αποτελεί κοινό τόπο εδώ και καιρό σε όλη την Ελλάδα, αλλά είναι η πρώτη φορά που κάποιος εργοδότης έχει αποθρασυνθεί τόσο πολύ ώστε να κυκλοφορεί "δεκάλογο" χωρίς να φοβάται μήπως πέσει στα χέρια του ΣΕΠΕ ή γίνει αγωγή εις βάρος του για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας.
Το συμπέρασμα λοιπόν απλό: μήπως η "Ευρώπη των λαών" που δήθεν αγωνίζεται για τους Ευρωπαίους πολίτες να ζητήσει προστασία των εργαζομένων στην χώρα μας, αντί για περαιτέρω ξεγύμνωμα των λίγων δικαιωμάτων που τους έχουν απομείνει;

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Ελλάδα - ένας οικονομικός παράδεισος

Η Ελλάδα είναι ένας οικονομικός παράδεισος. Οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι σηκώνουν το μεσαίο δάκτυλο στους αντιπάλους τους - γιατί αποδεικνύεται ότι η σκληρή λιτότητα αποδίδει, οι Ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών μας "θαυμάζουν" για την αντοχή μας και η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα πρωτοφανή οικονομικά πλεονάσματα που πετυχαίνονται. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί όπως αναφέρει η εφημερίδα "Τα Νέα": "Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών δείχνουν ότι το πρώτο δίμηνο του 2017
ο προϋπολογισμός εμφάνισε πρωτογενές πλεόνασμα 2,123 δισ. ευρώ. Σε πρώτη ανάγνωση πρόκειται για επίδοση αναμφίβολα θετική, ιδίως αν συνεκτιμηθεί ότι σε ετήσια βάση ο προϋπολογισμός προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 3,793 δισ. ευρώ."

Και μετά όλοι εμείς κλείνουμε τις τηλεοράσεις, κλείνουμε το router (γιατί νομίζουμε ότι αυτά που διαβάζουμε είναι ειδήσεις που έχουν μείνει στο cache από το 2004) και βγαίνουμε έξω στο δρόμο. Πάμε στην τράπεζα και βλέπουμε τους λογαριασμούς μηδενικούς, ανοίγουμε την αλληλογραφία και βλέπουμε ΔΕΗ/ΟΤΕ/κοινόχρηστα στα ύψη (όπως πάντα), πάμε στο σουπερμάρκετ και βλέπουμε τα προϊόντα να είναι ανατιμημένα και αναρωτιόμαστε πως οι παλιοί έτρωγαν όσπρια 5 φορές την εβδομάδα, αφού και αυτά τα ρημάδια είναι πανάκριβα. Μετά - όσοι έχουν δουλειά - πάνε και δουλεύουν ένα 10ωρο ως ημί-απασχολούμενοι για 400 ευρώ, χρησιμοποιώντας ένα λεωφορείο του οποίου η τιμή εισιτήριου έχει αυξηθεί κατά 40% από την αρχή της κρίσης. Αυτοί που δεν έχουν, πάνε και πίνουν καφέ στα Mikel που τους τον σερβίρουν εργαζόμενοι των 3 ευρώ την ώρα. Οι συνταξιούχοι στήνονται στα ΑΤΜ και απορούν αν αυτό που λαμβάνουν είναι σύνταξη ή το πάλε ποτέ δώρο του Πάσχα - μετά θυμούνται ότι οι συντάξεις έχουμε μειωθεί 13 φορές και ότι τα δώρα έχουν καταργηθεί παντού, εκτός από τα όνειρα του Τζανακόπουλου και τις ιστορίες με τον Άγιο Βασίλη.

Όταν γυρίζουμε σπίτι ανοίγουμε την τηλεόραση και βλέπουμε τον Χουλιαράκη, τον Σταθάκη και τους λοιπούς κολαούζους - πρώην αριστερούς αγωνιστές - των 4 χιλιάδων ευρώ, να μας διαβεβαιώνουν ότι "η διαπραγμάτευση θα κλείσει" και ότι θα έχει "μηδενικό δημοσιονομικό πρόσημο", στηριζόμενοι στο δίπολο "μέτρα-αντίμετρα". Αλλά μετά ακούμε τον Ντάισενμπλουμ στις ίδιες ειδήσεις, να τονίζει ότι "τα αντίμετρα θα ληφθούν για το ποσό που θα ΥΠΕΡΒΕΙ το προσδοκούμενο πλεόνασμα". Πράγμα που σημαίνει ότι η κυβέρνηση οραματίζεται πρωτογενή πλεονάσματα κοντά στο 5% του ΑΕΠ για το 2019.

Αν βρισκόμασταν σε άλλες εποχές, όλοι αυτοί που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο θα ήταν μαντρωμένοι στο Δαφνί με αλυσίδες. Ευτυχώς αυτές οι βάρβαρες πρακτικές έχουν εξαλειφθεί και τους ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα όχι μόνο δεν τους δένουμε, αλλά προσπαθούμε να τους εντάξουμε ομαλά στην κοινωνία. Βέβαια, επειδή είμαστε Έλληνες και αγαπάμε την υπερβολή: στην περίπτωση των κυβερνώντων το παρακάναμε αφού τους δώσαμε κυβερνητικές θέσεις και παχυλούς μισθούς. Αλλά έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες: Είμαστε των άκρων.

Στα σοβαρά όμως: Οι δηλώσεις Ντάισενμπλουμ καταργούν οριστικά το παραμύθι του "μέτρου-αντίμετρου". Η Ελλάδα θα πρέπει να ξεπεράσει το 3,5% σε πλεόνασμα και αφού συμβεί αυτό ΘΑ μπορέσει να πάρει κάποια αντίμετρα, τα οποία όμως - όπως όλα δείχνουν - θα έχουν σχέση με μειώσεις φορολογικών συντελεστών και ασφαλιστικών εισφορών για επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή ο φόρος θ' αυξηθεί κατά ένα 500άρικο ευρώ για τον μέσο Έλληνα και οι συνταξιούχοι θα χάσουν 2-3 συντάξεις τον χρόνο από την απώλεια της "προσωπικής διαφοράς" (η οποία αξίζει να θυμηθούμε ήταν που καταβαλόταν "δια βίου" σύμφωνα με τον αγωνιστή Κατρούγκαλο). Μπορείτε να αισθάνεστε ανακουφισμένοι αφού όλοι οι άλλοι φόροι που πληρώνουμε (ΕΝΦΙΑ, δημοτικά τέλη, ΦΠΑ κ.λπ.) θα παραμείνουν σταθεροί. Για να το κάνουμε πιο λιανά: ο μέσος Έλληνας θα βυθιστεί στην απόγνωση και τη φτώχεια και το μοναδικό που μπορεί να ελπίζει είναι η μείωση του μη μισθολογικού κόστους (που όμως ως άμεσο αποτέλεσμα θα έχει τη μείωση των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων) και των φορολογικών συντελεστών θα φέρει αύξηση απασχόλησης και ίσως μισθών. Φέξε μου και γλύστρισα δηλαδή...


Πέραν αυτού πρέπει να θυμόμαστε ότι τα πρωτογενή πλεονάσματα στην χώρα μας είναι μια "φούσκα": τα ληξιπρόθεσμα του Δημοσίου προς τους ιδιώτες είχαν αυξηθεί κατά 300 εκατ. ευρώ τον Ιανουάριο του 2017, πράγμα που αποδεικνύει ότι όχι μόνο δεν έχουμε υπεραπόδοση στόχων αλλά αντίθετα μια πιστή εφαρμογή του δόγματος "Δεν Πληρώνω". Με λίγα λόγια το ελληνικό κράτος μοιάζει με κάποιον που χρωστάει 1000 ευρώ στον μπακάλη, τον μανάβη και τον ψαρά, λεχει 400 ευρώ στην τσέπη και βγαίνει στο παράθυρο και λέει ότι έχει λεφτά, ενώ από κάτω έχουν τα μαγαζιά τους αυτοί που τους χρωστάει. Αν δεν έχουν ορμήξει να τον δείρουν οι μαγαζάτορες και να του πάρουν τα λεφτά, είναι γιατί ο μπατζανάκης του μπαταξή είναι αστυνομικός και κόβει βόλτες στο πεζοδρόμιο.

Αν όλα αυτά δεν προμηνύουν ηρωϊκή έξοδο για την κυβέρνηση και πρόωρες εκλογές, τότε μπορεί να οδηγηθούμε σε τρία ασφαλή συμπεράσματα:
α) οι καρέκλες των υπουργείων έχουν σύστημα "Superglue" και αυτοί που κάθονται δεν μπορούν να σηκωθούν,
β) υπάρχουν ακόμα αρκετοί γόνοι "αριστερών" οικογενειών ή "δικά μας" παιδιά που κάπως πρέπει να βολευτούν, έστω και για λίγο
και
γ) η περίπτωση "τρέλας" που προαναφέραμε είναι τόσο προχωρημένη που δεν υπάρχει καμία απολύτως επαφή με την πραγματικότητα.

Ο χρόνος θα δείξει...
(Περισσότερες εύστοχες γελοιογραφίες από την εφημερίδα "Ποντίκι" μπορείτε να βρείτε εδώ, στην ιστοσελίδα της εφημερίδας).

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Γύρω-γύρω η Τουρκία, η Ρωσία, η Ε.Ε. και στην μέση η Ελλάδα (και η Κύπρος)

Είναι πραγματικά πολύ άσχημο το να παίζονται διεθνή παιχνίδια και να βρίσκεται κανείς στην μέση, μη έχοντας τη δύναμη ή τη διάθεση ν' ανακατευτεί περισσότερο στη λήψη των αποφάσεων, ακόμα και αν αυτές τον αφορούν.
Η χώρα μας βρίσκεται στην ιδιαίτερα δύσκολη θέση να είναι: α) μέλος της Ε.Ε., β) γείτονας με την Τουρκία και γ) ιστορικός εταίρος με την Ρωσία. 
Είναι μάλλον οριστικό ότι κανείς στην πραγματικότητα δε θέλει την Τουρκία στην Ε.Ε. Είναι μια χώρα που έχει αρχηγό κάποιον που θα ήθελε να είναι σουλτάνος, έχει εκατό εκατομμύρια μουσουλμάνους για κατοίκους, έχει λίγη διάθεση να λειτουργήσει δημοκρατικά, έχει πολιτιστικές διαφορές με την Ευρώπη και γειτονεύει με χώρες που έχουν προβλήματα με πολέμους. Είναι δηλαδή μια χώρα που δεν μπορεί να είναι κομμάτι της ενωμένης Ευρώπης, ούτε όπως αυτή είναι σήμερα, ούτε όπως αυτή σχεδιάζεται. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: κανείς δεν τολμάει να το πει αυτό στους Τούρκους. Άμεσα τουλάχιστον. Και με δεδομένη την αποχώρηση από την Ε.Ε. της μοναδικής χώρας που ειλικρινά ήθελε την Τουρκία "εντός" (της Μ.Βρετανίας δηλαδή), όλοι σφυρίζουν αδιάφορα και θα συνεχίσουν να το κάνουν - όσο μπορούν, αν και με τον παρανοϊκό και απρόβλεπτο Ερντογάν ως αρχηγό τα πράγματα δεν μπορούν να συνεχιστούν έτσι για πολύ.
Η Τουρκία όμως όπως γνωρίζουμε έχει ένα όπλο: τους Σύριους/Αφγανούς/Ιρακινούς πρόσφυγες που θέλουν διακαώς να έρθουν στην Ε.Ε. Την θεωρούν ένα οικονομικό παράδεισο, που θα κάνουν ό,τι θέλουν, θα παίρνουν βοηθήματα και θα υπάρχει ένα κράτος που θα τους κάνει τα "χατήρια". Σωστό ή λάθος, αυτό είναι το "παραμύθι" που πωλούν οι διακινητές και αυτό είναι μια εικόνα που "έπλασε" με τη στάση της η Ε.Ε. όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Άνθρωποι που έχουν υποφέρει στη ζωή τους, που έχουν κατατρεχθεί από πολέμους, πείνα και στερήσεις, είναι φυσιολογικό να είναι ευάλωτοι σε "ωραίες" ιστορίες για ένα καλύτερο αύριο. Όλη αυτή η λαοθάλασσα έχει μία κύρια δίοδο μέχρι την Ευρώπη: αυτή του Αιγαίου η οποία περνάει από την Τουρκία, με τα τεράστια και πλημμελώς αφύλακτα σύνορά της. Το γεγονός ότι η Τουρκία είναι πολύ πρόθυμη να βγάλει χρήματα απ' αυτούς, τόσο άμεσα (απευθείας από τους ίδιους πληρωμένα για τη διακίνηση) είτε έμμεσα (μέσω της Ε.Ε.), χρησιμοποιώντας τους ως διαπραγματευτικά χαρτιά για τις πολιτικές της επιδιώξεις, βοηθάει στο να τη "διαλέγουν" έναντι των άλλων - ακόμα πιο επικίνδυνων - διαδρομών.
Την ίδια στιγμή η Ρωσία παραμένει πολιτικά απομονωμένη. Μπορεί η Ελλάδα και η Κύπρος να την υποστηρίζουν σε θέματα σκληρότητας των κυρώσεων (είναι γνωστό ότι σε πολλές περιπτώσεις ότι αυτές οι δύο χώρες έχουν "μειώσει" την ένταση των αποκλεισμών και της σκληρότητας των ανακοινώσεων), αλλά παραμένει στο περιθώριο. Οι αγωγοί δεν προχωρούν με την ταχύτητα που θα ήθελε, οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν την περίοδο του πολέμου στην Ουκρανία έχουν αφήσει ένα αντίκτυπο στην ρωσική οικονομία, ενώ υπάρχει πάντα και το θέμα της Συρίας για την εξέλιξη του οποίου το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. θεωρούν υπεύθυνη την Ρωσία σε μεγάλο βαθμό.
Ήταν λοιπόν μάλλον πολιτικά αναμενόμενο αυτές οι δύο μεγάλες χώρες κάποια στιγμή ν' αφήσουν τις πολιτικές και πολιτισμικές τους διαφορές στην άκρη και να ενωθούν απέναντι στους κοινούς εχθρούς. Οι συμφωνίες που υπογράφησαν ή θα υπογραφούν σύντομα ανάμεσά τους, θα προκαλέσουν πολλούς πονοκεφάλους στην Ε.Ε., αλλά κυρίως στην χώρα μας και στην Κύπρο. Και μπορεί μεν να υπογράφησαν για να δείξουν ότι ούτε η Τουρκία αλλά και ούτε η Ρωσία "φοβούνται" την Ε.Ε. αλλά σε περίπτωση που προχωρήσουν θα πρέπει να μας ανησυχήσουν γιατί:
α) η Τουρκία θ' αποκτήσει πρόσβαση σε υπερσύγχρονα και ανώτερα των υπάρχοντων (στην περιοχή και όχι μόνο) οπλικά συστήματα - τα S400 και μάλιστα σε καθεστώς συμπαραγωγής.
β) η Τουρκία θα κάνει το πρώτο βήμα να καταστεί πυρηνική υπερδύναμη, χτίζοντας το πυρηνικό της εργοστάσιο (προφανώς επίτηδες) σε σεισμογενή περιοχή, κοντά στον ελλαδικό χώρο.
γ) η Ρωσία δεν αποκλείεται - σε αντάλλαγμα των οικονομικών συμφωνιών - ν' αλλάξει τη στάση της στο Κυπριακό και να υποστηρίξει μια ετεροβαρή συμφωνία υπέρ της Τουρκίας, σε μια πολλή κρίσιμη περίοδο διαπραγμάτευσης.
δ) Δεν αποκλείεται η Ρωσία να οδηγήσει ξανά τις ορδές των τουριστών της στην Τουρκία, πράγμα που είχε ελαττώσει (με καταστροφικές συνέπειες για την τουρκική οικονομία) την περίοδο της κρίσης μεταξύ τους.
Το πλέον όμως ανησυχητικό στην όλη υπόθεση είναι ότι σε πρώτη φάση δε φαίνεται να υπάρχουν αντιδράσεις προς αυτές τις συμφωνίες. Οι ΗΠΑ δε φαίνεται ν'ασχολούνται (πράγμα που προκαλεί εντυπώσεις γιατί σε προηγούμενες, αντίστοιχες συζητήσεις για τη συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων μεταξύ Ελλάδας-Ρωσίας είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν), οι χώρες της Ε.Ε. ασχολούνται κυρίως με τις εκλογές τους (εξάλλου σε πρώτη φάση το προσφυγικό δεν αποτελεί δικό τους πρόβλημα αφού ο βαλκανικός διάδρομος προς την κεντρική Ευρώπη είναι κλειστός), ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος μένουν παραδόξως βουβές, σε θέματα που είναι κομβικά για την ασφάλειά μας. Βέβαια πολλές από τις κινήσεις αυτές γίνονται μακρυά από το φως των προβολέων, όμως θα περίμενε κανείς την εκδήλωση μιας - τυπικής έστω - δυσαρέσκιας. Δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο.
Την ίδια ώρα η χώρα μας, συνεχίζει να κραδαίνει κλάδο ελιάς προς τους γείτονες:
1) υπό την πίεση των κυρίων Ιλχάν, Καραγιουσούφ και Ζεϊμπέκ βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου, προωθούν τη δημιουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων και σχολείων στην Θράκη. Σε μια λανθάνουσα υποστήριξης της διαφορετικότητας, συνεχίζουν της πρακτικές της "κακής" Δεξιάς της δεκαετίας του '60 και του '70 και σπρώχνουν ακόμα περισσότερο την ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ μειονότητα στην αγκαλιά της Τουρκίας. Το πρόβλημα στα δίγλωσσα σχολεία που προωθούνται είναι ότι: α) τα παιδιά προέρχονται από 3 εθνολογικές ομάδες (Τουρκογενείς, Πομάκοι, Ρομά). Τα δίγλωσσα σχολεία θα έχουν ως γλώσσες την Τουρκική και την Ελληνική, υπονομεύοντας δηλ. την προσπάθεια διαφοροποίησης του διπτύχου "μουσουλμάνος = Τούρκος" που θα έπρεπε να γίνεται στην περιοχή.
β) Υπάρχουν παιδιά τα οποία δεν μιλούν καθόλου ελληνικά και το μόνο μέρος στο οποίο τα μαθαίνουν - έστω και πλημμελώς - είναι στο σχολείο. Αν αυτό το ποσοστό μειωθεί, η υπάρχουσα γκετοποίηση θα ενισχυθεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
γ) Η επιμόρφωση θα γίνεται σε συνεργασία με τουρκικά ΑΕΙ (!!!), τα οποία μετά τις τελευταίες εκκαθαρίσεις είναι πλέον εξ' ολοκλήρου υπό τον έλεγχο του κυρίου Ερντογάν και της παρέας του.
Πέραν αυτού του ζητήματος έχουμε και τ' ακόλουθα:
2) Η χώρα μας υποστηρίζει - έστω και με αστερίσκους την ενίσχυση της σχέσης Ε.Ε. - Τουρκίας. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει δημιουργηθεί το παράδοξο να γίνονται σύνοδοι και να συζητείται το θέμα της κατάργησης της βίζας, με την Ελλάδα να είναι από τις λίγες χώρες που υποστηρίζουν τη άμεση διευθέτηση του θέματος.

3) Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν επιδείξει τεράστια υπομονή απέναντι στην τουρκική πλευρά στο θέμα του Κυπριακού. Οι απαιτήσεις των Τούρκων είναι συνεχώς αυξανόμενες - με την τελευταία απαίτηση του να μπορούν οι Τούρκοι υπήκοοι να έχουν ελεύθερη πρόσβαση, μετοίκηση και οικονομική δραστηριότητα στο νησί, να ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Η ελληνοκυπριακή πλευρά - υποστηριζόμενη από την κυβέρνηση των Αθηνών - παραμένει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, περιμένοντας ένα θαύμα.

4) Οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο συνεχίζονται αυξανόμενες. Το θέμα όμως δεν έχει ανακινηθεί επισήμως στο ΝΑΤΟ, ούτε βέτο έχει υπάρξει σε κάποιο θέμα ανοίγματος ενταξιακών κεφαλαίων (από πλευράς Ελλάδας).

Η θέση μας είναι εδώ και καιρό, ότι έχει έρθει η ώρα να μπουν οι πολιτικές ιδεοληψίες στην άκρη όσο αφορά την αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Οι τελευταίες εξελίξεις ενισχύουν αυτή μας τη θέση, γιατί διαφορετικά το μέλλον μας θα είναι δυσοίωνο.

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Μια χώρα για κλάμματα...

Και ενώ οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές συνεχίζονται - και με την έκπτωση φόρου να φέρεται να έχει συμφωνηθεί να μειωθεί κατά 500 (!!!) ευρώ από το 2019- κανείς σοβαρός πολιτικός που έχει όραμα για την χώρα δεν μπορεί να μη λυπάται τον Αλέξη Τσίπρα για την πολιτική κατάντιά του. Λέγαμε για τους προηγούμενους ότι ήταν κολλημένοι με την καρέκλα - και λέγαμε "επαγγελματίες πολιτικοί είναι, το ψωμί τους βγάζουν". Ο Αλέξης όμως φαινόταν διαφορετικός και ακουγόταν "ξεχωριστός".
Από τη στιγμή όμως που ο Ολάντ τον παρέσυρε σ' εκείνη την καταστροφική συνεδρίαση των ηγετών της Ε.Ε. τον Ιούλιο του 2015, που οδήγησε στη καταστροφική συμφωνία και στο 3ο (επίσημο) μνημόνιο, η πολιτική κατρακύλα του είναι απερίγραπτη.
Κορύφωση της τραγωδίας - όπως αποδεικνύεται τελικά -δεν ήταν όμως εκείνη η συμφωνία. Στο κάτω-κάτω της γραφής τότε ο Αλέξης πήρε χρήμα και υπέγραψε το μνημόνιο. "Είναι πολλά τα λεφτά" είπε σαν άλλος Σπύρος Καλογήρου (στην ταινία "Λόλα" απέναντι στον Νίκο Κούρκουλο) στον Βαρουφάκη και την Ζωή Κωνσταντοπούλου και τους έδιωξε από τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατώντας τον Σπίρτζη και τον Σταθάκη να τον παρηγορούν, έχοντας στο πλάι τον Πολάκη να τον κάνει να ευθυμεί.
Η κορύφωση της τραγωδίας είναι η παρούσα διαπραγμάτευση που μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε νέο μνημόνιο, το οποίο όμως δεν έχει χρηματικά ανταλλάγματα. Δεν έχει καν ανταλλάγματα. Η χώρα μας δηλαδή πρωτοτυπεί: υπόσχεται και διαπραγματεύεται να πάρει μέτρα για μια περίοδο που υπερβαίνει την παρούσα συμφωνία, ΧΩΡΙΣ να πάρει χρήματα ως αντάλλαγμα. Οι δανειστές - μετακινώντας τα γκολποστ -  υπόσχονται μεσοπρόθεσμες ελαφρύνσεις του χρέους, χωρίς να τις συγκεκριμενοποιούν, ζητώντας περικοπές σε συντάξεις και αφορολόγητο (ή πιο σωστά στην έκπτωση του αφορολόγητου), νέα απορρύθμιση της αγοράς εργασίας και φυσικά επιπλέον ιδιωτικοποιήσεις. Ζητούν να προνομοθετηθούν μέτρα (κάτι που κανείς τους φυσικά δεν θα δεχόταν να συμβεί στις χώρες τους), απαγορεύοντας παράλληλα ένα "ανίστροφο κόφτη" ακόμα και για κάτι γελοίο - αναλογικά με την οικονομική καταστροφή που θα επιφέρουν τα νέα μέτρα στον μέσο Έλληνα - όπως η ελαφρά μείωση του ΦΠΑ σε κάποια προϊόντα.
Και μέσα σ' όλα έρχεται και η αμαρτωλή ΕΛ.ΣΤΑΤ. (αμαρτωλή χωρίς εισαγωγικά γιατί η ευθύνη της στην κατάντια της χώρας είναι το ίδιο μεγάλη μ' αυτή του Παπανδρέου), η οποία επισήμως ανακοινώνει κάτι που είναι γνωστό σε όλους όσους ζουν στην Ελλάδα σήμερα: η χώρα είναι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ σε ύφεση. Το ΑΕΠ είναι σταθερό (ή μειούμενο ανάλογα με το πως βλέπει τα πράγματα κανείς), η κατανάλωση είναι ελάχιστα αυξημένη (αφού τα προϊόντα κοστίζουν παραπάνω), ενώ το διαθέσιμο εισόδημα είναι ανύπαρκτο. Το ελληνικό success story καταποντίστηκε για μια ακόμα φορά.
Και πως θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα; Οι συνταξιούχοι έχουν δει 13 φορές μείωση στις συντάξεις τους. Οι φόροι έχουν αυξηθεί παντού και για τα πάντα. Οι μισθωτοί πληρώνονται - όταν πληρώνονται - με voucher. Επενδύσεις δεν υπάρχουν γιατί οι "επενδυτές" είναι απατεώνες τύπου Fraport που ζητούν να μπει το κράτος εγγυητής για να πάρουν δάνεια από κρατικοδίαιτες τράπεζες. Και αυτοί ακόμα οι επενδυτές που πιθανόν να ήθελαν να βάλουν χρήματα στην χώρα μας, έχουν νεο-ναζί πολιτικούς τύπου Σόιμπλε να μιλάνε για Grexit 3 φορές την εβδομάδα, πράγμα που ΠΡΟΦΑΝΩΣ τους αποτρέπει από το να επενδύσουν έστω και μια προ-πολεμική δεκάρα στην χώρα μας.
Δεν μας είπε λοιπόν κάτι νέο η ΕΛ.ΣΤΑΤ. Διαβάζουμε όμως ότι η είδηση "προκάλεσε αμηχανία" στην κυβέρνηση. Ίσα-ίσα όμως που δε θα έπρεπε. Θα έπρεπε τα στοιχεία να της "βάζει ιδέες" ώστε να τονίζει στους δανειστές πως οι απαιτήσεις τους θα βυθίσουν την χώρα σε μια ακόμα πιο μακραίωνη ύφεση. Η συνταγή απέτυχε, και κάτι άλλο - υπό αυτές τις συνθήκες και μ' αυτές τις πρακτικές - δεν μπορεί να γίνει.
Ο Αλέξης βέβαια (και όλοι εμείς μαζί) είμαστε άτυχοι. Αν γίνονταν οι εκλογές στην Ευρώπη τον επόμενο μήνα, θα είχαμε μια ελπίδα για μια καλύτερη τύχη αφού είναι πιθανόν οι Μέρκελ, Ντάισενμπλουμ και Σόιμπλε να πάνε σπίτι τους και οι αντικαταστάτες τους ΙΣΩΣ δουν την χώρα μας λίγο πιο ευνοϊκά. Όμως οι εκλογές αργούν και η χώρα μας βιάζεται. Παράλληλα δεν υπάρχει καμία πολιτική συναίνεση για τις εθνικές κόκκινες γραμμές που πρέπει να υπάρχουν ώστε οι δανειστές να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να έρθουν άλλοι που θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους, αν η παρούσα κυβέρνηση δεν υποχωρήσει.
Γι' αυτό λοιπόν γυρίζουμε στον τίτλο της ανάρτησης: Είμαστε μια χώρα για κλάμματα...

Και ένα τελευταίο σχόλιο: Δήλωσε η κυρία Αχτσιόγλου (η πολυαγαπημένη μας Έφη με την ανύπαρκτη εργασιακή εμπειρία και την άγνοια του ρόλου του υπουργείου της) ότι "χρειαζόμαστε συλλογικές συμβάσεις για να αποφύγουμε τα κουπόνια". Όχι Έφη μας. Χρειαζόμαστε ένα υπουργό Εργασίας να κάνει τη δουλειά του. Ο εργοδότης με βάση τους νόμους είναι υποχρεωμένος να πληρώνει σε χρήμα. Όταν δεν το κάνει τον υποχρεώνει να το κάνει το κράτος, τιμωρώντας τον παράλληλα. Αν ο υπουργός δεν μπορεί να φέρει εις πέρας το βασικό του στόχο πάει σπίτι του μόνιμα. ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. 

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Περί συναίνεσης...

Η έννοια της "συναίνεσης" αποτελεί άγνωστο λήμμα λεξικού για τα πολιτικά κόμματα της χώρας από την Μεταπολίτευση και μετά. Αν εξαιρέσει κανείς την οικουμενική κυβέρνηση επί Ζολώτα, είναι ελάχιστες φορές που τα πολιτικά κόμματα μαζεύτηκαν, συναποφάσισαν και αγωνίστηκαν μαζί για οτιδήποτε.
Σε πολλές περιπτώσεις η αδυναμία εύρεσης κοινού τόπου ήταν δικαιολογημένη: όταν η κυβέρνηση ήθελε συναίνεση για να υπογράψει Μνημόνια, ήταν δικαιολογημένο για τον ΣΥΡΙΖΑ που τότε ΔΕΝ ήθελε μνημόνια να μην τα ψηφίσει. Άλλες φορές ήταν αδύνατη λόγων πολιτικών διαφορών. Υπήρξαν όμως φορές - όπως π.χ. στο θέμα της ανακήρυξης της ΑΟΖ - που ήταν επιβεβλημένη.

Η παρούσα χρονική συγκυρία αποτελεί μια από τις περιπτώσεις που χρειάζεται κοινή αντιμετώπιση. Έχουμε μια σειρά από παράλογες απαιτήσεις των δανειστών: Αδυνατούμε ως πολίτες να καταλάβουμε το γιατί τα κόμματα δεν παίρνουν μια κοινή θέση και δεν παρουσιάζονται να έχουν μια κοινή γραμμή άμυνας απέναντι στα όσα παρα-τραβηγμένα ζητούν το ΔΝΤ, ο ESM και οι λοιποί βασανιστές της χώρας και του λαού μας.

Είναι σαφές και ξεκάθαρο ότι δεν αποζητάει κανείς συγκυβέρνηση. Αλλά νομίζουμε ότι είναι απαραίτητο να γνωρίζουν οι δανειστές ότι δεν μπορούν να ωθούν την κατάσταση στα άκρα ζητώντας νέες μειώσεις συντάξεων, και άλλη μείωση της έκπτωσης φόρου, περαιτέρω σκληρές ιδιωτικοποιήσεις (εις βάρος του Δημοσίου συμφέροντος) και ένα ακόμα γύρο καταβαράθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, έχοντας στο βάθος του μυαλού τους ότι ο επόμενος που θα έρθει θα τα δεχτεί, σε περίπτωση που η παρούσα κυβέρνηση τολμήσει να πει όχι. Αν υπάρχει μια σαφής τοποθέτηση ότι τα πράγματα είναι "ως εδώ", μπορεί να καταλάβουν ότι κάπου πρέπει να μπει ένα φρένο.

Η παρούσα κυβέρνηση βέβαια έπεσε στο λάκκο που έσκαψε η ίδια για την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Εξώθησε τα πράγματα σ' εκλογές και στη συνέχει κατέληξε να κάνει χειρότερα από εκείνη, κάνοντας ηθική ζημιά τόσο στην Αριστερά όσο και στο σύνολο του πολιτικού κόσμου. Εσπρωξε καινούργιες κοινωνικές ομάδες στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής και απέδειξε ότι πολλοί επαγγελματίες "αριστεροί" που είναι στις τάξεις της, δεν ονειρεύονταν μια καλύτερη Ελλάδα χωρίς εξαρτήσεις αλλά τρόπους για να κονομήσουν.

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι θα πρέπει μαζί της να τιμωρηθούμε και όλοι μαζί ως Έλληνες. Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να είναι αποδεδειγμένα χαμηλών δυνατοτήτων και η ομάδα που τον περιβάλλει να είναι απλώς "για γέλια", αλλά φανταζόμαστε κατανοούν ακόμα και αυτοί, ότι η κατρακύλα δεν μπορεί να συνεχιστεί αιωνίως: όπως έχουν τα πράγματα σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να βγει η χώρα μας από την μέγγενη του υπόανάπτυξης των ψεύτικων πλεονασμάτων ούτε στον "αιώνα τον άπαντα". Ας κάνουν επομένως αντιπολίτευση αλλά ας συμφωνήσουν μαζί με την κυβέρνηση ότι οι γραμμές άμυνας είναι κοινές. Μετά ας κάνει αντιπολίτευση στα "καθημερινά", που στο τέλος είναι εκείνα (μαζί με την ψευτιά) που θα ρίξουν την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ούτως ή άλλως στο τέλος της 4ετίας. Ας λειτουργήσει το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ προς αποφυγή, και ας δράσει διαφορετικά. Στο κάτω-κάτω πλέον το ερώτημα δεν είναι "μνημόνιο-αντιμνημόνιο" αλλά "και άλλα μέτρα - όχι άλλα νέα μέτρα".

Ας μας αποδείξουν ότι όντως φοράνε τη "φανέλα της εθνικής Ελλάδας" - όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό της χώρας μας.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Ελληνο-τουρκικά: μήπως ήρθε το τέλος των ιδεολογικό-πολιτικών ιδεοληψιών όσο αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης;

Η Τουρκία τον τελευταίο καιρό έχει ξεπεράσει κάθε όριο προκλητικότητας απέναντι στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή που οι δύο χώρες υποτίθεται "συνομιλούν" και "συνεργάζονται" γι ια σωρεία θεμάτων (ξεκινώντας από το προσφυγικό και καταλήγοντας στο Κυπριακό), οι παραβιάσεις και προκλητικές κινήσεις σε όλα τα θέματα έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ για την περίοδο μετά το 1974.

Είναι προφανές ότι η χώρα μας πρέπει ν' αλλάξει στάση. Κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζεται από "εθνικιστικές" βλέψεις, ούτε από "φιλοπολεμική" διάθεση. Είναι απλώς το ελάχιστο που μπορεί να κάνει για να κρατήσει ένα ίχνος εθνικής αξιοπρέπειας, την οποία φαίνεται να έχουμε απωλέσει. Είναι προφανές βέβαια ότι και η στάση του κ. Αναστασιάδη, προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δε βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση. Απαιτείται συντονισμός ενεργειών, προς το συμφέρον ολόκληρου του ελληνισμού. To ίδιο μήνυμα προφανώς πάει τόσο προς την μείζονα αντιπολίτευση της Ελλάδας όσο και αυτή της Κύπρου. Η ΝΔ έχει προτεραιότητα να μη στεναχωρήσει τους Ευρωπαίους ιδεολογικούς συμμάχους, ενώ το ΑΚΕΛ χαμένο στο δόγμα "ένας λαός-ένα κράτος" παραβλέπει ότι η τουρκο-κυπριακή πλευρά ελέγχεται πλήρως από την Τουρκία, κάτι που δεν πρόκειται ν' αλλάξει ποτέ.

Γράφει σχετικά μακροσκελώς ο Μιχάλης Διακαντώνης στο mignatiou.com:

"Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο κεφάλαιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Απ’ την περίοδο των σεισμών του 1999, ξεκίνησε μια προσπάθεια επαναπροσέγγισης των δύο χωρών μέσω συνεργασίας σε θέματα «χαμηλής πολιτικής» (εμπόριο, τουρισμός, πολιτισμός) που συνοδεύτηκε απ’ την μείωση της στρατιωτικής έντασης, αλλά και την έναρξη διερευνητικών επαφών για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας. Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε το 2009 μέσω της σύστασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, που αποσκοπούσε στην περαιτέρω διεύρυνση των δεσμών των δύο κρατών στους προαναφερθέντες τομείς. Οι συγκεκριμένες δράσεις είναι σύμφωνες με τη Φιλελεύθερη σχολή σκέψης στις Διεθνείς Σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση και η ύπαρξη συνεργασίας σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, είναι ικανή να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στα κράτη, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα πολεμικών συγκρούσεων. Η προσδοκία που γεννάται, είναι ότι οι εν λόγω διαδικασίες με την πάροδο του χρόνου, θα διευκολύνουν την επίτευξη συγκλίσεων σε θέματα «υψηλής πολιτικής», όπως είναι αυτά της εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας. Ποιος είναι, όμως, μέχρι ώρας ο πραγματικός αντίκυπος αυτών των πολιτικών προσέγγισης Ελλάδας-Τουρκίας και ποια η πιθανή εξέλιξή τους, με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες στο εγχώριο και διεθνές περιβάλλον; 

Η Τουρκία ως «αρνητής» του Διεθνούς Δικαίου 
Προτού αναφερθούμε στα αποτελέσματα που επιτεύχθησαν μέσω της διπλωματικής προσέγγισης των δύο κρατών, θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές εκτείνονται σ’ ένα μεγάλο εύρος ζητημάτων και χαρακτηρίζονται απ’ την διαχρονική άρνηση της Τουρκίας να αποδεχτεί τα τετελεσμένα που προκύπτουν απ’ το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες και Συμβάσεις. Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία: το 1973 παρείχε παράνομη άδεια ερευνών στην κρατική εταιρεία πετρελαίου για την περιοχή του Αιγαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, τα όρια της οποίας προβλέπονται απ’ τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982). αμφισβητεί, με απειλή πολέμου (casus belli), το νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ παραβιάζει διαρκώς και τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο. αμφισβητεί την κυριαρχία επί ελληνικών νησιών, καθώς και τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, αποσκοπώντας στη δημιουργία «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (1947) και των Ιταλο-Τουρκικών Συμφωνιών του 1932. Επιπλέον, απαιτεί την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, παρά τα όσα ορίζονται στη Σύμβαση του Montreux (1936), τη Συνθήκη της Λωζάννης και σε αντίθεση με την ισχυρή παρουσία τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στις ακτές της Μικράς Ασίας. αμφισβητεί τις αρμοδιότητες που ασκεί η Ελλάδα εντός του FIR Αθηνών, βάσει των αποφάσεων του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO), παραβιάζοντας με τα πολεμικά της αεροσκάφη τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας. Όσον αφορά τις περιοχές έρευνας και διάσωσης, η Τουρκία εξέδωσε το 1988 κανονισμό που επεκτείνει τα δικαιώματά της σε τμήμα του FIR Αθηνών. 
Ο κανονισμός αυτός έρχεται σε αντίθεση με τη διεθνή πρακτική, τις συστάσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) και του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας, αλλά και με όσα ορίζονται στις Συμβάσεις του Σικάγο (1944) και του Αμβούργου (1979). έχει εισβάλλει στρατιωτικά στην Κύπρο απ’ το 1974 και κατέχει παράνομα το 37% της νήσου, παραβιάζοντας τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων προσφύγων, των αγνοουμένων και των συγγενών τους, ενώ συνεχίζει με συστηματικό τρόπο τον παράνομο εποικισμό, έχοντας μάλιστα προβεί σε μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους το Νοέμβριο του 1983. Οι ενέργειες αυτές έχουν καταδικαστεί κατ’ επανάληψη με σειρά αποφάσεων και ψηφισμάτων, τόσο απ’ τη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όσο και μέσα από ευρωπαϊκά όργανα και άλλα διεθνή fora. ασκεί παρεμβατική πολιτική εναντίον της Ελλάδας στη Δυτική Θράκη μέσω του Προξενείου Κομοτηνής και των ψευδομουφτήδων που αυτό τοποθετεί στην περιοχή. Οι εκφοβισμοί αλλά και τα οικονομικά κίνητρα που χρησιμοποιούνται από «σκιώδη» τουρκικά στοιχεία, αποσκοπούν να συνενώσουν και να εκτουρκίσουν τις διαφορετικές συνιστώσες της μουσουλμανικής μειονότητας, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια ανάκτησης της ιδιαίτερης ταυτότητας των Πομάκων και των Ρομά. Τελικός σκοπός είναι η να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι στην Δυτική Θράκη υφίσταται τουρκική και όχι μουσουλμανική μειονότητα (σε αντίθεση με όσα ορίζει ρητώς η Συνθήκη της Λωζάννης).

Οι θετικές εξελίξεις σε ζητήματα οικονομίας και η κατευναστική πολιτική της Ελλάδας 
Παρά τις διαχρονικές εστίες τριβής μεταξύ των δύο κρατών, υπάρχουν τομείς στους οποίους παρουσιάζονται θετικές εξελίξεις, όπως είναι το εμπόριο, οι επενδύσεις, ο τουρισμός, η ενέργεια και ο πολιτισμός. Σε επίπεδο εμπορικών συναλλαγών, ενώ το 1997 ο όγκος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών ανερχόταν στα 729 εκατομμύρια δολάρια, το 2014 έφθασε στα 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια, για να πέσει στο επίπεδο των 2,99 δις δολαρίων το 2015 εξαιτίας της επιβολής των capital controls στην Ελλάδα και της διεθνούς πτώσης της τιμής του πετρελαίου (καθώς μεγάλο κομμάτι των ελληνικών εξαγωγών αφορά τον κλάδο των πετρελαιοειδών). Αξίζει να σημειωθεί, ότι απ’ το 1998 έως και το 2009 η Ελλάδα παρουσίαζε έλλειμμα στις εμπορικές της συναλλαγές με την Τουρκία.
Στο επίπεδο των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ), οι ροές μεταξύ των δύο κρατών είναι διαχρονικά χαμηλές. Μετά τη συμφωνία για την Τελωνειακή Ένωση μεταξύ Τουρκίας-Ε.Ε. (1995) υπήρξαν αυξητικές τάσεις, με την χώρα μας να πραγματοποιεί τις μεγαλύτερες ΑΞΕ τα έτη 2006-2007 εξαιτίας της απόκτησης της τουρκικής τράπεζας Finansbank απ’ την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και της Tekfen Bank από την Eurobank EFG (και οι δύο πουλήθηκαν, το 2016 και το 2012 αντίστοιχα, λόγω της ανάγκης ανεύρεσης τραπεζικών κεφαλαίων που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση). Οι τουρκικές ΑΞΕ είναι χαμηλότερες σε σχέση με τις ελληνικές, και περιορίζονται τα τελευταία έτη στο άνοιγμα υποκαταστημάτων της τουρκικής τράπεζας Ziraat σε Αθήνα, Κομοτηνή, Ξάνθη και Ρόδο και στην απόκτηση πλειοψηφικών πακέτων μετοχών σε ελληνικές μαρίνες. Τα ελληνικά γραφειοκρατικά εμπόδια αλλά και η επενδυτική αβεβαιότητα που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση, αποθάρρυναν σε σημαντικό βαθμό την προσέλκυση σημαντικών κεφαλαίων απ’ την Τουρκία.
Ο τουρισμός είναι ένα ακόμη πεδίο στο οποίο ανθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις: Αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι ενώ το 2000 μόλις 218.000 Έλληνες επισκέπτονταν την Τουρκία, το 2015 ο αριθμός τους ανήλθε σε 755.000. Αντίστοιχα, ενώ το 2003 περίπου 170.000 Τούρκοι τουρίστες επισκέπτονταν την Ελλάδα, το 2015 ο αριθμός αυτός έφθασε τις 898.000. Παράλληλα με τον τουρισμό, αναπτύσσονται και πρωτοβουλίες για πολιτιστικά δρώμενα που έχουν σαφώς οικονομικές απολήξεις για πολλούς Δήμους των δύο χωρών. Αν και ο τομέας του τουρισμού αποφέρει σημαντικά έσοδα για Ελλάδα και Τουρκία και αναπτύσσει πολυεπίπεδα τις σχέσεις των δύο λαών, είναι ευαίσθητος σε δυσμενείς πολιτικές εξελίξεις (όπως η τρομοκρατία ή η ύπαρξη διακρατικών εντάσεων). Στον ενεργειακό τομέα, έχουν επίσης προωθηθεί σημαντικές συνεργασίες μεταξύ των δύο χωρών. Ελλάδα και Τουρκία στηρίζονται ενεργειακά σε μεγάλο βαθμό στις ρωσικές εισαγωγές και προσπαθούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους αυτή, μέσω της συμμετοχής τους στον Νότιο Ενεργειακό Διάδρομο (Southern Gas Corridor). 
Το σχέδιο αυτό προβλέπει την προμήθεια αερίου από χώρες της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν σε πρώτη φάση) μέσω της κατασκευής ενός δικτύου νέων αγωγών. Στο δίκτυο αυτό περιλαμβάνεται ο αγωγός TANAP (Trans Anatolian Pipeline) για την Τουρκία και ο αγωγός TAP (Trans Adriatic Pipeline) για την Ελλάδα. Επιπλέον, οι δύο χώρες συνεργάζονται ενεργειακά μέσω του Διασυνδετηρίου αγωγού φυσικού αερίου Τουρκίας-Ελλάδας (ITG) που εγκαινιάστηκε το 2007, ενώ την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η διασύνδεση του ελληνικού και τουρκικού ηλεκτρικού δικτύου μέσω Θράκης. Μελλοντικά, υπάρχει η δυνατότητα να υλοποιηθούν δύο ακόμη ενεργειακά έργα: το πρώτο αφορά την κατασκευή του αγωγού Turkish Stream που προβλέπει την μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου μέσω των ελληνοτουρκικών συνόρων στην υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ το δεύτερο αφορά την κατασκευή ενός αγωγού Κύπρου-Τουρκίας που θα μεταφέρει το αέριο απ’ τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου στη γείτονα χώρα (και σε άλλες χώρες της Ευρώπης σε δεύτερη φάση). 
Επί του παρόντος, η πραγματοποίηση και των δύο αυτών έργων συναντάει σοβαρά εμπόδια, τόσο για γεωπολιτικούς όσο και για νομικούς λόγους (προσπάθεια ευρωπαϊκής απεξάρτησης απ’ το ρωσικό αέριο, ατελής οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ κρατών και άλυτο κυπριακό ζήτημα). Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω στοιχεία, πρέπει να ληφθεί υπόψιν και η κατευναστική διπλωματική στάση της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία απ’ την δεκαετία του 1990 και εντεύθεν. Είναι χαρακτηριστικό, ότι αν και τον Ιανουάριο του 1996 είχαν προηγηθεί τα πολύ σοβαρά γεγονότα των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση –σε μια ομολογουμένως πολύ άτυχη διπλωματική στιγμή- έσπευσε να υπογράψει τη Συμφωνία της Μαδρίτης (Ιούλιος 1997) με την οποία αναγνώριζε τα «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο». Ακολούθως, το Δεκέμβριο του 1999, στη Σύνοδο Κορυφής στο Ελσίνκι, η Τουρκία έλαβε τον τίτλο της υποψήφιας χώρας- μέλους προς ένταξη στην Ε.Ε., με την ταυτόχρονη δέσμευση για την παραπομπή όλων των εκκρεμών ελληνοτουρκικών διαφορών στο Δικαστήριο της Χάγης. Την περίοδο 2000-2002 υπογράφησαν 16 συμφωνίες στο εμπόριο, τις επενδύσεις, τον τουρισμό, τις μεταφορές και στον επιστημονικό και τεχνολογικό τομέα, ενώ μετά την ίδρυση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας (2009) υπήρξαν πάνω από 25 κείμενα συμφωνιών που αφορούν θέματα από την επιχειρηματικότητα, την οικονομία και τον αθλητισμό έως και το ευαίσθητο προσφυγικό ζήτημα. Γενικότερα, η διπλωματική στάση της Ελλάδας καθ’ όλο αυτό το διάστημα μπορεί να χαρακτηριστεί από συντηρητική έως και παθητική, με ιδιαίτερο βάρος να δίνεται στην τήρηση των κανόνων Διεθνούς Δικαίου και στην αποφυγή προκλητικών ενεργειών που θα μπορούσαν να δυναμιτίσουν τις διμερείς σχέσεις. 

Ο συνεχής αναθεωρητισμός της Τουρκίας 
Πώς, όμως, ανταποκρίνεται η Τουρκία σε αυτή την κατευναστική στάση της Ελλάδας; Αποτελεί η συνεργασία σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, μια αφετηρία για την ήπια και ειρηνική συνύπαρξη στις δύο πλευρές του Αιγαίου ή εκλαμβάνεται ως ένδειξη διπλωματικής αδυναμίας απ’ την γείτονα χώρα; Δυστυχώς, η τουρκική ηγεσία φαίνεται όχι μόνο να διατηρεί αλλά και να εντείνει την διαχρονικά αναθεωρητική της πολιτική έναντι της Ελλάδας. Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι «η συνθήκη της Λωζάννης (με την οποία καθορίστηκαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα) δεν είναι ένα αδιαμφισβήτητο ιερό κείμενο. Και βέβαια θα το συζητήσουμε […] Έχουμε επίγνωση ότι θα θίξουμε τα συμφέροντα αρκετών. αλλά και πάλι θα το πράξουμε». Σε μια άλλη αποστροφή των λόγων του είχε τονίσει ότι η Τουρκική Δημοκρατία αποτελεί τη συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για αυτό «άλλα είναι τα φυσικά σύνορα της χώρας μας και άλλα τα σύνορα της καρδιάς μας». Η αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων είναι συνεχής και άμεση με τον ίδιο τον Ερντογάν να δηλώνει τον Σεπτέμβριο του 2016 ότι «με τη Λωζάννη δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη; Εκείνα τα μέρη ήταν δικά μας. Εκεί έχουμε ακόμα δικά μας νησιά». Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι δηλώσεις σημαντικών στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης: Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, απαντώντας γραπτώς σε ερώτηση που κατέθεσε Τούρκος βουλευτής σχετικά με το καθεστώς των νησιών στο Αιγαίο είπε ότι «τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος» ενώ και ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Ισμέτ Γιλμάζ, τον Μάρτιο του 2015 εντός της τουρκικής Βουλής ανέφερε ότι: «Η Ελλάδα έχει μόνο εκ των πραγμάτων και προσωρινά, κανόνα κυριαρχίας πάνω στα νησιά με την ονομασία EGAYDAAK και η διοίκηση της εκεί δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα νησιά αυτά είναι έδαφος της Τουρκικής Δημοκρατίας». Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί, ότι το αρκτικόλεξο EGAYDAAK στα επίσημα τουρκικά έγγραφα, αναφέρεται σε 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα -σύμφωνα με τους Τούρκους- δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με συμφωνίες. 
Οι δηλώσεις αυτές των Τούρκων αξιωματούχων δεν είναι τυχαίες ούτε και αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις εθνικιστικής ρητορικής, καθώς είναι σύμφωνες με τα όσα διακηρύσσονται στον λεγόμενο «Εθνικό Όρκο» της Τουρκίας (“Misakı Mill”î). 
Το κείμενο αυτό θεωρείται ο Καταστατικός Χάρτης της Τουρκίας και αποτελεί αντικείμενο εκπαίδευσης στα σχολεία και σχολές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Για να γίνει πλήρως αντιληπτή η ουσία του «Εθνικού Όρκου», παρατίθεται η ακόλουθη φράση του Μουσταφά Κεμάλ που αναφέρεται εντός αυτού: «Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο Misakı Millî. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας, τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη». Ο ίδιος ο Ερντογάν αναφερόμενος στον «Εθνικό Όρκο» έχει δηλώσει ότι: «Η Τουρκία πάντοτε αγκάλιαζε όλους τους καταπιεσμένους πληθυσμούς και τα θύματα και ποτέ δεν εγκαταλείψαμε τους ομοεθνείς μας μόνους […] Γίνεται να φανταστεί κανείς την Αδριανούπολη χωριστά από τη Θεσσαλονίκη ή το Κίρτζαλι;». Η Τουρκία δεν αμφισβητεί όμως μόνο σε επίπεδο ρητορικής τα ελληνικά σύνορα, αλλά και μέσω των πρακτικών που ακολουθεί σε καθημερινό επίπεδο: οι μαζικές παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου, οι συνεχείς NAVTEX που εκδίδει και με τις οποίες δεσμεύει μεγάλες περιοχές του Αιγαίου, οι Διοικητικές Εκθέσεις Δραστηριοτήτων που εκδίδει η τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών στις οποίες αναφέρει τα Ίμια ως τουρκικό έδαφος αναλαμβάνοντας παράλληλα να τα προστατεύει και να τα επιτηρεί σε 24ωρη βάση, η «επίσκεψη» του Τούρκου αρχηγού ΓΕΕΘΑ με πυραυλάκατο και ομάδα ειδικών δυνάμεων στα Ίμια, αλλά και η προ ολίγων ημερών πραγματοποίηση άσκησης με πραγματικά πυρά εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων απ’ το τουρκικό πλοίο «Κουσάντασι» είναι μόνο ενδεικτικές των τουρκικών προθέσεων. Τ
ο προσφυγικό ζήτημα, αποτελεί, άλλωστε, ένα ακόμη μέσο της τουρκικής διπλωματίας προς αυτή την κατεύθυνση: Πέραν του διακηρυγμένου απ’ τη δεκαετία του 80’ «Δόγματος Οζάλ», σύμφωνα με το οποίο για την κατάκτηση της Ελλάδας δεν είναι απαραίτητος ένας πόλεμος αλλά η βαθμιαία αποστολή σε αυτήν 3-4 εκατομμυρίων φανατικών Μουσουλμάνων, η Τουρκία φαίνεται να εκμεταλλεύεται την παρούσα κατάσταση προκειμένου να διεξάγει δραστηριότητες ελέγχου πέριξ των Ιμίων, του Φαρμακονησίου και της Κω, παραβιάζοντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Σε σχέση με το Κυπριακό ζήτημα, η Τουρκία παρά την όποια πρόοδο παρατηρείται κατά καιρούς στις διαπραγματεύσεις, αρνείται πλήρως την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και επιμένει στο αναχρονιστικό καθεστώς των εγγυήσεων, ζητώντας ουσιαστικά την επίσημη κατοχύρωση της παράνομης τουρκικής εισβολής του 74’. 
Ο Ερντογάν δήλωσε προσφάτως ότι «η Τουρκία θα παραμείνει για πάντα στην Κύπρο» ενώ η σημασία που αποδίδει η τουρκική διπλωματία στο νησί της Αφροδίτης, προκύπτει πρόδηλα και απ’ τα γραφόμενα του Τούρκου πρώην Πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του “Στρατηγικό Βάθος”: «ακόμη και αν δεν υπήρχε εκεί, έστω, και ένας Τούρκος μουσουλμάνος, η Τουρκία θα ήταν υποχρεωμένη να θέσει ένα κυπριακό ζήτημα». Υποστηρίζει μάλιστα με έμφαση ότι καμία χώρα δεν μπορεί να παραβλέψει ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά της ζωτικής της περιοχής και ότι η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να ενδιαφέρεται στρατηγικά για την Κύπρο εξαιρουμένου του ανθρώπινου στοιχείου. 

Το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων 
Με βάση τα όσα περιγράφησαν ανωτέρω, είναι αρκετά πιθανή η όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο μέλλον. Σε αυτό το γεγονός συντείνουν τόσο παράγοντες που αφορούν την εσωτερική κατάσταση των δύο χωρών, όσο και η διεθνής συγκυρία. Η πίστη στα αποτελέσματα της οικονομικής αλληλεξάρτησης ξεθωριάζει, καθώς η παράταση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η τουρκική οικονομία λόγω του πραξικοπήματος και της τρομοκρατίας, κάνουν δύσκολη την περαιτέρω διεύρυνση των διμερών εμπορικών και επενδυτικών δεσμών. Το προσφυγικό ζήτημα, θα προκαλέσει, όχι μόνο διπλωματικές αλλά και οικονομικές τριβές, εντείνοντας τον ανταγωνισμό στον τουριστικό τομέα ακόμη και με τη χρήση αθέμιτων μέσων, ενώ η διαπιστωμένη ύπαρξη ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο θα δημιουργήσει επιπρόσθετες διενέξεις. Στο εσωτερικό της Τουρκίας, η προσπάθεια του Ερντογάν, να κερδίσει το προσεχές δημοψήφισμα προκειμένου να αποκτήσει εκτελεστικές υπερεξουσίες, τον έχει οδηγήσει σε αναγκαστική συμμαχία με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ήδη συζητείται το ενδεχόμενο της εισόδου δύο ή τριών μελών των Γκρίζων Λύκων στο κυβερνητικό σχήμα). 
Αυτό σημαίνει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θα αναγκαστεί να υιοθετήσει εθνικιστικές κορώνες ή ακόμη και να προβεί στην πρόκληση μιας χαμηλής ή υψηλής εντάσεως ελληνοτουρκικής κρίσης για να προσελκύσει τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους, ενώ προφανώς δεν αναμένεται να επιδείξει ελαστική στάση σε ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές ή τουρκο-κυπριακές διαφορές. Περαιτέρω, η σταδιακή Ισλαμοποίηση της Τουρκίας, η έλλειψη αξιόπιστων δημοκρατικών θεσμών, ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης και το πολιτικό πογκρόμ που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου, ολοένα και απομακρύνουν την χώρα του απ’ την ευρωπαϊκή της προοπτική. Το γεγονός αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο για την οικονομία της Τουρκίας, όσο και για τους ορίζοντες της εξωτερικής της πολιτικής, οδηγώντας αναπόφευκτα την εστίαση της προσοχής της στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Η απόρριψη απ’ την ελληνική δικαιοσύνη της έκδοσης των 8 Τούρκων πραξικοπηματιών στην Τουρκία, αλλά και η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να κατοικηθούν 28 μικρά νησιά του Αιγαίου για εθνικούς λόγους, οξύνουν ακόμη περισσότερο το κλίμα μεταξύ των δύο χωρών. 
Επιπλέον, καθώς η οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα είναι πολύ δυσάρεστη και επανέρχονται στο προσκήνιο σενάρια Grexit, δεν μπορούν να αποκλειστούν σπασμωδικοί ελληνικοί διπλωματικοί χειρισμοί που θα οδηγήσουν ηθελημένα ή άθελα σ’ ένα ελληνοτουρκικό επεισόδιο. 
Οι αρνητικές προϋποθέσεις που υφίστανται σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά ζητήματα, δεν πρέπει να αποτρέψουν την Ελλάδα απ’ την επιδίωξη της βελτίωσης των διπλωματικών της δεσμών με την Τουρκία. Όσο, όμως, ο κανόνας του διεθνούς συστήματος είναι η αναρχία, είναι αναπόδραστο για τα κράτη να λειτουργούν με ρεαλιστική λογική και όχι με ιδεολογικές ονειρώξεις. Το αρραγές εσωτερικό μέτωπο, η σωστή λειτουργία και προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων και η άσκηση πολυμερούς διπλωματίας είναι τα μέσα με τα οποία η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει αποτροπή σε όποιον επιβουλεύεται τα εθνικά της συμφέροντα."

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τον ΣΥΡΙΖΑ - Ευκαιρία για την ακύρωση της παραχώρησης των περιφερειακών αεροδρομίων στην Fraport

Δε συνηθίζουμε ν' ασχολούμαστε με ανακοινώσεις τοπικών πολιτικών οργανώσεων. Οι λόγοι προφανείς: συνήθως προσπαθούν να δικαιολογήσουν τ' αδικαιολόγητα για τις κεντρικές αποφάσεις των πολιτικών κομμάτων στα οποία ανήκουν ή αναλώνονται σε επαινετικά σχόλια για τις ηγεσίες τους. Στην περίπτωση όμως της Ν.Ε. Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ θα κάνουμε μια εξαίρεση. Ο λόγος είναι απλός: Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει "σημαία" το θέμα της ιδιωτικοποίησης των περιφερειακών αεροδρομίων και ειδικά του αεροδρομίου Χανίων (λόγω του χαρακτήρα του και των μεγάλων εν εξελίξη έργων τα οποία είναι συγχρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε.) με τους κυρίους Σταθάκη και Πολάκη (τοπικούς βουλευτές) να προβαίνουν κατά καιρούς σε δηλώσεις που φρόντισαν να ξεχάσουν μετεκλογικά (διαβάστε χαρακτηριστικά εδώ και εδώ - ενώ το κορυφαίο βρίσκεται είναι εδώ και εδώ).

Τα προβλήματα της Fraport είναι γνωστά. Δεν έχει εξειδικευμένο προσωπικό να στελεχώσει τα αεροδρόμια που απέκτησε, δεν έχει τα χρήματα για να πληρώσει και ζητάει πολλαπλές διευκολύνσεις για να "τρέξει" την ιδιωτικοποίηση. Το πρώτο δεν την απασχολεί - θα πάρει τους φτηνότερους που θα βρει για να μεγιστοποιήσει το κέρδος της. Τα χρήματα προσπαθεί να τα βρει μέσω ελληνικών τραπεζών και ευρωπαϊκών επενδυτικών σχημάτων (στα οποία η χώρα μας επίσης συμμετέχει), ζητώντας την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου. Προσπαθεί δηλαδή να χρηματοδοτήσει μια αγορά παίρνοντας δάνειο (χαμηλότοκο) από τον ίδιο τον πωλητή, βάζοντας τον πωλητή να εγγυηθεί για τα δάνεια! Οι δε διευκολύνσεις που ζητάει είναι πολλές και διάφορες: δωρεάν αποκομιδή σκουπιδιών (!), μειωμένα τέλη από τις Υπηρεσίες Πολιτικής Αεροπορίας και ταυτόχρονη παραχώρηση προσωπικού από την τελευταία (!!), κατασκευή καινούργιων δρόμων προς τ' αεροδρόμια (!!!) και μειωμένα εώς μηδενικά δημοτικά τέλη (!!!!).

Δεν πάμε καθόλου καλά δηλαδή.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην τοπική Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ που είναι και το θέμα μας: Τον τελευταίο καιρό, στα Χανιά - και σε αντίθεση με άλλες περιοχές που ο αγώνας τελείωσε άδοξα - η τοπική επιτροπή των αντιδρούντων στην παραχώρηση έχει προχωρήσει σε σειρά κινητοποιήσεων. Μπορεί πλέον οι τοπικοί βουλευτές να κάνουν αυτό που λέμε λαϊκά "τουμπεκί ψιλοκομμένο", αλλά υπάρχει ένα κομμάτι του κόσμου που φωνάζει και αντιδράει ακόμα. Η αντίδραση και οι φωνές βασίζονται στο εξής επιχείρημα: η Fraport έπρεπε να είχε πληρώσει μέχρι μια ορισμένη ημερομηνία. Δεν το έκανε γιατί δεν είχε τα χρήματα. Επομένως η συμφωνία είναι άκυρη - πράγμα που ακούγεται λογικό. Άρα (δια της ατόπου απαγωγής) η κυβέρνηση - που υποτίθεται "πονούσε" για την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων - μπορεί να καταγγείλει τη συμφωνία.

Εδώ έρχεται ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ Χανίων. Επειδή τα στελέχη του έχουν φάει "κράξιμο" για το θέμα της ιδιωτικοποίησης, και τους τέθηκε πρόσφατα το θέμα "μέχρι τώρα κλαίγατε, τώρα μπορείτε να ακυρώσετε τη συμφωνία και δεν το κάνετε", αποφασίστηκε να βγει μια ανακοίνωση, για να μπουν "τα πράγματα στη θέση τους". Ολόκληρη η ανακοίνωση λέει:

"Ο όμιλος FRAPORT ήλθε στην Ελλάδα με τον διεθνή διαγωνισμό για την παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων που οργάνωσε και εκτέλεσε η Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Ο διαγωνισμός έγινε στο τέλος Νοεμβρίου του (2014). Συνεπώς, όταν τον Ιανουάριο 2015 ήλθε η Κυβέρνηση με κορμό τοv ΣΥΡΙΖΑ, η υλοποίηση της υποχρέωσης της κύρωσης μιας αποικιακού τύπου συμφωνίας που είχε αναλάβει η χώρα μέσω του διεθνούς διαγωνισμού είχε ήδη μεταβληθεί σε κρατική δέσμευση. Τον Ιούλιο 2015 ένας από τους όρους του γνωστού επώδυνου συμβιβασμού ήταν να υλοποιηθεί ο διαγωνισμός της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που έδινε στην FRAPORT τα αεροδρόμια. Για την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της από τη σύμβαση παραχώρησης, η FRAPORT πρέπει άμεσα και εφ’ άπαξ να καταβάλει στο ελληνικό Δημόσιο 1,23 δις ευρώ. Χωρίς την καταβολή δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί η συμφωνία. Πρόσφατες πληροφορίες ανέφεραν ότι η εταιρία, αφού απέτυχε να αντλήσει το ποσόν αυτό από το χρηματιστήριο, όπου σύμφωνα με δικές της ανακοινώσεις προσέβλεπε, στράφηκε στον τραπεζικό δανεισμό. Στις 9/2/2017 ανακοινώθηκε από την εταιρία ότι υπάρχουν «προχωρημένες συνεννοήσεις» με τράπεζες για το δανεισμό της, χωρίς να γίνει αναφορά στην υπογραφή δανειακών συμβάσεων. Από την ελληνική πλευρά διευκρινίστηκε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να εγγυηθεί το δημόσιο για τα δάνεια της FRAPORT. 
Ο χρόνος τρέχει και οι υποχρεώσεις εκάστης πλευράς έχουν οριοθετηθεί με τρόπο που δεν επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις και γενικά, τηρείται η Αρχή ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται («pacta sunt servanda»). 
Η υποχρέωση τήρησης των συμφωνημένων όμως, δεν μπορεί να έχει μια όψη μόνο. Την ίδια υποχρέωση έχουν όλα τα συμβαλλόμενα μέρη. Εάν την Ημερομηνία Έναρξης Παραχώρησης η παραχωρησιούχος FRAPORT δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθει, τηρώντας τις οικονομικές της υποχρεώσεις, παρέχεται στο Δημόσιο συμβατική δυνατότητα καταγγελίας. 
Ως Νομαρχιακή Επιτροπή Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουμε, ότι κάθε συμβαλλόμενος οφείλει να τηρεί τους όρους μιας συμφωνίας. Όποιος δεν το κάνει αναλαμβάνει την ευθύνη. Όπως η χώρα οφείλει να τηρεί τις διεθνείς υποχρεώσεις και συμφωνίες, ομοίως και κάθε εταιρεία οφείλει να κάνει το ίδιο."

Με απλές κουβέντες: "Δε φταίμε εμείς, φταίνε οι άλλοι" - "Μας υποχρέωσαν να την προχωρήσουμε αλλά δε θέλαμε" - "Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται" (αυτό το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε όλη του την πολιτική ύπαρξη στο σκίσιμο των Μνημονίων, μέχρι να υπογράψει το 3ο και χειρότερο) - "Η Fraport έχει υποχρέωση να πληρώσει" - "Μπορούμε να καταγγείλουμε τη σύμβαση ως άκυρη" κ.λπ.

Λέει πουθενά ότι πρέπει η σύμβαση να καταγγελθεί; Όχι. Καλεί η Νομαρχιακή τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να κινητοποιηθούν; Όχι. Στηλιτεύεται πουθενά το γεγονός ότι η Fraport συζητάει χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά επενδυτικά σχήματα (χρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε.) και την Alpha Bank; Φυσικά και όχι. Γίνεται αναφορά στο ότι το ΤΑΙΠΕΔ (του ΣΥΡΙΖΑ πλέον - για να μην ξεχνιόμαστε) κάνει ταξίδια στο εξωτερικό μαζί με την Fraport και με έξοδα του ελληνικού λαού για να βρει χρηματοδότες για τον "επενδυτή"; Αλίμονο - φυσικά όχι!

Επομένως τι μας λέει; "Φληναφήματα και πομφόλυγες" που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Επί της ουσίας τίποτα. Έτσι η καζούρα και το κράξιμο από τους υπόλοιπους Χανιώτες θα συνεχιστεί προς τους ΣΥΡΙΖΑίους - παρά την ανακοίνωση.

Εμείς θα πούμε κάτι άλλο - "Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν" κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ. Δε θέλατε την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων. "Σας τη φόρτωσαν" όπως υποστήριζαν σε κομματικούς κύκλους (με σκληρές εκφράσεις) και μη κύκλους, οι κύριοι Σταθάκης και Πολάκης. Ε, ευκαιρία να την ακυρώσετε...Θα το κάνετε όμως; 

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Φoβού τους Φράγκους και δώρα φέροντας: Το παράδειγμα του Μοσκοβισί

Δεν ξέρουμε ποιος δουλεύει περισσότερο ποιον στο θέμα της διαπραγμάτευσης: Ο Τσίπρας και η παρέα του τους Έλληνες ή οι δανειστές εμάς (και τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί).
Το ερώτημα αυτό φαντάζει εύλογο αν αναλογιστεί κανείς την επίσκεψη του κ. Μοσκοβισί στην Αθήνα. Καλά λόγια, επαινετικά σχόλια αλλά εμμονή σε πρακτικές που δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά σε μια διαρκή και αέναη λιτότητα.
Η εμμονή των Ευρωπαίων για νομοθέτηση μέτρων που θα εφαρμοστούν μετά το 2019 αλλά θα ψηφιστούν προληπτικά στα 2017, δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν μας υπολογίζουν για Ευρώπη. Είμαστε ένα ιστορικό άλλοθι, ένας χώρος διακοπών που οι συνναλαγές γίνονται στο νομισμά τους - και μέχρι εκεί. Γιατί σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δε θα ψήφιζαν "προληπτικά" ή θα ζητούσαν να ιδιωτικοποιηθούν κρατικά μονοπώλια.
Επίσης σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, δε θα μπορούσε να θεωρηθούν ως σοβαρό αντιστάθμισμα του δραστικού «κουρέματος» του αφορολογήτου ορίου στα επίπεδα των 6.000 ευρώ (το οποίο θα έχει τραγικές συνέπειες όπως τονίσαμε κατά το παρελθόν εδώ) και της μείωσης των κύριων συντάξεων μέσω κατάργησης της προσωπικής διαφοράς, η μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα από τα 13% στο 12% ή το 11% ή η δημιουργία εισαγωγικού κλιμακίου 10%-11% μεταξύ 6.000-8.636 ευρώ (από το "καινούργιο" στο "παλιό" αφορολόγητο δηλαδή). Και όμως εδώ το συζητάμε και να δείτε που ο ΣΥΡΙΖΑ θα το πανηγυρίσει κιόλας, αν στο τέλος "αναγκαστεί" να τα ψηφίσει.
Το χειρότερο όμως είναι άλλο...Μερίδα των "φιλελλήνων" δανειστών (ναι υπάρχουν και τέτοιοι) δια μέσου του κυρίου Μοσκοβισί προτείνει (επειδή προφανώς ακόμα και η μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα κατά μία μονάδα τους φαίνεται τεράστια) αντί οποιαδήποτε άλλου ανταλλάγματος την παραχώρηση στην Ελλάδα των διακρατούμενων, από την ΕΚΤ, 10-11 δις περίπου ευρώ, που θα διατεθεί για αγορά χρέους από πλευράς της χώρας μας. Μέρος της ιστορίας του ποσού αυτού μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Η ουσία βέβαια είναι ότι αυτά τα χρήματα έπρεπε να επιστραφούν στην χώρα μας από την εποχή των αλησμόνητων Σαμαρά - Βενιζέλου. Δεν ήρθαν τότε. Η επιστροφή τους επαναδιατυπώθηκε στα 2015 - στη συμφωνία του Μνημονίου Τσίπρα, αλλά εμείς ακόμα τα περιμένουμε...Αυτά λοιπόν "προσφέρθηκε" να φέρει ο κύριος Μοσκοβισί με αντάλλαγμα την προληπτική νομοθέτηση μέτρων και αυτήν την "παραχώρηση" συζητάει ο κύριος Τσίπρας και οι συν αυτώ. Και αντί ν' αρχίσουν τα γιουχαϊσματα, υπάρχουν πολλοί "έγκυροι" αναλυτές που επιχαίρουν.
Γι' αυτό αναλογιζόμαστε: Ποιος δουλεύει καλύτερα ποιον; Ο Τσίπρας εμάς ή οι δανειστές εμάς και τον Τσίπρα ταυτόχρονα;

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Εις μνήμην Νίκου Ξυλούρη: Ένας άνθρωπος στο ύψος των περιστάσεων

Πέρασαν 37 χρόνια από τον χαμό του Νίκου Ξυλούρη. Ο «Αρχάγγελος της Κρήτης» γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1936 και απεβίωσε από καρκίνο στις 8 του Φλεβάρη του 1980. Για τον Νίκο Ξυλούρη θα διαβάσετε πολλά: για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, για το πως "κλέφτηκε" με τη σύζυγό του Ουρανία αφού οι γονείς της δεν τον ήθελαν, για τα πρώτα δύσκολα χρόνια στην Αθήνα, για το πως άρχισαν οι επιτυχίες, για τη γνωριμία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, για την καταξίωση αλλά αργότερα το πως το κοινό του γύρισε "την πλάτη", τον καρκίνο και τον πρόωρο χαμό του.
Όλα αυτά είναι γνωστά. Ο λόγος όμως που γράφουμε σήμερα για τον Νίκο Ξυλούρη είναι για να τονίσουμε κάτι άλλο: Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν ένας τραγουδιστής που τραγούδησε μεγάλα τραγούδια, μίλησε στην ψυχή των σκεπτόμενων Ελλήνων σε μια δύσκολη εποχή αλλά κυρίως στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Δε γονάτισε, δεν υπέκυψε, δεν τραγούδησε σε "χουντοπανηγύρια", ενώ δεν ύμνησε τους δικτάτορες.
Αυθόρμητα μπήκε στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και τραγούδησε μαζί με τους φοιτητές, συνειδητά συμμετείχε στην παράσταση "Το Μεγάλο μας Τσίρκο" με τους χουντο-αστυφύλακες να παρακολουθούν κάθε του κίνηση: δεν το έπαιζε ήρωας, ούτε αντιστασιακός. Ήταν όμως δημοκράτης, (άξιος συνεχιστής της παράδοσης που θέλει τους Κρητικούς να είναι δημοκράτες) και η κατάσταση που επικρατούσε τον έπνιγε. Βγήκε μπροστά λοιπόν και μαζί με τους "ολίγους" σήκωσε το λάβαρο της αντίδρασης.
Το παράδειγμά του δεν το ακολούθησαν πολλοί καλλιτέχνες αν και θα μπορούσαν. Ο Οικονομίδης (ο μεγαλύτερος κονφερασιέ της εποχής) έγραψε μαζί με τον Γιώργο Κατσαρό τον ύμνο της Χούντας. Η Ρένα Βλαχοπούλου, η Μαρινέλλα, ο τραγουδιστής ο Γιάννης Βογιατζής, ο Κώστα Βουτσάς, ο Γιάννης Πουλόπουλος, οι πολυαγαπημένοι μας Νίκος Σταυρίδης και Ντίνος Ηλιόπουλος, η Τζένη Βάνου, ο Σταμάτης Κόκοτας, ο Τώνης Μαρούδας, ο Γιώργος Ζαμπέτας, όλοι σχεδόν οι τραγουδιστές του "ελαφρού" ρεπερτορίου τραγούδησαν στις επετειακές "χουντό-γιορτές". Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης (ναι - ο μεγάλος Γρηγόρης, ο τραγουδιστής των επικών τραγουδιών του Μίκη), από "Γρηγόρης της Ελλάδας" έγινε ο "Γρηγόρης της Χούντας". Η Βίκυ Μοσχολιού τραγουδούσε τον ύμνο της Χούντας στις κλειστές γιορτές των δικτατόρων, ενώ η Αλίκη Βουγιουκλάκη διασκέδαζε με τον αρχηγό της τότε ΚΥΠ Ρουφογάλη.
Είχαν ανάγκη όλοι να το παίξουν "καλοί" με το καθεστώς; Ηθοποιοί και τραγουδιστές καταξιωμένοι και "ασφαλείς" λόγω της δημοφιλίας τους; Όχι. Μπορεί να έχαναν κάποιες δουλειές αλλά δύσκολα θα έτρωγαν ξύλο ή θα έμπαιναν φυλακή. Παρόλα αυτά όμως το έκαναν αν και έβλεπαν την καταπίεση και την καταστροφή που προκαλούσαν οι δικτάτορες.
Την διαφορά την έκαναν λίγοι - όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις. Και ο Νίκος ο Ξυλούρης (που δε σπούδασε, δεν ήταν τόσο διαβασμένος, που είχε μικρά παιδιά, που πάλευε για να εξασφαλίσει την οικογένειά του) ήταν ανάμεσα σ' αυτούς τους λίγους.
Και μετά ήρθε η Μεταπολίτευση. Και όλοι αυτοί οι σπουδαίοι (πέραν από κάθε ειρωνία) καλλιτέχνες, βγήκαν "άσπιλοι και αμόλυντοι" στην κοινωνία, συνέχισαν να έχουν προσβάσεις - όπως είχαν και επί Χούντας - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (όπως του Γιώργου Οικονομίδη και κάποιων ερμηνευτών του "ελαφρού"). Και σιγά-σιγά αυτοί που έκαναν τη διαφορά και κράτησαν τη σημαία ψηλά για το συνάφι τους, όπως ο Νίκος Ξυλούρης, μπήκαν στο περιθώριο.
Βέβαια ο "Αρχάγγελος της Κρήτης" δικαιώθηκε σε βάθος χρόνου. Λίγοι μπορούν να τον κατηγορήσουν γι' αναντιστοιχία λόγων και έργων. Ο κόσμος τον αγάπησε και τον θυμάται ακόμα και σήμερα - 37 χρόνια μετά, άσχετα αν τον είχε ξεχασμένο στις δύσκολες στιγμές των νοσοκομείων.
Οι λίγοι που τον γνώρισαν προς το τέλος της ζωής του, μπορούν να πουν ότι είχε μια πίκρα, γιατί δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη ποτέ (το ντοκυμανταίρ που παραθέτουμε παρακάτω το δείχνει αυτό ξεκάθαρα): όχι γιατί ήταν εκδικητικός αλλά γιατί είχε την παλιά αντίληψη που υπήρχε στην Κρήτη, η οποία υποστήριζε με απλά λόγια ότι τα πράγματα πρέπει να μπαίνουν στη θέση τους και ο καθένας θα πρέπει να λαμβάνει κάτι ανάλογο με τα όσα έκανε στη ζωή του. Αυτό δεν έγινε ποτέ βέβαια στην χώρα μας, κάτι για το οποίο πληρώνουμε ακόμα και σήμερα...
Ο Νίκος Ξυλούρης βέβαια παραμένει το καλό παράδειγμα για όλες τις επόμενες γενιές. Γιατί ήταν ένας άνθρωπος που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων...


Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Όταν η φαντασία της εξουσίας είναι αρρωστημένη: Φόρος στο σύνολο της περιουσίας από την επόμενη χρονιά;

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος τίμιος φορολογούμενος, δουλεύει για 700 ευρώ τον μήνα, έχει ιδιόκτητο σπίτι και εισπράττει ένα ενοίκιο 400 ευρώ τον μήνα. Σαν μισθωτός το εισόδημά του δεν μπορεί να "κρυφτεί" (επομένως φορολογείται) και απ' αυτό του μένουν περίπου 300 τον μήνα. Στα 25 χρόνια δουλειάς έχει καταφέρει να μαζέψει 20000 ευρώ. Μετά τα capital control απέσυρε τα μισά περίπου από την τράπεζα και τα έχει "κάτω από το στρώμα", καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία. Τα χρήματά του είναι νόμιμα, φορολογημένα και μπορεί να τα κάνει ό,τι θέλει.

Ένας δεύτερος Έλληνας έφυγε από την Ελλάδα στην αρχή της κρίσης έχοντας αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Πήγε στην Γερμανία, βρήκε δουλειά και δουλεύει εκεί. Μόλις έπιασε δουλειά, έπραξε τα δέοντα και ενημέρωσε τις ελληνικές φορολογικές αρχές για το ότι πλέον είναι κάτοικος εξωτερικού - μόνιμος. Δεν ήθελε ποτέ του να φύγει, ονειρευόταν να ζήσει στην Ελλαδα αλλά οι συνθήκες τον υποχρέωσαν να μεταναστεύσει. Στην Γερμανία όπου ζει, φορολογείται κανονικά και προστατεύεται από τη διπλή φορολόγηση. Με τα χρήματα της δουλειάς του αγόρασε αυτοκίνητο (στην Γερμανία) και ένα διαμέρισμα στην πόλη που μένει - με δάνειο. Πληρώνει κανονικά τους αντίστοιχους φόρους (στην Γερμανία).

Τι κοινό έχουν οι δύο αυτοί Έλληνες; Με την καινούργια - πασιφανώς εξοργιστική - ιδέα των οσφυοκαμπτών που μας κυβερνούν θα κληθούν και οι δύο να πληρώσουν ένα νέο φόρο, ανεξάρτητα για το που ζουν ή αν τα χρήματα που έχουν, έχουν ήδη φορολογηθεί ήδη ή όχι. Ο καινούργιος φόρος (για τον οποίο ξεκίνησαν πρόσφατα οι διαρροές με προφανή στόχο τον έλεγχο των αντιδράσεων της κοινής γνώμης), φέρεται ν' αντικαθιστά τον ΕΝΦΙΑ, ο οποίος - λόγω της πτώσης των εμπορικών αξιών και την αναγκαστική εναρμόνιση των αντικειμενικών - θα μειωθεί για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων από το επόμενο έτος. Έτσι, οι επαναστάτριες με τα Gucci που περιστοιχίζουν τον, τελευταίο εκλεγέντα στην Β' Αθηνών τον Μάιο του 2012, κύριο Τσακαλώτο, σκέφτηκαν ως "πολύ έξυπνη" την ιδέα, να φορολογείται πλέον ότι δηλώνεται στο περουσιολόγιο του κάθε Έλληνα φορολογούμενου, ανεξάρτητα με το που βρίσκεται αυτό, αν έχει ήδη φορολογηθεί και το που αυτός διαμένει. Τα πάντα θα είναι "εν δυνάμει" φορολογητέα ύλη και το κράτος θα προσαρμόζει στόχους και θα επιβάλει φόρους.

Βέβαια τέτοιες φαεινές ιδέες συνήθως έχουν ιδιοτελείς σκοπούς - που περιγράφονται ως το "σερβίρισμα" μιας λιγότερο "σκληρής" εκδοχής του μέτρου που έχει διαρρεύσει, τη στιγμή της ψήφισης. Όμως αυτό που αναμένεται να γίνει είναι η εκτεταμένη απόκρυψη περουσιακών στοιχείων και η μετατροπή ενός υγιούς κομματιού της οικονομίας σε "μαύρη". Είναι προφανές ότι όταν κάποιος συνειδητοποιήσει ότι τα διπλο/τριπλο φορολογημένα χρήματά του θα ξανα-φορολογηθούν ή ότι τα ακίνητα και κινητά που κατέχει - νόμιμα - στο εξωτερικό με εισόδημα που απέκτησε εκεί, θα αποτελέσουν φορολογητέα ύλη για τον κύριο Τσακαλώτο, θα σκεφτεί πολλές φορές πριν τα δηλώσει, ενώ θα έχει κάθε δικαίωμα να αισθάνεται εξοργισμένος αφού οι αρχικές παραινέσεις του τύπου "να τα δηλώσετε, θέλουμε απλώς να ελέγξουμε το μαύρο χρήμα" ήταν πασιφανώς παραπλανητικές. Παράλληλα δε, είναι ορατό το φαινόμενο της αποποίησης της υπηκοότητας από αριθμό Ελλήνων του εξωτερικού (για όσους έχουν διπλή), ώστε ν' αποφύγουν την εκτεταμένη αφαίμαξη από μια χώρα που: α) τους έδιωξε παρά τη θέλησή τους και β) που τους βλέπει ως την κότα με τα χρυσά αυγά, με άμεση συνέπεια τη μετατροπή της χώρας σε μια χώρα διακοπών και μόνο, με την οποία δεν υπάρχει κανένας ψυχικός δεσμός. Η επιτυχία δηλαδή της κυβέρνησης θα είναι οι νεο-μετανάστες, Έλληνες του εξωτερικού να πάψουν να αισθάνονται Έλληνες.

Στα εντός των συνόρων, τα μόνιμα capital controls και η προσπάθεια ελέγχου - με κάθε τρόπο - της καθημερινότητας των Ελλήνων πολιτών, αποτελούν μέτρα που θα προσπαθήσουν να περιορίσουν την μετατροπή της οικονομίας σε "παρά"οικονομία. Όμως όσο το αίσθημα της αδικίας γιγαντώνεται και η αγανάκτηση φουντώνει, η εφευρετικότητα των Ελλήνων θα οδηγεί σε παράπλευρους δρόμους με τελική τη ζημίωση των οικονομικών του κράτους.

Τέλος η κυβέρνηση θα πρέπει να καταλάβει κάτι απλό: με δεξιά μέτρα, δεν μπορείς να κάνεις αριστερή πολιτική.  Όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσει, τόσο το καλύτερο για όλους μας.